Οι ερωτήσεις που ξεχωρίζουν τα έξυπνα γυαλιά καταναλωτικής και βιομηχανικής χρήσης δεν είναι δύσκολες, ούτε κατανέμονται εξίσου μεταξύ των μερών που θα μπορούσαν να τις απαντήσουν. Ένας προμηθευτής μπορεί να κλείσει ορισμένες από αυτές με μία μόνο πρόταση, επειδή αφορούν την πρόθεση σχεδιασμού και ο προμηθευτής γνωρίζει τη δική του πρόθεση. Άλλες μπορούν να κλειστούν μόνο με τεκμηρίωση που υπάρχει κάπου αλλού: μια αναφορά, ένα πρότυπο, ένα πιστοποιητικό, ένα αρχείο δοκιμών. Η σύγχυση αυτών των δύο κατηγοριών αποτελεί τη συνηθισμένη αποτυχία σε αυτόν τον τομέα, επειδή ένας προμηθευτής που ερωτάται για κάτι που δεν μπορεί πραγματικά να απαντήσει συνήθως θα απαντήσει ούτως ή άλλως, και η απάντησή του θα ακούγεται ακριβώς όπως η απάντηση στην ερώτηση που μπορεί να απαντήσει.
Αυτό είναι το αντικείμενο που οργανώνει το παρόν άρθρο. Οι ερωτήσεις χωρίζονται ανάλογα με το ποιος μπορεί να τις κλείσει, όχι ανάλογα με τον θεματικό τομέα, και η διανομή αυτή δείχνει στον αγοραστή ποιες απαντήσεις μπορούν να γίνουν δεκτές ως οριστικές, ποιες πρέπει να τεκμηριώνονται με έγγραφο και ποιες δεν μπορούν να κλειστούν καθόλου χωρίς ανάθεση εργασίας. Η σελίδα Καταναλωτικής έναντι Βιομηχανικής Ποιότητας παρουσιάζει τα δύο άκρα της κατηγορίας· ακολουθεί ο χάρτης τεκμηρίωσης που χρειάζεται ο αγοραστής για να μεταφέρει μια απαίτηση από το φύλλο προδιαγραφών σε μια παραγγελία.
Καταναλωτική έναντι βιομηχανικής: ποιος μπορεί πραγματικά να απαντήσει κάθε ερώτηση
Η σύντομη απάντηση στις ερωτήσεις καταναλωτικής έναντι βιομηχανικής χρήσης
Έξι ερωτήσεις μπορούν να κλειστούν μόνο από τον προμηθευτή, επειδή αφορούν την πρόθεση, τον σχεδιασμό και την εμπορική δομή. Πέντε μπορούν να κλειστούν μόνο με τεκμηρίωση, επειδή αφορούν φυσικές επιδόσεις, τις οποίες κανείς δεν μπορεί να απαντήσει βάσει σχεδίου. Δύο δεν μπορούν να κλειστούν από κανένα από τα δύο μέρη και πρέπει να μετατραπούν σε απαίτηση που καταγράφει ο αγοραστής και τιμολογεί ο προμηθευτής. Ο σωστός διαχωρισμός από την αρχή μιας αξιολόγησης εξοικονομεί το μεγαλύτερο μέρος της απορριπτόμενης προσπάθειας, επειδή σημαντικό μέρος μιας παραδοσιακής λίστας ερωτήσεων ανήκει στη δεύτερη ομάδα, αλλά υποβάλλεται σε κάποιον που δεν βρίσκεται σε θέση να απαντήσει.
Η πρακτική συνέπεια είναι μια αλλαγή τρόπου επικοινωνίας. Οι ερωτήσεις για την πρόθεση υποβάλλονται σε συζήτηση. Οι ερωτήσεις για τις επιδόσεις ζητούνται με έγγραφο. Οι ερωτήσεις που ανήκουν στον αγοραστή δεν υποβάλλονται καθόλου· καταγράφονται στην παραγγελία. Ένας προμηθευτής που ερωτάται για μια επίδοση και δίνει μια βέβαιη προφορική απάντηση δεν έχει κάνει κάτι λανθασμένο, αλλά ούτε ο αγοραστής έχει αποκτήσει κάτι. Η αντιμετώπιση της απάντησης ως δέσμευσης αποτελεί το λάθος που ο παρών διαχωρισμός υπάρχει για να αποτρέψει.
Το δεύτερο πράγμα που δείχνει στον αγοραστή ο διαχωρισμός είναι πού βρίσκεται ο κίνδυνος του προγράμματος. Όταν μια ερώτηση κλείνεται με τεκμηρίωση, ο κίνδυνος είναι ότι η τεκμηρίωση δεν υπάρχει ή δεν καλύπτει τη διαμόρφωση που αγοράζεται. Όταν μια ερώτηση κλείνεται με την πρόθεση, ο κίνδυνος είναι ότι η πρόθεση αλλάξει. Όταν μια ερώτηση ανήκει στον αγοραστή, ο κίνδυνος είναι ότι κανείς δεν τη γράφει, και μια απαίτηση που δεν έχει γραφτεί δεν αποτελεί απαίτηση.
Ο αναγνώστης και η απόφαση που έχει μπροστά του
Ο αναγνώστης είναι ένας υπεύθυνος προμηθειών, ένας αγοραστής μέσω δικτύου ή ένας εισαγωγέας που επιλέγει μεταξύ προσφορών για μια συσκευή που θα χρησιμοποιηθεί σε έναν χώρο και όχι σε μια τσέπη. Ενδέχεται να ξεκινά ένα νέο πρόγραμμα, οπότε το έργο είναι να γράψει μια απαίτηση βάσει της οποίας θα μπορεί να υποβάλει προσφορά ένα εργοστάσιο, είτε να συγκρίνει υπάρχουσες προσφορές, οπότε το έργο είναι να διαπιστώσει ποια από αυτές έχει πράγματι δοκιμαστεί για το περιβάλλον στο οποίο αγοράζει ο αγοραστής.
Το θέμα που διαχειρίζεται είναι μια αναντιστοιχία της οποίας η αποκάλυψη αργά έχει υψηλό κόστος. Μια συσκευή που έχει προδιαγραφεί για καταναλωτικό κανάλι και στη συνέχεια εγκαθίσταται σε εργαστήριο, αποθήκη ή εγκατάσταση είναι μια συσκευή με άγνωστες περιβαλλοντικές επιδόσεις. Η αστοχία θα εμφανιστεί στον χώρο εργασίας, απέναντι σε έναν πελάτη που δεν είναι ο αρχικός αγοραστής και δεν έχει καταναλωτικές προσδοκίες. Το κόστος της αναντιστοιχίας περιλαμβάνει τις επιστροφές, την αντίστροφη εφοδιαστική και την απώλεια μιας σχέσης στο κανάλι, και τα τρία στοιχεία υπερβαίνουν τη διαφορά μεταξύ των δύο βαθμών.
Το δεύτερο θέμα που διαχειρίζεται είναι ο χρόνος του προμηθευτή. Η λίστα ελέγχου πιστοποίησης και οι ερωτήσεις παρακάτω είναι δομημένες έτσι ώστε τα έγγραφα να ζητούνται μία φορά, σε μία μορφή, αντί να παρακολουθούνται σε αρκετούς κύκλους. Ένας προμηθευτής που μπορεί να παρουσιάσει την τεκμηρίωσή του σε μία αλληλογραφία συνήθως έχει οργανωμένη τεκμηρίωση. Ένας προμηθευτής που δεν μπορεί, επιδεικνύει στον αγοραστή ότι το πρόγραμμα πίσω από τη συσκευή είναι πιο πρόσφατο από την τεκμηρίωση που τη περιβάλλει.
Το πραγματικό κόστος των δύο βαθμών
Αξίζει να γίνουμε συγκεκριμένοι σχετικά με το τι διαχωρίζει εμπορικά τους δύο βαθμούς, επειδή η διαφορά δεν έγκειται κυρίως στην ποιότητα των εξαρτημάτων. Έγκειται στο κόστος της τεκμηρίωσης, στο κόστος της διάγνωσης στον χώρο εργασίας και στο κόστος της έκθεσης όταν κάτι αποτυγχάνει.
Το κόστος τεκμηρίων είναι ένα έργο σταθερής τιμής που δεν κλιμακώνεται ανάλογα με τον όγκο και συνήθως αναφέρεται ως ξεχωριστή γραμμή στην προσφορά ή κρύβεται στο κόστος προετοιμασίας. Το κόστος διάγνωσης είναι το μεγαλύτερο και συνήθως παραμένές αόρατο. Μια συσκευή καταναλωτή διαγνώσκεται από τον τελικό χρήστη, ο οποίος την επιστρέφει ή όχι. Μια βιομηχανική συσκευή διαγνώσκεται από έναν υπεύθυνο ή τεχνικό, ο οποίος υποβάλλει έκθεση συνδεδεμένη με αριθμό αναφοράς, και η έκθεση αυτή είναι το μοναδικό σήμα που λαμβάνει ο προμηθευτής για ένα συστηματικό πρόβλημα. Η ενσωμάτωση της διαδρομής αναφοράς στο πρόγραμμα δεν έχει κόστος και είναι αυτή που μετατρέπει την εγγύηση σε βρόχο ανάδρασης. Το κόστος έκθεσης είναι αυτό που ξεχωρίζει τα δύο κανάλια: σε ένα κανάλι καταναλωτή η απώλεια είναι οι συσκευές που επιστρέφονται, ενώ σε ένα βιομηχανικό κανάλι είναι οι συσκευές που επιστρέφονται, συν τη σχέση με τον εργοδότη του χειριστή.
Και τα τρία κόστη αποτελούν συνέπειες αποφάσεων που λαμβάνονται μία φορά, κατά το στάδιο προδιαγραφής, και είναι πολύ δύσκολο να αλλάξουν αργότερα. Αυτός είναι ακριβώς ο λόγος για τον οποίο το σύνολο ερωτήσεων έχει μεγαλύτερη σημασία από την τιμή μονάδας.

Οι ερωτήσεις που ο προμηθευτής μπορεί να απαντήσει μόνος του
Έξι ερωτήσεις περιλαμβάνονται σε αυτή την ομάδα και πρέπει να υποβληθούν πρώτα, επειδή είναι οικονομικές, επειδή οι απαντήσεις είναι αξιόπιστες και επειδή καθιερώνουν το πλαίσιο μέσα στο οποίο εξελίσσεται η υπόλοιπη αξιολόγηση.
Οι τρεις πρώτες αφορούν το προβλεπόμενο περιβάλλον και τον κύκλο εργασίας, και είναι αυτές που παραλείπονται πιο συχνά, επειδή ακούγονται προφανείς. Για ποιο περιβάλλον έχει σχεδιαστεί η συσκευή, με βάση τη διατύπωση της οδηγίας σχεδιασμού. Πόση ώρα βρίσκεται σε χρήση σε κάθε βάρδια. Εάν χρησιμοποιείται με γάντια, με κράνος ή παράλληλα με άλλον εξοπλισμό που φοριέται στο κεφάλι. Καθεμία από αυτές ακούγεται σαν μια λεπτομέρεια και καθεμία αλλάζει την απάντηση σε μια ερώτηση απόδοσης, επειδή τα γάντια αλλάζουν το μέγεθος που πρέπει να έχει ο στόχος αφής, το κράνος αλλάζει το τι πρέπει να συγκρατεί η ζώνη κεφαλής και η διάρκεια της βάρδιας αλλάζει τι πρέπει να αντέξει η μπαταρία.
Η τέταρτη ερώτηση αφορά την εμπορική δομή: εάν η βιομηχανική κατηγορία αλλάζει την τιμή μονάδας, την εγγύηση ή και τα δύο. Η απάντηση συνήθως είναι ότι η εγγύηση είναι μεγαλύτερη, κάτι που αποτελεί ουσιαστική διαφορά και έχει κόστος. Αξίζει να ρωτήσετε αν η εγγύηση είναι μεγαλύτερη επειδή το προϊόν είναι πιο ανθεκτικό ή επειδή ο προμηθευτής αναμένει περισσότερες βλάβες, επειδή μόνο ένα από τα δύο ωφελεί τον αγοραστή.
Η πέμπτη ερώτηση αφορά την οικογένεια προϊόντων. Ρωτήστε με ποια υπάρχοντα προϊόντα της γκάμας του προμηθευτή συνυπάρχει αυτή η διαμόρφωση και τι γνωρίζει ο προμηθευτής για την απόδοσή τους στο ίδιο περιβάλλον. Εδώ μπαίνει στο παιχνίδι η γνώση του αγοραστή για τις δικές του οικογένειες προϊόντων με Bluetooth: ένας προμηθευτής με καθιερωμένη γκάμα σε μια κατηγορία έχει ιστορικό βλάβων και ιστορικό διορθώσεων, και αυτό το ιστορικό αξίζει περισσότερο από οποιοδήποτε φύλλο δεδομένων.
Η έκτη ερώτηση καθορίζει αν καθίσταται δυνατή η υπόλοιπη αξιολόγηση: μπορείτε να μας δείξετε την έκθεση, όχι τη σύνοψη; Μια σύνοψη είναι ένα έγγραφο που αναφέρει τι λέει η έκθεση, με λιγότερες λέξεις, και συντάσσεται από όποιον διαχειρίζεται την εμπορική σχέση. Μια έκθεση είναι το έγγραφο που παρήγαγε η δοκιμή. Οι προμηθευτές έχουν καλούς λόγους να προσφέρουν πρώτα μια σύνοψη, επειδή η σύνοψη δεν περιέχει προϋποθέσεις ούτε εξαιρέσεις.
Οι ερωτήσεις που μπορούν να απαντηθούν μόνο με τεκμηρία
Πέντε ερωτήσεις αυτής της ομάδας δεν μπορούν να απαντηθούν με βάση μόνο τον λόγο του προμηθευτή, και το μόνο στοιχείο που μπορεί να τις κλείσει είναι ένα έγγραφο που προέκυψε από δοκιμή.
Η πρώτη είναι η τυπική ερώτηση και έχει δύο μέρη που συχνά συγχέονται. Με ποιο πρότυπο πιστοποιήθηκε το προϊόν και έναντι ποιας αναθεώρησης; Ένα πρότυπο χωρίς αναθεώρηση αποτελεί μια οικογένεια προτύπων, και οι αναθεωρήσεις διαφέρουν ως προς το τι δοκιμάζουν στην πράξη. Ένας προμηθευτής που απαντά με αριθμό προτύπου και ημερομηνία έχει απαντήσει σωστά· ένας προμηθευτής που απαντά με το όνομα μιας οικογένειας προτύπων δεν έχει.
Η δεύτερη είναι η ερώτηση για τη θερμοκρασία και έχει την ίδια δομή. Σε ποια θερμοκρασία δοκιμάστηκε η συσκευή και για πόση διάρκεια σε κάθε ακραία τιμή; Ένα εύρος χωρίς χρόνο παραμονής αποτελεί επιθυμία. Ο χρόνος παραμονής, ο ρυθμός μεταβολής και η κατάσταση στην οποία βρίσκεται η συσκευή κατά τη δοκιμή μετατρέπουν το εύρος σε προδιαγραφή, και ένας προμηθευτής που αναφέρει ένα εύρος χωρίς αυτά αναφέρει τις ανοχές των εξαρτημάτων και όχι αποτέλεσμα δοκιμής.
Η τρίτη είναι η μηχανική ερώτηση, και είναι εκεί που έχουν τη μεγαλύτερη σημασία οι συνθήκες. Πώς συνδέεται η μονάδα και τι συμβαίνει αν πέσει; Το ύψος της πτώσης, το υλικό της επιφάνειας, ο αριθμός κύκλων και ο προσανατολισμός σε κάθε πρόσκρουση καθορίζουν το αποτέλεσμα, και η ίδια μονάδα συμπεριφέρεται διαφορετικά σε σκληρό δάπεδο και σε μαλακό πάγκο. Η ερώτηση για τη σύνδεση δεν είναι διακοσμητική: μια μονάδα προσαρμομένη στο κεφάλι με ιμάντα, σε άκαμπτο βάση και σε ελαστική ταινία δέχεται διαφορετικά φορτία, και η σύνδεση αποτελεί μέρος της δοκιμασμένης διαμόρφωσης.
Η τέταρτη είναι η ερώτηση για την εισχώρηση, και εδώ κάνει τη μεγαλύτερη δουλειά το πρότυπο, επειδή καθορίζει τη συνθήκη: για πόση ώρα εφαρμόζεται το νερό, από ποια κατεύθυνση, σε ποια στάθμη, με τη μονάδα συναρμολογημένη στη διαμόρφωση αποστολής ή ανοιχτή και με ποια ανοχή περιβλήματος. Αν παραθέτετε τη βαθμολογία χωρίς το πρότυπο και τη συνθήκη, μετατρέπεται σε μάρκετινγκ φράση με ψηφία. Οι αποφάσεις για τα υλικά και την εργονομία αλληλεπιδρούν άμεσα με αυτήν, επειδή μια αλλαγή στο υλικό του περιβλήματος ή σε μια σφράγιση αποτελεί αλλαγή στη δοκιμασμένη διαμόρφωση.
Η πέμπτη είναι η ερώτηση για τη διάρκεια ζωής, η οποία είναι αυτή που συχνά δεν γίνεται και έχει τη μεγαλύτερη εμπορική συνέπεια. Ποια είναι η ονομαστική διάρκεια ζωής, σε ώρες, και για ποιον κύκλο εργασίας; Μια συσκευή που χρησιμοποιείται σε βιομηχανικό περιβάλλον συγκεντρώνει γρήγορα ώρες, και μια ονομαστική τιμή που εκφράζεται σε έτη αντί για ώρες δεν λέει τίποτα στον αγοραστή για το πότε έρχεται το κύμα των βλαβών.
Υπάρχει μια έκτη ερώτηση που βρίσκεται αμήχανα ανάμεσα στις δύο ομάδες και αξίζει να ξεκαθαριστεί ρητά, αντί να παραμείνει απάντητη. Αλλάζει η βαθμολογία την εγγύηση και τι καλύπτει στην πραγματικότητα η εγγύηση; Ένας προμηθευτής μπορεί να απαντήσει στο εμπορικό μισό αυτής της ερώτησης χωρίς καθόλου τεκμηρίωση, επειδή μια εγγύηση είναι μια υπόσχεση που ο προμηθευτής επιλέγει να δώσει, και η υπόσχεση δεν κοστίζει τίποτα για να γραφτεί. Ο προμηθευτής δεν μπορεί όμως να πει στον αγοραστή, μόνο με τον λόγο του, αν η εγγύηση τιμολογήθηκε βάσει ενός μετρημένου ποσοστού αστοχιών ή βάσει μιας εμπορικής πρόθεσης, και αυτό είναι το σημείο όπου εισέρχεται η ομάδα τεκμηρίων. Ένας αγοραστής που ρωτά μόνο την εμπορική ερώτηση παίρνει έναν όρο εγγύησης χωρίς βάση· ένας αγοραστής που ρωτά και τις δύο παίρνει τον όρο και το έγγραφο που τον υποστηρίζει και μπορεί στη συνέχεια να αποφασίσει αν δικαιολογείται το επαύξημα.

Πού σιωπάζει το δέλτιο προδιαγραφών και πώς να το ξανανοίξετε
Ο κατάλογος ελέγχου παραπάνω ομαδοποιεί τις ερωτήσεις ανάλογα με το τι καθορίζει κάθε ομάδα: η ομάδα σκοπού καθορίζει την απαίτηση, η ομάδα τεκμηρίων διαχωρίζει στην πράξη τις δύο βαθμολογίες και η εμπορική ομάδα καθιερώνει ποιος πληρώνει όταν η αξίωση αποτυγχάνει. Ένα δέλτιο που έχει συμπληρωθεί για την πρώτη ομάδα και έχει μείνει κενό για τη δεύτερη αποτελεί τη συνήθη κατάσταση μιας προσφοράς προσανατολισμένη σε καταναλωτές, και αποτελεί τον πιο σαφή ενιαίο δείκτη του τι πιστεύει ο προμηθευτής ότι έχει γίνει.
Υπάρχουν τρία σημεία όπου σιωπάζει ένα δέλτιο προδιαγραφών, και σιωπάζουν για διαφορετικούς λόγους. Το πρώτο είναι η συνθήκη μέτρησης, που σιωπάζει επειδή βρίσκεται σε ένα έγγραφο δοκιμών το οποίο δεν έχει δει ποτέ ο εμπορικός επαφής. Το δεύτερο είναι η διαμόρφωση, που σιωπάζει επειδή έχει αλλάξει από τότε που έγινε η δοκιμή και κανείς δεν έχει παρακολουθήσει την αλλαγή. Το τρίτο είναι το πεδίο εφαρμογής της αξίωσης, που σιωπάζει επειδή κανείς δεν έχει ρωτήσει ποτέ αν η έκθεση καλύπτει το προϊόν ή το εξάρτημα.
Ο τρόπος για να ξανανοίξετε ένα σιωπηλό δέλτιο είναι να ζητήσετε το έγγραφο αντί για την απάντηση. Ένας αγοραστής που ρωτά «ποια είναι η βαθμολογία εισχώρησης» παίρνει έναν αριθμό. Ένας αγοραστής που ρωτά «από ποια έκθεση προέρχεται αυτή η βαθμολογία και έναντι ποιας αναθεώρησης του προτύπου διενεργήθηκε» παίρνει ένα έγγραφο, και το έγγραφο περιέχει τις συνθήκες. Πρόκειται για μια μικρή αλλαγή στη διατύπωση που μετατοπίζει ολόκληρη τη συζήτηση από μια επιβεβαίωση σε ανταλλαγή τεκμηρίων.
Υπάρχει ακόμη μία πηγή σιωπής που αξίζει να αναφερθεί, επειδή είναι αυτή που μοιάζει περισσότερο με καλά νέα. Ορισμένοι προμηθευτές θα παράξουν ένα πλήρες και εξαιρετικό πακέτο τεκμηρίων για μια διαμόρφωση που δεν είναι η διαμόρφωση της υπό προσφορά, και θα το προσφέρουν χωρίς να τους ζητηθεί να ελέγξουν αν αντιστοιχεί. Το πακέτο είναι πραγματικό, οι δοκιμές ήταν πραγματικές, και παρ’ όλα αυτά δεν αποδεικνύει τίποτα για το προϊόν της παραγγελίας. Η ερώτηση που κλείνει αυτό το ζήτημα είναι η πιο απλή ολόκληρου του σετ: «Το παρόν έγγραφο περιγράφει την ακριβή διαμόρφωση της προσφοράς, συμπεριλαμβανομένων του περιβλήματος, της σφράγισης και της συστοιχίας;»

Μετατροπή των απαντήσεων σε μια γραμμή στην εντολή αγοράς
Ο σκοπός του σετ ερωτήσεων δεν είναι να παράσχει καλύτερη κατανόηση. Είναι να παράσχει μια απαίτηση στην οποία μπορεί να δώσει τιμή το εργοστάσιο και την οποία μπορεί να επιβάλει αργότερα ο αγοραστής. Η μετάφραση είναι μηχανική και αποτελεί το βήμα που παραλείπουν οι περισσότερες αξιολογήσεις.
Η παραπάνω αλληλουχία ξεκινά από την περιγραφή του περιβάλλοντος και καταλήγει σε μια επιβάλλουμενη γραμμή, ενώ κάθε βήμα παράγει κάτι που μπορεί να διατηρήσει ο αγοραστής. Το τέταρτο βήμα είναι εκεί που βρίσκεται η αξία: μια βαθμολογία, ένα πρότυπο με την αντίστοιχη αναθεώρησή του και μια αναφορά έκθεσης, γραμμένα μαζί, αποτελούν μια απαίτηση. Μια βαθμολογία από μόνη της δεν αποτελεί απαίτηση, επειδή δεν έχει σημείο αναφοράς.
Τρία στοιχεία πρέπει να περιλαμβάνονται στην παραγγελία πέρα από την ίδια την απαίτηση. Πρώτον, η ρήτρο αλλαγής, η οποία ορίζει ότι οποιαδήποτε αλλαγή σε ένα συστατικό που αναφέρεται στην έκθεση επανανοίγει την έκθεση και ότι ο προμηθευτής ενημερώνει τον αγοραστή πριν από την αποστολή της αλλαγής. Δεύτερον, η δοκιμή αποδοχής, η οποία δίνει στον αγοραστή μια καθορισμένη περίοδο για να δοκιμάσει τις μονάδες παραγωγής σε σύγκριση με τις τιμές που έχουν δοθεί, με τη μέθοδο που έχει συμφωνηθεί εκ των προτέρων, αντί να επινοείται επί τόπου στην πύλη του εργοστασίου. Τρίτον, η διαδρομή αναφοράς, η οποία καθιερώνει μια συγκεκριμένη προορισμό για τα δεδομένα από το πεδίο, ώστε ένα συστηματικό πρόβλημα να καταστεί μοτίβο στο οποίο μπορεί να ενεργήσει ο προμηθευτής, αντί για μια σειρά από ανέκδοτες ιστορίες από έναν διανομέα.
Υπάρχει επίσης μια ρήτρο που αξίζει να συμπεριληφθεί και σχεδόν ποτέ δεν ζητάται, η οποία αποτελεί το αντίθετο της δοκιμής αποδοχής: μια δήλωση των αριθμών για τους οποίους ο προμηθευτής δεν είναι διατεθειμένος να παράσχει εγγύηση. Ένας προμηθευτής που ορίζει τα δικά του όρια — αυτός ο αριθμός είναι μέτρηση, εκείνος είναι προδιαγραφή, αυτός εξαρτάται από την αναθεώρηση — έχει παράσχει στον αγοραστή έναν χάρτη του προγράμματος, χωρίς επιπλέον κόστος, εξοικονομώντας σημαντικό χρόνο ερμηνείας αργότερα.
Οι τρεις ρήτρες αξίζει να παρουσιάζονται με τη σειρά με την οποία τίθενται σε εφαρμογή, επειδή η καθεμία αντιμετωπίζει έναν διαφορετικό τρόπο με τον οποίο ένα πρόγραμμα αποκλίνει από την αρχική του απαίτηση:
- Η ρήτρο αλλαγής. Ορίζει ότι οποιαδήποτε αλλαγή σε ένα συστατικό που αναφέρεται στην έκθεση επανανοίγει την έκθεση και ότι ο προμηθευτής ενημερώνει τον αγοραστή πριν από την αποστολή της αλλαγής, αντί μετά. Αυτή η ρήτρο αποτρέπει τη σιωπηρή μετατόπιση της διαμόρφωσης που περιγράφηκε νωρίτερα και είναι η μόνη από τις τρεις που είναι δύσκολο να προστεθεί εκ των υστέρων, μόλις έχει ξεκινήσει η εκτέλεση του προγράμματος.
- Η δοκιμή αποδοχής. Δίνει στον αγοραστή μια καθορισμένη περίοδο για να δοκιμάσει τις μονάδες παραγωγής σε σύγκριση με τις τιμές που έχουν δοθεί, με τη μέθοδο που έχει συμφωνηθεί εκ των προτέρων. Μια δοκιμή που διενεργείται στην πύλη του εργοστασίου, σε ημέρα που επιλέγει ο προμηθευτής, δεν αποτελεί δοκιμή· μια μέθοδος που έχει συμφωνηθεί εκ των προτέρων παράγει αποτέλεσμα αποδεκτό και από τα δύο μέρη, ενώ μια αποτυχία σε εκείνο το σημείο απαιτεί διόρθωση και όχι αντιπαράθεση.
- Η διαδρομή αναφοράς. Καθιερώνει μια συγκεκριμένη προορισμό για τα δεδομένα από το πεδίο, ώστε ένα συστηματικό πρόβλημα να καταστεί μοτίβο στο οποίο μπορεί να ενεργήσει ο προμηθευτής, αντί για μια σειρά από ανέκδοτες ιστορίες από έναν διανομέα. Αυτή η ρήτρο καθορίζει αν η τεκμηρίωση για την οποία πλήρωσε ο αγοραστής θα χρησιμοποιηθεί ποτέ στην πράξη και, σε ένα βιομηχανικό πρόγραμμα, συνήθως αποτελεί τη διαφορά ανάμεσα σε έναν προμηθευτή που βελτιώνει το προϊόν και σε έναν που αποστέλλει την ίδια μονάδα ξανά τον επόμενο χρόνο.
Για προγράμματα που εκτελούνται σε περισσότερες από μία αγορές, αξίζει να εξεταστεί μια τέταρτη γραμμή, η οποία απαιτεί την παραγωγή τεκμηρίων ανά αγορά, αντί ανά προϊόν. Ο λόγος είναι ότι η τεκμηρίωση που χρειάζεται ο αγοραστής για μια εγκατάσταση δεν είναι η ίδια με τη τεκμηρίωση που απαιτείται για την αποστολή, και ένας προμηθευτής που έχει συγκεντρώσει ένα αρχείο για την απαίτηση αποστολής δεν έχει κατ' ανάγκη συγκεντρώσει και το άλλο.
Η θέση μας σχετικά με τις ερωτήσεις για καταναλωτικά και βιομηχανικά προϊόντα
Ο κατάλογός μας δημοσιεύει ηλεκτρικά χαρακτηριστικά για κάθε μοντέλο: διάταξη στοιχείου, διάρκεια λειτουργίας, χρόνος φόρτισης, μέθοδος φόρτισης και έκδοση ραδιοφωνικού συστήματος. Δημοσιεύει βαθμό διείσδυσης για δύο μόνο μοντέλα, το V06 και το S7, και κανένα βαθμό διείσδυσης για τα υπόλοιπα. Ο κατάλογος προϊόντων μας περιέχει μια σελίδα πιστοποίησης εξαγωγής σε εταιρικό επίπεδο, της οποίας το περιεχόμενο αποτελούν εικόνες αντί για αναγνώσιμο κείμενο, ενώ το κείμενο του καταλόγου δεν περιέχει καμία αναφορά σε CE, FCC ή RoHS. Συνεπώς, δεν παρουσιάζουμε αυτές τις ενδείξεις ως αποδεικτικά για οποιοδήποτε θέμα. Δεν υπάρχει καθόλου γραμμή πιστοποίησης ανά μοντέλο στον κατάλογο.
Η τίμιη συνέπεια είναι ότι μπορούμε να απαντήσουμε στην ομάδα ερωτήσεων που απευθύνονται στον προμηθευτή σχετικά με τα δικά μας προϊόντα και το περιβάλλον για το οποίο έχουν σχεδιαστεί, ενώ δεν μπορούμε να απαντήσουμε στην ομάδα ερωτήσεων που αφορούν τεκμηρίωση βάσει του καταλόγου. Θα το πούμε ρητά, αντί να υποκαταστήσουμε μια συνήθη τιμή ή την εμπορική περιγραφή ενός προμηθευτή, και θα ενημερώσουμε τον αγοραστή ποιο έγγραφο πρέπει να προέρχεται από τον προμηθευτή του συστατικού ή του εργαστηρίου και σε ποια μορφή πρέπει να υποβληθεί.
Αυτό που μπορούμε να προσθέσουμε και δεν μπορεί ο αγοραστής να βρει σε έναν κατάλογο είναι τη δομή της απάντησης: ποιες από τις παραπάνω ερωτήσεις κλείνουν με βάση τη δική μας δήλωση, ποιες απαιτούν έγγραφο και ποιες πρέπει να καταχωρίσει ο ίδιος ο αγοραστής στην παραγγελία. Πρόκειται για πληροφορίες προμήθειας, και αυτές αξίζει να αξιοποιηθούν πριν από ένα πρώτο δείγμα, όχι μετά.
Η ερώτηση που θα εφαρμόζαμε στον εαυτό μας είναι αυτή της ομάδας απόδειξης: περιγράφει το έγγραφο την ακριβή διαμόρφωση που αναφέρεται στην προσφορά; Εάν μια δήλωση δεν μπορεί να αντιστοιχιστεί σε συγκεκριμένη διαμόρφωση, δεν την κάνουμε και προτιμούμε να ενημερώσουμε τον αγοραστή ότι τα αποδεικτικά στοιχεία δεν έχουν δημοσιευτεί, αντί να του παρέχουμε έναν αριθμό που δεν μπορεί να επαληθεύσει.
Τι να μας στείλετε για απαίτηση βαθμού
Στείλτε μας το περιβάλλον, τον κύκλο λειτουργίας, την αγορά-στόχο και την ποσότητα και περιγράψτε πώς θα χρησιμοποιείται η μονάδα, αντί για το πώς θα πρέπει να συμπεριφέρεται. Θα σας πούμε ποιες γραμμές υπάρχουν για τα μοντέλα που ανταποκρίνονται σε αυτή την περιγραφή, ποιους αριθμούς δημοσιεύουμε και ποιους όχι, τι θα πρέπει να ζητηθεί γραπτώς από προμηθευτή εξαρτημάτων ή εργαστηρίου και πώς θα συναχθεί αυτό το υλικό σε ένα αρχείο πριν από την πρώτη παραγγελία. Όταν μια δήλωση δεν μπορεί να τεκμηριωθεί με βάση το δημοσιευμένο υλικό μας, θα το αναφέρουμε και θα σας πούμε τι να ζητήσετε αντ’ αυτού.



