Een batch batterijen komt aan in de ontvangstzone met een klacht: de exemplaren werken korter dan volgens de bestelorder zou moeten. De persoon die bij de laadkade staat, is zelden de persoon die het model heeft gekozen, en het gesprek dat deze zo dadelijk met de fabriek gaat voeren, is geen inkoopgesprek. Het is een acceptatiegesprek, en dat wordt bepaald door bewijs, niet door mening. Deze checklist behandelt de ontvangst, het monster, de vrijgave, de blokkade en het register dat de zending moet overleven. De checklist behandelt niet hoe een model is geselecteeld, welke gebruiksduur moet worden opgegeven of welke vragen vóór een bestelling moeten worden gesteld — dat hoort bij de selectiefase en een afzonderlijke inkoopchecklist. Hieronder staat wat het uitvoeringsteam moet kunnen aantonen wanneer de batch zes maanden later wordt bevraagd.
Batterijduur van slimme brillen: wie verantwoordelijk is voor acceptatie binnen het uitvoeringsteam
De taak van de inkoper eindigt wanneer de bestelorder is ondertekend en de aanbetaling is voldaan. Op dat moment beheert de inkoper een commerciële relatie en een leverdatum. Het uitvoeringsteam erft iets heel anders: een fysieke batch, een tolerantie die mogelijk nooit is vastgelegd en een klacht die uitsluitend met bewijs kan worden afgehandeld. Inkoop kan besluiten dat een leverancier de voorkeur heeft. Alleen het uitvoeringsteam kan besluiten dat een batch mag worden vrijgegeven voor de verkoopkanalen, en alleen het uitvoeringsteam kan het register produceren waarmee dat besluit later verdedigbaar is.
Er is een specifieke reden waarom batches met batterijen dit meer nodig hebben dan andere productlijnen. Een cosmetisch probleem of een montageprobleem is zichtbaar zodra de doos wordt geopend, waarna het exemplaar ter plaatse in quarantaine kan worden geplaatst. Een probleem met de gebruiksduur blijft onzichtbaar totdat iemand het exemplaat volledig oplaadt, wat bij een catalogusmodel betekent dat het ongeveer zes tot acht uur onafgebroken moet worden gebruikt. Tegen de tijd dat de tekortkoming duidelijk wordt, is de batch doorgaans al ontvangen, gedistribueerd en deels verkocht. Het bewijs waarmee de klacht kan worden afgehandeld, moet binnen de eerste dagen na aankomst worden vastgelegd, door mensen die weten dat dit hun taak is.
Onze catalogus publiceert de elektrische gegevens die een ontvangstbalie nodig heeft: de celcapaciteit per model, de opgegeven gebruiksduur per model, de oplaadinterface van de vierentwintig modellen die er een hebben, de laadtijd per model en de capaciteit van het oplaadstation van de modellen die er een hebben. De catalogus publiceert niet de levensduur in laadcycli, niet de beginstatus of het eindpunt waarop een laadtijd is gebaseerd en niet de tolerantieband rond de opgegeven gebruiksduur. De acceptiecriteria kunnen daarom niet van een productpagina worden afgeleid. Deze moeten in de bestelorder staan, en het ontvangstteam moet ernaar kunnen verwijzen.
Hieronder volgt daarom een werkwijze en geen filosofie. Elke sectie beschrijft de controle, het bewijs dat deze oplevert, de goedkeuringsvoorwaarde en de actie die moet worden ondernomen wanneer de controle mislukt. Waar een cijfer is gepubliceerd, wordt dit vermeld. Waar dat niet het geval is, staat dat in de regel en wordt de lezer verteld wat hij in plaats daarvan schriftelijk aan de leverancier moet vragen.

Vier documentaire batterijcontroles en de ene meting waarop de batch draait
Vier van de acceptiecontroles zijn documentair: ze worden afgehandeld door iets te lezen, niet door iets te meten. De vijfde is de meting waarop de volledige batch afhangt. De uitvoering in deze volgorde is geen voorkeur; de documentaire controles zijn goedkoop, komen als eerste en bepalen of de meting überhaupt zinvol is.
De orderregel en de modelaanduiding die deze vermeldt
Alles in de verdere verwerking hangt af van de overeenkomst tussen de modelaanduiding op de bestelorder en het model dat fysiek in de doos zit. Deze categorie is bijzonder gevoelig voor die fout, omdat de productreeks families met zeer vergelijkbare namen en wezenlijk verschillende cellen bevat. Twee AI-cameramodellen uit dezelfde familie kunnen verschillen in oplaadinterface terwijl ze hetzelfde naampatroon delen, en een sportmodel en een Audiomodel kunnen verschillen in enkele tientallen milliampère-uur en een volledig andere behuizing hebben. Een doos waarin de verkeerde aanduiding zit, is geen verpakkingsfout die op de laadkade kan worden gecorrigeerd; het is bewijs over de configuratiebeheersing van de fabriek en moet als zodanig worden geregistreerd.
De celmarkering op de exemplaren die uit elke monsterpositie zijn geopend
Lees de markering op de cellen van de exemplaren die u opent. Lees deze niet op de doos en ook niet op een foto van een doos. De markering is het enige punt waarop de bestelde configuratie en de geleverde configuratie elkaar raken. Het is tevens de controle waarmee in de meeste gevallen een afwijking wordt gevonden, omdat de papier voor een zending doorgaans is opgesteld voor een model dat enkele weken eerder is geproduceerd.
Als de markering op het exemplaar niet kan worden gelezen, is dat op zichzelf een bevinding. Registreer deze als onleesbaar en niet als aanvaardbaar en vraag de fabriek om het onderdeelnummer te bevestigen aan de hand van het productiegegeven voor de partij. Een leverancier die dat gegeven binnen enkele uren kan overleggen, laat zien dat de configuratiebeheersing op orde is. Een leverancier die dat niet kan, laat zien dat er meer aan de hand is.
Ladingsstatus bij aankomst, afgezet tegen het in de bestelling overeengekomen niveau
De ladingsstatus waarmee een exemplaar aankomt, is voor geen enkel model gepubliceerd, omdat deze geen eigenschap van het model is. Het is een eigenschap van de zending en wordt bepaald door hoe lang het exemplaar na de laatste lading vóór het inpakken heeft stilgestaan. Een exemplaar dat een week lang op een hoge ladingsstatus in een warme opslagruimte heeft gestaan, is een ander exemplaar dan een exemplaar dat op de ochtend van het inpakken is opgeladen. Het verschil komt tot uiting in capaciteitsverlies over de hele partij en niet als een duidelijke storing.
De bestelling moet daarom een regel hiervoor bevatten. In de vrachtdocumenten wordt doorgaans een ladingsstatus voor de zending vermeld en dat is het niveau dat u moet accepteren. De vraag over de oplaadinterface staat uitvoeriger beschreven in waarom opladen belangrijk is voor slimme brillen. De keuzes voor de interface zelf staan onder oplaadoplossingen en diepgaandere vragen over de interface staan in geavanceerde overwegingen rond opladen.
De bovenstaande tabel bevat de vijf acceptatieregels in de volgorde waarin ze moeten worden uitgevoerd. De laatste kolom is belangrijker dan hij lijkt: een exemplaar dat wordt goedgekeurd en een doos die wordt afgekeurd, zijn twee verschillende problemen met twee verschillende commerciële oplossingen. Een ontvangstprocedure die beide als één probleem behandelt, geeft óf defecte dozen vrij óf houdt goede exemplaren zonder reden vast.
De oplaadcase, behandeld als een aparte partij
Als een model wordt geleverd met een oplaadcase, is de case een tweede product. Deze heeft een eigen cel, een eigen capaciteit, eigen vrachtdocumenten en eigen storingsmodi. Een case die niet het opgegeven aantal extra ladingen kan leveren, belet het exemplaar niet om te werken. Deze verandert wel de werkdag van de persoon die hem draagt. Daarom valt de case binnen het acceptatiebereik, maar hoort deze niet in hetzelfde partijgegeven te staan als de exemplaren.
Onze catalogus publiceert de capaciteit van de case als er een case beschikbaar is: 1400 mAh voor de L1 Pro en de CY05, 900 mAh of 1400 mAh voor de L2 Utral, afhankelijk van de gekozen case, en 1200 mAh voor de vouwcase van de MT6. Twee verdere modellen worden geleverd met een case waarvan de capaciteit niet is gepubliceerd. Eén cameramodel heeft helemaal geen case. Wanneer de capaciteit niet is gepubliceerd, kan het ontvangstteam de case niet aan de hand van een referentie controleren. De case wordt dan met een vastgelegde capaciteit in de bestelling opgenomen of als een niet-gecontroleerd accessoires. De vrachtkant van een case wordt behandeld in heeft de oplaadcase een eigen rapport nodig.
De bovenstaande checklist maakt onderscheid tussen de drie gepubliceerde regels en de drie regels die alleen het uitvoeringsteam kan opstellen. De gepubliceerde regels zijn kosteloos: elke ontvangstbalie kan ze uit de catalogus aflezen. De andere drie vragen de meeste inspanning en het zijn allemaal taken waarvan een ontvangstbalie doorgaans wordt verwacht dat deze ze uitvoert zonder aanwijzingen.
De batterijsteekproef nemen: posities, aantallen en wat de steekproef kan aantonen
De steekproef is het middel waarmee een claim in een meting wordt omgezet. Het toepassingsbereik wordt gemakkelijk overschat. Een steekproef toont pas iets over een partij aan wanneer de partij is geproduceerd onder één configuratie, binnen één productieperiode en met één set grondstoffen van toeleveranciers. Zodra een zending productieperioden of configuraties combineert, beschrijft de steekproef niet langer de zending, maar slechts het deel van de zending waaruit de steekproef is genomen.
Daarom moeten de posities van de steekproef in de inkooporder worden overeengekomen en mogen ze niet op de laadkaart worden gekozen door degene die toevallig het dichtst bij de laadzone staat. Een redelijk uitgangspunt is:
- Neem eenheden uit meer dan één doos en leg vast uit welke doos elke eenheid afkomstig is.
- Neem eenheden uit de eerste en de laatste doos van de zending, omdat deze verschillend zijn behandeld.
- Neem uit minstens één doos die in een ander productievenster is gevuld, als de paklijst dit toestaat.
- Neem de behuizing, als het model er één heeft, als aparte steekproef en leg deze vast in een afzonderlijk verslag.
- Seal en nummer een tweede steekproef en schrijf het sealnummer op het partijdocument.
De reden voor het derde punt is eenvoudig: de riskantste eenheden in een batterijzending zijn niet die uit het midden, maar die het langst onverpakt hebben gelegen voordat ze in dozen werden gedaan.
Er moeten ook hoeveelheden worden vastgelegd en het aantal moet worden onderbouwd in plaats van aangenomen. De doorslaggevende overweging is niet statistische elegantie, maar de gevolgen voor het betoog. Een kleine steekproef die uit gedocumenteerde posities wordt genomen en op naam wordt vastgelegd, kan een besluit om een partij geblokkeerd te houden verdedigen. Een grotere steekproef uit ongedocumenteerde posities kan niets verdedigen, en het kostenverschil tussen beide benaderingen is verwaarloosbaar vergeleken met de kosten van een vrijgegeven partij die later te weinig blijkt te bevatten.
Bovenstaande stroom is de volgorde. Let op waar het bewijs wordt geproduceerd: bij elke stap wordt iets vastgelegd en een stap zonder schriftelijk resultaat heeft niet plaatsgevonden. De laatste stap is een handtekening in plaats van een besluit, omdat het besluit zelf al is genomen door de tolerantie in de bestelling en het resultaat dat voor de gebruiker lag.
Twee praktische punten horen bij deze fase en niet bij het laboratorium. Ten eerste moet de steekproef worden genomen door iemand die de bestelling niet heeft geplaatst en er ook niet over heeft onderhandeld. De ontvanger van een zending heeft geen commercieel belang daarbij, en die onafhankelijkheid maakt het verslag geloofwaardig als de partij later wordt betwist. Ten tweede moet een tweede steekproef worden geseald en bewaard, met een genummerde seal en het nummer op het partijdocument vastgelegd. Dankzij een gesealde tweede steekproef kan een geschil maanden later worden afgehandeld zonder het volledige betoog opnieuw te voeren.

De tolerantie die moet bestaan voordat de herhaaltest voor looptijd wordt uitgevoerd
Een tolerantie die wordt opgesteld nadat het resultaat binnen is, is geen tolerantie, maar een rechtvaardiging. De hele reden om deze vooraf af te spreken is dat daarmee het debat over wat aanvaardbaar was, wordt gescheiden van het debat over of het resultaat aanvaardbaar was. Het ontvangende team mag nooit in een positie komen waarin het ter plekke moet beslissen hoeveel tekort een leverancier mag worden vergeeld.
Wat de catalogus wel en niet publiceert
Voor elk model publiceert onze catalogus de celcapaciteit, de capaciteit van de behuizing als die bestaat en de opgegeven looptijd. Voor de vierentwintig modellen met een oplaadinterface publiceert de catalogus ook die interface. Eén cijfer vereist een specifieke waarschuwing omdat het vaak onjuist wordt overgenomen: de MT6 heeft een gepubliceerd gewicht van 158 g. Dat is het gewicht van het brilmontuur inclusief de cel van 265 mAh en de camera, maar exclusief de vouwbare opladhouder. Het gewicht van de houder wordt niet gepubliceerd en het gewicht van alleen het montuur is voor geen enkel model in het assortiment ooit gepubliceerd. Als een ontvangende afdeling wordt gevraagd een eenheid te wegen, moet deze voor een MT6-brilmontuur 158 g vastleggen en voor elk ander model helemaal niets.
Het assortiment publiceert wel een oplaadtijd — ≤ 2 uur voor de meeste rijen en ~1 uur voor de twee Type-C-sportmodellen — maar geen cijfer voor de levensduur in cycli, geen nauwkeurigheid van de indicatie en geen testconditie voor de opgegeven looptijd. Die leemtes zijn de reden dat de bestelling de acceptiecriteria moet bevatten, en die gelden net zozeer voor de rij met de oplaadtijd als voor de rij met de looptijd. Een looptijdcijfer zonder conditie is een opgave, en een opgave kan niet worden vergeleken met een meting die onder andere omstandigheden is uitgevoerd.
De tolerantie zo formuleren dat beide partijen die kunnen ondertekenen
Een werkbare tolerantieregel heeft drie onderdelen: de conditie, de tolerantie en de ondertekenaar. De conditie noemt de belasting, de radiostatus, de temperatuur en de beginstatus. De tolerantie noemt het aantal en de bandbreedte erraroundom — de gepubliceerde opgave plus of min een vermeld percentage. De ondertekenaar noemt aan iedere kant de persoon die het resultaat accepteert; door die persoon bij naam te noemen, wordt het voor beide partijen moeilijker om de tolerantie later opnieuw ter discussie te stellen.
De breedte van de band is een commerciële keuze, geen technische. Die moet vóór de bestelling met de leverancier worden gemaakt en niet pas blijken na de eerste afgekeurde partij. Een te smalle band leidt tot afkeuring van goede partijen en kost de inkoper de relatie. Een te brede band laat een partij toe die de eindklant als te kort ervaart. Het aantal dat in deze categorie meestal als aanvaardbaar wordt beschouwd, ligt dicht bij een vijfde van de gepubliceerde waarde. De reden is dat de meting zelf variatie introduceert: een exemplaar dat werkelijk op het gepubliceerde niveau zit, kan afhankelijk van de ruimte, de beginstatus en de laadregelaar toch iets onder of boven dat niveau worden afgelezen.
De hertest uitvoeren en de uitkomst eerlijk beoordelen
Voer de hertest eerst uit op één exemplaar uit de steekproef en voer hem uit zoals de conditie beschrijft. De fout die de relatie het meest beschadigt, is een laboratoriumhertest waarbij de radio uitgeschakeld blijft terwijl de gepubliceerde waarde is bepaald met de radio ingeschakeld. Die uitkomst lijkt correct, maar is waardeloos, omdat hij een andere vraag beantwoordt dan de bestelling heeft gesteld. Als de conditie op de werkvloer niet kan worden gereproduceerd, is het eerlijke resultaat om de uitkomst als indicatief vast te leggen in plaats van als acceptatieresultaat, en om de volledige test in te plannen op een locatie waar de conditie wel kan worden gereproduceerd.
De intervallen op de tijdlijn zijn planningsintervallen, geen toezeggingen van de leverancier, en ze zijn bewust bescheiden gekozen. Een batterijacceptatie waarvan de afronding twee weken duurt, is een batterijacceptatie waarvoor het kanaal niet zal wachten. Het plan moet daarom ook een besluit en een vrijgave bevatten, zelfs wanneer de leverancier er langzaam over doet. Het mechanisme daarvoor is het verzegelde tweede monster: de partij kan gedeeltelijk worden vrijgegeven terwijl het bewijs van de leverancier wordt verzameld, mits het besluit met de bijbehorende voorwaarden schriftelijk is vastgelegd.

Drie signalen die een batterijpartij vasthouden en aan wie ze worden geëscaleerd
Een vasthouding is een omschreven status, geen afkeuring en geen vertraging. Ze heeft een uitlokkende factor, een uiterste datum, een bewijseis en een aangewezen eigenaar. Wat niet alle vier heeft, is een klacht en geen procedure. Drie uitlokkende factors dekken vrijwel alles wat in de praktijk voorkomt.
De eerste is een tegenstrijdigheid in de documentatie: de aanduiding, de celmarkering of de interface op het exemplaar komt niet overeen met de bestelbon. Deze uitlokkende factor is goedkoop vast te stellen en kost veel als hij wordt genegeerd. Meestal wordt hij binnen enkele uren opgelost, omdat een fabriek met configuratiebeheer het productiegegeven snel kan verstrekken. Een fabriek die dat niet kan, heeft u al laten weten wat het kwaliteitssysteem waard is.
De tweede is een looptijdresultaat buiten de afgesproken tolerantie. Dit is de uitlokkende factor die het vaakst wordt betwist, en juist hier bewijst het verzegelde tweede monster zijn nut. Wanneer het resultaat wordt betwist, wordt het tweede monster in aanwezigheid van beide partijen geopend en onder dezelfde schriftelijke conditie getest. Valt het tweede resultaat binnen de band, dan was de oorspronkelijke meting de afwijking en wordt de partij vrijgegeven met de afwijking vastgelegd. Valt het erbuiten, dan heeft de leverancier te maken met een probleem met de partij en niet met een meetprobleem, en verschuift het gesprek naar het productietijdvak.
De derde uitlokkende factor is een conditie bij aankomst buiten de afgesproken band, met name een laadstatus of opslagtemperatuur die volgens de bestelling niet was toegestaan. Dit is meestal de verantwoordelijkheid van de vervoerder of het magazijn en niet die van de fabriek. Juist bij deze uitlokkende factor raakt het escalatiepad het vaakst in de war. Leg de conditie bij aankomst vast als een waarneming, informeer de partij die verantwoordelijk is voor het gedeelte van het transport dat de afwijking heeft veroorzaakt, en presenteer het niet aan de fabriek als een productgebrek. Door deze drie oorzaken te verwarren, verandert een batterijklacht die twee dagen had moeten duren in een discussie van drie maanden.
De eigenaar van de vasthouding moet aan beide kanten een persoon met een naam zijn, en de vrijgavevoorwaarde moet in dezelfde zin staan als de vasthouding. Het doel van die discipline is niet controle om de controle zelf. Aan het einde van een productieperiode moet het antwoord op de vraag waarom een bepaald productietijdvak zich anders gedroeg dan de rest namelijk ergens staan waar het niet uitsluitend in het geheugen van iemand berust.
De handtekening die de batterijpartij vrijgeeft en het archief dat haar overleeft
Het lotdossier is een kort document en vormt het laatste artefact van het acceptatieproces. Het vermeldt de lotreferentie, de monsterposities en de getrokken eenheden, de uitslag van elke controle met de bijbehorende methode, de afwijkingen, de beslissing, de handtekening en de datum. Na zes maanden moet het document zonder uitleg van de opsteller leesbaar zijn, omdat de opsteller tegen die tijd een andere functie kan hebben.
Het archief is het onderdeel dat meestal wordt overgeslagen. Het dossier moet op een andere plek dan op één persoonlijke computer worden bewaard, in een vorm die niet van een specifieke toepassing afhankelijk is, voor een periode die zowel de bewaartermijn van de bestemmingmarkt als de garantietermijn op de cel dekt. Het moet ook kunnen worden opgehaald door iemand die het niet heeft opgesteld. Een bestand dat alleen op een laptop staat, is geen archief. Een claim in de negende maand over een zending uit de eerste maand is de normale situatie, niet de uitzondering.
De reden dat het archief commercieel belangrijk is, is vergelijkbaarheid. De tweede zending van een programma is het eerste moment waarop de twee lots kunnen worden vergeleken. Die vergelijking is alleen betekenisvol als beide partijen zijn geaccepteerd op basis van dezelfde schriftelijke criteria en in dezelfde vorm zijn vastgelegd. Als het eerste lot is geaccepteerd op een mondelinge toezegging en het tweede op een schriftelijke, kunnen de twee helemaal niet worden vergeleken. De leverancier kan dan aantonen dat het verschil in de test zit en niet in het product.
Het korte antwoord: bewust beperkt, en dat mag duidelijk worden gezegd. We publiceren de elektrische rijen voor elk model uit het assortiment, inclusief het modelgewicht voor het ene model waarvoor een gewicht is gepubliceerd. We zeggen liever dat de overige gewichten niet zijn gepubliceerd dan dat we een typische waarde noemen die u niet kunt verifiëren. We publiceren voor elk model een oplaadtijd, maar publiceren voor geen enkel model de levensduur in cycli, de acceptatietolerantie of de testomstandigheden. Een tolerantie publiceren zonder de bijbehorende omstandigheden zou namelijk erger zijn dan niets publiceren. Als deze waarden van belang zijn voor een beslissing, stuur ons dan de modellen, de aantallen en de doelmarkt. Wij vertellen u welke configuraties bestaan, welke daarvan een oplaadcase hebben en welke acceptatiecriteria u zelf in de inkooporder moet opnemen.
Als uw team binnenkort de eerste batterijzending ontvangt, kunt u vóór verzending van de goederen het nuttigste doen door de vier acceptatierijen en de tolerantieregel in de inkooporder op te nemen. Dat ene document maakt van een ontvangst een acceptatie. De meetmethode achter elke gepubliceerde gebruiksduur staat beschreven onder accuduur en stroomverbruik van slimme brillen. De bijbehorende interfacebeslissingen worden behandeld in oplaadoplossingen voor slimme brillen.



