Μια διαδικασία ανάπτυξης περιγράφεται συνήθως ως μια αλληλουχία: προδιαγραφή, δείγμα, παραγωγή, παράδοση. Η περιγραφή αυτή είναι ακριβής και σχεδόν άχρηστη, επειδή μια αλληλουχία σας λέει τι ακολουθεί και όχι τι πρέπει να έχετε στα χέρια σας πριν συμβεί. Η παρούσα ανασκόπηση παίρνει ένα πρόγραμμα από την αρχή έως το τέλος και εξετάζει τα τέσσερα στάδια στα οποία καθορίζεται πραγματικά το αποτέλεσμα — καθώς και τη μία ερώτηση που πρέπει να κλείσει κάθε στάδιο.
Θα πρέπει να αναφέρουμε από την αρχή ένα σημείο. Το πρόγραμμα που παρουσιάζεται εδώ είναι σύνθετο: έχει συναρμολογηθεί από τη δική μας δημοσιευμένη γκάμα, τον εσωτερικό πίνακα προϊόντων μας και την τεκμηρίωση διαδικασιών που διέπει την κίνηση μιας παραγγελίας κατά παραγγελία. Δεν αντιστοιχεί σε συγκεκριμένο πελάτη και δεν περιέχει δεδομένα πελάτη. Αυτό είναι σκόπιμο, επειδή το ενδιαφέρον μέρος ενός προγράμματος δεν είναι το όνομα του πελάτη ή ο όγκος της παραγγελίας — είναι η σειρά των αποφάσεων, και αυτή η σειρά είναι κάτι που ένας αγοραστής μπορεί να μεταφέρει στη δική του επαφή με προμηθευτές.
Το ακόλουθο κείμενο απευθύνεται σε ιδιοκτήτες επωνυμιών και αγοραστές δικτύου που πρόκειται να εκτελέσουν ένα πρόγραμμα έξυπνων γυαλιών κατά παραγγελία και θέλουν να μάθουν ποια σημεία ελέγχου έχουν σημασία, τι πρέπει να αφήσει κάθε ένα από αυτά και τι σας δείχνει πραγματικά μια απόρριψη. Τα τέσσερα στάδια είναι τα ίδια τέσσερα που έχει κάθε διαδικασία ανάπτυξης, όποια και αν είναι η ονομασία της σε κάποιο συγκεκριμένο εργοστάσιο: η βάση αναφοράς, το πρώτο δείγμα, ο φάκελος συμμόρφωσης και η παρτίδα παραγωγής.
Ανασκόπηση μιας διαδικασίας ανάπτυξης: τα τέσσερα στάδια που καθορίζουν το αποτέλεσμα
Τα περισσότερα προγράμματα δεν αποτυγχάνουν δραματικά. Αποτυγχάνουν ήσυχα σε μια παράδοση, επειδή ένα στάδιο τέλεισε χωρίς να παράγει το τεκμήριο που το επόμενο στάδιο υποθέτει ότι υπάρχει. Αυτός είναι ολόκληρος ο λόγος για τον οποίο η παρούσα ανασκόπηση είναι οργανωμένη γύρω από τα στάδια και όχι γύρω από τα έγγραφα: ένα στάδιο δεν είναι ένα έγγραφο, είναι ένα σημείο στο οποίο κλείνεται ένα σύνολο ερωτήσεων, και το αποτέλεσμα του σταδίου αποτελεί την καταγραφή στην οποία έχει δικαίωμα να βασίζεται το επόμενο στάδιο.
Αξίζει να διευκρινίσουμε ρητά τι καλύπτει αυτή η διάσχιση και τι παραλείπει, επειδή μια ανασκόπηση που ισχυρίζεται ότι καλύπτει τα πάντα συνήθως δεν καλύπτει τίποτα συγκεκριμένο. Καλύπτει τα τέσσερα σημεία ελέγχου των σταδίων, το τεκμήριο που πρέπει να αφήσει καθένα και τον τρόπο αποτυχίας που συνδέεται με αυτό. Δεν καλύπτει εμπορικούς όρους, επειδή μια προσφορά συντάσσεται για μία διαμόρφωση και όχι για ολόκληρη την γκάμα. Δεν καλύπτει χρονοδιαγράμματα εργαλείων, επειδή αυτά εξαρτώνται από τη δική διαδικασία του εργοστασίου. Και δεν καλύπτει τις δύο αποτυχίες που δεν φτάνουν καν σε κάποιο στάδιο: μια απαίτηση που δεν γράφτηκε ποτέ και μια απαίτηση που γράφτηκε και στη συνέχεια άλλαξε από κάποιον που υπέθεσε ότι το γνώριζαν όλοι. Τα προγράμματα αποτυγχάνουν σε αυτά τα δύο σημεία πιο συχνά από όσο αποτυγχάνουν σε ένα σημείο ελέγχου, και καμία ανασκόπηση δεν υποκαθιστά την πειθαρχία του να γράφετε τον εκτόπου του έργου και να τον κυκλοφορείτε.
Τα τέσσερα στάδια του πίνακα είναι διατυπωμένα με βάση το τι καθορίζει καθένα. Η βάση αναφοράς κλείνει το ερώτημα της εφικτότητας: είναι κάθε απαίτηση στον εκτόπου του έργου εφικτή όπως έχει γραφτεί και τι ακριβώς υπόσχεται. Το πρώτο δείγμα κλείνει το ερώτημα της εμφάνισης και της λειτουργίας: μοιάζει και λειτουργεί το προϊόν όπως υποτίθεται; Ο φάκελος συμμόρφωσης κλείνει το ερώτημα της αντιλογησιμότητας: τι επιτρέπεται να λεφτεί δημόσια και με βάση ποια αποδεικτικά στοιχεία. Η παρτίδα παραγωγής κλείνει το ερώτημα της επαναληψιμότητας: η επόμενη παρτίδα θα αντιστοιχεί σε εκείνη που εγκρίθηκε.
Διαβάστε τον πίνακα ως ένα σύνολο προϋποθέσεων εισόδου και όχι ως χρονοδιάγραμμα. Κάθε στάδιο έχει μια προϋπόθεση εισόδου και, εάν αυτή δεν πληρούται, το στάδιο δεν μπορεί πραγματικά να εκτελεστεί — μπορεί μόνο να «παίξει», και σε αυτή τη διαφορά έγκειται το κόστος. Ένα δείγμα που κατασκευάζεται πριν από την υπογραφή της προδιαγραφής δεν είναι δείγμα, είναι πρωτότυπο που θα πληρωθεί δύο φορές. Μια παρτίδα παραγωγής που επιθεωρείται έναντι μιας προδιαγραφής που άλλαξε μετά την έγκριση δεν αποτελεί πρόβλημα ποιότητας, αλλά αριθμητικό πρόβλημα: κάποιος θα επιθεωρεί μονάδες έναντι ενός εγγράφου που δεν τις περιγράφει πλέον.
Αυτό που καθορίζει το αποτέλεσμα δεν είναι η προσπάθεια που καταβάλλεται σε κάθε στάδιο, αλλά ο αριθμός των ερωτήσεων που παραμένουν ανοιχτές όταν το πρόγραμμα φτάνει στο τελευταίο του. Ένα πρόγραμμα που αφήνει δύο ερωτήσεις ανοιχτές κατά το στάδιο παραγωγής έχει δύο επιλογές: είτε σταματά και τις επιλύει, κάτι που κοστίζει χρόνο, είτε προχωρά στην παράδοση και τις επιλύει αργότερα, κάτι που κοστίζει μια πιο ακριβή μορφή προσοχής — εκείνη που φτάνει μέσα από μια παράπονο, αντιλογισμό ή μια καταχώριση στην αγορά που πρέπει να διορθωθεί.
Υπάρχει ακόμη ένα δομικό σημείο, και ισχύει για ολόκληρη τη διαδικασία ανάπτυξης, όχι για κάποιο συγκεκριμένο στάδιο. Κάθε στάδιο θα πρέπει να γίνεται δυσκολότερο να ξεκινήσει καθώς προχωρά το πρόγραμμα, όχι ευκολότερο. Μέχρι τον φάκελο συμμόρφωσης, ο πεδίο εφαρμογής θα πρέπει να έχει κλείσει αρκετά ώστε οι μόνες ανοιχτές ερωτήσεις να αφορούν αποδεικτικά στοιχεία. Μέχρι την παρτίδα παραγωγής, οι μόνες ανοιχτές ερωτήσεις θα πρέπει να είναι αυτές στις οποίες μπορεί να απαντήσει μια φυσική επιθεώρηση. Όταν ένα πρόγραμμα φτάνει στο στάδιο της παραγωγής ενώ εξακολουθεί να έχει ανοιχτή ερώτηση σχετικά με το πεδίο εφαρμογής, έχει παραλείψει ένα στάδιο αντί να το διανύσει, και το παραληφθέν στάδιο θα εμφανιστεί αργότερα στον λογαριασμό.

Η βάση και το πρώτο δείγμα, και τι αποδεικνύει μια απόρριψη
Η βάση αποτελεί το λιγότερο εντυπωσιακό κομμάτι ενός προγράμματος και εκείνο που καθορίζει όλα όσα ακολουθούν. Είναι το σημείο στο οποίο ο αγοραστής και ο προμηθευτής συμφωνούν, γραπτώς, τι κατασκευάζεται: ποιο μοντέλο, ποιες επιλογές περιλαμβάνονται στο πεδίο εφαρμογής, ποιες αποκλείονται ρητά, ποια είναι κάθε δημοσιευμένη προδιαγραφή και ποιες ερωτήσεις παραμένουν απάντητες. Χωρίς αυτή τη συμφωνία, κάθε μεταγενέστερο στάδιο βασίζεται στη μνήμη.
Η δημοσιευμένη γκάμα μας δείχνει γιατί αυτό το στάδιο έχει μεγάλη βαρύτητα και γιατί η βάση πρέπει να γραφτεί, όχι να αντιγραφεί. Υπάρχει γραμμή χρώματος για δύο μοντέλα, το V03 Pro με τρία και το V06 με τέσσερα. Υπάρχει βάρος μόνο για το MT6, στα 158 g. Υπάρχει βαθμός προστασίας για το V06 και το S7. Πέρα από αυτές τις λίγες γραμμές, ο κατάλογος είναι περισσότερο ηλεκτρικός παρά φυσικός: περιγράφει τι κάνει μια συσκευή και λέει πολύ λίγα για το τι είναι κατασκευασμένη ή πώς θα φθαρεί με την πάροδο του χρόνου.
Ο κατάλογος αυτός είναι αρκετά συγκεκριμένος για να αποτελεί βάση, αλλά αρκετά ελλιπής για να απαιτεί τη δημιουργία μιας. Τα ανοιχτά σημεία πρέπει να βρίσκονται μέσα στη βάση και όχι δίπλα της, και αξίζει να τηρούνται σε μορφή με την οποία κάποιος μπορεί να δουλέψει συστηματικά:
- Τα A05 και A06 εκτυπώνουν τις ίδιες παραμέτρους, με το διαφορετικό πεδίο να παραμένει αναγνωρισμένο.
- Η ονομασία L2 Utral φαίνεται να είναι ορθογραφικό λάθος του Ultra, ενώ ο ορισμός του Pro Max δεν έχει συμφωνηθεί.
- Το MT5 βρίσκεται σε μια ασυνήθιστη αναφορά σελίδας και η κατηγορία του εξακολουθεί να αμφισβητείται.
- Το V06 και το S7 παρουσιάζουν την ίδια ανωμαλία στην αναφορά σελίδας.
- Οι καταχωρίσεις AR, ηλεκτροχρωμικών και ακουστικής αγωγής μέσω οστών δεν έχουν επίσημο SKU.
- Καμία καταχώριση της γκάμας δεν έχει συνημμένη αυθεντική φωτογραφία, βίντεο ή έκθεση δοκιμών.
Το πρώτο δείγμα, στη συνέχεια, ελέγχει τους ισχυρισμούς της βάσης. Δεν μπορεί να ελέγξει την επαναληψιμότητα, την πιστοποίηση, τη συσκευασία, το κόστος ή τα χρονοδιαγράμματα, και όποιος σας λέει ότι ένα δείγμα αποδεικνύει αυτά τα στοιχεία σας λέει ότι το πρόγραμμα του δείγματος έχει συμπιεστεί σε μια επίδειξη. Ένα πρώτο δείγμα μπορεί να απαντήσει αν το σύνολο επιλογών φαίνεται και λειτουργεί όπως προβλέπεται, αν το φινίρισμα και η εφαρμογή είναι αποδεκτά και αν το φύλλο προδιαγραφών περιγράφει ένα αντικείμενο που υπάρχει πράγματι.
Τώρα, η απόρριψη, το κομμάτι που οι αγοραστές συχνά χειρίζονται άσχημα. Ένα απορριφθέν δείγμα δεν αποτελεί ετυμησία για τον προμηθευτή ούτε για το προϊόν. Είναι ένα από τέσσερα πράγματα, και το καθένα έχει διαφορετικό επόμενο βήμα. Η επιλογή μπορεί να μην ήταν ποτέ σταθερή στην παραγωγή, οπότε αφαιρείται από το πεδίο εφαρμογής και το πρόγραμμα συνεχίζεται βάσει αυτών που αποδείχθηκαν. Η παραπομπή μπορεί να ήταν λανθασμένη, οπότε διορθώνεται η προδιαγραφή και το δείγμα ανακατασκευάζεται με βάση μια καλύτερη βάση. Η διαδρομή μπορεί να έχει αλλάξει μεταξύ της προσφοράς και της κατασκευής, οπότε η συζήτηση αφορά τη νέα διαδρομή. Ή το κριτήριο μπορεί να ήταν ασαφές, οπότε το πραγματικό πρόβλημα είναι ότι κανείς δεν συμφώνησε τι σημαίνει «επιτυχία», και η ουσιαστική λύση είναι να γραφτεί το κριτήριο πριν από την ανακατασκευή και όχι μετά.
Η πρακτική αξία της ταξινόμησης μιας απόρριψης με αυτόν τον τρόπο είναι ότι μετατρέπει ένα συναισθηματικό γεγονός σε μια απόφαση με υπεύθυνο. Η φράση «το απορρίψαμε» μετατρέπεται σε «αφαιρέσαμε δύο επιλογές από το πεδίο εφαρμογής και το πρόγραμμα συνεχίζεται» ή σε «απορρίψαμε το δείγμα επειδή η παραπομπή ήταν λανθασμένη, και η παραπομπή έχει διορθωθεί και εκδοθεί ξανά». Η πρώτη περίπτωση αποτελεί αλλαγή στο πεδίο εφαρμογής με επίδραση στο χρονοδιάγραμμα. Η δεύτερη αποτελεί διόρθωση που δεν έπρεπε να είχε κόστος. Η σύγχυση αυτών των δύο είναι ο τρόπος με τον οποίο μια διαδικασία ανάπτυξης μετατρέπει ένα απορριφθέν δείγμα σε απορριφθέν προμηθευτή.

Ο φάκελος συμμόρφωσης και η παρτίδα παραγωγής
Ο φάκελος συμμόρφωσης είναι εκεί όπου ένα πρόγραμμα αποφασίζει τι επιτρέπεται να ισχυρίζεται. Συγκροτείται αντί να γράφεται σε μία συνεδρία και περιλαμβάνει όλα όσα θα χρησιμοποιηθούν αργότερα: τη θέση πιστοποίησης, τα αποδεικτικά δοκιμών, τις οδηγίες και τα ένθετα, τους ισχυρισμούς που χρησιμοποιούνται σε καταχωρίσεις και συσκευασία, καθώς και τα υποκείμενα έγγραφα.
Η πιστοποίηση πρέπει να καταγράφεται ως θέση και όχι ως ναι ή όχι, και η θέση που μπορούμε να διατυπώσουμε είναι στενή. Η διατύπωση δεν εμφανίζεται πουθενά στο κύριο μέρος του PDF του καταλόγου ούτε σε οποιοδήποτε άλλο από το δημοσιευμένο υλικό μας. Δεν δημοσιεύουμε αριθμό πιστοποιητικού ούτε κατάλογο καλυπτόμενων μοντέλων, οπότε αυτό που πρέπει να καταγραφεί είναι το πλαίσιο στο οποίο θα τεκμηριωθεί τελικά ένα συγκεκριμένο μοντέλο. Η σελίδα πιστοποίησης εξαγωγών του PDF είναι εικόνα και δείχνει δέκα διπλώματα ευρεσιμβείας — οκτώ σχεδιαστικά και δύο μοντέλα χρήσης — και όχι ένα σύνολο εκθέσεων δοκιμών. Η αθλητική σειρά προσθέτει τη δική της σήμανση IP54 στον κατάλογο, χωρίς δίπλα της αριθμό έκθεσης τρίτου μέρους. Για την παιδική σειρά δεν έχει παρασχεθεί καμία πληροφορία πιστοποίησης.
Η ίδια αυστηρότητα ισχύει για κάθε ισχυρισμό που προτίθεται να κάνει το πρόγραμμα. Ένα πλεονέκτημα σε μια παράμετρο μπορεί να υποστηριχθεί μόνο όταν η σύγκριση γίνεται με ανταγωνιστικές συσκευές που βρίσκονται φυσικά στα χέρια μας και όχι με έναν πίνακα αριθμών. Δεν υπάρχει έκθεση μετρήσεων τρίτου μέρους πίσω από την ακουστική μας απόδοση. Μια βαθμολογία προστασίας παραμένει αδημοσίευτη μέχρι να υπάρξει η αντίστοιχη έκθεση. Όσον αφορά την ηλεκτροχρωμική καταχώριση, δεν δημοσιεύονται καθόλου επιδόσεις, οπότε δεν μπορεί να παρουσιαστεί ως διαφορά. Η τιμή 35dB στην καταχώριση αγωγού οστή ξεσήκωσε το πιο σοβαρό ζήτημα Συμμόρφωσης της σειράς, ενώ η παιδική σειρά είναι εκεί όπου οι ισχυρισμοί ασφάλειας και υγείας έχουν τη μεγαλύτερη έκθεση. Ένα αρχείο που καταγράφει ειλικρινά αυτά τα όρια αξίζει περισσότερο από ένα που τα κρύβει, επειδή η κρυμμένη έκδοση αποτυγχάνει αργότερα και δημόσια.
Η παρτίδα παραγωγής είναι το σημείο όπου το αρχείο Συμμόρφωσης παύει να είναι ένα έγγραφο και γίνεται ένα σύνολο μονάδων. Ο αγοραστής θα πρέπει να λάβει με την πρώτη παρτίδα όχι μόνο τα αγαθά, αλλά και το αρχείο που τα περιγράφει: το αρχείο επιθεώρησης, την εγκεκριμένη μονάδα αναφοράς που διατηρείται από το δείγμα, το φύλλο προδιαγραφών βάσει του οποίου κατασκευάστηκε η παρτίδα και την ανοχή που εφαρμόστηκε σε σύγκριση με τη μονάδα αναφοράς.
Οι ράβδοι παραπάνω δείχνουν την κάλυψη που μια επιθεώρηση παραγωγής παραλαμβάνει από τον δημοσιευμένο κατάλογο και αποτελούν τον λόγο για τον οποίο το αρχείο επιθεώρησης πρέπει να είναι περισσότερο από μια απλή μέτρηση. Πρέπει να ελεγχθούν είκοσι οκτώ καταχωρίσεις ως προς τον χρόνο φόρτισης· είκοσι τέσσερις έχουν μια τιμή διεπαφής προς επαλήθευση· δεκατέσσερις έχουν μια έκδοση Bluetooth προς επιβεβαίωση· και μόνο δύο έχουν δημοσιευμένο χρώμα προς σύγκριση. Δύο ακόμη γραμμές καθορίζουν τι μπορεί να συγκρίνει πρακτικά ένας επιθεωρητής. Στη θήκη φόρτισης, η επιθεώρηση παραλαμβάνει τρεις διαφορετικές περιπτώσεις: μια τιμή χωρητικότητας σε πέντε μοντέλα κάμερας, μια θήκη που αναφέρεται αλλά δεν ποσοτικοποιείται στα KY06 και MT5, και τέσσερις καταχωρίσεις — τα V06 και V03 Pro, και τα V03 και S7 — όπου ο κατάλογος δεν εκτυπώνει καμία γραμμή για τη θήκη, οπότε δεν μπορεί να ελεγχθεί τίποτα σχετικά με αυτές και το ερώτημα πρέπει να επιστραφεί στον προμηθευτή. Σε ό,τι αφορά την ανάλυση, οκτώ καταχωρίσεις βρίσκονται στα 8MP και τρεις στα 13MP, δηλαδή τα S7 και L1 Pro, και το L2 Utral, οπότε μια παρτίδα καμερών μπορεί να ελεγχθεί έναντι μιας δημοσιευμένης τιμής, ενώ μια παρτίδα ήχου μπορεί να μην έχει τίποτα συγκρίσιμο προς έλεγχο. Όπου ο κατάλογος δεν δημοσιεύει τίποτα, η επιθεώρηση δεν έχει καμία βάση σύγκρισης, και η ποιότητα της παρτίδας εξαρτάται εξ ολοκλήρου από τη μονάδα αναφοράς και τον εσωτερικό έλεγχο στον οποίο έχει συμφωνήσει να διενεργήσει το εργοστάσιο. Αυτή είναι η πιο σημαντική παράδοση σε ολόκληρο το πρόγραμμα, και είναι αυτή που παραλείπεται πιο συχνά, επειδή οι μονάδες έχουν ήδη φτάσει και όλοι υποθέτουν ότι τα έγγραφα ολοκληρώθηκαν.
Η ίδια η παράδοση είναι ένα στάδιο και όχι μια στιγμή, και έχει την ίδια δομή με τα υπόλοιπα: μια συνθήκη εισόδου, ένα τεκμήριο και ένα ερώτημα που κλείνει το τεκμήριο. Το τεκμήριο είναι το αρχείο παρτίδας. Το ερώτημα που κλείνει είναι αν αυτή η παρτίδα μπορεί να παραδοθεί στους πελάτες χωρίς να χρειαστεί κανείς να επιστρέψει και να ρωτήσει τι υποτίθεται ότι έπρεπε να είναι.

Τα τέσσερα ερωτήματα στα οποία απαντά πραγματικά αυτή η παρουσίαση
Η παρουσίαση ενός προγράμματος σε τέσσερα στάδια αξίζει να γίνεται μόνο αν οδηγεί σε αποφάσεις. Ακολουθούν τα τέσσερα ερωτήματα στα οποία απαντά η ανασκόπηση, καθένα από τα οποία πρέπει να λαμβάνει απάντηση με έγγραφο και όχι με διαβεβαίωση.
-
Είναι κάθε απαίτηση που περιλαμβάνεται εφικτή να υλοποιηθεί όπως έχει γραφτεί και με βάση ποια στοιχεία; Μια απαίτηση που δεν έχει παραχθεί ποτέ στο παρελθόν αποτελεί θέμα ανάπτυξης και όχι θέμα προδιαγραφής, και θα πρέπει να επισημαίνεται ως τέτοιο πριν από την έναρξη του προγράμματος. Το κριτήριο είναι αν ο προμηθευτής μπορεί να αναφέρει μια διαδικασία, ένα εξάρτημα και ένα προηγούμενο παράδειγμα, ή αν η απάντηση είναι μια γενική διαβεβαίωση ότι μπορεί να γίνει. Ο εσωτερικός πίνακάς μας καταγράφει πόσους άξονες προσαρμογής έχει κάθε σειρά. Η σειρά καμερών AI έχει επτά καταγεγραμμένους άξονες, η σειρά ήχου Bluetooth και η αθλητική σειρά πέντε each, η παιδική σειρά έχει δύο, και η ηλεκτροχρωμική καταχώριση έχει τρεις — με την καταχώριση αγωγού οστή να μην έχει καμία αποκάλυψη προσαρμογής και την καταχώριση AR να παραμένει απεριγράφτη. Οι τρεις οικογένειες δεν αποτελούν υποσύνολα η μία της άλλης, και για την παιδική σειρά, η δυνατότητα εφαρμογής και υλικολογισμικού έχει επισημανθεί για επαλήθευση. Μια μέτρηση δεν αποτελεί δυνατότητα, γι’ αυτό η απάντηση σε αυτό το ερώτημα πρέπει να δίνεται ανά σειρά και ανά επιλογή.
-
Ποια στοιχεία θα υπάρχουν σε κάθε σημείο ελέγχου; Εδώ είναι που τα περισσότερα προγράμματα είναι πιο ασαφή από όσο νομίζουν. Τα σημεία ελέγχου είναι το φύλλο βάσης, το αρχείο δείγματος, το αρχείο Συμμόρφωσης και η επιθεώρηση παρτίδας. Για καθένα από αυτά, το ερώτημα είναι αν θα υπάρχει ένα έγγραφο που θα μπορούσε να διαβάσει ένα τρίτο μέρος έξι μήνες αργότερα και να καταλάβει τι έχει αποφασιστεί. Όπου η απάντηση είναι «το εργοστάσιο θα το επιβεβαιώσει», το σημείο ελέγχου δεν έχει τεκμήρια αποχώρησης και θα πρέπει να θεωρείται κίνδυνος στο χρονοδιάγραμμα και όχι βήμα.
-
Ποιο είναι το κόστος μιας αποτυχίας σε κάθε στάδιο σε χρόνο και σε χρήμα; Τα τέσσερα στάδια αποτυγχάνουν με διαφορετικό τρόπο. Η αποτυχία στη βάση είναι φθηνή, επειδή δεν έχει κατασκευαστεί τίποτα. Η αποτυχία στο δείγμα κοστίζει το δείγμα, έναν κύκλο ανακατασκευής και, πιο σημαντικά, την ορμή του προγράμματος. Η αποτυχία του αρχείου Συμμόρφωσης κοστίζει την ημερομηνία κυκλοφορίας, επειδή συμβαίνει αφού υπάρχουν τα αγαθά και πριν μπορούν να πωληθούν. Η αποτυχία μιας παρτίδας κοστίζει ολόκληρη την παρτίδα. Ένας αγοραστής που έχει ιεραρχήσει αυτά τα τέσσερα κόστη γνωρίζει πού πρέπει να επικεντρώσει την προσοχή του, και ένας προμηθευτής που τα έχει ιεραρχήσει γνωρίζει πού πρέπει να επικεντρώσει τη δική του.
-
Ποιες αποφάσεις είναι ακόμη ανοιχτές και ποιος είναι υπεύθυνος για καθεμία; Αυτό είναι το ερώτημα για το οποίο υπάρχει η παρουσίαση, και η απάντηση πρέπει να είναι μια σύντομη λίστα με ένα όνομα αντίστοιχο σε κάθε γραμμή. Οι ανοιχτές αποφάσεις στο τέλος μιας διαδικασίας ανάπτυξης αποτελούν το πραγματικό απόθεμα κινδύνων του προγράμματος, και μια ανοιχτή απόφαση χωρίς υπεύθυνο είναι το πιο ακριβό είδος, επειδή θα ανακαλυφθεί από όποιον τη διατηρεί, τη χειρότερη δυνατή στιγμή.
Ο έλεγχος ομαδοποιεί τις τέσσερις ερωτήσεις ανάλογα με το είδος της απάντησης που χρειάζονται. Τα στοιχεία που έχουν χαρακτηριστεί ως ακαθόριστα δεν αποτελούν αποτυχίες του προγράμματος· αποτελούν τον κατάλογο εργασιών του προγράμματος και ο έλεγχος αξίζει να εκτελείται ακριβώς επειδή παράγει αυτόν τον κατάλογο σε μορφή στην οποία μπορεί να ενεργήσει κάποιος.
Πώς να χρησιμοποιήσετε αυτόν τον έλεγχο στο δικό σας πρόγραμμα
Η εκτέλεση αυτού του ελέγχου στο δικό σας πρόγραμμα απαιτεί μία εργάσιμη συνεδρία για κάθε στάδιο και ένα τεκμήριο για κάθε στάδιο, ενώ τα τεκμήρια είναι φθηνότερα να παραχθούν από την επανεργασία που αποτρέπουν. Ξεκινήστε συγκεντρώνοντας ό,τι έχετε ήδη: το μοντέλο στο οποίο σκοπεύετε να βασίσετε το πρόγραμμα, τις δημοσιευμένες προδιαγραφές στις οποίες βασίζεστε, τη λίστα επιλογών με τα ανοιχτά σημεία ακόμη ορατά και τις δηλώσεις που σκοπεύετε να κάνετε στους πελάτες. Οι περισσότεροι αγοραστές διαπιστώνουν ότι κι αυτό από μόνο του αποκαλύπτει τρεις ή τέσσερις ανοιχτές αποφάσεις στις οποίες δεν είχε αναληφθεί κανείς, κάτι που αποτελεί καλή απόδοση για ένα απόγευμα.
Στη συνέχεια, για καθένα από τα τέσσερα στάδια, γράψτε τρία πράγματα: τι πρέπει να ισχύει πριν ξεκινήσει το στάδιο, ποιο έγγραφο το ολοκληρώνει και ποιος το υπογράφει. Ό,τι δεν αντιστοιχεί σε αυτό το μοτίβο είναι ένα στάδιο που δεν έχετε ακόμη ορίσει. Στην πράξη, το πιο συνηθισμένο εύρημα είναι ότι το στάδιο του δείγματος είναι σαφώς καθορισμένο, ενώ το στάδιο της βάσης δεν είναι — τα περισσότερα προγράμματα έχουν σαφή εικόνα του τι πρέπει να είναι ένα εγκεκριμένο δείγμα, αλλά καμία σαφή εικόνα του τι αποτελεί την εγκεκριμένη προδιαγραφή. Γι’ αυτό τα δείγματα συχνά εγκρίνονται βάσει μιας κοινής αντίληψης και όχι βάσει ενός εγγράφου.
Υπάρχουν αντιστρόφιστες δυνάμεις σε όλα αυτά και αξίζει να εκτυπωθούν, αντί να προκύπτουν σιωπηλά. Ένας αυστηρός έλεγχος καθυστερεί την έναρξη του προγράμματος και σε μια αγορά που κινείται από τις κυκλοφορίες, μια καθυστερημένη έναρξη μπορεί να κοστίζει περισσότερο από μια χαλαρή. Το αντίθετο επιχείρημα είναι ότι η χαλαρή εκδοχή αυτής της εργασίας πληρώνεται αργότερα και δεν είναι προαιρετική: μια προδιαγραφή που δεν γράφτηκε ποτέ συντάσσεται υπό πίεση κατά την πρώτη παρτίδα παραγωγής, όταν οι άνθρωποι που θα μπορούσαν να τη γράψουν είναι απασχολημένοι. Το συνολικό κόστος ενός προγράμματος καθορίζεται, λοιπόν, κυρίως από το στάδιο στο οποίο πραγματοποιείται η εργασία, και ο έλεγχος μεταφέρει αυτή την εργασία νωρίτερα, όπου είναι φθηνότερη.
Υπάρχει ένα ακόμη σημείο που αξίζει να προστεθεί, επειδή είναι αυτό που ρωτούν περισσότερο οι αγοραστές και αυτό που σπανιότερα καταγράφεται: πού αποκλίνουν τα τέσσερα στάδια και πώς εκδηλώνεται αυτή η απόκλιση. Σε ένα υγιές πρόγραμμα, η απόκλιση εμφανίζεται στη βάση, επειδή ένα φύλλο προδιαγραφών είναι το σημείο όπου δύο ερμηνείες της ίδιας απαίτησης αναγκάζονται να ενωθούν σε μία πρόταση. Σε ένα ασθενέστερο πρόγραμμα, η πρώτη απόκλιση εμφανίζεται στο δείγμα, όπου το κόστος είναι ακόμη χαμηλό αλλά έχει ήδη επιβαρύνει μια κατασκευή. Στο πιο ασθενέστερο, εμφανίζεται στην παρτίδα παραγωγής, όπου τα μέρη διαφωνούν για το τι είχε συμφωνηθεί και, εκείνη τη στιγμή, η αμφισβήτηση αφορά συνήθως τη μνήμη και όχι την πρόθεση.
Αξίζει να αναφέρουμε δύο κόκκινες σημαίες. Η πρώτη είναι ένας προμηθευτής που παράγει αποδεικτικά αποχώρησης για κάθε στάδιο εκτός από τη βάση, επειδή ένα έγγραφο βάσης τον δεσμεύει ως προς συγκεκριμένους αριθμούς και διαδικασία. Η δεύτερη είναι ένα πρόγραμμα στο οποίο ο φάκελος συμμόρφωσης συγκεντρώνεται μετά την εκτύπωση των εικαστικών της συσκευασίας, κάτι που σημαίνει ότι κάποιος έχει ήδη δημοσιεύσει δηλώσεις τις οποίες ο φάκελος δεν μπορεί να τεκμηριώσει.
Τα τεκμήρια μιας διαδικασίας ανάπτυξης αποτελούν παραδοτέο σε εξίσου μεγάλο βαθμό με τις μονάδες. Δεν θα δημοσιεύσουμε δήλωση πιστοποίησης την οποία δεν μπορούμε να τεκμηριώσουμε και προτιμούμε να ενημερώσουμε έναν αγοραστή ότι μια δήλωση βρίσκεται σε ανοιχτή κατάσταση, αντί να την αφήσουμε να μεταφερθεί σε μια καταχώριση και να γίνει πρόβλημα σε μια αγορά που δεν μπορούμε να δούμε. Εάν θέλετε να εφαρμοστεί ο ίδιος έλεγχος στο δικό σας πρόγραμμα, η γραμμή για τη διαδικασία ανάπτυξης σε αυτόν τον ιστότο παρουσιάζει τη δομή των σταδίων, ενώ οι παραπάνω ερωτήσεις είναι αυτές που πρέπει να φέρετε στην πρώτη συνάντηση με τον προμηθευτή.
Σχετικό υλικό
- Επαναλαμβανόμενες αιτίες καθυστερήσεων — τα μοτίβα πίσω από προγράμματα που καθυστερούν και τι συνήθως τα προηγείται.
- Παράδοση, συσκευασία και όροι μετά την πώληση — τι συμβαίνει στον φάκελο της παρτίδας μόλις τα προϊόντα φτάσουν στην αποθήκη σας.
- Ρουτίνες επικοινωνίας που αποτρέπουν την επανεργασία — οι συνήθειες αναφοράς που εμποδίζουν την επανανοίγματα ενός σταδίου.
- Παράγοντες κόστους εντός του προγράμματος — πού βρίσκονται τα χρήματα όσο εκτελούνται τα τέσσερα στάδια.



