Mikrofon w ramie z dźwiękiem otwartym działa w czterech etapach, a kupujący, który je rozumie, wie, które pytania dadzą wartość możliwą do sprawdzenia, a które jedynie nazwę funkcji. Etapy są następujące: dźwięk dociera do mikrofonu, który nie znajduje się w pobliżu ust; mikrofon przekształca go; urządzenie stosuje pewne formy redukcji szumów; a wynik jest kodowany i wysyłany. Wszystko, co decyduje o jakości mikrofonu z dźwiękiem otwartym, dzieje się w pierwszym i trzecim etapie, a pierwszy etap stanowi fizyczną konsekwencję noszenia ramy zamiast słuchawek dokanałowych. Nasze opublikowane stanowisko jest takie, że nie publikujemy żadnych specyfikacji mikrofonu — ani czułości, ani charakterystyki częstotliwościowej przechwytywania, ani szumu własnego, ani głębokości redukcji szumów, ani charakterystyki formowania wiązki — dlatego mechanizm trzeba zrozumieć, a nie przytaczać, a pomiar trzeba przeprowadzić na egzemplarzu.
Jakość mikrofonu w inteligentnych okularach: cztery etapy i miejsce decyzji
Zadanie zakupowe stojące za tym artykułem. Czytelnikiem jest kupujący markę, kierownik produktu lub kupujący od dostawców, którym przedstawia się redukcję szumów, formowanie wiązki i odporność na wiatr jako główne korzyści, a który potrzebuje wiedzieć, o co należy poprosić w zamian. Konkretnym zadaniem jest przetłumaczenie mechanizmu na protokół pomiarowy, aby odpowiedź dostawcy można było sprawdzić, zamiast w nią uwierzyć. Ryzyko handlowe polega na wypuszczeniu produktu opartego na funkcji przetwarzania, którą klient doświadcza jako niesprawnej mikrofonu w warunkach, w których pracuje. Jest to niezgodność oczekiwań, a nie wada, i ujawnia się już w pierwszych tygodniach użytkowania.
Cztery etapy tego, co faktycznie dzieje się, gdy ktoś mówi. Najpierw dociera dźwięk — z ust, z pewnej odległości, poza własną żuchwą osoby noszącej okulary, w ramie, która nie przylega szczelnie do głowy. Następnie mikrofon przekształca go, a podczas tej konwersji łączą się właściwości elektryczne z fizycznym umiejscowieniem. Następnie urządzenie przetwarza dźwięk — redukuje szumy, formuje wiązkę, reguluje wzmocnienie i wykrywa wiatr — i to właśnie ten etap opisuje każda z głównych korzyści. Na końcu wynik jest kodowany i wysyłany, a kodek oraz łączność radiowa mają własny wpływ na to, co słyszy osoba po drugiej stronie. Kupującemu, który pokazuje się etap trzeci, a następnie prosi o akceptację opisu, prezstawia się jedyny etap, który łatwo opisać.
Cztery decyzje projektowe wynikające z tego mechanizmu. Ile jest mikrofonów i gdzie znajdują się względem ust. Czy urządzenie opiera się na formowaniu wiązki w celu odrzucania dźwięku spoza osi, czy na pojedynczym mikrofonie z intensywną redukcją szumów, co wymienia lepszą zrozumialność mowy w cichym pomieszczeniu na lepszy wynik w hałaśliwym otoczeniu. Czy rama w ogóle przylega do głowy, ponieważ rama, która nie przylega, nie może wykorzystywać głowy jako bariery akustycznej. I czy urządzenie stosuje intensywną regulację wzmocnienia, która stabilizuje poziom sygnału wyjściowego, ale pogarsza odbiór po drugiej stronie.
Cztery powody, dla których ten mechanizm jest trudny do zmierzenia i porównania. Wynik zależy od odległości od ust, która jest cechą ramy, a nie mikrofonu. Zależy od otoczenia, które test musi kontrolować. Zależy od urządzenia i sieci po drugiej stronie, które test musi utrzymać bez zmian. Zależy również od głosu mówiącego, dlatego test wymaga ustalonej frazy i ustalonej liczby prób zamiast rozmowy.
Co to oznacza dla podanej ceny. Dwa różne dostawcy, podając tę samą cenę jednostkową, mogą oferować dwa różne produkty, ponieważ tylko jeden z nich ma macierz kierunkową i geometrię otworów, których drugi nie ma. Funkcja z etapu 3, która je różni, jest produktem ubocznym decyzji podjętych w etapach 1 i 2, a decyzje te mają charakter sprzętowy i pociągają za sobą konieczność opracowania narzędzi produkcyjnych. Kupujący, który porównuje oferty na poziomie ceny jednostkowej, porównuje jedyny wiersz specyfikacji, który z założenia jest identyczny, natomiast różnice znajdują się w wierszach, których nigdy nie spisano. Dlatego mechanizm trzeba zrozumieć przed dokonaniem porównania.
Tabela przedstawia, co każdy etap wnosi do wyniku, co nasz katalog na jego temat publikuje oraz jakie pytanie pozwala ustalić daną kwestię. Należy ją czytać jako ciąg bramek: etapu, którego nie rozstrzygnięto, nie można skompensować późniejszym etapem, ponieważ późniejszy etap może pracować wyłącznie z sygnałem wytworzonym przez wcześniejszy. Dostawca, który potrafi wyjaśnić, jak wygląda sygnał na wejściu etapu trzeciego, powiedział więcej o możliwym do osiągnięcia wyniku niż dostawca, który potrafi jedynie podać nazwę algorytmu działającego w etapie trzecim.

Etap pierwszy i drugi: rama decyduje, zanim zrobi to mikrofon
Pierwszy etap to taki, którego nie da się naprawić żadnym przetwarzaniem, a jednocześnie to etap, który kupujący oceniający oprawę zazwyczaj pomija. Głos wychodzi z ust, pokonuje krótką odległość, mija szczękę i dociera do kapsułki umieszczonej w pewnym miejscu na skroni. W trakcie tej drogi konkuruje z dźwiękami otoczenia, z własnym głosem użytkownika przenoszonym przez kości czaszki oraz z innymi dźwiękami występującymi w danym momencie w otoczeniu. Żadna elektronika nie może cofnąć faktu, że źródło znajduje się przed mikrofonem.
Z tego wynikają trzy konsekwencje, a każda z nich zmienia pytania, które powinien zadać kupujący. Po pierwsze, odległość od ust do kapsułki jest właściwością oprawy, a nie samej kapsułki, dlatego dwa produkty z identycznymi kapsułkami będą się różnić, a podana dla jednego z nich odległość odbioru nie mówi nic o drugim. Po drugie, oprawa, która nie przylega do głowy, nie może wykorzystać głowy jako bariery akustycznej, co pozbawia ją najskuteczniejszej metody poprawy współczynnika sygnału do szumu, stosowanej w każdym zestawie nagłownym. Po trzecie, własny głos użytkownika dociera do kapsułki zarówno przez kości i tkanki, jak i przez powietrze, dlatego usuwanie echa w urządzeniu z dźwiękiem otwartym jest trudniejszym problemem niż ta sama funkcja w słuchawce.
Pytania powstające na tym etapie można rozstrzygnąć bez laboratorium: ile jest kapsułek, gdzie każda z nich znajduje się względem ust i względem zawiasu skroni oraz czy port znajduje się za ekranem, czy za filtrem. Dostawca, który nie potrafi na nie odpowiedzieć, nie zbadał produktu, a warto o tym wiedzieć przed złożeniem zamówienia próbnego, a nie po nim.
Drugi etap to moment, w którym kapsułka przekształca ciśnienie powietrza w sygnał elektryczny, i właśnie tutaj obowiązują dwa klasyczne parametry. Czułość opisuje, jak dużo sygnału kapsułka generuje dla danego sygnału wejściowego. Szum własny, czyli poziom szumu, opisuje, jak dużo sygnału kapsułka generuje w ciszy. Drugi parametr ogranicza pierwszy: kapsułka o dobrej czułości i wysokim poziomie szumu wygeneruje głośniejszą wersję tego samego szumu, a żadne downstreamowe wzmocnienie nie zmieni tej proporcji. To również powód, dla którego poziom szumu jest właściwym pytaniem uzupełniającym każdą deklarację dotyczącą redukcji szumów, ponieważ głębokość redukcji ma znaczenie wyłącznie w odniesieniu do poziomu szumu, z którego jest redukowana.
Obok tych parametrów znajduje się charakterystyka przechwytu, czyli wiersz decydujący o tym, czy mowa jest rejestrowana czysto, a nie tylko rejestrowana. Żaden z tych trzech parametrów nie jest publikowany w naszej ofercie. Nie jest to niezwykła sytuacja w tej kategorii i nie stanowi dowodu na słaby produkt; jest to dowód, że ścieżka akustyczna w oprawie z dźwiękiem otwartym jest właściwością gotowego produktu, a nie komponentu, który można scharakteryzować samodzielnie. Karta katalogowa kapsułki opisuje kapsułkę umieszczoną w uchwycie. Parametr istotny dla kupującego pochodzi z gotowego zespołu, w którym kapsułka znajduje się za portem, na ruchomej głowie, w określonej odległości od ust.
Trzeci etap, który wychodzi na pierwszym miejscu w każdej ofercie
Trzeci etap to łańcuch przetwarzania i właśnie dlatego produkty w tej kategorii wydają się bardziej porównywalne, niż są. Wszystko można tu opisać w jednym zdaniu: wzmocnienie jest zwiększane, aby utrzymać stabilny poziom, sygnał jest bramkowany poniżej progu, wiatr jest wykrywany i tłumiony, a dźwięk spoza osi jest wyciszany za pomocą szyku mikrofonowego lub pojedynczej kapsułki.
Automatyczna regulacja wzmocnienia utrzymuje stabilny poziom wyjściowy wraz ze zmianą odległości między użytkownikiem a kapsułką, osiągając to przez zwiększanie wzmocnienia cichego sygnału. W cichym pomieszczeniu zwiększone wzmocnienie wzmacnia tło, które jest źródłem dużej części zgłoszeń typu „szumi”, otrzymywanych w tej kategorii. W hałasliwym otoczeniu ta sama regulacja wzmocnienia wzmacnia szum razem z głosem, przez co sprawny mikrofon staje się mikrofonem działającym na granicy. Warto zapytać, co urządzenie robi w głośnym otoczeniu, a dostawca, który dostroił system, udzieli konkretnej odpowiedzi.
Bramkowanie szumu tłumi sygnał poniżej ustalonego progu. To ono powoduje pulsowanie, trzaski i zanikanie dźwięku, z którymi urządzenia z dźwiękiem otwartym są kojarzone w cichych warunkach, i jest mechanizmem najczęściej błędnie uznawanym za usterkę sprzętową. Powoduje również, że urządzenie milkie w połowie wypowiedzi, co podczas połączenia odbiera klient jako przerwanie działania produktu.
Wykrywanie wiatru i tłumienie wiatru to dwa odrębne aspekty, które regularnie się mylą. Wykrywanie wiatru oznacza rozpoznanie, że sygnał zawiera przepływ powietrza; tłumienie wiatru oznacza następujące po nim osłabienie. Oprogramowanie ogranicza wpływ wiatru, a nie usuwa go, ponieważ przepływ powietrza zanieczyszcza informację akustyczną jeszcze przed dotarciem do mikrofonu. Interwencje, które faktycznie zmieniają rezultat, są mechaniczne: osłona przeciwwietrzna, zmiana geometrii otworów lub zmiana położenia mikrofonu względem przepływu powietrza. Kupujący, który akceptuje odpowiedź w postaci aktualizacji oprogramowania w odniesieniu do wymagania dotyczącego wiatru, akceptuje poprawę, a nie rozwiązanie, a to rozróżnienie powinno znaleźć się w kryteriach akceptacji.
Tłumienie dźwięku i tworzenie wiązki to najczęściej spotykana w specyfikacjach para funkcji, której nie uzasadnia niezbędny sprzęt. Tworzenie wiązki wymaga kilku mikrofonów w określonej geometrii, która wyznacza szerokość obszaru, jaki można uprzywilejować. Tłumienie z jednego mikrofonu osłabia wszystko poza obszarem docelowym, zamiast oddzielać głos mówcy od dźwięków otoczenia, więc z natury daje jedynie częściowy rezultat — i to wyraźnie odczuwalny, gdy w pobliżu mówi współpracownik. Pytanie brzmi zatem nie, jak dobre jest tłumienie, lecz ile jest mikrofonów, a odpowiedź przesądza o tym, którą z tych dwóch funkcji kupujesz.
Eliminacja echa dotyczy głosu użytkownika powracającego do mikrofonu. Jest to najtrudniejsze z pięciu zadań do prawidłowego wykonania w ramie z dźwiękiem otwartym, ponieważ nie ma uszczelnienia, które mogłoby stanowić punkt odniesienia, ani czystej ścieżki echa do oszacowania. W praktyce oznacza to, że urządzenie może być w pełni użyteczne w cichym pomieszczeniu i nie nadawać się do użycia w głośnym. Demonstracja przeprowadzona w cichym pomieszczeniu nie pozwala tego sprawdzić.
Cztery pytania, które sugeruje ten etap, warto zapisać. Ile mikrofonów uczestniczy w odbiorze dźwięku i gdzie są rozmieszczone. Jaka jest zmierzona charakterystyka odbioru i poziom szumu własnego, wraz z metodą pomiaru. Jakie przetwarzanie jest stosowane i jaki koszt ma ono przy najniższych poziomach sygnału. A także jak zachowuje się urządzenie przy wietrze i w jaki sposób jest to mierzone. Dostawca, który odpowiada na wszystkie cztery pytania, dostrojuł system; dostawca, który odpowiada na pierwsze, zamontował jedynie podzespół.

Etap czwarty: kodek i sieć, o których kupujący zapomniał
Czwarty etap to miejsce, w którym doskonale działający mikrofon daje połączenie, które nie działa. Sygnał jest kodowany, przesyłany radiowo, dekodowany po drugiej stronie i odtwarzany przez dowolne urządzenie, które akurat znajduje się po drugiej stronie. Wybór kodeka wpływa na przepustowość dostępną dla mowy, negocjacja profilu określa, czy obie strony rzeczywiście uzgadniają ten kodek, a przeciążona sieć powoduje utratę pakietów, której dobry mikrofon nie jest w stanie naprawić.
Z tego wynikają dwa skutki komercyjne. Po pierwsze, ocena mikrofonu wykorzystująca pętlę zwrotną — urządzenie odtwarzające dźwięk we własnym wnętrzu lub stanowisko testowe zamiast połączenia na żywo — w ogóle nie sprawdza tego etapu, ponieważ pętla zwrotna całkowicie omija radio i sieć. Nie jest rzadkością, że urządzenie działa doskonale w pętli zwrotnej, ale jest nieużywalne podczas prawdziwego połączenia, a przyczyna prawie zawsze tkwi tutaj, a nie w pierwszym etapie.
Po drugie, lista profili jest odpowiedzią dokumentacyjną, której udostępnienie nic nie kosztuje dostawcy, i stanowi jedyną część czwartego etapu, którą kupujący może otrzymać przed zamówieniem próbnym. W przypadku modeli audio w naszej ofercie opublikowany wiersz zawiera wersję Bluetooth: 5.3 w modelach K01 i K02 oraz 5.4 w modelach LC-105-1 i G07, YK12 i LC-105-2 oraz D11 i D12. Modele sportowe również publikują wersję 5.4, w modelach YKC02, D17 i ZH12. Kupujący powinien zapytać, jakie profile są obsługiwane, który jest domyślnie negocjowany i co się dzieje, gdy druga strona go nie obsługuje. Katalog publikuje wersję, a nie listę, a warto wysłać zapytanie właśnie o tę listę.
Opóźnienie należy do tego samego etapu i zwykle jest niewidoczne w specyfikacji. Powoduje ono rozbieżność synchronizacji ruchu warg z dźwiękiem, gdy nagrany dźwięk jest wykorzystywany w wideo. Jest to wada, którą kupujący może wykryć podczas prezentacji, a następnie zapomnieć wpisać do kryteriów akceptacji, co gwarantuje, że zostanie odkryta przez klienta. Należy żądać pomiarów całościowych, a nie wartości dla pojedynczego podzespołu, a jedynym stanowiskiem, które je zapewnia, jest rzeczywiste połączenie między dwoma stałymi punktami końcowymi.

Zamiana mechanizmu w powtarzalny protokół
Uruchamianie czterech etapów po kolei nie jest kwestią preferencji stylistycznych. Wada na etapie odbioru sprawia, że wszystkie dane z etapu trzeciego są bez znaczenia, a wada na etapie kodowania oznacza, że problemem nigdy nie były dane z etapu drugiego — to kolejność decyduje, które pomiar w ogóle warto wykonać. Każdy poniższy krok zakłada, że poprzedni zakończył się powodzeniem, a niepowodzenie na którymkolwiek etapie jest tańszym wynikiem niż wniosek wyciągnięty w niewłaściwej kolejności.
Krok pierwszy: ustal sprzęt na podstawie dokumentu. Poproś o liczbę kapsułek i położenie każdej z nich w poszczególnych modelach oraz o sposób wykonania otworów. Jest to prośba o rysunek techniczny, kosztuje jeden e-mail i pozwala ustalić, czy etap pierwszy został zaprojektowany, czy odziedziczony. Dostawca, który odpowiada jedną kapsułką i położeniem na ramieniu, wyznacza górną granicę wszystkiego, co następuje później.
Krok drugi: poproś o wartość odpowiedzi i poziom tła wraz z metodą pomiaru. Jeśli dostawca dysponuje pomiarem, kluczowym rezultatem jest metoda, a nie liczba. Jeśli dostawca nie dysponuje pomiarem, również taka odpowiedź jest przydatna: oznacza, że wynik trzeba będzie uzyskać z próbki, co można wpisać do zamówienia próbki, zamiast odkrywać po fakcie.
Krok trzeci: ustal warunki i źródło. Jedno określone środowisko, jedno nagrane zdanie, jeden poziom odtwarzania, jedna odległość mówiącego i jedna liczba prób. Chodzi o środowisko, w którym faktycznie przebywają Twoi klienci, a nie takie, w którym najłatwiej zademonstrować funkcję. Ruch uliczny, wiatr, głośna rozmowa w kawiarni i wentylator biurowy to cztery różne problemy, a dostrajenie, które źle radzi sobie z trzema z nich, jest gorsze od prostego urządzenia, ponieważ klient doświadcza właśnie tego problemu.
Krok czwarty: utrzymaj stałe warunki po stronie odbioru. Jeden telefon, jeden stan sieci, jedno ustawienie kodeka i ten sam osoba oceniająca przy każdym nagraniu. Test, w którym urządzenie odbiorcze zmienia się między przebiegami, mierzy stronę odbioru, a nie produkt, i jest najczęstszą przyczyną wyników, których nikt nie potrafi odtworzyć.
Krok piąty: wpisz kryteria do zamówienia zakupu. W kategorii bez powszechnie stosowanej, cytowanej metody standardem jest umowa. Kryterium zawarte w e-mailu nie wiąże stron; kryterium wpisane do zamówienia zakupu stanowi standard odbioru, a partię, która go nie spełnia, można odrzucić.
Krok szósty: zachowaj nagrania i próbkę referencyjną. Przechowuj surowy dźwięk, nie tylko ocenę, oraz jeden egzemplarz wraz z zapisanym numerem wersji oprogramowania sprzętowego. Tylko one umożliwiają wykrycie zmian między partiami produkcyjnymi — trybu awarii, o którym nie powie Ci żadna specyfikacja — a przed zamówieniem nic nie kosztują i po jego złożeniu nie można ich odtworzyć.
Tryby awarii, które ma wykrywać ten protokół. Funkcja przetwarzania uznana za wynik wydajności, która prowadzi do oferty zachęcającej klienta do testowania urządzenia w sposób, do którego nie było projektowane. Nie sprawdzony cichy koniec, ponieważ prezentacja zawsze odbywa się w warunkach hałasu. Niekontrolowana strona odbioru, przez co wynik należy do urządzenia odbiorczego. Pominięty przypadek wiatru, czyli warunki, z którymi klient pracujący na zewnątrz spotyka się już w pierwszym tygodniu. Odległość od ust potraktowana jako stała, choć zmienia się wraz z poruszaniem głową, dokładnie tak, jak dzieje się podczas rozmowy.
Co podlega negocjacjom w tej kategorii. Czy dostawca przeprowadzi protokół na egzemplarzach produkcyjnych, a nie na próbkach inżynieryjnych, oraz czy udostępni nagrania, aby można było je ponownie ocenić. Progi minimalnej wielkości zamówienia oraz udział egzemplarzy pobieranych na poziomie pilotażowym, a nie produkcyjnym. Czy test mikrofonu dotyczy każdej dostawy, czy tylko pierwszej. Kolor, konfiguracja ramion, logo, zabarwienie soczewek i opakowanie. Podział pierwszej produkcji na dwie dostawy przy płatności etapowej. Oraz koszt przyrządu testowego, który jest elementem rozwoju i czasem może zostać rozłożony na cały program, zamiast być doliczany jako opłata jednorazowa.
Co nie podlega negocjacjom w tej kategorii. Liczba kapsułek i położenie każdej z nich, ponieważ stanowią sprzęt. Geometria otworów i każda osłona przeciwwietrzna, ponieważ stanowią mechaniczną odpowiedź na wiatr. Dokumentacja zgodności z przepisami dla modelu w danej konfiguracji, ponieważ koszt i kolejka zależą od laboratorium i jednostki certyfikującej, a nie od wielkości zamówienia. Samo kryteria odbioru, ponieważ kryterium, które można zmienić po wyprodukowaniu partii, nie jest kryterium.
Dokumenty, o które należy poprosić przed wpłatą zaliczki. Wyniki pomiarów wraz z warunkami ich przeprowadzenia, liczba mikrofonów i ich rozmieszczenie w poszczególnych modelach, opis przetwarzania, tabela oznaczeń modeli, rejestr certyfikatów w liście kontroli certyfikacji, proof opakowania, uzgodnione kryteria kontroli dostaw oraz dokumentacja dotycząca transportu baterii w transporcie baterii. Publikujemy dokumenty, a nie ich streszczenia: treść klauzul znajduje się w warunkach umowy, a formularz handlowy pierwszego zamówienia w cenniku. Procedura pomiarowa opisana jest w artykule jak mierzyć jakość mikrofonu, terminologia w słowniku terminów dotyczących mikrofonów, a omówienie powiązanych standardów w artykule branżowych standardach dźwięku otwartego.
Przykładowa sekwencja działań i granica możliwych do udokumentowania ustaleń
To scenariusz hipotetyczny, a nie projekt klienta. Ma na celu zilustrowanie sekwencji decyzji, a nie przedstawienie wyników.
Załóżmy średniej wielkości dystrybutora europejskiego, który sprzedaje linię okularów audio Bluetooth na trzech rynkach. Obecnie kupuje model, którego opis w sklepie zaczyna się od inteligentnego redukowania szumów, i ma złożyć drugie zamówienie wystarczająco duże, aby uzasadnić dyskusję na temat specyfikacji. Ograniczeniem nie jest cena. Problemem jest to, że w jednym rynku poziom zwrotów przekracza akceptowalny dla kanału dystrybucji, a w adnotacjach dotyczących zwrotów widnieje informacja „druga osoba mnie nie słyszy”, bez wskazania miejsca ani odległości.
Pierwszy krok: sprzęt. Dystrybutor prosi o podanie liczby mikrofonów pojemnikowych i położenia każdego z nich w poszczególnych modelach. Odpowiedź brzmi: jeden mikrofon pojemnikowy na ramieniu, z otworem za filtrem. Jest to odpowiedź na poziomie pierwszego etapu, która wyznacza górną granicę możliwości: pojedynczy mikrofon nie potrafi oddzielić głosu mówiącego od dźwięków otoczenia, dlatego skargi dotyczące odbierania dźwięku z całego pomieszczenia mają przyczynę konstrukcyjną, a nie dotyczą parametrów regulacji.
Drugi krok: przetwarzanie. Dostawca opisuje łańcuch — regulację wzmocnienia, bramkowanie, wykrywanie wiatru, tłumienie szumów w oparciu o pojedynczy mikrofon — i stwierdza, że regulacja jest dostosowana do zestawu profili hałasu. Dystrybutor pyta, o które profile chodzi. W odpowiedzi wskazano ruch uliczny i wentylator biurowy, ale nie poruszający się źródło dźwięku. Informacja ta mówi dystrybutorowi, że przypadek wiatru nie został scharakteryzowany, a to właśnie on ma znaczenie dla kanału sprzedaży outdoorowej na rynku z największą liczbą zwrotów.
Trzeci krok: protokół. Dystrybutor ustala warunki testów na podstawie własnych danych dotyczących zwrotów, a nie prezentacji dostawcy: ulicę z ruchem przy określonym natężeniu oraz biuro z wentylatorem. Ustala źródło dźwięku: jedno nagrane zdanie, jedną odległość mówiącego, trzy próby na urządzenie. Końcowy etap rozmowy pozostaje stały i odbywa się za pośrednictwem jednego modelu telefonu, ponieważ adnotacje dotyczące zwrotów pochodzą z trzech różnych modeli telefonów, a dystrybutor nie wie jeszcze, który koniec rozmowy zawodzi.
Czwarty krok: wynik. Test w warunkach ulicznych nie powodzi się w przypadku znacznej części urządzeń, natomiast test w warunkach biurowych przechodzi. Ustalenie brzmi: problemy dotyczą głównie szumów z poruszających się źródeł, a nie ogólnej głośności. Jest to diagnoza odmienna od sugerowanej przez adnotacje dotyczące zwrotów i prowadzi do innego działania: wprowadzenia mechanicznego rozwiązania ograniczającego wpływ wiatru oraz zmiany treści opisu w sklepie, zamiast wystąpienia z żądaniem aktualizacji oprogramowania lub nałożenia kary na dostawcę.
Piąty krok: struktura handlowa. Dystrybutor prosi dostawcę o przeprowadzenie protokołu na urządzeniach produkcyjnych, a nie na próbkach inżynieryjnych, oraz o zachowanie nagrań. Wpisuje protokół do kryteriów kontroli dostaw dla kolejnej partii, a zmianę opisu w sklepie wprowadza przed kolejnym wydrukiem, a nie po nim. Cena jednostkowa pozostaje bez zmian; zmienia się natomiast sposób opisania produktu — teraz opis odpowiada dostępnym dowodom.
Wszystkie decyzje rozstrzygające w tej sekwencji zapadły przed złożeniem drugiego zamówienia i żadna nie dotyczyła algorytmu.
Konkretnie, nie publikujemy specyfikacji mikrofonu, ponieważ żadna nie została nam przekazana, i nie będziemy przedstawiać funkcji przetwarzania jako wyniku pomiaru. Nie będziemy również podawać typowej wartości parametrów dla tej kategorii, ponieważ właśnie typowa wartość wywołuje oczekiwania klientów, których produkt nie jest w stanie spełnić. Zamiast tego wskażemy, które z czterech etapów można wykluczyć na podstawie opublikowanych wierszy, które należy zmierzyć na próbce, a które trzeba potwierdzić pisemnie przed złożeniem zamówienia. Podstawy techniczne opisano w artykule redukcji szumów i odbieraniu dźwięku przez mikrofon.
Prześlijcie nam informacje o środowisku, w którym sprzedawany jest produkt, platformach, z których łączą się klienci, oraz modelach, które rozważacie. Powiemy, które z czterech pytań rozstrzyga o projekcie, które opublikowane wiersze mają zastosowanie i co trzeba wpisać do kryteriów kontroli, zanim zdecydujecie się na zakres wolumenowy.
Powiązane lektury
- Jak działa technologia — kontrola szumów i odbieranie dźwięku przez mikrofon
- Procedura pomiaru — jak mierzyć jakość mikrofonu
- Terminologia — słownik terminów dotyczących mikrofonów
- Omówienie standardów — branżowe standardy dźwięku otwartego
Podaj środowisko i platformy, a my powiemy, które z czterech pytań zdecyduje o zakupie.



