Το ερώτημα «εργοστάσιο ή εμπορική εταιρεία» συνήθως τίθεται ως ερώτημα ετικέτας, και ένα ερώτημα ετικέτας παράγει μια άχρηστη απάντηση. Και τα δύο μέρη μπορούν να ισχυριστούν οποιαδήποτε από τις δύο ιδιότητες. Μια εμπορική εταιρεία θα πει ότι προμηθεύεται και διαχειρίζεται· ένα εργοστάσιο θα πει ότι κατασκευάζει. Αυτό που χρειάζεται πραγματικά να διαπιστώσει ο αγοραστής είναι πιο συγκεκριμένο και πιο χρήσιμο: ποιος εκτελεί τις εργασίες, ποιος μπορεί να αναλάβει την ευθύνη τους και τι συμβαίνει όταν κάτι πάει στραβά. Μια αξιολόγηση που απαντά σε αυτά τα τρία σημεία για κάθε προμηθευτή της βραχύς λίστας αξίζει περισσότερο από οποιονδήποτε αριθμό επισκέψεων σε εργοστάσια.
Το άρθρο αυτό παρουσιάζει τη δομή της αξιολόγησης — τα ερωτήματα, τα αποδεικτικά στοιχεία που πρέπει να συλλεγούν, τα ερωτήματα που σπαταλούν χρόνο, ένα πρακτικό παράδειγμα της ίδιας αξιολόγησης σε δύο διαφορετικούς τύπους προμηθευτών, τα αποτελέσματα που πρέπει να παράγει και τα ερωτήματα στα οποία δεν μπορεί να δώσει οριστική απάντηση. Έχει γραφτεί για τον αγοραστή που πρέπει να λάβει μια απόφαση, όχι για τον αναγνώστη που θέλει να απολαύσει το θέμα.
Πρώτα, μια σύντομη τοποθέτηση, επειδή επηρεάζει τον τρόπο διεξαγωγής της αξιολόγησης. Το να είσαι εμπορική εταιρεία δεν αποτελεί ελάττωμα. Μια καλά διευθυνόμενη εταιρεία προμηθειών μπορεί να είναι καλύτερη για μια μικρή μάρκα από ένα μεγάλο εργοστάσιο που αντιμετωπίζει την πρώτη παραγγελία ως παρενέργεια, επειδή μπορεί να κινείται γρηγορότερα και να απορροφά τα λάθη με μικρότερο κόστος. Το κόστος μιας εμπορικής εταιρείας δεν είναι η ανεπαρκής επιχειρηματική ικανότητα· είναι η μεσολάβηση. Δεν μπορείτε να λάβετε απάντηση για μια ανοχή, μια κατασκευή ή το πεδίο εφαρμογής μιας πιστοποίησης χωρίς να περάσετε από κάποιον που επίσης εκτίμησε. Η αξιολόγηση, λοιπόν, δεν αφορά τον εντοπισμό ενός κακού προμηθευτή. Αφορά τον εντοπισμό του πόσων επιπέδων παρεμβαίνουν μεταξύ του ερωτήματος και του ατόμου που μπορεί να απαντήσει.
Εργοστάσιο ή εμπορική εταιρεία: τα πέντε ερωτήματα που πρέπει να απαντήσει η αξιολόγηση
Αυτά τα πέντε ερωτήματα ισχύουν για οποιαδήποτε κατηγορία προϊόντος και οποιοδήποτε μέγεθος παραγγελίας. Είναι διατυπωμένα έτσι ώστε η απάντηση να πρέπει να αναφέρει ένα άτομο, ένα έγραφο ή έναν χώρο, επειδή μια απάντηση που δεν αναφέρει κανένα από αυτά δεν έχει απαντήσει στο ερώτημα.
- Ποιος κατασκευάζει το προϊόν; Όχι ποιος κανονίζει να κατασκευαστεί. Η απάντηση πρέπει να προσδιορίζει τη γραμμή παραγωγής, την εγκατάσταση και τα άτομα που τη διευθύνουν. Ένας προμηθευτής που δεν μπορεί να το πει χωρίς να ελέγξει πληροφορίες έχει απάντηση, και αυτή δεν είναι το δικό του εργοστάσιο. Για ένα πρόγραμμα smart glasses, το ερώτημα αυτό συνοδεύεται από μια συγκεκριμένη δοκιμή, επειδή τα ερωτήματα για τη γραμμή παραγωγής είναι αυτά που αξίζει να εξετάσετε προσεκτικά.
- Ποιος υπογράφει την αλλαγή σχεδιασμού; Όταν αλλάζει μια προδιαγραφή, ποιος την εγκρίνει, ποιος την καταχωρεί και ποιος φέρει τις συνέπειές της; Ένα εργοστάσιο την υπογράφει απευθείας. Μια εμπορική εταιρεία υπογράφει μια αλλαγή με τον δικό της συνεργάτη, πράγμα που σημαίνει ότι ο αγοραστής διαπραγματεύεται με κάποιον που διαπραγματεύεται με κάποιον άλλον.
- Ποιος κατέχει τα αποδεικτικά στοιχεία Συμμόρφωσης; Ποιος μπορεί να παράσχει το αρχείο αξιολόγησης για τη συγκεκριμένη αναθεώρηση που θα αποσταλεί, σε αντιδιαστολή με ένα πιστοποιητικό για το μοντέλο; Δεν δημοσιεύουμε ανά μοντέλο γραμμή πιστοποίησης στον δικό μας κατάλογο, και η σελίδα πιστοποίησης εξαγωγών μας είναι μια σελίδα με εικόνες που δείχνει δέκα διπλώματα ευρεσιβείας, οκτώ σχέδια ευρεσιβείας και δύο μοντέλα χρήσης — διπλώματα ευρεσιβείας, τα οποία καταγράφουν τι επέλεξε να προστατεύσει ο αιτών, όχι αρχεία κανονιστικών δοκιμών. Αυτή είναι η θέση ενός κατασκευαστή που είναι ειλικρινής, και είναι το πρότυπο με το οποίο πρέπει να αξιολογούνται οι προμηθευτές: το ερώτημα δεν είναι ποτέ «έχετε πιστοποιητικά;», αλλά «μπορείτε να παράσχετε το αρχείο για αυτή την αναθεώρηση;».
- Ποιος αναλαμβάνει την ευθύνη στο πεδίο; Όταν μια μονάδα αποτυγχάνει στα χέρια ενός πελάτη κατά το δεύτερο έτος, ποιος λαμβάνει την αξίωση, ποιος κάνει τη διάγνωση και ποιος αποφασίζει τι θα αντικατασταθεί; Αυτό το ερώτημα ξεχωρίζει έναν κατασκευαστή από έναν μεσάζοντα πιο καθαρά από οποιοδήποτε άλλο, επειδή το πεδίο είναι εκεί που η απάντηση γίνεται ακριβή.
- Ποιος κατέχει την τεκμηρίωση; Ποιος έχει τα αρχεία των καλλιτεχνικών, το εγχειρίδιο, τον κατάλογο κατασκευής, το μητρώο δειγμάτων αναφοράς και το αρχείο του ποια έκδοση απεστάλεί σε ποια παραγγελία; Το δείγμα αναφοράς είναι το βασικό τεκμήριο εδώ, επειδή αποτελεί τα φυσικά αποδεικτικά στοιχεία του τι σημαίνει «σωστό» για μια διαμόρφωση, και το μέρος που το κατέχει κατέχει και τον ορισμό της.
Τα πέντε ερωτήματα έχουν επίσης μια χρήσιμη ιδιότητα: μπορούν να τεθούν γραπτώς στον προμηθευτή πριν από οποιαδήποτε συνάντηση, και οι απαντήσεις είναι συγκρίσιμες σε ολόκληρη τη βραχύς λίστα. Αυτό καθιστά την αξιολόγηση αξιολόγηση και όχι απλώς συνομιλία.

Εργοστάσιο ή εμπορική εταιρεία: τα αποδεικτικά στοιχεία που πρέπει να συλλεγούν κατά την αξιολόγηση
Οι απαντήσεις σας λένε τι πιστεύει ο προμηθευτής για τον εαυτό του. Τα τεκμήρια σας δείχνουν τι κάνει πραγματικά, και η διαφορά μεταξύ τους είναι το πιο πολύτιμο στοιχείο που μπορεί να εντοπίσει μια αξιολόγηση.
Τα αποδεικτικά στοιχεία που αξίζει να συλλεγούν, κατά σειρά φθίνουσας χρησιμότητας, είναι τα εξής.
Μητρώο αλλαγών για μια πραγματική προσαρμογή. Δεν πρόκειται για περιγραφή της διαδικασίας αλλαγών τους. Πρόκειται για ένα πραγματικό αρχείο από πρόσφατο πρόγραμμα: τι άλλαξε, σε σχέση με ποια βάση, τι επηρεάστηκε και ποιος το ενέκρινε. Μόνο αυτό το έγγραφο αποκαλύπτει αν ο προμηθευτής έχει τη συνήθεια να διαχειρίζεται το πεδίο εφαρμογής και διαχωρίζει την κατασκευαστική εταιρεία από την εμπορική εταιρεία πιο καθαρά από οτιδήποτε άλλο, επειδή μια εμπορική εταιρεία σπάνια διατηρεί το αρχείο αλλαγών του εργοστασίου που έκανε την αλλαγή.
Αρχείο ιχνηλασιμότητας για μία παρτίδα. Μια λίστα παραγωγής ή μια αντιστοίχιση σειρών σε παρτίδες για πρόσφατη αποστολή, που δείχνει ποια κατασκευή και ποια έκδοση γραφικού χρησιμοποιήθηκε σε ποια παραγγελία. Ζητήστε να το δείξουν, αντί να σας το πουν. Ένα εργοστάσιο το παράγει ως παράπροϊόν της παραγωγής· μια εμπορική εταιρεία συνήθως πρέπει να το ζητήσει από τον συνεργάτη της.
Μητρώο εγκεκριμένων δειγμάτων. Η λίστα με τα εγκεκριμένα δείγματα, τις εκδόσεις τους, ποιος τα ενέκρινε και πότε αποσύρθηκαν. Αν το μητρώο περιέχει εκδόσεις και ημερομηνίες απόσυρσης, ο προμηθευτής αντιμετωπίζει τη διαμόρφωση ως ελεγχόμενο αντικείμενο. Αν πρόκειται για ένα ράφι με τρία τεμάχια χωρίς ετικέτες, η απάντηση στο ερώτημα είναι ήδη γνωστή.
Αρχείο επιθεώρησης για μία παραγωγική σειρά. Τα αποδεικτικά στοιχεία ότι κάποιος έλεγξε τις μονάδες σε σχέση με κάτι. Σε αυτή την κατηγορία, η πιο χρήσιμη εκδοχή είναι εκείνη που αναφέρει τους ελέγχους που εφαρμόστηκαν ειδικά στα προσαρμοσμένα στοιχεία και όχι μόνο στους τυπικούς ελέγχους, επειδή μια προσαρμοσμένη μονάδα μπορεί να περάσει τους τυπικούς ελέγχους και να είναι παρόλα αυτά λανθασμένη.
Περιγραφή ενός πρόσφατου προγράμματος, από την αρχή έως το τέλος. Δεν πρόκειται για επίσκεψη στις εγκαταστάσεις — αλλά για μια καθοδική παρουσίαση, μέσω κλήσης, από την απαίτηση έως την αποστολή, με τον προμηθευτή να εξηγεί τι συνέβη σε κάθε στάδιο. Οι στιγμές που ο προμηθευτής διστάζει και αυτές που πρέπει να αναζητήσει κάτι είναι ακριβώς οι πληροφορίες.
Αξίζει να καταγραφούν οι μηχανισμοί συλλογής αυτών των αποδεικτικών στοιχείων, επειδή καθορίζουν τι μπορεί πραγματικά να συμπεράνει μια αξιολόγηση. Ένας προμηθευτής μπορεί να παρουσιάσει ένα αρχείο αλλαγών για ένα πρόγραμμα που εκτέλεσε πριν από δύο χρόνια, κι αυτό αποτελεί ισχυρό σήμα. Ένας προμηθευτής που ζητάται να παρουσιάσει το αρχείο ενός προγράμματος τριών μηνών, με ανοιχτά το μητρώο δειγμάτων και τη λίστα παραγωγής, παράγει διαφορετικού είδους σήμα, επειδή η αναζήτηση αποτελεί μέρος της δοκιμής. Το ίδιο ισχύει και για τις εγκαταστάσεις: ένα εργοστάσιο που κατέχει τη γραμμή παραγωγής του μπορεί να πραγματοποιήσει μια βιντεοκλήση κατά τη συναρμολόγηση και να απαντήσει σε ερωτήματα για το τι συμβαίνει σε κάθε σταθμό, ενώ μια εμπορική εταιρεία συνήθως μπορεί να διοργανώσει την ίδια ξενάγηση στο εργοστάσιο του συνεργάτη της. Η ξενάγηση, λοιπόν, δεν αποτελεί το διαχωριστικό κριτήριο. Τα τεκμήρια αποτελούν.
Υπάρχει ακόμη ένα αποδεικτικό στοιχείο που είναι οικονομικό και συχνά παραλείπεται: μια κρυφοποιημένη έκδοση της δικής προσφοράς ή επιβεβαίωσης παραγγελίας του προμηθευτή για πρόσφατο πρόγραμμα προσαρμογής. Δείχνει πώς ο προμηθευτής περιγράφει το δικό του πεδίο εφαρμογής, αν ονοματίζει μεμονωμένα τα στοιχεία προσαρμογής και αν σημειώνει τις εμπορικές γραμμές που παραμένουν ανοιχτές. Ένας προμηθευτής με ειδικά τεκμηριωμένα έγγραφα είναι πιθανότατα ένας προμηθευτής με ειδικά τεκμηριωμένα εσωτερικά έγγραφα.
Εργοστάσιο ή εμπορική εταιρεία: ερωτήματα που δεν πρέπει να κάνει μια αξιολόγηση
Τέσσερα συχνά ερωτήματα καταναλώνουν χρόνο στις αξιολογήσεις προμηθευτών και δεν παράγουν σχεδόν τίποτα. Αξίζει να παραθέσουμε, επειδή ο λόγος αποτυχίας τους είναι δομικός και όχι θέμα τεχνικής.
«Είστε εργοστάσιο ή εμπορική εταιρεία;» Ζητά μια ετικέτα, και τα δύο μέρη έχουν εμπορικό συμφέρον στην επιλογή αυτής. Η απάντηση δεν σας λέει τίποτα για τις δυνατότητες και θέτει τον προμηθευτή σε θέση όπου η ειλικρινής απάντηση — «προμηθεύουμε από το δικό μας συνεργατικό εργοστάσιο» — ακούγεται χειρότερα από την αποφυγτική. Ζητήστε αντ’ αυτού τα πέντε ερωτήματα σχετικά με τις δυνατότητες και αφήστε τη δομή της απάντησης να αποκαλύψει την αλήθεια.
«Πόσους ανθρώπους έχετε;» Ο αριθμός του προσωπικού είναι αυτοαναφερόμενος, μη επαληθεύσιμος και κακός ενδεικτικός δείκτης μηχανικών δυνατοτήτων. Ένα εργοστάσιο με σαράντα άτομα μπορεί να έχει καλύτερες μηχανικές δυνατότητες από ένα με τετρακόσια, επειδή πολλά μεγάλα εργοστάσια ασχολούνται κυρίως με τη συναρμολόγηση. Η χρήσιμη εκδοχή του ερωτήματος αφορά συγκεκριμένες δυνατότητες: πόσοι εργάζονται στο υλικολογισμικό, πόσοι στη μηχανική και ποιος είναι υπεύθυνος για τη λειτουργία της ποιότητας.
«Πόσα χρόνια δραστηριοποιείστε;» Οι εμπορικές εταιρείες συχνά είναι νεότερες από τα εργοστάσια από τα οποία αγοράζουν, και τα καθιερωμένα εργοστάσια μερικές φορές είναι παλαιότερα από τα συστήματά τους ποιότητας. Το ιστορικό λειτουργίας αποτελεί ασθενές σήμα και κακό φίλτρο, και ο χειρισμός του ως τέτοιου τείνει να αποκλείει καλούς νέους προμηθευτές και να εισάγάγει παλαιούς με ασθενή διαδικασίες.
«Μπορούμε να μιλήσουμε με τον μεγαλύτερο πελάτη σας;» Ο μεγαλύτερος πελάτης ενός προμηθευτή είναι συνήθως ένας διανομέας, ο αγοραστής του διανομέα ή ο μεγαλύτερος πελάτης ενός άλλου προμηθευτή, όχι του ίδιου του προμηθευτή. Μια κλήση αναφοράς με κάποιον που δεν έχει δει ποτέ το πρόγραμμά σας δεν σας λέει τίποτα για τον τρόπο διαχείρισης του προγράμματός σας. Ένα καλύτερο αίτημα αναφοράς είναι πιο συγκεκριμένο: ένας πελάτης που εξέδωσε μια προσαρμογή και του οποίου ζητήθηκαν το αρχείο αλλαγών και το αρχείο κατασκευής που του παραδόθηκαν.
Η διαπραγμάτευση που συνεπάγεται και οι τέσσερις είναι ότι αυτά τα ερωτήματα φαίνονται αυστηρά και δημιουργούν μια αίσθηση επιμελημένης διερεύνησης. Τα ερωτήματα σχετικά με τα αποδεικτικά στοιχεία φαίνονται λιγότερο καταληπτικά και παράγουν γεγονότα. Μόνο ένα από αυτά υποστηρίζει εντολή αγοράς.

Εργοστάσιο έναντι εμπορικής εταιρείας: πρακτική αξιολόγηση δύο τελικών υποψήφιων προμηθευτών
Ακολουθεί ένα παράδειγμα του τρόπου με τον οποίο η ίδια αξιολόγηση παράγει διαφορετικές απαντήσεις από δύο τύπους προμηθευτών. Οι δύο προμηθευτές αποτελούν συνθέσεις συνηθισμένων ρυθμίσεων σε αυτήν την κατηγορία, όχι συγκεκριμένες εταιρείες, και το ζητούμενο δεν είναι η τελική κρίση, αλλά η μορφή των αποδεικτικών στοιχείων.
Μια μάρκα χρειάζεται ένα μοντέλο κάμερας, private label, τρεις αγορές, με προσαρμοσμένη διεπαφή και έντυπο φυλλαδίο για κάθε αγορά. Δύο προμηθευτές βρίσκονται στη λίστα τελικών υποψήφιων. Ο Πρώτος Προμηθευτής είναι ένας κατασκευαστής με δική του γραμμή προϊόντων· ο Δεύτερος Προμηθευτής είναι μια εταιρεία προμήθειας με συνεργαζόμενο εργοστάσιο.
Πρώτο ερώτημα: ποιος κατασκευάζει το προϊόν. Ο Πρώτος Προμηθευτής αναφέρει τη γραμμή παραγωγής, τη διάρθρωση βαρδιών και την ομάδα που συναρμολογεί τα μοντέλα καμερών και προσφέρει να τα δείξει. Ο Δεύτερος Προμηθευτής αναφέρει ένα συνεργαζόμενο εργοστάσιο σε άλλη επαρχία και εξηγεί τη σχέση τους, η οποία είναι μακροχρόνια. Η δεύτερη απάντηση δεν αποτελεί αιτία αποκλεισμού. Σημαίνει ότι ο αγοραστής βρίσκεται πλέον σε μια τριμερή διάρθρωση — μάρκα, εμπορική εταιρεία, εργοστάσιο — και κάθε επόμενο ερώτημα πρέπει να λαμβάνει υπόψη αυτήν.
Δεύτερο ερώτημα: ποιος υπογράφει την τεχνική αλλαγή. Ο Πρώτος Προμηθευτής παρουσιάζει αρχείο καταγραφής αλλαγών από ένα πρόσφατο πρόγραμμα, στο οποίο τροποποιήθηκε η ροή ρύθμισης ενός μοντέλου κάμερας για ευρωπαϊκό πελάτη, με τη βασική έκδοση, την έγκριση και τα επηρεαζόμενα έγγραφα. Ο Δεύτερος Προμηθευτής λέει ότι την υπογράφει η ομάδα μηχανικών του συνεργαζόμενου εργοστασίου και προσφέρει να επιβεβαιώσει το όνομά της. Οι συνέπειες για τον αγοραστή διαφέρουν στη φύση τους, όχι μόνο στην προσπάθεια που απαιτούν: με τον Πρώτο Προμηθευτή, ο αγοραστής μπορεί να διαπραγματευτεί με το μέρος που φέρει την ευθύνη για τις συνέπειες· με τον Δεύτερο Προμηθευτή, μπορεί να διαπραγματευτεί μόνο με ένα μέρος που πρέπει πρώτα να διαπραγματευτεί με άλλο.
Τρίτο ερώτημα: ποιος κατέχει τα αποδεικτικά στοιχεία συμμόρφωσης. Ο Πρώτος Προμηθευτής εξηγεί το πεδίο της αξιολόγησης για τη συγκεκριμένη αναθεώρηση υλικού και ποια αλλαγή θα απαιτούσε επαναξιολόγηση, συμπεριλαμβανομένων των απαιτήσεων κυβερνοασφάλειας ραδιοεξοπλισμού που διέπουν τη σήμανση CE και τα εναρμονισμένα πρότυπα EN 18031. Ο Δεύτερος Προμηθευτής παρέχει ένα σύνολο πιστοποιητικών για το μοντέλο, όπως συνήθως μπορεί να κάνει μια εμπορική εταιρεία, και εξηγεί ότι το συνεργαζόμενο εργοστάσιο κατέχει το βασικό φάκελο. Και πάλι, δεν πρόκειται για αιτία αποκλεισμού — αλλά σημαίνει ότι ο αγοραστής δεν μπορεί να ελέγξει απευθείας τα αποδεικτικά στοιχεία και πρέπει να εξαρτάται από κάποιον που κι αυτός εξαρτάται από κάποιον άλλον.
Τέταρτο ερώτημα: ποιος έχει την ευθύνη για το πεδίο. Ο Πρώτος Προμηθευτής περιγράφει τη διαδικασία υποβολής αξίωσης, τα αποδεικτικά στοιχεία που χρειάζεται και τον τρόπο λήψης απόφασης για αντικατάσταση, και προσφέρει να δείξει δείγμα αρχείου αξίωσης. Ο Δεύτερος Προμηθευτής περιγράφει μια διαδικασία που μεταβαίνει στο συνεργαζόμενο εργοστάσιο και επιστρέφει μέσω της εμπορικής εταιρείας, η οποία έχει την ευθύνη για τη σχέση με τον πελάτη. Πρόκειται για συνηθισμένη και λειτουργική διάρθρωση, και ο αγοραστής θα πρέπει να την αποτιμήσει ανάλογα: η διαδικασία υποβολής αξίωσης είναι μεγαλύτερη, η απόκριση θα είναι πιο αργή, και ο αγοραστής θα πρέπει να συμφωνήσει σχετικά με αυτό εγγράφως, αντί να το ανακαλύψει αργότερα.
Πέμπτο ερώτημα: ποιος κατέχει την τεκμηρίωση. Ο Πρώτος Προμηθευτής παρουσιάζει τη βιβλιοθήκη αρχείων τεχνικού σχεδίου, το εγχειρίδιο και το μητρώο δειγμάτων αναφοράς, όλα με εκδόσεις. Ο Δεύτερος Προμηθευτής παρέχει τα αρχεία τεχνικού σχεδίου που κατέχει για τον αγοραστή και εξηγεί ότι το βασικό αρχείο βρίσκεται στο συνεργαζόμενο εργοστάσιο. Η πρακτική δοκιμή είναι αν ο αγοραστής μπορεί να λάβει τα βασικά αρχεία που χρειάζεται για τη δική του αγορά και τα δικά του κανάλια.
Τα αποτελέσματα. Με βάση τα αποδεικτικά στοιχεία, ο Πρώτος Προμηθευτής ανταποκρίνεται καλύτερα σε ένα πρόγραμμα με προσαρμοσμένη διεπαφή και τρεις αγορές, και ο λόγος δεν είναι η ποιότητα ή η ειλικρίνεια — είναι ο αριθμός των επιπέδων ανάμεσα στο ερώτημα και την απάντηση. Ο Δεύτερος Προμηθευτής μπορεί να είναι η καλύτερη επιλογή για ένα μικρότερο και απλούστερο πρόγραμμα ή όταν ο όγκος δεν δικαιολογεί άμεση σχέση.
Το γενικό μάθημα από την πρακτική αξιολόγηση είναι ότι οι διαφορές μεταξύ των δύο προμηθευτών εμφανίστηκαν στα τεχνήματα, όχι στις περιγραφές. Αν ο αγοραστής είχε διενεργήσει επίσκεψη στις εγκαταστάσεις και παρουσίαση, και οι δύο προμηθευτές θα φαίνονταν παρόμοιοι, επειδή και οι δύο μπορούν να παρουσιάσουν καλά.
Ένα δεύτερο μάθημα αφορά τη διαπραγμάτευση που ακολουθεί. Με τον Πρώτο Προμηθευτή, το μοχλό του αγοραστή είναι συνηθισμένου τύπου: ο όγκος, ο χρόνος, η σχέση που διαρκεί σε αρκετά προγράμματα και η συγκεκριμένη φύση των απαιτήσεων. Με τον Δεύτερο Προμηθευτή, ο μοχλός είναι πιο περιορισμένος, επειδή ο αγοραστής διαπραγματεύεται με ένα μέρος το οποίο έχει περιλάβει στο περιθώριό του το περιθώριο κάποιου άλλου, ενώ το μέρος που εκτελεί την εργασία δεν βρίσκεται στην αίθουσα. Αυτό δεν καθιστά τη διαπραγμάτευση αδύνατη· τη μετατρέπει σε διαπραγμάτευση για τους όρους και όχι για τις δυνατότητες, και σημαίνει ότι τα εκκρεμή ζητήματα πρέπει να κλείσουν συμβατικά και όχι μέσω συζητήσεων. Οι προδιαγραφές, οι απαιτήσεις για αποδεικτικά στοιχεία και η διαδικασία υποβολής αξίωσης πρέπει όλες να είναι ρητές, επειδή στο άλλο άκρο τους δεν υπάρχει χειραφίαση.

Εργοστάσιο έναντι εμπορικής εταιρείας: τα τέσσερα αποτελέσματα μιας αξιολόγησης
Μια αξιολόγηση που παράγει μια αίσθηση αντί για ένα έγγραφο δεν θα αντέξει την επαφή με μια εντολή αγοράς. Χρειάζονται τέσσερα αποτελέσματα, και το καθένα απευθύνεται σε διαφορετικό κοινό.
Ο χαρακτηρισμός. Μια σύντομη δήλωση του τι είναι πραγματικά κάθε προμηθευτής, σε λειτουργικούς όρους: τι κατασκευάζει, τι προμηθεύεται, τι ελέγχει και τι δεν ελέγχει. Όχι μια ετικέτα. Το κοινό είναι οι υπεύθυνοι λήψης αποφάσεων του αγοραστή, συμπεριλαμβανομένων ατόμων που δεν συμμετείχαν στην αξιολόγηση.
Ο κατάλογος αποδείξεων. Τι είδε ή έλαβε πραγματικά η αξιολόγηση και τι υποσχέθηκε αλλά δεν παρέδωσε. Το δεύτερο μισό είναι το πιο χρήσιμο, επειδή μια υπόσχεση χωρίς αποδείξεις αποτελεί εξάρτηση την οποία ο αγοραστής πρέπει να διαχειρίζεται.
Τα εκκρεμή ζητήματα. Κάθε ερώτηση που η αξιολόγηση δεν μπόρεσε να κλείσει, με υπεύθυνο και προθεσμία. Αυτός είναι ο κατάλογος που αποτρέπει την επανάληψη της αξιολόγησης και θα πρέπει να επισυναφθεί στη συμφωνία αγοράς.
Η σύσταση. Ποιον προμηθευτή, βάσει ποιαων κριτηρίων και ποιες είναι οι προτεραιότητες διαπραγμάτευσης του αγοραστή με αυτόν. Μια αξιολόγηση που λήγει χωρίς σύσταση αφήνει την απόφαση να επαναληφθεί, συνήθως υπό πίεση χρόνου και με ελλιπή πληροφορία.
Εργοστάσιο έναντι εμπορικής εταιρείας: τι δεν μπορεί να καταλήξει η αξιολόγηση
Αξίζει να είστε σαφείς σχετικά με τα όριά, επειδή μια αξιολόγηση που αναμένεται να καταλήξει σε όλα είτε θα υπερβεί τα όριά της είτε θα αγνοηθεί σιωπηρά.
Μια αξιολόγηση δεν μπορεί να καταλήξει στο αν ο προμηθευτής θα συμπεριφέρεται καλά απέναντι στον αγοραστή. Πρόκειται για ζήτημα συμπεριφοράς με τον χρόνο, και η καλύτερη απόδειξη είναι μια σύντομη πρώτη παραγγελία με διαχειρίσιμη ποσότητα αντί για μια εκτεταμένη έρευνα.
Μια αξιολόγηση δεν μπορεί να καταλήξει στην τιμή. Μπορεί να διαπιστώσει τι περιλαμβάνεται και τι όχι, κάτι που καθιστά συγκρίσιμες δύο προσφορές, αλλά η ίδια η τιμή αποτελεί αντικείμενο διαπραγμάτευσης και εξαρτάται από τον όγκο, τους όρους και το πρόγραμμα.
Μια αξιολόγηση δεν μπορεί να επαληθεύσει την παραγωγική δυναμικότητα. Δεν δημοσιεύουμε παραγωγική δυναμικότητα, και δεν πρέπει να το κάνει κανείς άλλος χωρίς αποδείξεις. Επομένως, οι ισχυρισμοί για τη δυναμικότητα πρέπει να περιλαμβάνονται στη συμφωνία ως εκπροσώπηση και όχι σε κατάλογο ως γεγονός.
Μια αξιολόγηση δεν μπορεί να καταλήξει στο αν είναι καλή μια εξωτερικευμένη γραμμή παραγωγής. Ένα εργοστάσιο που εκτελεί μέρος της παραγωγής του μέσω υπεργολάβων δεν μετατρέπεται, ούτως ώστε να ορίζεται ως εμπορική εταιρεία. Η κρίση πρέπει να βασίζεται στο συγκεκριμένο τμήμα που έχει ανατεθεί σε τρίτους, στους ελέγχους που το περιβάλλουν και στις αποδείξεις ότι γίνεται παρακολούθηση.
Μια αξιολόγηση δεν μπορεί να καταλήξει στο αν η τεκμηριωμένη προδιαγραφή είναι αυτή που κατασκευάζεται. Αυτό είναι ζήτημα δείγματος, χρυσού δείγματος και καταγράφου αλλαγών, και αποτελεί ακριβώς το ζήτημα στο οποίο καταλήγουν η αξιολόγηση τεκμηρίων ποιότητας και η τεκμηρίωση που χρειάζεται ένα προσαρμοσμένο πρόγραμμα.
Είμαστε κατασκευαστής στο Shenzhen και θα συμμετάσχουμε σε αυτή την αξιολόγηση με οποιονδήποτε αγοραστή διενεργεί έρευνα σχετικά με εμάς. Φέρτε τα πέντε ερωτήματα και τα τέσσερα αποτελέσματα, και θα σας δείξουμε τα αρχεία κατασκευής, τη μορφή του καταγράφου αλλαγών και το σύνολο τεκμηρίων ενός πρόσφατου προγράμματος, ενώ θα επισημάνουμε τα σημεία όπου η δική μας απάντηση αποτελεί δέσμευση και όχι γεγονός. Η διαφορά μεταξύ εργοστασίου και εμπορικής εταιρείας δεν έχει να κάνει με την ετικέτα, αλλά με το πόσες ερωτήματα πρέπει να υποβληθούν δύο φορές.
Σχετικό υλικό
- Η δομική διαφορά και το κόστος για τον αγοραστή — εργοστάσιο έναντι εμπορικής εταιρείας
- Τα ερωτήματα που καταλήγουν στο αν ο προμηθευτής ελέγχει τη γραμμή παραγωγής — ερωτήματα για τη γραμμή παραγωγής
- Τα έγγραφα πίσω από τις απαντήσεις — τεκμηρίωση ποιότητας
- Τι χρειάζεται σε έγγραφη ένα προσαρμοσμένο πρόγραμμα — απαιτούμενη τεκμηρίωση OEM



