Kamera w okularach smart to podsystem, który musi działać podczas zginania ramki i niezależnie od tego, w jakim kierunku osoba zwróci głowę. Technologia kamery w okularach AR — jak ją zmierzyć jest więc sesją pomiarową, a nie sprawdzeniem specyfikacji: osiem pomiarów, z których wszystkie są tanie, a żadnego nie można zastąpić wartością z karty katalogowej. Najczęstszym błędem jest nie zły pomiar, lecz nieporównywalny — zdjęcie wykonane z innej pozycji, przy innym oświetleniu, w innym dniu. Drugim najczęstszym błędem jest odkrycie po porównaniu, że dostawca odsprzedaje moduł, którego sam nie zaprojektował.
W naszym katalogu publikujemy klasy rozdzielczości i dane elektryczne, a poza tym nic dotyczący obrazowania. Grupę 8 MP tworzą V03 Pro i MT5, V06 i V03, CY03 i KY06 oraz CY05 i MT6. Grupę 13 MP tworzą L2 Utral i S7 oraz L1 Pro, przy czym Utral figuruje w naszym katalogu z adnotacją, że wyraz ten wydaje się pisowniczą wersją słowa „Ultra” — przypomnienie, że oznaczenie jest elementem procesu zakupowego i trzeba zapisać je znak po znaku. Nie publikujemy modelu czujnika, pola widzenia, rozdzielczości wideo ani liczby klatek na sekundę, przysłony, wartości stabilizacji, pojemności pamięci ani zachowania przy nadpisywaniu, danych dotyczących słabego oświetlenia ani czasu przesyłania dla żadnego modelu kamery.
Technologia kamery w okularach AR: zakupiony podsystem i jego właściciel
Gdzie naprawdę zapada decyzja dotycząca kamery
Zanim porównasz jakiekolwiek zdjęcia, ustal, kto kontroluje moduł obrazowania, ponieważ numer katalogowy modułu jest wierszem determinującym wszystkie pozostałe i jednocześnie wierszem, którego reseller nie może ci podać. Trzy pomiary decydujące o zakupie pomiędzy dwoma produktami to pole widzenia, zachowanie przy słabym oświetleniu i czas przesyłania; wszystko inne stanowi jedynie filtr. Najpierw ustal geometrię testu — oznaczone stanowisko, wydrukowany wzór w zmierzonej odległości, identyczne oświetlenie, urządzenie noszone na sobie, a nie trzymane w ręku — dzięki czemu porównanie będzie wiarygodne; zmień choćby jeden z tych elementów, a porównanie przestanie być wiarygodne.
Kto prowadzi sesję i jakie dane ma w posiadaniu
Osoba przeprowadzająca pomiar kamery zwykle wybiera między dwoma modelami kandydującymi do linii treści widzianej z perspektywy pierwszej osoby. Ma próbki, docelową cenę i kanał sprzedaży. Nie ma natomiast żadnych danych dotyczących obrazowania, a wynika to z przyczyn strukturalnych, a nie przypadkowych.
Dane dotyczące obrazowania należą do producenta modułu. Fabryka montażowa zwykle otrzymuje moduł, którego sama nie projektowała, integruje go, programuje i odsprzedaje. Fabryka może być całkowicie szczera w tym względzie, a mimo to nie odpowiedzieć na pytanie o zachowanie czujnika, ponieważ odpowiedź należy do kogoś wyżej w łańcuchu dostaw. Nie jest to utrudnianie; to opis miejsca, w którym znajduje się wiedza. Kupujący, który traktuje to jak utrudnianie, będzie przez miesiąc ścigać coś, czego nigdy nie posiadał.
Praktyczną reakcją jest poproszenie o numer katalogowy modułu, a nie o deklarację wydajności, i potraktowanie dostawcy, który nie potrafi wskazać modułu, jako dostawcy, który nie kontroluje części decydującej o jakości obrazu.
Czego kupujący kamerę stara się uniknąć
Porównania, które jest w rzeczywistości prezentacją. Kamera ustawiona blisko obiektu daje dramatyczny obraz, którego nikt nie powtórzy. Producent publikujący takie zdjęcie opisuje prezentację, a nie produkt, a kupujący, który akceptuje te obrazy jako dowód, kupuje liczbę klatek na sekundę.
Centralnego kadru ukrywającego prawdę. Obiektyw może być ostry w środku, a miękki na krawędziach, przy czym nieostrość pojawia się w narożnikach szerokiego kadru — a właśnie tam wideo widziane z perspektywy pierwszej osoby spędza znaczną część czasu.
Kamery, która nagrywa, ale nie można jej użyć. Czas przesyłania to parametr, który odróżnia działającą kamerę od produktu, z którego klient może naprawdę korzystać. To on najbardziej zauważalny jest w pierwszej minucie.
Wniosku, który nie przetrwa produkcji seryjnej. Sesja pomiarowa pozwala ustawić kolejność egzemplarzy, które masz w ręku. Nie mówi nic o populacji wysyłanej przez dostawcę, a tę lukę trzeba kontrolować po stronie produkcji, zamiast zwiększać próbę.
Klasy ustalonej na podstawie liczby pikseli. Czujnik 8 MP z dużymi pikselami może przebić czujnik 13 MP z małymi. Rozdzielczość zawęża listę, ale jej nie porządkuje.

Osiem progów obrazowania, które decydują o przydatności obrazu
Wyślij tabelę każdemu dostawcy przed przetestowaniem próbek, w tej samej formie. Prawa kolumna pozwala odróżnić dostawcę, który kontroluje moduł, od takiego, który jedynie przekazuje broszurę.
| Co należy poprosić dostawcę | Wartość, która spełnia wymagania | Jak brzmi niewystarczająca odpowiedź |
|---|---|---|
| Numer części modułu czujnika | Numer części wraz z rozmiarem pikseli | "Sensor wysokiej jakości" |
| Pole widzenia wraz z konwencją | Podane zarówno poziome, jak i przekątne pole widzenia | Pojedynczy kąt bez wskazania konwencji |
| Specyfikacja wyjścia wideo | Zapisana rozdzielczość, liczba klatek na sekundę i format kontenera | "Full HD" lub "4K" |
| Limit nagrywania i zachowanie pamięci | Jak długo trwa nagrywanie i co się dzieje po zapełnieniu pamięci | "Rozszerzalna pamięć" |
| Wydajność przy słabym oświetleniu | Wartość lub opis zachowania wraz z warunkami testu | "Świetnie sprawdza się przy słabym oświetleniu" |
| Metoda stabilizacji | Wyraźnie wskazana stabilizacja na sensorze, elektroniczna lub jej brak | "Stabilne nagrania" |
| Czas przesyłania do telefonu | Wartość dla wskazanej długości materiału | Nie jest oferowany |
| Oznaczenie modelu | Opublikowane oznaczenie dokładnej konfiguracji | Wyłącznie nazwa serii |
| Zakres certyfikacji | Numery certyfikatów wskazujące dokładne oznaczenie modelu | Dokument dotyczący całej rodziny |
Rozdzielczość jest filtrem, a nie kryterium porównania
Rozdzielczość oznacza liczbę pikseli i już ją znasz, ponieważ znajduje się w tierze katalogowym. Służy wyłącznie do zawężenia listy, ponieważ nie mówi nic o rozmiarze pikseli, a tym samym nic o ilości światła, które każdy z nich zbiera. Dlatego niższy tier może zapewnić lepszy obraz w słabo oświetlonym otoczeniu i dlatego to test przy słabym oświetleniu, a nie arkusz specyfikacji, decyduje o tierze.
Pole widzenia decyduje o tym, czy wideo z perspektywy pierwszej osoby jest w ogóle użyteczne
Zbyt wąskie pole widzenia obejmuje nos osoby noszącej okulary. Zbyt szerokie sprawia, że środkowa część kadru jest mała, a szczegóły przesuwa się na krawędzie, gdzie obiektyw jest najmniej ostry. Sama geometria kadru zasłania również część sceny, dlatego użyteczne pole widzenia jest zawsze mniejsze niż pole widzenia sensora. Dostawca podający wartość sensora zamiast produktu podaje liczbę dotyczącą innego obiektu.
Konwencja jest tak samo ważna jak sama liczba. Wartości poziome i przekątne oznaczają różne wielkości, a pojedynczy kąt bez wskazania konwencji jest bezużyteczny w tabeli porównawczej.
Ostrość należy oceniać w narożnikach
Zrób zdjęcie wydrukowanego wzorca testowego na tle ściany ze stałej odległości i oceń narożniki, a nie środek. Miękkość narożników to normalne zachowanie szerokiego obiektywu, które staje się widoczne dopiero po sprawdzeniu. Wideo z perspektywy pierwszej osoby spędza nieproporcjonalnie dużo czasu przy krawędziach kadru, dlatego ocena oparta na środku obrazu dotyczy najmniej ważnej części obrazu.
Słabe oświetlenie to najczęstsza skarga w tej kategorii i najczęściej nietestowana cecha
Pojedyncze nieedytowane zdjęcie wykonane w słabo oświetlonym pomieszczeniu, z urządzeniem noszonym na sobie, a nie trzymanym w dłoni, mówi więcej o produkcie niż jakakolwiek specyfikacja — w tym czy produkt wymaga źródła światła, co jest decyzją dotyczącą produktu, a nie kwestią techniczną. Warunki trzeba zapisać: to samo pomieszczenie z włączonymi światłami i to samo pomieszczenie z wyłączonymi światłami to dwa różne testy, a drugi nie jest po prostu przygaszoną wersją pierwszego.
Spójność kolorów decyduje o tym, czy produkt nadaje się do montażu
Zrób zdjęcie sceny o mieszanym oświetleniu i sprawdź, czy wynik wymaga późniejszej korekty. Produkt, który zachowuje spójny kolor między obszarami oświetlonymi i zacienionymi, nadaje się do montażu. Produkt, w którym kolory między nimi się zmieniają, nie nadaje się do montażu, a żadna specyfikacja w katalogu nie powie ci, który z tych przypadków dotyczy danego urządzenia.
Limit nagrywania i zachowanie pamięci decydują o tym, czy jest to produkt wideo
Co nagrywa, w jakiej rozdzielczości i z jaką liczbą klatek na sekundę oraz jak długo, zanim się zatrzyma? Produkt, którego pamięć zapełnia się i który przerywa nagrywanie, jest innym produktem niż urządzenie nadpisujące najstarsze pliki. Oba rozwiązania są prawidłowymi projektami i służą różnym kanałom: jedno odpowiada twórcy, który pobiera materiał codziennie, a drugie zastosowaniom w ochronie lub przeglądzie terenowym. Ten wiersz należy ustalić przed wyborem kanału, a nie po nim.
Jak przeprowadzić sesję pomiarową, która wytrzyma spór z dostawcą
1. Najpierw ustal geometrię, zanim zaczniesz nagrywać. Oznaczone miejsce na statywie, wydrukowany wzorzec rozdzielczości na ścianie w zmierzonej odległości, identyczne oświetlenie przy każdym ujęciu oraz urządzenie noszone na sobie, a nie trzymane w dłoni. Zapisz odległości, ponieważ bez nich porównanie jest bezwartościowe.
2. Żądaj nieedytowanego materiału z urządzenia noszonego w odległości wyciągniętej ręki. Demonstracyjne ujęcie szerokim obiektywem nie jest zdjęciem produktu, a poproszenie o nieedytowany plik sprawdza, czy dostawca jest gotowy bronić swoich deklaracji.
3. Dodaj drugi egzemplarz każdego produktu. Dwa egzemplarze sprawiają, że kwestia wydajności staje się widoczna, a funkcja, która działa w jednym egzemplarzu, ale zawodzi w drugim, jest problemem produkcji, a nie produktu. Ta rozróżnienie wpływa na to, do kogo się zwracasz i o co pytasz.
4. Testuj w środowisku, w którym produkt będzie sprzedawany. W przyciemnionym pomieszczeniu lub nocą na ulicy, a nie w zaciemnionym wnętrzu, ponieważ różnica między nimi to różnica między użytecznym produktem a obciążnikiem papierowym.
5. Zmierz czas przesyłania materiału z nagrania do postaci edytowalnej. Nagraj materiał o określonej długości, a następnie zmierz, ile czasu zajmuje jego pojawienie się na telefonie i uzyskanie możliwości edycji. To właśnie ten parametr twórca zauważa jako pierwszy, a specyfikacja nigdy o nim nie wspomina, ponieważ jest on cechą ścieżki przesyłania danych, a nie samej kamery.
6. Sprawdź numery certyfikatów w rejestrze organu wydającego oraz pod kątem dokładnego modelu. Zmiana kamery oznacza zmianę produktu, a dokument posiadany dla modelu pokrewnego nie jest dokumentem posiadanym dla Twojego modelu.
7. Zapisuj obserwacje przed ich omówieniem. Dostawca, który kwestionuje spisaną obserwację, spiera się z dowodami. Dostawca, który nigdy nie widział testu, opiera się na teorii. Drugą sytuację znacznie trudniej rozwiązać i wymaga ona dużo więcej czasu.

Sześć sposobów, w jakie program obrazowania zawodzi po dobrym wyglądzie próbki
Produkt wybierany jest na podstawie liczby megapikseli, a wraca z opinią „nie jest wystarczająco dobry”. Objawem jest grupa zwrotów, w których opisie wspomina się o jakości obrazu, ale nie wskazuje żadnego konkretnego problemu. Przyczyną jest to, że jedyną opublikowaną wartość dotyczącą kamery potraktowano jako miarę jakości. Zapobieganie polega na wykorzystaniu rozdzielczości jako filtru i podjęciu decyzji na podstawie testu w słabym oświetleniu.
Porównanie wykorzystuje własne zdjęcia producenta. Objawem jest decyzja, której zespół kupującego nie może odtworzyć. Przyczyną jest przyjęcie zdjęcia demonstracyjnego jako dowodu. Zapobieganie polega na żądaniu nieedytowanego materiału z egzemplarza noszonego na wyciągniętej ręce, nagranego w stałej geometrii kadru.
Materiał jest ostry w centrum i nieostry w rogach, a nikt nie sprawdzał rogów. Objawem jest skarga twórcy, że krawędzie kadru wyglądają nieprawidłowo. Przyczyną jest ocenianie ostrości na podstawie kadru wyciętego z centrum. Zapobieganie polega na ocenianiu rogów, ponieważ właśnie tam materiał nagrywany z perspektywy pierwszej osoby przebywa najwięcej czasu.
Produkt dobrze nagrywa, a klient twierdzi, że jest nieużywalny. Objawem jest skarga na wolne działanie produktu, zgłoszona przez osobę, której problemem nie jest kamera. Przyczyną jest to, że nigdy nie zmierzono czasu przesyłania. Zapobieganie polega na zmierzeniu na próbce czasu przesyłania od nagrania do postaci edytowalnej oraz uwzględnieniu tej wartości w dokumentacji produktu.
Próba jest doskonała, ale seria produkcyjna już taka nie jest. Objawem jest wskaźnik zwrotów, który zaczyna rosnąć kilka tygodni po premierze, mimo braku widocznych zmian w produkcie. Przyczyną jest przetestowanie tylko jednego egzemplarza bez istnienia kontroli po stronie produkcji. Zapobieganie polega na żądaniu egzemplarza referencyjnego, określonej częstotliwości testów oraz raportu podmiotu zewnętrznego dotyczącego gotowego produktu, a także na porównywaniu partii przychodzących z zachowaną próbką wzorcową.
Kamera zostaje dodana do produktu audio, a czas pracy wyraźnie spada. Objawem jest skarga dotycząca baterii, pojawiająca się wyłącznie w wariancie z kamerą i docierająca do kupującego jako problem jakości, a nie projektu. Przyczyną jest to, że udział kamery w obciążeniu nigdy nie został uwzględniony w planie zasilania. Zapobieganie polega na wymaganiu podania warunku czasu pracy i udziału kamery w obciążeniu, a następnie traktowaniu wyniku jako ograniczenia scenariusza użycia, a nie szczegółu specyfikacji.

Jaką wartość komercyjną ma relacja między modułami
Jest przedmiotem negocjacji i właśnie tu powinien być skoncentrowany wysiłek. Numer części modułu to pierwszy punkt negocjacji: dostawca, który zobowiązuje się do numeru części, zobowiązuje się do określonej konfiguracji, którą można wpisać do zamówienia zakupu jako osobną pozycję uruchamiającą obowiązek zgłoszenia zmiany. Gotowość do dostarczenia zachowanego egzemplarza referencyjnego oraz częstotliwość testów stosowana przez dostawcę do egzemplarzy produkcyjnych względem niego są przedmiotem negocjacji i mają większą wartość niż rabat na cenę jednostkową, ponieważ dzięki nim można oceniać przychodzące partie. Progi minimalnej wielkości zamówienia, opakowanie i projekt wkładki, w tym etykiety rynkowe, podział dostaw względem kamienia milowego zatwierdzenia próbki oraz etapy płatności związane z inspekcją to standardowe punkty negocjacyjne.
Koszt obrazowania wynika z modułu i stanowiska kalibracyjnego, a nie z negocjacji. Cykl badania i strojenia obiektywu oraz modułu obrazowania jest wyceniany dla każdej konfiguracji i planowany przez osoby odpowiedzialne za stanowisko, dlatego rozsądne pytania brzmią: ile cykli wymaga dana konfiguracja, kto jest właścicielem pliku kalibracyjnego po ich zakończeniu oraz czy ponowne strojenie jest pobierane ponownie, gdy napływa druga partia. Narzędzia dla ścieżki optycznej to jednorazowe ustawienie, zwykle uwzględniane w pierwszym zamówieniu. Po ustaleniu modułu, procesu oprogramowania układowego i procedury kalibracji zachowanie obrazowania przestaje być zmienną negocjacyjną, a staje się specyfikacją, wokół której projektowana jest oferta produktu. Dostawca, który nie zamierza zmieniać żadnego z tych trzech elementów, z góry wyznaczył granice programu kamerowego, dlatego krótką listę należy opracować po właściwej stronie tej granicy, a nie negocjować jej przekroczenia.
Dokumenty, które należy poprosić przed wpłatą zaliczki. Numer katalogowy modułu czujnika. Numery certyfikatów wraz z jednostką wydającą i terminami ważności. Deklarację zgodności dla dokładnego oznaczenia modelu. Pisemne oświadczenie dotyczące formatu wideo i sposobu przechowywania danych. Warunki pomiaru stojące za deklarowanym czasem działania. Protokół badania próbki przedstawiono w sekcji ocenie próbek.
Klauzule, które należy wpisać do umowy. Numer katalogowy modułu czujnika i rozdzielczość kamery jako pozycje osobne, wraz z klauzulą wymagającą zawiadomienia przed jakąkolwiek zmianą modułu. Kryteria akceptacji próbki, odsyłające do ośmiu pomiarów i ustalonej geometrii. Dokumenty wskazane w zamówieniu, z dołączonym dokładnym oznaczeniem modelu. Jednostkę referencyjną i częstotliwość badań dla partii przychodzących. Klauzulę określającą, kto ponosi koszty, gdy partia nie spełnia kryteriów akceptacji.
Przykład praktyczny: kwalifikowanie dwóch klas kamer dla linii treści
To scenariusz hipotetyczny, przedstawiony w celu zilustrowania kolejności decyzji, a nie poinformowania o wyniku.
Załóżmy, że średniej wielkości marka otwiera linię treści z perspektywy pierwszej osoby i porównuje kandydata z klasy 8 MP z kandydatem z klasy 13 MP. Wiążącym ograniczeniem jest kanał: twórcy publikujący codziennie, którzy porzucą produkt, jeśli przekazanie klipu zajmuje zbyt długo.
Pierwszym krokiem jest kwestia odpowiedzialności. Marka prosi obu dostawców o numer katalogowy modułu i rozmiar piksela. Jeden odpowiada numerem katalogowym i oferuje dostarczenie danych własnych modułu. Drugi odpowiada klasą rozdzielczości i akapitem marketingowym. Drugi kandydat nie zostaje tutaj wykluczony — jest oznaczony, a taka adnotacja informuje markę, że pozycja dotycząca obrazowania dla drugiego kandydata musi zostać ustalona wyłącznie w ramach własnych testów marki.
Drugim krokiem jest geometria. Marka ustala pozycję statywu, wydrukowany wzorzec na zmierzonej odległości, warunki oświetlenia i pozycję noszenia, a następnie wpisuje wszystkie cztery elementy do protokołu przed włączeniem któregokolwiek z urządzeń.
Trzecim krokiem są trzy wiersze decyzyjne. Pole widzenia decyduje o tym, że kandydat 8 MP obejmuje scenę bez nosa osoby noszącej, natomiast użyteczne pole kandydata 13 MP jest węższe niż podana wartość ze względu na geometrię kadru. Test przy słabym oświetleniu w przyciemnionym pomieszczeniu decyduje, że kandydat 13 MP zapewnia bardziej użyteczny obraz przy słabym świetle mimo wyższej klasy — dokładnie taki wynik, którego pominęłaby porównanie oparta wyłącznie na rozdzielczości. Czas przesyłania jest oceniany osobno i to właśnie ten wiersz zmienia decyzję dotyczącą kanału: jeden kandydat przekazuje klip w czasie akceptowalnym dla twórcy, drugi nie, a nie ma to nic wspólnego z jakością obrazu.
Czwartym krokiem jest kontrola powtarzalności. Marka dodaje po drugim egzemplarzu każdego z urządzeń. Kandydat 8 MP zachowuje się spójnie w obu przypadkach; kandydat 13 MP nie, a różnica ujawnia się przy słabym oświetleniu.
Piątym krokiem jest odpowiedź handlowa. Marka zachowuje kandydata, który wygrywa w trzech wierszach decyzyjnych, uznaje różnicę klas za rozstrzygniętą i negocjuje jednostkę referencyjną oraz częstotliwość badań partii przychodzących zamiast ceny jednostkowej. Prosi również o obowiązek zawiadomienia w przypadku zmiany modułu, ponieważ producent kandydata 13 MP nie jest stroną, która wybrała moduł.
W rezultacie powstaje program, w którym klasa pełniła funkcję filtra, słabe oświetlenie zadecydowało o obrazie, a czas przesyłania o kanale. Nic w tej sekwencji nie zależało od opublikowanej wartości rozdzielczości.
Co publikujemy w zakresie obrazowania i gdzie kończą się poszczególne wiersze
Kamera to element tego produktu, który kupujący powinien przetestować, a nie opisywać, a dostawca, który sprzeciwia się sesji pomiarowej, ma ku temu powody. Dostarczymy egzemplarze o znanej wersji oprogramowania sprzętowego, przeprowadzimy z Tobą wszystkie osiem pomiarów i przekażemy Ci nagrania oraz wyniki, dzięki czemu opublikujesz coś, co sam zobaczyłeś, a nie coś, o czym Ci powiedziano.
Ponadto wskażemy Ci miejsca, w których nasza własna dokumentacja zawiera luki, abyś nie pomylił otwartego wiersza z wadą produktu. Katalog podaje klasę rozdzielczości oraz parametry elektryczne i na tym się kończy: dla żadnego z jedenastu modeli kamer nie podaje modelu matrycy, pola widzenia, liczby klatek na sekundę, wartości przysłony, wskaźnika stabilizacji, pojemności pamięci, reguły nadpisywania, wyniku przy słabym oświetleniu ani czasu przesyłania, a żadna z tych wartości nie jest szacowana na podstawie typowych parametrów. Nie powiemy Ci, że 13 MP daje lepszy obraz niż 8 MP, ponieważ dowody nie potwierdzają takiego stwierdzenia, a porównanie klas, które kończy się na liczbie pikseli, wciąż generuje niewłaściwe krótkie listy.
Sesja pomiarowa pozwala ustalić, który z dwóch produktów jest lepszy dla konkretnego zastosowania, w określonych warunkach i na konkretnych egzemplarzach. Nie pozwala natomiast określić, jak produkt będzie działał w całej populacji dostarczanej przez dostawcę — wymaga to egzemplarza referencyjnego, określonej częstotliwości testów oraz niezależnego raportu dotyczącego gotowego produktu. Wiersze dotyczące obrazowania znajdziesz w sekcji kamera i obrazowanie, a część poświęconą specyfikacji — w artykule objaśnienie arkusza specyfikacji kamery.
Trzy rzeczy do zrobienia przed zamówieniem próbek
Poproś każdego dostawcę o numer części modułu na piśmie, zanim zostaną wysłane próbki. Odpowiedź to najszybszy dostępny test sprawdzający, czy wiersz dotyczący obrazowania znajduje się pod kontrolą kogokolwiek.
Zapisz warunki pomiaru, zanim zaczniesz nagrywać. Cztery pozycje: położenie statywu, odległość od tablicy testowej, warunki oświetlenia i położenie okularów na użytkowniku. Bez nich sesja będzie generować opinie.
Wyślij nam dwóch kandydatów i opisz środowisko, w którym produkt będzie sprzedawany, a my przeprowadzimy z Tobą sesję pomiarową. Powiemy Ci, które z ośmiu wierszy możemy obecnie wypełnić na podstawie naszej dokumentacji, a które muszą pochodzić z Twoich własnych egzemplarzy.
Powiązane lektury
- Wiersze dotyczące obrazowania i ich znaczenie — kamera i obrazowanie
- Część poświęcona specyfikacji — objaśnienie arkusza specyfikacji kamery
- Protokół badania próbek — ocena próbek
Opisz zastosowanie i wskaż oba produkty, a my przeprowadzimy z Tobą sesję pomiarową.



