Τα περισσότερα προγράμματα έξυπνων γυαλιών δεν αποτυγχάνουν επειδή κάποιος έκανε μια κακή απόφαση. Αποτυγχάνουν επειδή μια απόφαση έγινε σε μια συνάντηση, ερμηνεύτηκε διαφορετικά από τις δύο πλευρές και έπειτα χτίστηκε σιωπηλά πάνω της. Όταν εμφανίζεται η διαφωνία, συνήθως έχει ήδη εμφανιστεί ως διαφωνία στις προδιαγραφές και όχι ως πρόβλημα επικοινωνίας, γεγονός που σημαίνει ότι η επιχειρήματική διεξάγεται στο πιο ακριβό σημείο του χρονοδιαγράμματος αντί στο φθηνότερο.
Αυτό είναι το πρόβλημα που έρχονται να λύσουν οι κανόνες επικοινωνίας. Ο κανόνας δεν αποτελεί τυπική σύμβαση. Είναι μια συμφωνία για το ποιος έχει την ευθύνη μιας απόφασης, πότε πρέπει να καταγραφεί εγγράφως και τι συμβαίνει όταν αλλάζει — συμφωνημένη όσο οι συμβαλλόμενοι είναι ακόμη σε καλές σχέσεις, ώστε κανείς να μην χρειαστεί να επινοήσει έναν κανόνα εν μέσω μιας διαφωνίας. Υπό το πρίσμα αυτό, το υπόλοιπο άρθρο αφορά τι πρέπει να προβλέπουν πραγματικά αυτές οι συμφωνίες, με σκοπό να βοηθήσουν ιδιοκτήτες εμπορικών σημάτων και αγοραστές διανομής που στήνουν μια διαδικασία ανάπτυξης με έναν προμηθευτή, αντί να αντιδρούν σε μια διαδικασία που έχει ήδη αποτύχει.
Το επιχείρημα σε όλο το άρθρο είναι πρακτικό. Η επικοινωνία δεν αποτυγχάνει επειδή οι άνθρωποι είναι απρόσεκτοι· αποτυγχάνει επειδή η προεπιλεγμένη συμπεριφορά σε ένα απαιτητικό πρόγραμμα είναι να επιτρέπει στο πιο δυνατό πρόσφατο νήμα να καθορίζει την προτεραιότητα. Ο κανόνας αντικαθιστά αυτή την προεπιλεγμένη συμπεριφορά με κάτι που έχει αποφασιστεί εκ των προτέρων.
Κανόνες επικοινωνίας για τη διαδικασία ανάπτυξης: οι ρουτίνες που αποτρέπουν την επανεργασία
Τέσσερις ρουτίνες αναλαμβάνουν το μεγαλύτερο μέρος της ευθύνης και αξίζει να ονομαστούν με ακρίβεια, επειδή καθεμία έχει μια μορφή που μπορεί να καταγραφεί, να ανατεθεί και να ελεγχθεί. Καμία από αυτές δεν απαιτεί σύστημα διαχείρισης έργων. Όλες απαιτούν να υπάρχει κάποιος υπεύθυνος για το αποτέλεσμα και το αποτέλεσμα να υπάρχει σε μορφή που μπορεί να αξιοποιηθεί από την άλλη πλευρά χωρίς να χρειαστεί να θέσει ερώτηση.
Η εβδομαδιαία γραπτή ενημέρωση κατάστασης είναι η λιγότερο εντυπωσιακή και η πιο αποτελεσματική. Είναι ένα σύντομο, επισημαρισμένο έγγραφο που αναφέρει τι αποφασίστηκε την περίοδο αυτή, τι παραμένει εκκρεμές και τι έχει αποκλειστεί. Η αξία της δεν βρίσκεται στην ενημέρωση, αλλά στο ότι επιβάλλει να γράφεται ο κατάλογος των εκκρεμοτήτων όσο οι άνθρωποι που γνωρίζουν τις απαντήσεις είναι ακόμη παρόντες. Ένα πρόγραμμα που συνεδριάζει κάθε εβδομάδα αλλά δεν κρατά γραπτό κατάλογο θα ανακαλύψει τα εκκρεμή θέματα τη στιγμή που θα γίνουν ακριβά, επειδή μόνο τότε ο κατάλογος γίνεται ορατός.
Ο ένας ονοματισμένος υπεύθυνος ανά απόφαση αποτελεί τη δεύτερη ρουτίνη. Ακούγεται απλή, αλλά δεν είναι. Στα περισσότερα προγράμματα, κάθε ερώτημα έχει υπεύθυνο με την έννοια ότι κάποιος φέρει τυπικά την ευθύνη, ενώ κανένα ερώτημα δεν έχει υπεύθυνο με την έννοια ότι ένα ονοματισμένο άτομο είναι λογόδογο για τη διεκπεραίωσή του. Η διαφορά εμφανίζεται σε μια απόφαση που διασχίζει ένα όριο — ένα χρώμα που εξαρτάται από τη διαδρομή φινιρίσματος, μια αλλαγή στη συσκευασία που εξαρτάται από τη γραμμή κοπής, μια αξίωση που εξαρτάται από πιστοποιητικό — όπου το ίδιο το όριο συνιστά το πρόβλημα. Ο ονοματισμένος υπεύθυνος δεν αποτρέπει τη διαφωνία. Την κάνει ορατή από νωρίς, κι αυτό είναι το βασικό ζητούμενο.
Το αρχείο καταγραφής αλλαγών είναι η τρίτη ρουτίνη και είναι αυτή που προστατεύει τον αγοραστή. Κάθε αλλαγή μετά τη γραμμή βάσης καταγράφεται με τέσσερα στοιχεία: τι άλλαξε, γιατί, ποιος την εξέπινε και ποιο είναι το κόστος της σε χρόνο και χρήμα. Μια αλλαγή που δεν περιλαμβάνεται στο αρχείο καταγραφής έχει, κατ’ ουσία, δεν γίνει, και το να το λέτε ευγενικά στην έναρξη ενός προγράμματος είναι πολύ ευκολότερο από το να το πείτε στο τέλος.
Η διαδρομή κλιμάκωσης είναι η τέταρτη. Καθορίζει τα άτομα, τη σειρά και το χρονικό όριο εντός του οποίου ένα ερώτημα παραμένει απάντητο κλιμακώνεται, αντί να συνεχίζει να κυκλοφορεί. Τα περισσότερα προγράμματα έχουν μια σιωπηρή διαδρομή κλιμάκωσης, η οποία συνήθως είναι η ίδια για όλα: εμπλέκεται κάποιος ανώτερος, κάτι που είτε επιλύει το ερώτημα είτε το μετατρέπει σε προτεραιότητα για κάποιον η δουλειά του βρίσκεται αλλού.
Αξίζει να εξηγηθεί γιατί αυτά διατυπώνονται ως ρουτίνες και όχι ως αρχές, επειδή ένα πρόγραμμα που υιοθετεί αρχές τείνει να αποτυγχάνει με προβλέψιμο τρόπο. Μια αρχή όπως «επικοινωνείτε νωρίς» ή «κρατάτε τον αγοραστή ενημερωμένο» αφήνει κάθε ουσιαστική απόφαση στη στιγμή που λαμβάνεται, και εκείνη τη στιγμή η οικονομικότερη ερμηνεία είναι συνήθως εκείνη που δεν απαιτεί πρόσθετη εργασία. Μια ρουτίνη μεταφέρει την απόφαση σε ένα σταθερό σημείο του ημερολογίου, όπου μπορεί να ληφθεί μία φορά και στη συνέχεια να εφαρμοστεί σε όλα όσα ακολουθούν. Η εβδομαδιαία ενημέρωση κατάστασης είναι η σαφέστερη περίπτωση: δεν ζητά από κανέναν να επικοινωνεί περισσότερο, απαιτεί να υπάρχει ένας κατάλογος σε συγκεκριμένη ημέρα, και ένας κατάλογος που υπάρχει μπορεί να διαβαστεί από ανθρώπους που δεν βρίσκονταν στον χώρο όπου δημιουργήθηκε.

Οι δύο αποτυχίες που αξίζει να ονομαστούν επειδή επανεμφανίζονται
Σχεδόν κάθε αποτυχία επικοινωνίας σε ένα προσαρμοσμένο πρόγραμμα έχει μία από δύο μορφές, και αξίζει να ονομαστούν με ακρίβεια, ώστε να αναγνωρίζονται από νωρίς.
Η πρώτη είναι η σιωπηρή αλλαγή πεδίου εφαρμογής. Κάποιος αποφασίζει κάτι — μια ελαφρώς διαφορετική απόχρωση, ένα διαφορετικό καλώδιο, μια απλούστερη ένθετη επιγραφή, μια μειωμένη επιλογή — μέσα σε μια συζήτηση που κανείς δεν θεωρούσε συνάντηση λήψης αποφάσεων, και η απόφαση εισέρχεται στο πρόγραμμα χωρίς να καταγραφεί. Είναι αόρατη από έξω ακριβώς επειδή η συζήτηση ήταν φιλική και κανείς δεν έκρυβε τίποτα. Δύο εβδομάδες αργότερα, προκύπτει μια διαφωνία ως προς το τι συμφωνήθηκε, στην οποία και τα δύο μέρη είναι απολύτωσιμα ειλικρινή. Η λύση δεν είναι να επιμένουμε σε τυπικές συναντήσεις· είναι να επιμένουμε ότι κάθε απόφαση που αγγίζει το πεδίο εφαρμογής, το κόστος ή το χρονοδιάγραμμα επιβεβαιώνεται γραπτώς έως το τέλος της εργάσιμης ημέρας κατά την οποία λήφθηκε και ότι κάθε απόφαση στην οποία κανείς δεν μπορεί να θυμάται ότι συμφώνησε θεωρείται ότι δεν έχει ληφθεί ακόμη.
Η δεύτερη είναι το ερώτημα χωρίς υπεύθυνο. Υπάρχει ένα εκκρεμές θέμα, όλοι γνωρίζουν ότι υπάρχει και δεν έχει ανατεθεί σε κανέναν. Βρίσκεται σε ένα νήμα συνομιλίας, στο σημειωματάριο κάποιου ή στη γνώση ενός μόνο ατόμου που το ανέφερε μία φορά και έπειτα αποσπάστηκε σε κάτι άλλο. Τα ερωτήματα χωρίς υπεύθυνο κοστίζουν περισσότερο από εκείνα που έχουν υπεύθυνο αλλά καθυστερούν, επειδή ένα ερώτημα με υπεύθυνο έχει ημερομηνία, ενώ ένα χωρίς υπεύθυνο έχει μόνο μια ασαφή αίσθηση επείγοντος που εξασθενεί. Η ρουτίνα που αποκομίζει την αντιμετώπιση είναι απλή και ελαφρώς αδημόφιλη: κάθε γραμμή της λίστας εκκρεμοτήτων έχει υπεύθυνο και η συνάντηση ξεκινά διαβάζοντας αυτή τη λίστα, αντί ρωτώντας τι είναι καινούργιο.
Υπάρχει ένα τρίτο μοτίβο που αξίζει να αναφερθεί επειδή είναι τόσο κοινό που συνήθως είναι αόρατο: η ασυμμετρία ανάμεσα στο τι ζητάται και στο τι απαντάται. Ένας αγοραστής ρωτά για την πιστοποίηση και λαμβάνει ένα θαρράλο «ναι», και η συζήτηση συνεχίζεται. Ένας αγοραστής ρωτά ποια μοντέλα καλύπτει η δήλωση και λαμβάνει μια λίστα. Η διαφορά έχει σημασία επειδή ένα «ναι» δεν προστατεύει κανέναν, ενώ μια λίστα μπορεί να ελεγχθεί, και ο έλεγχος αποτελεί ολόκληρη την έννοια της ανταλλαγής. Μια καλή αρχή απαιτεί οι απαντήσεις να είναι αρκετά συγκεκριμένες ώστε να μπορούν να αποκλίνουν. Η φράση «Ναι, είμαστε πιστοποιημένοι» αποτυγχάνει σε αυτόν τον έλεγχο, όπως και μια παράγραφος που παραλείπει τα κενά. Η έκδοση που περνά αναφέρει ποιο είναι το δηλωμένο, τι σημειώνεται χωρίς αντίστοιχη έκθεση και τι δεν έχει παρασχεθεί καθόλου: ο κατάλογός μας δεν δημοσιεύει κείμενα CE, FCC ή RoHS ούτε γραμμή πιστοποίησης ανά μοντέλο, με τα καλυπτόμενα μοντέλα και οποιονδήποτε αριθμούς πιστοποιητικών να αναμένεται να επιβεβαιώσει η επιχείρηση, η αθλητική σειρά φέρει σήμανση IP54 χωρίς δίπλα της αριθμό έκθεσης τρίτου μέρους, ενώ για τη σειρά για παιδιά δεν έχει παρασχεθεί καμία πληροφορία πιστοποίησης.
Υπάρχει μια τρίτη μορφή που δεν αποτελεί τόσο αποτυχία επικοινωνίας όσο αποτυχία συμφωνίας για το πού ζουν οι επικοινωνίες. Ο ανώτερος συνεργάτης βάζει κάτι σε ένα έγγραφο· ο κατώτερος συνεργάτης το αναμένει σε email· το έγγραφο αρχειοθετείται, το email απαντάται και τα δύο μέρη του προγράμματος συνεχίζουν με την αμοιβαία υπόθεση ότι το άλλο μέρος το κρατά. Τίποτα δεν εμφανίζεται μέχρι το σημείο που η λείπουσα είσοδος χρειάζεται πραγματικά και τότε η συζήτηση δεν αφορά πλέον την είσοδο, αλλά ποιος όφειλε να την έχει στείλει.
Η λύση είναι ρεαλιστική και φθηνή. Συμφωνήστε σε έναν χώρο όπου κατοικεί η αλήθεια του προγράμματος — ένα ενιαίο έγγραφο προδιαγραφών που και τα δύο μέρη θεωρούν αυθεντικό — και κάντε κάθε άλλο κανάλι ειδοποίηση για κάτι που έχει ήδη καταχωριστεί εκεί. Ένα μήνυμα που αλλάζει μια απαίτηση δεν είναι μήνυμα· είναι τροποποίηση των προδιαγραφών, και ο υπεύθυνος για την αλλαγή είναι και υπεύθυνος για τις συνέπειές της. Αυτό ακούγεται άκαμπτο και, σε ένα μικρό πρόγραμμα, μπορεί να μοιάζει με τελετουργική διαδικασία, αλλά η εναλλακτική είναι ένα πρόγραμμα όπου η ίδια ερώτηση απαντάται δύο φορές με δύο διαφορετικούς τρόπους και η δεύτερη απάντηση κερδίζει επειδή είναι η πιο πρόσφατη.
Ο ίδιος μηχανισμός εξηγεί γιατί μια προφορική δέσμευση αποτελεί τη σοβαρότερη μορφή δέσμευσης σε μια διαδικασία ανάπτυξης. Κανείς δεν αντιτίθεται σε μια πρόταση που ειπώθηκε σε μια συνάντηση και κανείς αργότερα δεν τη θυμάται με τον ίδιο τρόπο. Η μία πλευρά άκουσε ένα σχόλιο σχετικά με τη δυνατότητα υλοποίησης, η άλλη άκουσε μια πρόθεση και δύο εβδομάδες αργότερα και τα δύο μέρη ενεργούν βάσει της δικής τους εκδοχής. Οι αρχές υφίστανται εν μέρει επειδή η εναλλακτική λύση είναι η μνήμη να καθισταί προδιαγραφή, και η μνήμη σε ένα πολυάπασχολο πρόγραμμα δεν είναι ουδέτερο εργαλείο: είναι μερολημμένη προς ό,τι ειπώθηκε τελευταίο και από όποιον είχε τη μεγαλύτερη εξουσία στην αίθουσα.

Τι οφείλει ένα εργοστάσιο σε έναν αγοραστή, σε γραπτή μορφή
Μια αρχή επικοινωνίας είναι τόσο καλή όσα τα έγγραφα που υποχρεώνει κάποιον να παράγει. Για μια παραγγελία γυαλιών Smart Glasses κατά παραγγελία, υπάρχουν τέσσερα γραπτά παραδοτέα που ένας αγοραστής θα πρέπει να μπορεί να αναμένει και τα οποία θα πρέπει να ονομάζονται στην παραγγελία, αντί να ζητούνται εκ των υστέρων.
Το πρώτο είναι το φύλλο προδιαγραφών: τι κατασκευάζεται, ποιες επιλογές περιλαμβάνονται, ποιες αποκλείονται και τι αναφέρει κάθε δημοσιευμένη γραμμή. Εδώ ο αγοραστής μαθαίνει κάτι που δεν μπορεί να του δώσει ο κατάλογος, επειδή ο κατάλογος δημοσιεύει χρόνο φόρτισης για κάθε καταχώρηση, βάρος μόνο για ένα μοντέλο, γραμμή διεπαφής σε είκοσι τέσσερις καταχωρήσεις και καμία στα CY03 και CY05 ή στα L1 Pro και MT6, καθώς και γραμμή χρώματος μόνο για τα V03 Pro και V06. Κάθε μία από αυτές τις κενές γραμμές πρέπει να συμπληρωθεί με την παραγγελία, επειδή μια γραμμή που δεν αναφέρεται είναι μια γραμμή για την οποία κανείς δεν έχει δεσμευτεί.
Το δεύτερο είναι το αρχείο δειγμάτων: τι ελέγχθηκε, έναντι ποιου κριτηρίου, με ποιες αποκλίσεις και ποιος το ενέκρινε. Το τρίτο είναι ο φάκελος Συμμόρφωσης: η κατάσταση πιστοποίησης, τα αποδεικτικά στοιχεία πίσω της, οι ισχυρισμοί που επιτρέπεται να γίνουν δημόσια και η πηγή για καθένα από αυτούς. Το τέταρτο είναι ο φάκελος επιθεώρησης παρτίδας: τι ελέγχθηκε, έναντι ποιας μονάδας αναφοράς και με ποιο αποτέλεσμα.
Δύο κανόνες κάνουν αυτά τα έγγραφα χρήσιμα αντί για διακοσμητικά. Ο πρώτος είναι ότι το καθένα πρέπει να αναφέρει τα δικά του όρια — τι δεν ελέγχθηκε, τι δεν μπόρεσε να επιβεβαιωθεί και τι παραμένει εκκρεμές. Ένα έγγραφο που ισχυρίζεται ότι είναι ολοκληρωμένο είναι λιγότερο χρήσιμο από ένα που είναι ειλικρινές στα όριά του, επειδή η επόμενη ερώτηση του αγοραστή εξαρτάται από τη γνώση του πού βρίσκεται η αβεβαιότητα. Ο δεύτερος είναι ότι το καθένα πρέπει να εκδίδεται με έκδοση και ημερομηνία, ώστε ένας μεταγενέστερος αναγνώστης να μπορεί να καταλάβει αν βλέπει την τρέχουσα κατάσταση ή μια καταργημένη.
Υπάρχει ένα πέμπτο παραδοτέο, λιγότερο συνηθισμένο, για το οποίο αξίζει να ζητηθεί: ένας ονοματισμένος υπεύθυνος από την πλευρά του εργοστασίου για κάθε λειτουργία, με τις ώρες κατά τις οποίες είναι προσβάσιμος και την περίοδο αναμονής απάντησης. Τα προγράμματα εκτελούνται σε διαφορετικές ζώνες ώρας και με διαφορετικά ημερολόγια, και μεγάλο μέρος της καθυστέρησης σε μια ειδική παραγγελία δεν οφείλεται καθόλου στον χρόνο παραγωγής — οφείλεται στον χρόνο που μια ερώτηση παραμένει απάντητη στο γραμματοκιβώτιο ανάμεσα σε δύο ανθρώπους που και οι δύο περιμένουν απάντηση στην ίδια ερώτηση.
Τα γραπτά παραδοτέα καθιερώνουν επίσης μια ερώτηση που διαφορετικά απαντά οποιοσδήποτε βρίσκεται πλησιέστερα στο πρόβλημα. Όταν ένα αίτημα εκκρεμεί, υπάρχουν δύο λογικές θέσεις: ο προμηθευτής υποθέτει ότι ο αγοραστής δεν το χρειάζεται και ο αγοραστής υποθέτει ότι ο προμηθευτής εργάζεται σε αυτό. Καμία από τις δύο δεν είναι αδικαιολόγητη και οι δύο μπορούν να διαρκέσουν εβδομάδες. Ένα έγγραφο με ονοματισμένο υπεύθυνο και ημερομηνία εξαλείφει ολόκληρη τη θέση, επειδή το αίτημα παύει να αποτελεί θέμα αναμονής και γίνεται θέμα αρχείου. Γι’ αυτό αυτά τα τέσσερα έγγραφα έχουν μεγαλύτερη σημασία απ’ όσο φαίνεται. Δεν αποτελούν διοικητικό επίπεδο πάνω από την εργασία· αποτελούν τον μηχανισμό με τον οποίο δύο οργανισμοί αποφεύγουν να διαφωνούν σιωπηρά για το τι εκκρεμεί.
Η σειρά των ερωτήσεων έχει μεγαλύτερη σημασία από την ίδια τη λίστα, και η προφανής σειρά είναι λανθασμένη. Ζητήστε πρώτα ποια έγγραφα θα εκδώσει το εργοστάσιο, έπειτα τι καλύπτει και τι δεν καλύπτει καθένα από αυτά, μετά πώς διαχειρίζονται οι εκδόσεις και οι ημερομηνίες και μόνο στο τέλος ρωτήστε για τα χρονικά πλαίσια. Με την αντίστροφη σειρά, προκύπτει ένα έγγραφο που φαίνεται ολοκληρωμένο, αλλά δεν αναφέρει κανένα όριο, ενώ το όριο είναι ακριβώς αυτό που κάνει ένα έγγραφο χρήσιμο στην επόμενη παράδοση.
Δύο προειδοποιητικά σημάδια πρέπει να συζητηθούν στο ίδιο πλαίσιο. Ένα αρχείο αποδοχής που αναφέρει μόνο τι ελέγχθηκε, χωρίς να πει τι δεν ελέγχθηκε, δεν μπορεί αργότερα να αποδείξει το πεδίο εφαρμογής του ελέγχου όταν αμφισβητείται μια παρτίδα. Και μια σύμβαση που καθορίζει κάθε παραδοτέο λεπτομερώς ακούγεται ενδελεχής, ενώ δημιουργει σιωπηρά γνώριμες αντιζημίσεις: κάθε μεταγενέστερη αλλαγή απαιτεί να υπογραφεί ξανά ολόκληρο το σύνολο και ο ρυθμός του προγράμματος επιβραδύνεται στον ρυθμό των ίδιων των εγγράφων του. Ποια παραδοτέα είναι σταθερά, ποια μετακινούνται με σημείωμα αλλαγής και ποια καταλήγουν με τηλεφωνική συνομιλία και καταγράφονται αργότερα είναι απόφαση που ο αγοραστής πρέπει να λάβει πριν δεσμευτεί για την παραγγελία.

Η μία διάκριση που αλλάζει τον τρόπο ανάγνωσης μιας σύμβασης
Η πιο χρήσιμη διάκριση σε μια σύμβαση διαδικασίας ανάπτυξης είναι αυτή μεταξύ μιας υποχρέωσης που μπορεί να επιβληθεί και ενός αποτελέσματος που δεν μπορεί. Αλλάζει τον τρόπο που πρέπει να διαβάζεται κάθε ρήτρη του εγγράφου και είναι η διαφορά που συχνότερα θολώνεται.
Η υποχρέωση κατασκευής μιας μονάδας σύμφωνα με γραπτές προδιαγραφές μπορεί να επιβληθεί, επειδή ο αγοραστής κατέχει τις προδιαγραφές και τα αγαθά. Η υποχρέωση παροχής πιστοποιητικού από τρίτο φορέα δεν μπορεί, επειδή το πιστοποιητικό εξαρτάται από ένα χρονοδιάγραμμα το οποίο ο αγοραστής δεν ελέγχει. Η υποχρέωση να κάνει ένα προϊόν να επιτύχει σε μια αγορά δεν μπορεί να επιβληθεί καθόλου. Όταν και οι τρεις αυτές υποχρεώσεις γράφονται στην ίδια γραμματική μορφή — «ο προμηθευτής θα παραδώσει πιστοποίηση CE και μονάδες έτοιμες για την αγορά έως το τρίτο τρίμηνο» — η σύμβαση διαβάζεται σαν να ήταν και οι τρεις εξίσου επιβλητές, και η πρώτη διαφορά για μια παραληγμένη ημερομηνία μετατρέπεται σε διαφορά σχετικά με την ερμηνεία και όχι με την εκτέλεση.
Η πρακτική συνέπεια είναι ότι κάθε υποχρέωση θα πρέπει να αναφέρει τον μηχανισμό της. Όταν η υποχρέωση αφορά ένα έγγραφο, η σύμβαση θα πρέπει να προσδιορίζει ποιος το ετοιμάζει, από ποια πηγή και έως πότε. Όταν εξαρτάται από τρίτο φορέα, θα πρέπει να προσδιορίζει ποιες είναι οι ευθύνες του προμηθευτή — παροχή του δείγματος, της αίτησης, του τεχνικού φακέλου — και δεν θα πρέπει να μετατρέπει το χρονοδιάγραμμα του τρίτου φορέα σε υποχρέωση του προμηθευτή. Όταν αφορά ένα αποτέλεσμα, θα πρέπει να αφαιρείται εντελώς από τη σύμβαση και, αν έχει σημασία, να παρακολουθείται ως στόχος του προγράμματος.
Η ίδια διάκριση ισχύει και για τον ίδιο τον κατάλογο, και εδώ μπορεί ο αγοραστής να προστατευτεί οικονομικά. Μια δημοσιευμένη σειρά αποτελεί δήλωση πραγμάτων για ένα μοντέλο· μια μη δημοσιευμένη σειρά δεν αποτελεί δέσμευση, ελάττωμα ή κρυφό χαρακτηριστικό. Έξι στοιχεία της δικής μας δημοσιευμένης σειράς παραμένουν ακόμη ανοιχτά, και μια πρότυπη διαδικασία επικοινωνίας πρέπει να καθορίζει πώς θα απαντηθεί το καθένα, αντί να υποθέτει ότι ο κατάλογος θα το λύσει: εάν οι παράμετροι που εμφανίζονται για τα A05 και A06 προορίζονται να είναι πανομοιότυπες ή αποτελούν σφάλμα διπλογράφησης, πώς έπρεπε να διαβάζεται η ονομασία L2 Utral και ποιο προϊόν ορίζει η Pro Max, σε ποια σελίδα και κατηγορία ανήκει το MT5, γιατί οι παραπομπές για τα V06 και S7 έχουν τις συγκεκριμένες επισημάνεσεις, ποιους αριθμούς μοντέλων θα πρέπει να φέρουν οι καταχωρίσεις AR, ηλεκτροχρωμικών και αγωγών οστικής αγωγής, καθώς και ότι σε καμία από τις είκοσι οκτώ καταχωρίσεις δεν έχει επισυναφθεί φωτογραφία, βίντεο ή έκθεση δοκιμών, οπότε η πηγή αυτών των αποδεικτικών στοιχείων πρέπει να διαπιστωθεί και όχι να θεωρηθεί δεδομένη. Καμία από αυτές τις ερωτήσεις δεν αποτελεί παράπονο. Καθεμία αποτελεί μια εγγραφή σε έγγραφο κατάστασης με αντίστοιχη αναφορά υπευθύνου.
Η διάκριση είναι εξίσου χρήσιμη κατά τη σύνταξη μιας ρήτρης και όχι μόνο κατά την ερμηνεία της. Το κριτήριο για κάθε ρήτρη σε μια ειδική παραγγελία είναι αν αναφέρει κάτι που μπορεί να πράξει ο προμηθευτής, κάτι που μπορεί να πράξει ένας τρίτος φορέας ή κάτι που εξαρτάται από την αγορά. Μια ρήτρη που αναφέρει το πρώτο είναι επιβλητή και θα πρέπει να έχει ημερομηνία. Μια ρήτρη που αναφέρει το δεύτερο θα πρέπει να κατανέμει τις εργασίες προετοιμασίας και να αφήνει ανεπηρέαστο το χρονοδιάγραμμα του τρίτου φορέα. Μια ρήτρη που αναφέρει το τρίτο δεν αποτελεί καθόλου ρήτρη, και η ειλικρινής απάντηση σε έναν αγοραστή που ζητά κάτι τέτοιο είναι να προσφέρεται ένας στόχος προγράμματος αντί για μια συμβατική υπόσχεση.
Πώς να θεσπίσετε κανόνες επικοινωνίας κατά την έναρξη
Οι κανόνες επικοινωνίας έχουν το χαμηλότερο κόστος όταν θεσπίζονται στην αρχή, όταν κανείς δεν έχει ακόμη εκνευριστεί, και η φυσική στιγμή είναι η συνάντηση έναρξης. Η ατζέντα είναι σύντομη και μπορεί να διεξαχθεί στην ίδια συνεδρία κατά την οποία συζητείται το αντικείμενο.
- Καταγράψτε τις τέσσερις ρουτίνες — τη γραπτή εβδομαδιαία κατάσταση, τον ορισμένο υπεύθυνο για κάθε απόφαση, το αρχείο αλλαγών και τη διαδικασία κλιμάκωσης — και επισυνάψτε τες στην παραγγελία ως παράρτημα.
- Ορίστε μια επαφή σε κάθε πλευρά για κάθε λειτουργία, με τις ώρες και την περίοδο απόκρισης που ισχύουν για το συγκεκριμένο άτομο.
- Συμφωνήστε την ταξινόμηση των αλλαγών πριν από την πρώτη αλλαγή, ώστε να μην χρειάζεται κανείς να συζητά για το τι θεωρείται αλλαγή ενώ μια αλλαγή βρίσκεται σε διαφορά.
- Συμφωνήστε τα έγγραφα που θα παράγει το πρόγραμμα, ποιος θα τα εκδίδει και τι πρέπει να περιέχει καθένα.
- Θέστε το ρολόι κλιμάκωσης: πόση ώρα παραμένει χωρίς απάντηση μια ερώτηση πριν κλιμακωθεί στο επόμενο επίπεδο.
- Συμφωνήστε πώς θα επιβεβαιώνονται οι αποφάσεις — με email, με κοινόχρηστο έγγραφο ή με οποιοδήποτε κανάλι θα μπορούν και οι δύο πλευρές να αναζητούν ακόμη σε δεκαοκτώ μήνες.
- Επανεξετάστε τους κανόνες στο τέλος του πρώτου σταδίου και όχι στο τέλος του προγράμματος, επειδή ένας κανόνας που δεν επανεξετάζεται ποτέ είναι ένας κανόνας που έχει σιωπηρά παύσει να τηρείται.
Η ταξινόμηση στο τρίτο σημείο είναι το κομμάτι που αξίζει να εξεταστεί πριν από την έναρξη, επειδή είναι αυτή που θα χρησιμοποιηθεί υπό πίεση. Μια χρήσιμη ταξινόμηση ξεχωρίζει τη διευκρινίση, η οποία δεν αλλάζει το πεδίο εφαρμογής ούτε το κόστος και μπορεί να καταγραφεί στην επόμενη σημείωση κατάστασης, από την αλλαγή, η οποία επηρεάζει το πεδίο εφαρμογής, το κόστος ή το χρονοδιάγραμμα και απαιτεί έγκριση καθώς και καταχώριση σε αρχείο, και από την κλιμάκωση, η οποία είναι μια αλλαγή της οποίας οι συνέπειες δεν μπορούν να τιμηθούν ή να προγραμματιστούν χωρίς περαιτέρω εργασία. Οι αγοραστές συχνά θέλουν δύο κατηγορίες και αντιμετωπίζουν μια τρίτη για την οποία δεν είχαν προγραμματίσει, επειδή μια αλλαγή με άγνωστο κόστος δεν είναι το ίδιο πράγμα με μια αλλαγή με μεγάλο κόστος.
Η τελική πειθαρχία είναι η μέτρηση και πρέπει να είναι συγκρατημένη. Μετρήστε τα ανοιχτά σημεία που είναι παλαιότερα από μία περίοδο αναφοράς και μετρήστε τις αποφάσεις που λήφθηκαν και στη συνέχεια ξανανοίχθηκαν. Και οι δύο αριθμοί είναι μικροί σε ένα υγιές πρόγραμμα και είναι ορατοί σε όλους τους εμπλεκόμενους, κάτι που τα καθιστά χρήσιμα. Ένα πρόγραμμα που δεν ξανανοίγει ποτέ μια απόφαση και δεν αφήνει ποτέ ένα σημείο απάντησης δεν σημαίνει απαραίτητα ότι διευθυνείται καλά, αλλά ένα πρόγραμμα που ξανανοίγει συνεχώς αποφάσεις πληρώνει για τις αποτυχίες επικοινωνίας του με τον πιο ακριβό νόμισμα που διαθέτει.
Τρία πράγματα παραμορφώνουν ένα πρόγραμμα περισσότερο από οτιδήποτε άλλο και το καθένα τους φαίνεται, κατά τον καιρό εκείνο, να αποτελεί λογική οικονομία. Το πρώτο είναι το κατώφλι στην ταξινόμηση των αλλαγών. Ένας κανόνας που λέει να αναφέρεται κάθε αλλαγή θα αγνοηθεί, επειδή οι περισσότερες αλλαγές είναι ασήμαντες και η αναφορά όλων τους κοστίζει περισσότερο από όσο εξοικονομεί. Ένας κανόνας που λέει να αναφέρεται κάθε αλλαγή στο πεδίο εφαρμογής, στο κόστος ή στο χρονοδιάγραμμα είναι εφαρμόσιμος, και η πειθαρχία έγκειται στο να οριστούν αυτές οι τρεις λέξεις μία φορά, γραπτώς, στην αρχή, αντί κάθε φορά που προκύπτει το ερώτημα. Το δεύτερο είναι το ρολόι κλιμάκωσης. Μια ρήτρα που λέει ότι ένα απάντητο ερώτημα θα κλιμακωθεί δεν δίνει συγκεκριμένη μορφή στη ρήτρα, οπότε κανείς δεν κλιμακώνει και το ερώτημα απλώς γηρασκάζει. Μια ρήτρα που λέει ότι ένα απάντητο ερώτημα θα τεθεί σε αναφορά στην επόμενη προγραμματισμένη συνάντηση, και στη συνάντηση μετά από αυτήν αν εξακολουθεί να είναι ανοιχτό, μετατρέπει την κλιμάκωση σε ρουτίνα αντί σε σύγκρουση. Το τρίτο είναι η περίοδος απόκρισης. Μια περίοδος που μετράται σε εργάσιμες ημέρες και αναφέρεται ανά επαφή τηρείται με τρόπο που η λέξη «αμέσως» δεν μπορεί ποτέ να τηρηθεί.
Και τα τρία έχουν το ίδιο χαρακτηριστικό, γι’ αυτό αξίζει να καθιερωθούν νωρίς: είναι φθηνά να οριστούν και ακριβά να εισαχθούν αργότερα. Ένα πρόγραμμα που τα υιοθετεί κατά την πρώτη εβδομάδα μιας διαδικασίας ανάπτυξης δεν θα τα προσέξει ποτέ, επειδή ένας κανόνας που υπήρχε πάντα είναι αόρατος. Ένα πρόγραμμα που τα εισάγάγει τον τρίτο μήνα θα ερμηνευτεί ως έλλειψη εμπιστοσύνης — και πράγματι θα είναι — και η εμπιστοσύνη που οι κανόνες επιδρούσαν να προστατεύσουν θα απαιτήσει περισσότερο χρόνο για να αποκατασταθεί απ’ όσο θα είχαν εξοικονομήσει οι ίδιοι οι κανόνες. Αυτό είναι το πρακτικό επιχείρημα για την καταγραφή αυτών των στοιχείων κατά την έναρξη και όχι μετά την πρώτη κλιμάκωση, και είναι το ίδιο επιχείρημα που διατυπώνουν οι τέσσερις ρουτίνες, εφαρμοσμένο στις συνήθειες του ίδιου του προγράμματος και όχι στα αποτελέσματά του.
Προτιμούμε να απαντάμε σε ένα ερώτημα αργά με ένα έγγραφο παρά νωρίς με μια διαβεβαίωση. Τα επιβεβαιώσιμα ισχυρισμοί μας δημοσιεύονται· εκείνοι που δεν μπορούν να τεκμηριωθούν περιγράφονται ως ισχυρισμοί, με την απόκλιση να αναφέρεται ρητά, και δεν θα καλύψουμε αυτή την απόκλιση περιγράφοντάς τη με διαφορετικό τρόπο σε μια προσφορά. Για ένα πρόγραμμα που χρειάζεται την ίδια πειθαρχία να εφαρμοστεί στην ίδια τη δομή των φάσεών του, η γραμμή για τη διαδικασία ανάπτυξης σε αυτόν τον ιστότο περιγράφει πώς είναι διαμορφωμένα τα σημεία ελέγχου, ενώ οι παραπάνω ρουτίνες αποτελούν το επίπεδο επικοινωνίας πάνω από αυτά.
Σχετικό διάβασμα
- Λίστα ελέγχου προγράμματος ανά φάση — τα σημεία ελέγχου ανάμεσα στα οποία βρίσκονται αυτές οι ρουτίνες επικοινωνίας.
- Πού χάνουν συνήθως χρόνο τα προγράμματα — οι καθυστερήσεις που συνήθως αποδεικνύονται ότι είναι απάντητα ερωτήματα χωρίς απάντηση.
- Παρουσίαση ενός προγράμματος βήμα προς βήμα — οι ίδιες τέσσερις φάσεις, από την αρχή έως το τέλος.
- Τι οδηγεί το κόστος μιας κατασκευής — γιατί οι συνέπειες στο κόστος που καταγράφονται σε ένα αρχείο αλλαγών πρέπει να γράφονται.



