AI-functies van slimme brillen: de vragen die bepalen of het echt is
Een AI-functie in een slimme brilproduct is geen component. Het is een afhankelijkheid van de dienst van iemand anders, en de koper erft die afhankelijkheid zonder er ooit voor te hebben gekozen. De vragen die bepalen of een AI-functieprogramma werken, gaan daarom niet over het apparaat. Ze gaan over de dienst erachter: welke modellen hebben de functie, wat doet deze als het netwerk wegvalt, waar gaat de audio naartoe, wie beheert die dienst, hoe lang worden de gegevens bewaard, wie is verantwoordelijk als het resultaat onjuist is, en wat gebeurt er met een apparaat waarvan de dienst verdwijnt.
Die lijst is ongebruikelijk in een offerteaanvraag voor hardware, en dat is omdat de categorie nog jong genoeg is dat de meeste leveranciers de functie nog beschrijven in plaats van deze te specificeren. Het eigen formulier van een leverancier vraagt om hoeveelheid, kleur en verpakking. De vragen die bepalen of een AI-programma werken, staan op geen enkel formulier, en het zijn ook de vragen waarvoor een koper het minst is uitgerust, omdat ze klinken als vragen voor een softwarebedrijf in plaats van voor een fabriek.
Onze gepubliceerde positie maakt deze lijst ongebruikelijk eenvoudig op te stellen, omdat we vooraf kunnen vermelden welke antwoorden bestaan en welke niet. Twintig van de achtentwintig vermeldingen in onze catalogus bevatten een regel voor een AI-functie. De AI-spraakassistent wordt vermeld als belangrijke technologie in zowel de camer categorie als de audiokategorie. AI-vertaling wordt vermeld bij de K01, een audiomodel met Bluetooth V5.3, een celconfiguratie van 90 mAh x 2, ongeveer acht uur batterijduur en magnetisch opladen. Firmwareaanpassing wordt vermeld voor de cameracategorie. De implementatie, de aanbieder, de taaldekking, de latentie, het offlinegedrag, het datapad en de nauwkeurigheid zijn voor geen enkel model in het assortiment gepubliceerd.
Die asymmetrie vormt het volledige argument van dit artikel. De catalogus publiceert de aanwezigheid van een mogelijkheid, maar geen enkel gedrag daarvan. Een koper die een catalogusregel leest waarin staat dat een functie bestaat en vervolgens een productvermelding schrijft over wat die functie doet, baseert een claim op een regel die nooit een specificatie was.
De twaalf vragen die een leverancier die het werk heeft gedaan onderscheiden van een leverancier die het heeft beschreven
Welke modellen hebben de functie precies, en in welke configuratie? Een functie die bij één model is gepubliceerd, wordt niet door herhaling een assortimentsmogelijkheid. Onze eigen gepubliceerde positie is een nuttige illustratie: AI-vertaling staat bij de K01, een audiomodel, en het zou door herhaling eenvoudig zijn om af te leiden dat deze functie in het hele assortiment beschikbaar is. Dat is niet zo, en een koper die een andere conclusie trekt, schrijft een productvermelding voor een product dat deze functie niet heeft.
Wat is de volledige talenlijst, op schrift, met een aantal? Een formulering als "ondersteunt AI-vertaling" is geen talenlijst. Een bruikbaar antwoord is een lijst met een aantal erbij, en het zou de lijst moeten zijn die de dienst daadwerkelijk in het eerste jaar kan leveren, niet de lijst op de marketingpagina.
Wat doet het product als er geen netwerk is? Een goed antwoord specificeert het gedrag in plaats van de intentie. Faalt de functie stil, geeft deze een foutmelding, valt deze terug op een lokale commandoreeks of probeert deze het verzoek in de wachtrij te zetten? Ons offlinegedrag is voor elk model niet gepubliceerd, en een koper die verkoopt aan locaties met slechte dekking heeft dit sterker nodig dan een koper die online verkoopt.
Waar gaat de audio naartoe, en wie beheert die dienst? Een goed antwoord noemt de beheerder en de verwerkingslocatie. Dit is geen privacyformaliteit; het bepaalt welk rechtsstelsel op de gegevens van toepassing is, en in sommige markten bepaalt dit of het product überhaupt kan worden verkocht.
Wat wordt bewaard, en hoe lang? Een bewaartermijn is een bruikbaar antwoord. "Wij slaan geen gebruikersgegevens op" is alleen bruikbaar als dit vergezeld gaat van een beschrijving van wat er gebeurt met het afgeleide transcript en eventuele accountgegevens.
Welke latentie kunnen we verwachten, en hoe wordt deze gemeten? Een getal met een methode is bruikbaar. Onze latentie is niet gepubliceerd.
Wat is de nauwkeurigheid, en ten opzichte van welke referentie? Een getal zonder referentie is een marketingcijfer, en een getal ten opzichte van een referentieset die de leverancier zelf heeft gekozen, is nog steeds grotendeels een marketingcijfer. Vraag welke set dit is, hoe groot deze was en in welke taal.
Op welke hardware draait het? Voor geen enkel model in ons assortiment zijn er gepubliceerde gegevens over de AI-processor, -accelerator of het geheugen beschikbaar. Het antwoord op deze vraag is daarom doorgaans alleen een chipsetnaam, zonder prestatieclaim. Een chipsetnaam is nog steeds de moeite waard om te weten, omdat deze de generatie aangeeft en dus laat zien of een firmware-update de functie plausibel kan verbeteren.
Hoe wordt de functie bijgewerkt, en wat gebeurt er met een eenheid die een maand offline is geweest? Een goed antwoord beschrijft zowel het updatepad als het foutgedrag, inclusief of een eenheid die meerdere modelreleases heeft gemist nog steeds werkt.
Wat gebeurt er wanneer de service niet beschikbaar is of de exploitant verandert? Dit is de continuïteitsvraag, en dit is de vraag die meestal onbeantwoord blijft omdat hiervoor iemand moet erkennen dat er een afhankelijkheid bestaat.
Wie is verantwoordelijk wanneer de functie een onjuist resultaat oplevert? Een onjuiste vertaling in een klantgericht product is eerst en vooral een vraag over ondersteuning en aansprakelijkheid, en pas daarna een technologische vraag. Deze verantwoordelijkheid ligt bij degene die de service exploiteert. Dat antwoord moet in de overeenkomst staan, niet in een gesprek.
Wat kost de functie per eenheid, per gebruiker of per minuut? Onze eenheidsprijzen, minimale bestelhoeveelheden en levertijden zijn niet gepubliceerd op deze site en worden per aanvraag bevestigd. De servicekosten vormen een aparte post die bij de service exploitant thuishoort, niet bij de fabriek. In de bespreking van kostenfactoren worden de twee gescheiden, en die scheiding is juist het belangrijkste: een koper die de ene kostenpost wel en de andere niet heeft doorgerekend, heeft slechts de helft van de kosten berekend.

Wie draagt het risico van de AI-functie over wanneer de leverancier niet de exploitant is
De lezer is hier een producteigenaar aan merkzijde die samenwerkt met een inkoopmanager, een productverantwoordelijke die beslist of een AI-functie überhaupt in het product thuishoort, of een verantwoordelijke voor naleving die vaststelt wie verantwoordelijk is voor een functie die voor klanten zichtbaar is. De situatie is een van drie: offertes vergelijken waarin allemaal een AI-assistent staat, een AI-functie toevoegen aan een bestaand hardwareplatform, of een programma uitbreiden waarvan de AI-service al een keer is gewijzigd.
Het structurele punt is het volgende. In een conventioneel hardwareprogramma is de leverancier die het product bouwt de partij waarmee een koper een contract sluit, en berust het risico binnen die relatie. In een AI-programma bepaalt de partij die het gedrag van de functie bepaalt vaak een vierde partij die helemaal geen partij bij het contract van de koper is. De koper tekent bij de fabriek, de fabriek integreert een service, en die service wordt door iemand anders geëxploiteerd onder voorwaarden die de koper nooit heeft gezien. De aansprakelijkheid voor een onjuist resultaat berust bij die andere partij, terwijl de klantrelatie bij de koper berust.
Deze structuur levert drie specifieke risico's op, die alle drie onzichtbaar zijn bij een vergelijking van eenheidsprijzen.
Het eerste is continuïteitsrisico. Als de exploitant de prijzen wijzigt, de minimale bestelhoeveelheid verhoogt, de voorwaarden voor gegevensverwerking aanpast of de service intrekt, verandert het product van de koper zonder dat de hardware verandert. Een product dat wezenlijk minder nuttig wordt doordat een derde partij zijn commerciële voorwaarden wijzigt, is een product dat de koper commercieel bezit maar niet beheert.
Het tweede is risico op het gegevenspad. De audio die door een apparaat op de werkplek of in huis van een klant wordt opgenomen, kan worden verwerkt in een jurisdictie waarmee de koper geen rekening had gehouden, bewaard worden gedurende een periode waarmee de koper niet akkoord was en worden gebruikt om iets te trainen waarvan de koper niet op de hoogte was. Niets daarvan komt in een offerte voor, maar alle punten zijn met drie vragen te beantwoorden.
Het derde is de belasting van de ondersteuning. Wanneer een klant vraagt waarom een vertaling onjuist is, is degene aan de andere kant van de ondersteuningstelefoon meestal de klantenserviceteam van de koper. Zij hebben de functie niet gebouwd en kunnen deze niet repareren. Een ondersteuningsscript moet een hardwarefout onderscheiden van een servicefout, en voor dat onderscheid is een technisch antwoord nodig dat de fabriek en de exploitant gezamenlijk moeten aanleveren.
Er is een vierde risico dat bij het merk ligt en niet bij de technologie: de claim. Een productvermelding die stelt dat het product in realtime vertaalt, spraakopdrachten begrijpt of herkent waar de klant naar kijkt, doet een claim over een service. De leverancier die de functieregel in de catalogus heeft geschreven, is mogelijk niet de partij die de claim kan ondersteunen, en het marketingteam dat deze heeft opgesteld, zal dat niet hebben opgevraagd.
Waar de kosten van een AI-functie in de offerte staan
De kosten van een AI-functie in deze categorie zijn van alle configuraties het lastigste om te beoordelen, omdat de grootste componenten ervan helemaal niet op de offerte van de fabrikant vermeld staan. Juist daarom vergelijkt een inkoper die twee offertes vergelijkt waarin beide een AI-assistent staat, twee onvolledige bedragen.
De eerste kostenpost is de hardwaremarge, en die is zichtbaar als ernaar wordt gevraagd. Voor geen enkel model in ons assortiment zijn er gepubliceerde gegevens over AI-processors, -acceleratoren of -geheugen. Een inkoper moet dus vragen wat de functie kost in silicium, in printoppervlak en in stroomverbruik. Dat laatste sluit rechtstreeks aan op de gepubliceerde rijen: de catalogus bevat celconfiguraties vanaf 40 mAh bij de kindermodellen tot 290 mAh bij de cameratier, met bij sommige modellen één cel en bij andere twee cellen, en opgegeven gebruiksduur die loopt van ongeveer zes uur bij de slanke temporele audiomodellen tot ongeveer twintig uur bij de kindermodellen. Een functie die aanzienlijk meer stroom verbruikt, moet zijn verwerkt in een opgegeven gebruiksduur, en een gebruiksduur die zonder die functie wordt opgegeven, beschrijft een ander product.
De tweede kostenpost is de integratiekosten, die in de planning staan en niet in de prijs. Het integreren van een dienst in firmware is geen softwaretaak, maar een producttaak: het omvat het updatepad, de foutstatussen, het offlinegedrag, de gegevensverwerking en de ondersteuningsdocumentatie. Het gaat vaak ook om een bevriezing van de firmwareversie, waardoor de rest van het programma vertraging oploopt.
De derde kostenpost is de kosten van de dienst zelf, en die wordt door inkopers het vaakst over het hoofd gezien omdat het geen fabriekskosten zijn. In deze categorie bestaan er tarieven per eenheid, per gebruiker en per minuut, en die gedragen zich verschillend. Een kostprijs per eenheid is een productiekostenpost en komt in de eenheidsprijs terecht. Een kostprijs per gebruiker is een abonnement en komt in de channelrelatie terecht, wat doorgaans betekent dat de retailer of de werkgever die betaalt. Een kostprijs per minuut komt in het gebruik van de klant terecht, waardoor de ervaring van de klant met de prijs afhangt van hoeveel de klant de dienst gebruikt. Deze drie tarieven beantwoorden verschillende commerciële vragen, en de keuze hiertussen is een productbeslissing, geen inkoopbeslissing.
De vierde kostenpost is de nalevingskosten, die per markt en per claim gelden. De certificeringseisen behandelen de relevante kaders, en het praktische punt voor een inkoper is dat hoe meer een productlisting vermeldt over wat de functie doet, hoe meer documentatie er nodig is voordat het product op een markt geleverd kan worden. Een smallere claim vergt minder documentatie.
De onderhandelingsruimte zit dus in de configuratie, de hardwaremarge, de bevriezing van de firmware, het commerciële model voor de dienst en de reikwijdte van de claim. Die zit niet in de prijs van het apparaat, omdat de apparaatprijs nauwelijks verandert.

Vaststellen wat een AI-functie daadwerkelijk is
De verificatie is hier grotendeels documentair en uitzonderlijk gevoelig, omdat de partij die de antwoorden heeft vaak niet de partij met de overeenkomst is. De onderstaande volgorde gaat ervan uit dat elke stap de vorige heeft doorstaan.
Stap één: vraag welke exacte modellen de functie hebben, in welke configuratie. Vraag om de modelaanduiding, niet om een functienaam. Een functie die op het ene model bestaat, is niet automatisch beschikbaar op een ander model, en dit is van de twaalf vragen de goedkoopste om te stellen en tegelijk de vaakst overgeslagen.
Stap twee: vraag om de talenlijst als een aantal én als een lijst. Een aantal zonder lijst is onbruikbaar, en een lijst zonder aantal verandert. Vraag welke talen in de eerste release zitten en welke gepland staan, want een inkoper die een lancering voorbereidt in een niet-Engelstalige markt heeft de eerste groep nodig, niet de tweede.
Stap drie: vraag wat het product doet zonder netwerk en zonder dienst. Dit zijn twee verschillende statussen, en ze leiden tot twee verschillende supportscripts. Een apparaat dat een verzoek in de wachtrij zet en later opnieuw uitvoert, roept een vraag op met betrekking tot de bewaartermijn van gegevens die uit het antwoord volgt.
Stap vier: vraag wie de dienst beheert, waar de audio wordt verwerkt en hoe lang deze wordt bewaard. Vraag dit op schrift en in een vorm die aan de complianceafdeling van een klant kan worden getoond, want het antwoord is het enige bewijs dat beschikbaar is voor een vraag over gegevensverwerking.
Stap vijf: vraag wie verantwoordelijk is wanneer het resultaat onjuist is, en wat het rechtsmiddel is. Neem het antwoord op in de bestelling. Een leverancier die deze vraag weigert te beantwoorden, heeft u laten zien waar het risico ligt, en het gevolg daarvan is niet om niet door te gaan, maar om de blootstelling aan supportkosten te beprijzen en de claim te beperken.
Stap zes: vraag wat er gebeurt met een eenheid die offline is en wat er gebeurt als de exploitant zich terugtrekt. De tweede vraag is de continuïteitsvraag. Mogelijk is er geen goed antwoord. Door die vraag toch te stellen, verandert een onbekende situatie in een bekende situatie, en een bekende situatie kan worden beprijsd.
Hoe AI-programma's mislukken
De functie waarvan werd aangenomen dat die op elk model aanwezig was. Een productvermelding beloofde een functie die slechts op één model aanwezig was. De hoofdoorzaak is dat een catalogusregel werd opgevat als een mogelijkheid voor een volledig productassortiment. De controlemaatregel is om bij elke functieclaim de modelaanduiding te eisen en de beeldmateriaal en productvermelding aan teeren aan de hand van die lijst.
De dienst die werd beëindigd. De exploitant trok zich terug of wijzigde zijn commerciële voorwaarden, waardoor de functie in het verkoopkanaal onbruikbaar werd. De hoofdoorzaak is dat de afhankelijkheid nooit was gedocumenteerd en er geen continuïteitsbepaling bestond. De controlemaatregel is om de continuïteitsvraag al in de eerste ronde te stellen en het antwoord in de overeenkomst vast te leggen.
De claim die verder ging dan het gegevensbeleid. Een productvermelding beschreef een gedrag voor gegevensverwerking dat de exploitant niet implementeert. De hoofdoorzaak is dat de claim was opgesteld op basis van de functienaam in plaats van de dienstvoorwaarden. De controlemaatregel is om de formulering van de claim te laten voortkomen uit het gegevenspad en niet uit de functieregel.
Het offlinegedrag dat in de praktijk werd ontdekt. Het product faalde precies in de omgeving waarvoor het was verkocht, omdat het offlinegedrag nooit was gespecificeerd. De hoofdoorzaak is dat de aanname over de netwerkdekking nooit op papier was gezet. De controlemaatregel is om de offline-status te specificeren vóór de monsterbestelling en deze te testen door de netwerkverbinding op een monsterunit uit te schakelen.
Het verkeerde resultaat zonder verantwoordelijke partij. Een klant meldde een slecht resultaat, maar zowel de fabriek als de exploitant had geen antwoord. De hoofdoorzaak is dat er nooit verantwoordelijkheid was toegewezen. De controlemaatregel is een bepaling waarin de verantwoordelijke partij en een oplossing worden genoemd, die vóór de eerste zending is overeengekomen.
Dat niemand verantwoordelijk is gesteld voor een slecht resultaat is een bekende lacune en sluit op zichzelf de fabriek niet uit. Wel rechtvaardigt die een bepaling waarin de verantwoordelijke partij wordt genoemd vóór de eerste zending wordt verstuurd.

De voorwaarden die een programma voor AI-functies kan beïnvloeden en de voorwaarden die dat niet kan
De commerciële opzet van een AI-programma is opvallend, omdat een groot deel van de kosten buiten het contract met de fabriek valt. Een inkoper die uitsluitend met de fabriek onderhandelt, onderhandelt daarmee slechts over de kleinere helft.
De reikwijdte van de claims is het belangrijkste commerciële aspect. Smallere claims vergen minder documentatie, vereisen minder bewijsmateriaal en maken een lagere marketinguitgave mogelijk. Dit is de enige post waarop de inkoper echte invloed heeft op de eigen kosten en die van de fabriek, omdat het beeldmateriaal, de tekst van de productvermelding en de documentatieset allemaal voortvloyen uit de claim.
Het commerciële model van de dienst is qua structuur onderhandelbaar. Per eenheid, per gebruiker en per minuut zijn drie verschillende commerciële modellen. Een leverancier die uitsluitend een offerte per eenheid heeft opgesteld, zal doorgaans een offerte per gebruiker geven als daarop wordt aangedrongen. De keuze is vaak meer waard dan de prijs van het apparaat, omdat deze bepaalt wie betaalt en hoe het verkoopkanaal de prijs ervaart.
De bevriezing van de firmware en het updatepad zijn qua timing onderhandelbaar. Het aantal firmwarereleases vóór productie, de bezorgmethode voor updates en het herstelgedrag zijn allemaal bruikbare onderhandelingspunten. Een merk dat vanaf dag één eigen firmwarefuncties nodig heeft, moet dat tijdens de offertefase aangeven, omdat het toevoegen van een release later meer kost dan deze vroeg in te plannen.
Evaluatie-eenheden zijn hier waardevoller dan in een programma voor hardware en zijn doorgaans het goedkoopste onderdeel van de lijst. Een functie waarvan het gedrag voortkomt uit een dienst, kan niet met één eenheid worden geëvalueerd, omdat de firmwarebuild, de taalset en de accountconfiguratie verschillen tussen eenheden en tussen testers. Bij druk tijdens een eerste bestelling geven leveranciers doorgaans toe op de kosten van monsters, de aantallen evaluatie-eenheden en een toeslag voor de inspectie van het eerste artikel. In deze categorie zijn de evaluatie-eenheden meer waard dan de andere twee samen.
De dienstprijs zelf, de continuïteit van de dienst en de gegevensvoorwaarden van de dienst zijn niet op fabrieksniveau onderhandelbaar. Een fabriek die een contract met een exploitant heeft gesloten, erft die voorwaarden. De inkoper kan wel onderhandelen over de verdeling van de gevolgen: wie een ondersteuningsvraag afhandelt als de dienst onjuist functioneert, wie een klant crediteert en wat er met het product gebeurt als de dienst niet beschikbaar is. Die verdeling moet in de overeenkomst worden opgenomen.
De kosten en doorlooptijd van certificering zijn vast. Het gaat om kosten per markt en per configuratie en om een wachtrij bij het testlaboratorium. De reikwijdte van de claims beïnvloedt de omvang van de documentatieset, maar niet de fundamentele kosten van de certificeringsroute.
De bepalingen die u in de overeenkomst wilt opnemen, zijn de volgende. De modellenlijst met de functie, per configuratie. De set claims, bijgevoegd, met de talenlijst en de nauwkeurigheidsreferentie. Het offlinegedrag. De datapad, de verwerkingslocatie en de bewaartermijn. Het commerciële servicemodel en de looptijd. De aansprakelijkheidsbepaling voor een onjuist resultaat, met een oplossing. De continuïteitsbepaling, of een schriftelijke verklaring dat die er niet is. En de meldingsplicht bij wijzigingen, die de service, de firmware en de gegevensverwerking dekt.
Praktijkvoorbeeld: een merk dat een assistent toevoegt aan een bestaand platform
Dit is een praktijkcasus en geen klantenproject. De keuzemogelijkheden worden hier uiteengezet.
Stel dat een consumentenmerk met een bestaand cameraplatform in productie is in twee markten en overweegt om een AI-spraakassistent en een vertaalkeuze toe te voegen aan een reeks voor reizigers. De relevante beperking is niet de fabriek. Het is dat de medewerker van het merk die productvermeldingen beoordeelt een regel hanteert voor claims die niet kunnen worden onderbouwd en dat het merk geen technische personeelscapaciteit heeft om het gedrag van een service onafhankelijk te verifiëren.
De eerste stap is vastleggen wat de functie is voordat er iemand wordt gevraagd. Het team van het merk schrijft een definitie van één pagina: de functie is alleen aanwezig op nader genoemde modellen; er is een netwerk vereist; de functie werkt niet offline; er wordt vertaald naar een vastgestelde set talen; het resultaat wordt aan het apparaat bezorgd en de nauwkeurigheid ervan is niet gegarandeerd; de audio wordt door een nader genoemde exploitant verwerkt in een nader genoemde jurisdictie gedurende een nader genoemde periode. Die pagina wordt naar twee mogelijke leveranciers gestuurd en ze doet meer dan een functiebeschrijving, omdat ze de antwoorden in een structuur dwingt.
De tweede stap is vaststellen welke modellen de functie hebben. Eén leverancier bevestigt de functie voor het hele platform. De andere bevestigt deze voor één model. Het merk heeft nu een keuze waarvan het niet wist dat het die had: een functie op één model is een ander product met een andere productvermelding, andere verpakking en een andere claim, terwijl een functie voor een heel platform firmwarewijziging en een freeze betekent. Het merk kiest voor het platformbrede antwoord en verwerkt de freeze in de planning.
De derde stap is de claim. De oorspronkelijke tekst van het merk stelt dat het product gesprekken realtime vertaalt. De rij met nauwkeurigheidsgegevens is niet gepubliceerd, dus de tekst wordt beperkt tot een beschrijving van wat het product doet en welke voorwaarden daarvoor nodig zijn. De medewerker die productvermeldingen beoordeelt accepteert die tekst, en de goedgekeurde tekst is de tekst die wordt gebruikt.
De vierde stap is commercieel en is de stap die het merk niet had verwacht relevant te vinden. De leverancier kan de service per apparaat of per gebruiker offerteren. Het verkoopkanaal van het merk is een detailhandel, en een abonnement per gebruiker zou door de detailhandel moeten worden verkocht, wat de detailhandel niet wil doen. Het merk kiest daarom voor een prijs per apparaat, die per actieve gebruiker duurder maar volledig voorspelbaar is, en onderhandelt de prijs per apparaat op basis van een toegestaan volume in plaats van op basis van een proefhoeveelheid.
De vijfde stap is de continuïteitsvraag, die rechtstreeks wordt gesteld en een eerlijk antwoord krijgt: er is geen continuïteitsbepaling, omdat de fabriek niemand heeft die die kan verstrekken. Het merk legt dit vast als een bekend risico, beperkt de claim verder zodat de functie een gemaksvoorziening is in plaats van een belofte, en vraagt een servicekorting voor de eerste bestelling aan. Die wordt toegekend en compenseert een deel van de blootstelling aan risico.
Het resultaat is een functie die nauwkeurig wordt beschreven, voorspelbaar is geprijsd, is verwerkt in de set claims en wordt gelanceerd met een risico dat is vastgelegd in plaats van dat pas later aan het licht komt.
Wat onze catalogus publiceert over AI-functies en wat openblijft
We beantwoorden deze vragen met een gepubliceerde waarde of met een duidelijke verklaring dat deze niet gepubliceerd is. We vullen een gat niet met een typische waarde, een marketingbeschrijving van een partner of een benchmark die van een ander product is overgenomen. Onze gepubliceerde positie over de AI-functie is kort, en we hebben er liever kort en waar dan lang en benaderend.
Dit zijn de gegevens die we voor geen enkel model uit het assortiment publiceren:
- De implementatie, de aanbieder en het model achter de AI-functie zijn niet gepubliceerd.
- De taaldekking en de talenlijst zijn niet gepubliceerd.
- Het latencycijfer en de meetmethode zijn niet gepubliceerd.
- Het offlinegedrag is niet gepubliceerd.
- Het datapad, de verwerkingslocatie en de bewaartermijn zijn niet gepubliceerd.
- Het nauwkeurigheidscijfer en de bijbehorende referentieset zijn niet gepubliceerd.
- De processor, accelerator en geheugencijfers voor het AI-pad zijn niet gepubliceerd.
- Het updatepad voor de service en het gedrag bij storingen zijn niet gepubliceerd.
Dit zijn de punten waarover onze gepubliceerde gegevens uitsluitsel geven:
- De AI-spraakassistent wordt vermeld als belangrijke technologie in zowel de cameracategorie als de audiocategorie.
- AI-vertaling wordt vermeld bij de K01, een audiomodel met Bluetooth V5.3, een celconfiguratie van 90 mAh x 2, een gebruiksduur van ongeveer acht uur en magnetisch opladen.
- Customisatie van firmware wordt vermeld voor de cameracategorie.
- Twintig van de achtentwintig catalogusitems bevatten een regel met AI-functies.
- De gepubliceerde vermogensgegevens daarbij laten een celbereik zien van 40 mAh tot 290 mAh, laadtijden van maximaal twee uur bij elk item behalve de D17 en de ZH12, die ongeveer één uur nodig hebben, en opgegeven gebruiksduur van ongeveer zes uur tot ongeveer twintig uur.
We zullen ook openlijk zijn over een patroon: een leverancier die al deze vragen met een zelfverzekerd getal en zonder methode beantwoordt, heeft ze niet beantwoord. De vragen waarop u het hardst moet aandringen, gaan over het datapad en de continuïteit, want dit zijn de twee aspecten die de inkoper na de aankoop moet meenemen in plaats van tijdens het aankoopproces.
De checklist voor inkoopteams is de uitgebreide versie van dezelfde twaalf vragen en is de moeite waard om in de eerste ronde mee te sturen, in plaats van na de eerste offerte.
De actie die u deze week moet ondernemen
Schrijf vóór het contact met een leverancier uw eigen definitie van de functie op één pagina. Vermeld de modellen waarop deze van toepassing is, de vereiste omstandigheden, wat deze oplevert en wat deze niet oplevert. Stuur die pagina mee met de offerteaanvraag en eis dat de antwoorden in dezelfde structuur worden geretourneerd, omdat een gestructureerd antwoord vergelijkbaar is en een antwoord in proza niet.
Stel vervolgens de vijf vragen die het programma bepalen: de modellenlijst, het aantal talen, het offlinegedrag, het datapad met de bewaartermijn en wie verantwoordelijk is voor een onjuist resultaat. Stel ook de vraag over de continuïteit, zelfs als het antwoord luidt dat er geen voorziening is, omdat een onbekend risico en een bekend risico heel anders worden geprijsd.
Beperk ten slotte de claim tot wat de antwoorden ondersteunen en neem de verantwoordelijkheid, het datapad en de set claims als bijlagen op in de bestelbon. Stuur ons het model, de hoeveelheid en de doelmarkt, dan geven wij aan welke antwoorden wij met bewijs kunnen onderbouwen en welke wij zouden moeten afwijzen.
Gerelateerd leeswerk
- De kostenzijde van dezelfde beslissing — kostenfactoren
- Dezelfde vragen in checklistvorm — checklist voor inkoopteams
- De frameworks die aan de orde komen — certificeringseisen
Stuur de configuratie, de hoeveelheid en de markt, dan zeggen wij welke onderdelen van de AI-functie vaststaan en welke van u zijn.



