Umowa na smart glasses w tej kategorii pełni funkcję, którą w normalnych warunkach spełniałaby specyfikacja techniczna, ponieważ znaczna część parametrów nie jest publikowana — brak danych o pojemności, wskaźników wadliwości, okresów gwarancji i numerów certyfikatów, a w przypadku dwudziestu siedmiu z dwudziestu ośmiu modeli w naszej ofercie brak nawet opublikowanej masy. W praktyce dokumenty uzupełniające stanowią zatem samą umowę, a nie jej załącznik. Dlatego sześć dokumentów, o które należy poprosić przed podpisaniem, ma większe znaczenie niż towarzyszący im formularz zamówienia. Podpisanie jednostronicowego formularza zamówienia bez żadnych dokumentów w tle oznacza zgodę na otrzymanie produktu, którego tożsamość, próg jakości i środek zaradczy pozostają nieokreślone. Niniejszy przewodnik przedstawia sześć dokumentów, wyjaśnia, co faktycznie wiąże każdy z nich, wskazuje trzy, które kupujący konsekwentnie pomijają, oraz siódmy warty uwzględnienia w przypadku długiego programu, a także podaje kolejność czytania, która pozwala wychwycić słabą klauzulę, zanim spowoduje ona koszty.
Umowa na smart glasses: sześć dokumentów, które czynią zgodę wiążącą
Zadanie kupującego stojące za prośbą o dokumenty umowy
Czytelnikiem jest osoba odpowiedzialna za zakupy po stronie marki, kupujący w kanale dystrybucji albo importer, który ma podpisać umowę dostawy regulującą kilka serii produkcyjnych, a nie pojedyncze zamówienie. Taka sytuacja występuje w tej kategorii częściej niż w większości innych, ponieważ produkty są na tyle nowe, że relacja zakupowa zazwyczaj rozpoczyna się od entuzjastycznego dostawcy i niewielkiego pierwszego zamówienia, a następnie trwa latami, nikt nie wracając do dokumentów.
Obawa nie dotyczy ceny, a nawet jakości w ogólnym rozumieniu. Dotyczy tego, że umowa okaże się milczejąca w kwestii, w której wystąpi problem. Program produkcyjny, w którym zastosowano inny poziom aparatu niż w zatwierdzonym wzorcu, przesyłka z opcją obudowy, której nikt nie zamawiał, partia niespełniająca kryteriów inspekcji w sposób, którego nikt nie zdefiniował jako wady — w każdym z tych przypadków pytaniem nie jest to, czy dostawca postąpił niewłaściwie, lecz to, czy dokumenty określają dalsze postępowanie. Cisza w umowie nie jest neutralna. Prowadzi do sporu.
Trzy rzeczywistości handlowe wpływają na sposób, w jaki kupujący powinien czytać te dokumenty. Po pierwsze, specyfikacja jest skąpa, dlatego umowa musi przenosić na siebie większą część definicji niż zwykle. Po drugie, rynek się zmienia: komponenty są wymieniane, oprogramowanie sprzętowe rozwija się, a linie produkcyjne przenoszą się, więc umowa sporządzona w momencie podpisania wymaga mechanizmu wprowadzania zmian, a nie zakładu trwałości. Po trzecie, marka kupującego znajduje się na produkcie, co oznacza, że kupujący z większym prawdopodobieństwem ponosi zobowiązania wobec rynku, które umowa powinna była wyraźnie przydzielić.
Dlaczego dokumenty uzupełniające są umową
Klauzula umowy dostawy jest tak mocna, jak wskazywany przez nią dokument, a w tej kategorii odesłanie do dokumentów odgrywa bardzo istotną rolę. Klauzula zgodności z wymaganiami informująca, że towary mają odpowiadać specyfikacji, jest bezwartościowa, jeśli specyfikacją jest strona katalogu produktów bez tolerancji, metod i oznaczenia wersji. Ochrona kupującego nie tkwi w klauzuli, lecz w załączniku.
To nie jest jedynie kwestia techniki redakcyjnej. Zmienia to, co dzieje się pierwszego dnia produkcji, ponieważ dokumenty czytają osoby prowadzące proces, a nie osoby, które je podpisały. Inżynier jakości w fabryce, pracując na podstawie klauzuli zgodności bez dołączonej metody, musi samodzielnie ustalić, co oznacza tolerancja, który egzemplarz pobrać, z którego miejsca w serii oraz co zrobić w przypadku niezgodności. Cokolwiek zdecyduje, staje się standardem, a kupujący dowiaduje się o tym dopiero w razie reklamacji.
Praktyczną konsekwencją jest to, że sześć dokumentów musi istnieć przed rozpoczęciem pierwszej serii produkcyjnej, a nie przed pierwszym sporem. Każdy z nich musi również zostać opracowany przez osobę, która rozumie produkt, ponieważ kupujący nie będzie w stanie uzupełnić brakującej metody później.

Sześć dokumentów i zakres wiążący każdego z nich
Zestaw sześciu dokumentów w zestawieniu
| # | Dokument | Co wiąże | Co się dzieje bez niego |
|---|---|---|---|
| 1 | Arkusz blokady konfiguracji | Kod modelu, opcje i projekt graficzny, do których odnosi się określenie „produkt” | Każdy obowiązek odnosi się do czegoś, co można podważyć |
| 2 | Załącznik ze specyfikacją | Każdą tolerancję, jej metodę, wielkość próby i punkt pobrania próby | Zgodność z wymaganiami ustala inspektor |
| 3 | Załącznik dotyczący jakości i odbioru | Kryteria odbioru, okres na odbiór oraz skutek braku reakcji | Odrzucenie nie ma wyznaczonego terminu |
| 4 | Załącznik dotyczący dokumentacji i zgodności z przepisami | Dowody towarzyszące dostawie towarów | Formalności zależą od improwizacji spedytora |
| 5 | Załącznik dotyczący dostawy i ryzyka | Incoterm, wskazane miejsce, sposób pakowania i termin graniczny | Ryzyko i koszty pozostają nieprzypisane |
| 6 | Załącznik handlowy | Cenę, walutę, kamienie milowe, minimalną wielkość zamówienia, ważność ceny i własność narzędzi | Warunki płatności i koszty jednorazowe pozostają nieformalne |
Zestaw ten nie jest listą równorzędnych elementów. Arkusz blokady konfiguracji i załącznik ze specyfikacją to dwa dokumenty, do których odnosi się cała reszta. Jeśli którykolwiek z nich ulegnie zmianie, pozostałe cztery dokumenty opisują coś, co już nie istnieje. Dlatego kwestię kodu modelu trzeba rozstrzygnąć jako pierwszą i zablokować podczas podpisania: kod modelu w ofercie może się zmienić przed wysyłką towarów, natomiast kod modelu w podpisanym arkuszu już nie.
Dlaczego postanowienie bez metody nie jest specyfikacją
Najważniejszą rzeczą, jaką kupujący może dodać do załącznika ze specyfikacją, jest metoda, a jednocześnie jest to element, którego najczęściej brakuje. Tolerancja bez metody nie oznacza bardziej precyzyjnej specyfikacji; oznacza zaproszenie osoby posiadającej przyrząd do zdecydowania, co oznacza dana liczba.
Cztery elementy zamieniają liczbę w metodę, a prawidłowo sporządzony załącznik zawiera wszystkie cztery w przypadku każdej istotnej tolerancji. Procedura: co faktycznie wykonuje się, w jakiej kolejności, przy użyciu jakiego sprzętu i kto to wykonuje. Wielkość próby: ile sztuk pobiera się, ponieważ pojedyncza sztuka niczego nie mówi o całej partii. Punkt pobrania próby: w którym miejscu procesu produkcyjnego pobiera się sztuki, ponieważ próba pobrana na końcu linii i próba pobrana z gotowego magazynu nie pochodzą z tej samej populacji. Wreszcie granica: wartość, przy której partia zostaje uznana za niespełniającą wymagań, określona jako próg, a nie opis.
Opublikowane w katalogu wiersze zawierają wartości odniesienia umożliwiające zastosowanie tego podejścia — przedział czasu działania danego modelu, czas ładowania, metodę ładowania, jeśli taka istnieje — a także pozwalają sformułować tolerancję bez wymyślania wartości. Katalog nie zawiera natomiast metody, wielkości próby, punktu pobrania próby ani granicy. Te cztery elementy muszą zostać przekazane przez dostawcę na piśmie, a kupujący powinien wymagać ich w tym samym dokumencie co tolerancja, a nie w późniejszej umowie dotyczącej jakości.
Trzy dokumenty, które kupujący pomijają, oraz siódmy wart dodania
Kontrola zmian
Kontrolę zmian pomijający, ponieważ wydaje się kwestią wewnętrznego procesu, a nie sprawą handlową. Jest odwrotnie. Kontrola zmian to postanowienie, które zapobiega większości sporów dotyczących jakości, ponieważ spory zwykle nie dotyczą tego, czy coś było wadliwe — dotyczą tego, czy wysłany produkt był produktem zatwierdzonym.
Jeśli współpraca trwa dłużej niż kilka cykli zamówień uzupełniających, należy poprosić o procedurę powiadamiania o zmiany jako osobny dokument, a nie jako postanowienie umowy. Postanowienia są czytane raz przy podpisaniu, przez prawników; procedurę, którą otrzymują oba zespoły inżynieryjne, stosuje się. Ta pojedyncza zmiana zwykle decyduje o tym, czy podmianę zgłoszono, czy też kupujący odkrył ją przy trzecim zamówieniu uzupełniającycym, a nie sprzedawca.
Procedura musi zawierać konkretne informacje: które zmiany wymagają zawiadomienia, kogo należy zawiadomić, z jakim wyprzedzeniem, jaką formę ma zawiadomienie, co klient może zrobić w przypadku braku zawiadomienia oraz co się stanie, jeśli zmiana została już wysłana. To ostatnie jest elementem, który zamienia obowiązek zawiadomienia w rzeczywiste narzędzie kontroli, i jednocześnie najczęściej pozostaje domyślne.
Okres na odbiór
Okresu na odbiór nie uwzględnia się, ponieważ milczenie wydaje się oznaczą zgodę. Tak nie jest, a praktycznym skutkiem jego pominięcia jest to, że kupujący w ogóle nie ma możliwości egzekwowania odrzucenia partii niespełniającej wymagań — ponieważ partia po prostu nigdy nie została odrzucona.
Okno akceptacji działa tylko wtedy, gdy ma trzy elementy: okres, decyzję oraz konsekwencję braku decyzji. Ostatni element jest najważniejszy. Okno, w którym kupujący zobowiązuje się poinformować dostawcę o akceptacji lub odrzuceniu w ciągu określonej liczby dni, a milczenie stanowi akceptację, daje dostawcy termin do działania. Okno bez określonej konsekwencji milczenia daje dostawcy powód do czekania, ponieważ nierozstrzygnięta kontrola to kontrola, którą można później podważać.
Powiązane pytanie brzmi, co się dzieje, gdy partia nie spełnia wymagań. Powinno to znaleźć się w załączniku dotyczącym jakości, a nie w rozmowie. Dostępne opcje to poprawki na koszt dostawcy, egzemplarze zastępcze, nota kredytowa do faktury, obniżenie ceny albo odrzucenie i zwrot. To, która opcja jest dostępna i czy kupujący może dokonać wyboru, jest warunkiem handlowym, który należy uzgodnić przed wystąpieniem niezgodności, a nie po niej.
Warunki zakończenia programu
Warunki zakończenia programu są pomijane, ponieważ przy podpisywaniu ich koniec wydaje się odległy. To jedyny element, który chroni kupującego, którego dostawca zdąży przejść do kolejnych zleceń w momencie ponawiania zamówień w ramach programu, co w tej kategorii zwykle następuje po roku lub dwóch, a nie po pięciu.
W tym miejscu powinny znaleźć się trzy klauzule. Horyzont, w jakim dana konfiguracja pozostaje dostępna: jak długo kod modelu, oprogramowanie sprzętowe i oprzyrządowanie pozostają w produkcji oraz co dzieje się z zamówieniem złożonym tuż przed jej zakończeniem. Status oprzyrządowania: kto jest właścicielem formy i osprzętu, czy są udostępniane na wniosek i na jakich warunkach. A także obowiązek poinformowania kupującego, którego konfiguracja zostaje wycofana, z okresem wystarczająco długim na złożenie ponownego zamówienia.
Nie publikujemy w naszej dokumentacji okresu gwarancji, czasu realizacji serwisu, horyzontu dostępności części zamiennych ani horyzontu dostępności konfiguracji. Powód jest taki sam jak w przypadku każdej innej niepublikowanej wartości: liczby, która nie znajduje się w umowie, nie wiąże żadnej ze stron. Umieszczenie tych danych w umowie zmienia je ze strony z polityką w obowiązek, a kupujący, który ich potrzebuje, powinien zażądać ich zapisania.
Indeks plików produkcyjnych jako siódmy dokument
Istnieje jeden dokument, który łatwo dodać, a często brakuje go: sam plik produkcyjny albo równoważny indeks danych zapisanych dla danej partii produkcyjnej. Umożliwia on prowadzenie późniejszej rozmowy o jakości — wadę wykrytą przez klienta w ósmym miesiącu można powiązać z oknem produkcyjnym tylko wtedy, gdy zostało ono zapisane.
Poproś o indeks, a nie o cały plik. Indeks informuje, czy dokumentacja istnieje i gdzie jest przechowywana, czyli podaje część, która ma znaczenie dla kupującego oceniającego, na ile może na niej polegać.
Fabryka, która go przechowuje, powie to wprost; fabryka, której nikt o to nie prosił, zwykle musi opisać, gdzie dokumenty byłyby przechowywane, gdyby je prowadzono, a odpowiedź jest wymowna.

Sprawdzanie dokumentów przed podpisaniem
Kolejność lektury
Czytanie sześciu dokumentów od pierwszego do ostatniego jest niewłaściwą metodą, ponieważ zakłada, że wszystkie wiążą w równym stopniu, choć tak nie jest. Poniższa kolejność działa, ponieważ każdy dokument ogranicza znaczenie dokumentów następujących po nim.
- Ustal identyfikację. Najpierw arkusz blokady konfiguracji, ponieważ wszystkie pozostałe dokumenty odwołują się do kodu modelu i jego opcji. Jeśli kod modelu jest niejednoznaczny, zatrzymaj się — żadnej z poniższych klauzul nie można wtedy odczytać.
- Przeczytaj specyfikację pod kątem metod. Poszukaj czterech elementów metody przy każdej istotnej tolerancji oraz sprawdź, czy nie podano żadnej wymyślonej liczby tam, gdzie katalog publikuje określoną wartość.
- Przeczytaj warunki akceptacji pod kątem ich konsekwencji. Okno, decyzję oraz to, co się dzieje, gdy nikt nie podejmuje decyzji.
- Porównaj załącznik dotyczący dokumentacji z towarem. Sprawdź, czy wymienione dowody są dowodami wymaganymi na rynku docelowym dla tej konfiguracji.
- Przeczytaj załącznik dotyczący dostawy pod kątem nieprzeniesionego ryzyka. Incoterm, wskazane miejsce, sposób pakowania i termin graniczny.
- Przeczytaj załącznik handlowy na końcu. W tym momencie znane jest już ryzyko techniczne, więc cenę, kamienie milowe i koszty jednorazowe można ocenić w jego kontekście.
Cztery pytania, które należy zadać do każdej klauzuli
Przed zaakceptowaniem dowolnej klauzuli w zestawie dokumentów zadaj jej cztery pytania i potraktuj klauzulę, która nie potrafi odpowiedzieć na wszystkie cztery, jako klauzulę wymagającą przeredagowania, a nie akceptacji.
Co obejmuje i czego dotyczy — określonego modelu, konfiguracji, partii produkcyjnej czy ogólnego produktu? Co go uruchamia i skąd ktoś miałby wiedzieć, że warunek ten nastąpił? Jakie są skutki niezgodności i czy rzeczywiście obejmują one stronę, która musiałaby podjąć działania? I co musi pozostać prawdziwe, aby ten zapis był nadal aktualny za osiemnaście miesięcy, skoro komponenty się zmieniają, oprogramowanie sprzętowe rozwija, a linie produkcyjne są przenoszone?
Te cztery pytania wypełniają całą analizę due diligence dostawcy na papierze i są powodem, dla którego pominięte trzy dokumenty mają znaczenie. Kontrola zmian stanowi odpowiedź na czwarte pytanie. Okno akceptacji stanowi odpowiedź na trzecie. Warunki zakończenia programu są odpowiedzią na czwarte pytanie, stosowaną do relacji handlowej, a nie do produktu.
Pytania do zadawania dostawcy jest więc niewiele, a odpowiedzi powinny być dostarczane w dokumentach, a nie podczas rozmowy. Poproście o sześć dokumentów jako komplet, w momencie podpisania, z kodem modelu na pierwszej stronie każdego z nich. Dostawca, który dostarcza pięć dokumentów, a szósty wyjaśnia podczas rozmowy, wskazuje, który z nich uważa za najtrudniejszy. Warto o tym wiedzieć, zanim się na to zgodzicie.

Skąd faktycznie wynikają spory umowne w tej kategorii
Trzy spory i ich przyczyny
Specyfikacja uległa zmianie, ale nikt jej nie zapisał. Zastąpiono komponent, zaktualizowano gałąź oprogramowania sprzętowego albo wprowadzono drugiego dostawcę ogniw, a dostarczony towar stanowił całkowicie dobry produkt, który nie odpowiadał zatwierdzonej próbce. Objawem jest odrzucenie towaru w magazynie klienta, którego dostawca nie potrafi wyjaśnić, ponieważ różnica dotyczy komponentu, o którym kupujący nie wiedział. Środkiem kontroli jest procedura zawiadamiania o zmianach, będąca najtańszym z siedmiu dokumentów.
Partia spełniała wymagania, a klient mimo to ją odrzucił. Załącznik jakościowy określał próg dla kontroli w fabryce, ale nie określał progu dla własnej kontroli odbiorczej kupującego, a obie kontrole były ze sobą niespójne. Objawem jest przesyłka, która przechodzi kontrolę dostawcy, lecz nie spełnia wymagań kupującego. Środkiem kontroli jest zapewnienie, aby kryteria akceptacji stanowiły ten sam dokument po obu stronach, wraz z dołączoną metodą, dzięki czemu istniałby jeden próg, a nie dwa.
Osprzęt został opłacony, ale nie może zostać przekazany. Dla programu opracowano formę lub uchwyt, a po jego zakończeniu kupujący odkrywa, że kwestia własności jest niejasna — dostawca uznaje go za część swojego osprzętu, a kupujący za element opłacony w cenie jednostkowej. Objaw pojawia się w najgorszym momencie, zwykle gdy kupujący próbuje przenieść produkcję. Środkiem kontroli jest klauzula dotycząca własności w załączniku handlowym, określona w momencie podpisania, z jednoznacznym opisem sposobu amortyzacji.
Warunki handlowe, które podlegają negocjacjom, i te, które nie
Większość tego, o co kupujący negocjuje w umowie dostaw w tej kategorii, podlega negocjacjom, ponieważ w większości jest to zwyczajowa praktyka handlowa, a nie ustalony koszt. Kompromisy warte rozważenia to te, w których rezygnacja z danego warunku jest tania, a jego brak kosztowny: dłuższe okno akceptacji w zamian za prawo do kontroli, wyższa pierwsza zaliczka w zamian za niższą cenę przy większych wolumenach, określony okres ważności ceny w zamian za zobowiązanie dotyczące prognozy.
Natomiast sam koszt prac pozostaje niezmienny. Testy, osprzęt, certyfikacja i nakład na dokumentację to rzeczywiste koszty o rzeczywistych terminach realizacji, a warunek, który udaje, że jest inaczej, zostanie ponownie wynegocjowany w trakcie programu, czyli w najgorszym możliwym momencie do negocjacji. Lepszym podejściem jest ustalenie zakresu tych prac przed ich rozpoczęciem, ponieważ to zakres podlega zmianom.
Istnieje również strukturalna kwestia dotycząca samych kompromisów. Kupujący, którzy negocjują wyłącznie cenę, otrzymują umowę precyzyjną w odniesieniu do ceny i milczącą w kwestii wszystkiego innego, co stanowi niewłaściwy rozkład precyzji w kategorii, w której specyfikacja nie jest jawna. Łączny koszt nieudanego sourcingu w tej kategorii nie polega na różnicy w cenie między dwoma dostawcami, lecz na zablokowaniu programu lub możliwości złożenia zamówienia na przesyłkę. Precyzja w dokumentach jest pod tym względem tania.
Przeanalizowana umowa i granice naszej własnej dokumentacji
Zestaw umowny przeanalizowany klauzula po klauzuli
Poniższy scenariusz został opracowany w celu przedstawienia argumentów, a nie opisania zaangażowania klienta. Nie opisano żadnego klienta, zamówienia ani zaangażowania; model, wolumen, rynek i horyzont umowy są założone, aby można było prześledzić rozumowanie od pierwszego żądania po załącznik podpisany przez obie strony.
Zespół zakupowy marki otwiera nową linię produktową i złoży pierwsze zamówienie obejmujące kilkaset sztuk, z przewidywanymi zamówieniami uzupełniającymi w ciągu dwóch lat. Asortyment obejmuje model z kamerą i model audio. Dostawcą jest fabryka, którą zespół zakupowy zaudytował raz, a marka jest nowa w tej kategorii.
Pierwszym krokiem jest arkusz blokady konfiguracji, który ujawnia dwie kwestie niewidoczne w ofercie cenowej. W modelu z kamerą dostępna jest opcja etui, której zespół zakupowy nie określił, a model audio ma wersję Bluetooth opublikowaną dla jednego z dwóch modeli, lecz nie dla drugiego — dlatego przed podpisaniem zespół zakupowy prosi o pisemne potwierdzenie wersji modelu audio, ponieważ ta różnica jest niewidoczna w samym produkcie, ale widoczna w punkcie sprzedaży. Oba parametry zostają zablokowane na jednej stronie.
Drugim krokiem jest załącznik ze specyfikacją, a reguła kupującego jest tutaj prosta: żadnej tolerancji bez metody. Dostawca udostępnia zestaw metod dla baterii, ładowania i klasy kamery, a tam, gdzie istnieje opublikowany wiersz katalogowy, tolerancja jest określona względem tego wiersza, a nie względem liczby zaproponowanej przez kupującego. Wartością odniesienia są przedział czasu działania modelu z kamerą, czas ładowania i klasa rozdzielczości, a dostawca określa wielkość próby, punkt pobrania próbki oraz dopuszczalne odchylenie.
Trzecim krokiem jest załącznik dotyczący jakości i odbioru, w którym okres odbioru jest określony wraz z konsekwencją: brak reakcji w ciągu określonej liczby dni od dostawy oznacza odbiór, a kupujący otrzymuje listę środków zaradczych przysługujących mu w przypadku niezgodności partii. Kupujący prosi również o prawo do kontroli, które pozwala jego własnej kontroli przyjmowania dostaw stosować te same kryteria. To postanowienie eliminuje problem drugiego progu, zanim ten się pojawi.
Czwartym krokiem jest załącznik dotyczący dokumentacji i zgodności z przepisami, w którym wymienione dowody są tymi, których wymaga rynek docelowy dla tej konfiguracji, a kupujący dodaje ciągły obowiązek produkcji — dowody przedstawiane w określonych cyklach, a nie zbierane doraźnie w odpowiedzi na zapytanie organów celnych.
Piątym krokiem jest załącznik dotyczący dostawy i ryzyka, zawierający Incoterms, wskazane miejsce, zasady pakowania oraz termin, a szóstym krokiem jest załącznik handlowy z ceną, kamieniami milowymi, minimalną wielkością zamówienia, okresem ważności ceny oraz postanowieniem dotyczącym własności narzędzi.
Siódmy dokument jest dodawany ze względu na dwuletni horyzont: procedura zgłaszania zmian jest przekazywana obu zespołom inżynieryjnym jako odrębny dokument, a wraz z nią zamawia się indeks dokumentacji produkcyjnej. To również moment, w którym kupujący pyta, jak brzmiałaby odpowiedź dostawcy.
Co ujmiemy w umowie, a co pozostawimy poza nią
Przekazujemy arkusz blokady konfiguracji, pisemną specyfikację dla dokładnego kodu modelu wraz z uzgodnionymi metodami, naszą procedurę kontroli zmian oraz kryteria odbioru, zanim rozpocznie się produkcja. To dokumenty, dzięki którym umowa w tej kategorii nabiera znaczenia. Wolimy ująć je w pakiecie dokumentów, niż pozostawiać ich obowiązywanie stronie z polityką, która nie wiąże żadnej ze stron.
Nie podpisemy postanowienia o zgodności, które odsyła do specyfikacji, której żadna ze stron nie widziała, ani nie zaakceptujemy okresu odbioru bez określonej konsekwencji braku reakcji. Te dwie odmowy stanowią całość naszego stanowiska w zakresie jakości w umowie. Podejmujemy je, ponieważ alternatywą byłaby umowa, której żadna ze stron nie mogłaby egzekwować.
Okresy gwarancji, czas realizacji serwisu, dostępność części zamiennych oraz horyzont, przez który dana konfiguracja pozostaje dostępna, nie są publikowane w naszej dokumentacji. Wolimy ująć je w umowie, w której będą wiązać, niż pozostawić tam, gdzie nie mają mocy. To samo dotyczy danych dotyczących zdolności produkcyjnych, minimalnych wielkości zamówień, wskaźników wadliwości i numerów certyfikatów: nie publikujemy ich i nie wstawimy do umowy wartości, której nie możemy potwierdzić dokumentem.
Natomiast przyjmujemy model, wielkość zamówienia, rynek i horyzont umowy, po czym informujemy, jakie konfiguracje istnieją, które wiersze opublikowanych danych można wpisać do załącznika ze specyfikacją jako wartości odniesienia oraz które postanowienia muszą pochodzić z działalności operacyjnej dostawcy, ponieważ opisują tę działalność, a nie produkt.
Lista dokumentów umownych
Prześlijcie modele, wielkości zamówień, rynek docelowy i długość programu, a my wskażemy, które z sześciu dokumentów możemy przygotować dla danej konfiguracji, względem jakich opublikowanych wierszy można określić wymagania oraz które postanowienia trzeba opracować ze strony dostawcy, a nie na podstawie katalogu. Jeśli już dysponujecie projektem umowy, prześlijcie go, a oznaczymy postanowienia, które nie wiążą żadnej ze stron.
Powiązane lektury
- sekcja dotycząca warunków umowy
- Konsekwencje jakościowe — cztery kluczowe postanowienia
- Analiza kosztów — strona komercyjna
- Lista kontrolna certyfikacji — załącznik dotyczący zgodności z przepisami
Prześlijcie modele, ilości, rynki i horyzont umowy, a pokażemy, które elementy umowy dotyczącej inteligentnych okularów można opracować na podstawie opublikowanych danych, a które muszą pochodzić z działalności samego dostawcy.



