Ten przykład dotyczący MOQ smart glasses ma charakter konstrukcji demonstracyjnej, a nie zamówienia klienta. Powstał z tego samego powodu, dla którego nie publikujemy ceny jednostkowej: minimalna wielkość zamówienia jest warunkiem, a warunki są ustalane odrębnie dla każdej konfiguracji i relacji. Można natomiast pokazać, jak jeden plan asortymentowy tworzy kilka odrębnych progów minimalnych, ponieważ to ich liczba wymaga zaplanowania zakupów i prawie nigdy nie jest równa oczekiwanej.
Plan: nowa marka, jedna platforma kamerowa, pierwszy sezon, jeden rynek docelowy.
MOQ smart glasses: przykład trzech progów minimalnych
Krótka odpowiedź przed obliczeniami
Jeśli pracuje się na podstawie jednej liczby, oznacza to, że operuje się danymi opisującymi jedną z kilku konfiguracji. Istotny jest próg przypisany najwęższej konfiguracji, a liczba progów, które trzeba sfinansować, odpowiada liczbie konfiguracji wynikających z zamówienia, a nie liczbie produktów na liście premierowej. Ograniczenie listy konfiguracji to najtańsza dźwignia w całej konstrukcji, ponieważ nie wymaga dodatkowych kosztów, prac inżynieryjnych ani zmian harmonogramu — obniża jedynie zakres ambicji produktowej.
Plan przed obliczeniami
Kupującym w tym przygotowanym scenariuszu jest marka wchodząca na jeden rynek z jedną platformą kamerową w pierwszym sezonie. Przedłożony plan asortymentowy obejmuje cztery kolory, opcję soczewki fotochromowej, nadrukowane opakowanie detaliczne i etui do ładowania. Budżet pozwala na jedną platformę i jeden nakład. Różnica między wymaganiami planu asortymentowego a możliwościami finansowymi programu jest całym przedmiotem tego przykładu.
Decyzję dotyczącą platformy kształtują dwa opublikowane fakty. Gama kamer obejmuje jedenaście modeli: osiem o rozdzielczości 8 MP i trzy o rozdzielczości 13 MP. Pojemności ogniw różnią się w zależności od modelu, zamiast tworzyć jeden przedział. Bardziej przydatna jest informacja o nierównomiernym interfejsie ładowania: ładowanie magnetyczne obejmuje większość katalogu, Type-C dotyczy mniejszej grupy, a w przypadku czterech modeli kamer w ogóle nie opublikowano wiersza dotyczącego metody ładowania. Decyzja o wyborze platformy jest więc jednocześnie decyzją o tym, którą oś konfiguracji kupujący zamierza mnożyć.
Dlaczego drugi fakt ma większe znaczenie, niż się wydaje? Brak opublikowanego wiersza oznacza otwartą oś, a nie pojedynczą opcję. W przypadku czterech spośród jedenastu modeli kamer opublikowano rozdzielczość, pojemność ogniwa, nominalny czas użytkowania, czas ładowania i pojemność etui, ale nie opublikowano wiersza dotyczącego metody ładowania. Kupujący, który traktuje to jako jedną konfigurację, po cichu zakłada jeden interfejs ładowania dla modelu, w którym interfejs nie został wskazany. Takie założenie ujawni się jako żądanie zmiany w trakcie produkcji, w najgorszym możliwym momencie.
Drugą opublikowaną różnicą, na której opiera się decyzja o platformie, jest etui. W przypadku trzech modeli kamer opublikowano etui o pojemności 1400 mAh, w przypadku jednego — etui o pojemności 900 lub 1400 mAh, w przypadku kolejnego — składane etui o pojemności 1200 mAh, a w przypadku ostatniego nie opublikowano w ogóle etui do ładowania. Etui stanowi odrębny zestaw materiałowy, dlatego decyzja o platformie uwzględniająca etui oznacza również dodanie drugiej osi zobowiązań. W tym przykładzie etui zostaje uwzględnione, a dodatkowe zobowiązanie zostaje wyliczone, a nie włączone w koszty bez odpowiedniej kalkulacji.
Krok pierwszy: platforma tworzy jeden próg minimalny zamówienia
Jedna platforma kamerowa oznacza jedno minimalne zamówienie samej platformy. Jeśli wybrana platforma jest jednym z modeli 13 MP, opublikowane dane wskazują ogniwo 290 mAh, około siedmiu godzin nominalnego użytkowania i etui do ładowania o pojemności 1400 mAh. Jeśli jest to jeden z modeli 8 MP, opublikowane dane są inne: ogniwo 220 mAh, od pięciu do ośmiu godzin użytkowania oraz interfejs ładowania — magnetyczny, Type-C lub nieopublikowany w przypadku czterech spośród jedenastu modeli kamer.
Żadna z tych liczb nie jest progiem minimalnym. Stanowią dane wejściowe do listy konfiguracji, a próg wynika z listy. Warto jednak podkreślić jedną kwestię, ponieważ to właśnie w tym miejscie kupujący popełniają najwięcej błędów: wybór platformy nie tworzy progów minimalnych dla poszczególnych wariantów kolorystycznych. Platforma tworzy jedno zobowiązanie na poziomie zamówienia. Pozostałe tworzą warianty kolorystyczne.
Krok drugi: dwa warianty kolorystyczne zamiast czterech
Plan asortymentowy zakładał cztery kolory. Każdy wariant kolorystyczny jest odrębnym produktem z własnym zestawem materiałowym, dlatego cztery warianty kolorystyczne generują cztery odrębne zobowiązania, podczas gdy plan zakładał, że wszystkie obsłuży jedna platforma. Ograniczenie premiery do dwóch wariantów kolorystycznych tworzy dwa zobowiązania zamiast czterech.
To najtańsza dostępna dźwignia, a zarazem ta, którą najczęściej się pomija, ponieważ w ogóle nie wygląda jak decyzja dotycząca fabryki. Wygląda raczej jak decyzja dotycząca premiery marki. Nie wymaga żadnych negocjacji, ustępstw ani opóźnień. Kupujący po prostu decyduje się na premierę z dwoma kolorami zamiast czterema, a wraz z tym spada liczba zobowiązań.
Opublikowane dane dotyczące kolorów pokazują, jak wąska jest ta dźwignia. Model V06 ma opublikowane cztery opcje kolorystyczne, a V03 Pro trzy. Wybór platformy z trzema opublikowanymi kolorami zamiast czterech to jeden ze sposobów ograniczenia ich liczby jeszcze przed rozpoczęciem rozmów handlowych, kosztem decyzji dotyczącej asortymentu, a nie kwestii handlowej.
Krok trzeci: opcja soczewki niczego nie tworzy, jeśli zostanie odłożona
Konfiguracja fotochromowych soczewek tworzyłaby dodatkowe warianty, ponieważ każde połączenie soczewki i wariantu kolorystycznego stanowi odrębną pozycję. Odłożenie jej do drugiego sezonu nie tworzy żadnego progu minimalnego.
Opcja jest realna i warto odnotować, że V03 Pro rzeczywiście publikuje konfigurację fotochromowych soczewek, więc mówimy tutaj o odłożeniu, a nie o ustępstwie. Przemawia się za tym, że ambitna oferta asortymentowa w pierwszym sezonie zostaje zamieniona na szerszy asortyment w drugim sezonie. Opublikowane dane potwierdzają również zasadność odłożenia pod względem liczb: konfiguracja fotochromowa daje dłuższy wiersz dotyczący zastosowania zgodnie z klasyfikacją niż konfiguracja standardowa na tej samej platformie, co oznacza, że wiąże się z większym ryzykiem w pierwszym sezonie, gdy dane o obrotach nie są jeszcze dostępne.
Krok czwarty: opakowanie z nadrukiem wpływa na koszty, a nie na minimalną wielkość zamówienia
Jedno opakowanie z nadrukiem i jednym projektem graficznym oznacza jeden nakład. Nie jest to efekt minimalnego zamówienia, ale oddziałuje współrzędnie z minimalną ilością, zamiast ją zastępować. Nakład ma własną długość, a jeśli jest ona większa niż ilość zamówiona, zobowiązanie dotyczące opakowań przewyższa zobowiązanie dotyczące produkcji elektroniki, co odwraca typowe założenie, że to urządzenie stanowi większą liczbę.
Istnieje jeszcze jeden powód, aby w pierwszym sezonie ograniczyć liczbę projektów graficznych do jednego: każdy dodatkowy projekt oznacza dodatkowy cykl zatwierdzania, a cykle zatwierdzania wpływają na ścieżkę krytyczną pierwszej przesyłki, a nie na linię produkcyjną. Jeden projekt to jeden cykl, a jeden cykl to jedna data w kalendarzu premiery.
Krok piąty: wielkość zamówienia należy dostosować do tego, co można stracić
Minimalna wielkość zamówienia jest realizowana raz, a wielkość zamówienia dobierana jest tak, aby można było przetrwać płaski krzywę popytu. W tym miejscu łączą się obliczenia z oceną handlową. Minimum stanowi próg, zamówienie jest zakładem, a różnica między nimi to ryzyko kupującego.
Różnicę tę należy określić celowo, ponieważ próg spełniony dokładnie nie zostawia żadnego zapasu na niedostateczną dostawę, wariant sprzedający się szybciej niż oczekiwano ani drugi sezon, który trzeba będzie zamówić po gorszej cenie. Tego wzoru nie opublikujemy, ponieważ nie jest on nasz, ale kształt tej oceny jest następujący: próg określa wielkość zobowiązania, prognoza określa wielkość zamówienia, a obie wartości nie powinny być identyczne.
Krok szósty: drugi sezon dodaje progi minimalne na podstawie danych
W drugim sezonie pojawiają się dwa dodatkowe kolory, o których decydujemy na podstawie danych z pierwszego sezonu, a nie pierwotnych założeń. Każdy dodatkowy kolor oznacza jeden dodatkowy próg minimalny, a tym razem próg opiera się na informacjach, a nie na nadziei.
Kontrast z pierwszym sezonem jest sednem całego przykładu. W pierwszym sezonie kupujący zawęża asortyment, aby chronić budżet. W drugim sezonie rozszerza asortyment, ponieważ dane o obrotach uzasadniają taką decyzję. Ta sama decyzja strukturalna podjęta raz w warunkach niepewności, a raz na podstawie dostępnych danych.

Liczenie progów dla każdej platformy
Procedurę obliczania warto wyodrębnić, ponieważ jest to część, którą kupujący może zastosować do własnego planu i która nie zależy od żadnej publikowanej przez nas liczby.
- Wymień modele platform, po jednym wierszu na model. Jeden model oznacza jedno zobowiązanie na poziomie zamówienia.
- Dla każdego modelu wymień opcje kolorystyczne, które faktycznie zamówisz. Są to zobowiązania dla każdej konfiguracji.
- Dla każdego modelu wymień opcje ładowania i etui, które faktycznie zamówisz. Są to kolejne zobowiązania dla każdej konfiguracji, które mnożą liczbę opcji kolorystycznych.
- Pomnoż: każdy model przez każdy kolor przez każdą opcję etui. Otrzymujesz liczbę minimów konfiguracyjnych.
- Dodaj próg na poziomie zamówienia dla całej przesyłki. Jeśli dostawca podaje minimalną wielkość zamówienia, a nie konfiguracji, wówczas zastępuje to krok czwarty, zamiast być do niego dodawane, a rozróżnienie to wpływa na to, który wzór obliczeń jest właściwy.
- Porównaj sumę z kwotą, którą możesz przeznaczyć na start. To jedyny krok wymagający liczby od dostawcy i celowo jest ostatni.
Kroki od pierwszego do trzeciego to praca kupującego, którą można ukończyć przed skontaktowaniem się z jakimkolwiek dostawcą. Krok czwarty to wyłącznie obliczenie według własnego planu kupującego. W kroku piątym potrzebna jest podstawa podana przez dostawcę, a nie jego liczba. Dopiero w kroku szóstym odbywa się właściwa rozmowa handlowa.
Trzy sposoby błędnego zliczania
Zliczanie jest na tyle proste, że warto nazwać błędy, ponieważ każdy z nich prowadzi do planu, który wygląda poprawnie, ale nim nie jest.
Zapomniana oś. Kupujący zlicza modele i warianty kolorystyczne, ale zapomina o etui lub o tym, że w niektórych modelach etui jest opcjonalne, a w innych obowiązkowe. Wynik wynosi jedną sztukę na wariant kolorystyczny, zamiast dwóch, a dodatkowe zobowiązanie pojawia się przy drugim zamówieniu jako niewyceniona pozycja etui.
Połączone zliczenie. Kupujący traktuje próg konfiguracyjny i próg zamówieniowy jako jedną liczbę, ponieważ znalazły się w tym samym zdaniu. Zamówienie wygląda na mniejsze, niż jest w rzeczywistości, ponieważ jeden z dwóch progów został po cichu włączony do drugiego. Należy sprawdzić, czy zliczenie ma sumę wewnętrzną, czy maksimum wewnętrzne, ponieważ w każdym przypadku dostawca musi udzielić innej odpowiedzi.
Zliczenie uwzględniające element odroczony. Kupujący zlicza konfigurację fotochromową w pierwszym sezonie, ponieważ znajduje się ona w planie asortymentu, a następnie ją odracza. Powinien był wykluczyć ją od początku, a jeśli tego nie zrobił, plan startowy obejmuje zobowiązanie, które już nie istnieje. Jest to najczęstszy błąd w tym przykładzie, ponieważ plan asortymentu i plan startowy opracowują w różnym czasie różne osoby.
Żaden z tych problemów nie dotyczy zakładu. Wszystkie są problemami planowania i wszystkie są widoczne, jeśli zliczenie zostanie zapisane przed zapytaniem, a nie odtworzone po nim.

Co zmienia zliczenie: gotówka, wariant kolorystyczny i drugi sezon
Zliczenie zmienia trzy rzeczy, które warto rozdzielić, ponieważ dwie mają charakter handlowy, a jedna organizacyjny.
Gotówka. Każdy próg to odrębne zobowiązanie, a odrębne zobowiązania nie konsolidują się automatycznie. Trzy progi o jednakowej wielkości nie są tym samym co jeden próg trzykrotnie większy, ponieważ gotówka pozostaje w zakładzie przy trzech różnych zestawach materiałowych i nie można jej odzyskać, redukując którykolwiek z nich. Dlatego struktura na poziomie konfiguracji wiąże się z rzeczywistym kosztem na starcie, a struktura na poziomie zamówienia jest łatwiejsza do sfinansowania, ale słabiej chroni.
Decyzja dotycząca wariantów kolorystycznych. Po zliczeniu progów plan asortymentu staje się dokumentem handlowym, a nie dokumentem marki. Dwa kolory zamiast czterech to nie kompromis, lecz usunięcie dwóch zobowiązań i związanej z nimi gotówki. Taką decyzję można uzasadnić obliczeniami, a nie gustem. To znacznie lepsza pozycja negocjacyjna niż preferencja.
Drugi sezon. Pierwszy sezon z dwoma wariantami kolorystycznymi daje dwa zestawy danych, a nie cztery, co oznacza, że decyzja dotycząca drugiego sezonu zapada na podstawie połowy dowodów, których byłoby dostępne przy czterech wariantach. To rzeczywisty koszt decyzji o ograniczeniu asortymentu i powinien znaleźć się na tej samej stronie co oszczędność. Kupujący, który ogranicza asortyment do dwóch kolorów, a następnie mimo to wprowadza w drugim sezonie cztery kolory, nie zyskuje nic, lecz traci gotówkę.
Powyższe słupki zliczono na podstawie planu przedstawionego w tym artykule i wyraźnie pokazują asymetrię. Zmniejszenie liczby kolorów o połowę zmniejsza o połowę zobowiązania dla każdego koloru i nic nie kosztuje. Dodanie drugiej platformy podwaja zobowiązania na poziomie zamówienia i kosztuje pełną kwotę przeznaczoną na drugi zestaw materiałowy. Zamówienie większej liczby sztuk przy tych samych progach niczego nie redukuje i pozostawia kupującego z zapasem magazynowym, którego nie potrzebował.
Konsekwencja dla cyklu gotówki, której nie pokazuje zliczenie
Liczba informuje kupującego, ile istnieje zobowiązań. Nie mówi mu jednak, kiedy przesuną się środki, a w pierwszym sezonie są to dwa różne pytania. Każde zobowiązanie ma inną datę, w której pieniądze stają się nie do odzyskania, a daty te wynikają z kolejności produkcji, a nie z liczby zobowiązań.
Zobowiązanie dotyczące wariantu kolorystycznego zwykle staje się nie do odzyskania w momencie zakupu materiału na ten wariant, czyli wcześniej niż całe zamówienie. Nakład drukarski staje się nie do odzyskania po zatwierdzeniu projektu graficznego, co następuje jeszcze wcześniej i pozostaje w całości w gestii kupującego. Zobowiązanie dotyczące etui staje się nie do odzyskania w momencie zamówienia etui, co w przypadku wspólnego komponentu może mieć tę samą datę co samo urządzenie, a w przypadku komponentu wykonanego na zamówienie — znacznie później.
Kolejność ma znaczenie, ponieważ harmonogram płatności za pierwsze zamówienie zwykle obejmuje zaliczkę większą niż rzeczywiście zobowiązane wydatki na materiały na danym etapie sekwencji produkcyjnej. Kupujący, który policzył progi, ale nie daty, stwierdzi, że cykl gotówkowy jest gorszy, niż sugeruje struktura, a rozwiązaniem nie jest mniejsze zamówienie, lecz wcześniejsza rozmowa o tym, do jakich kamieni milowych jest przypisana zaliczka. Mechanika tej rozmowy znajduje się w materiałach dotyczących warunków płatności, a nie tutaj, ale zależność warto jednak jasno wskazać: liczbę progów i harmonogram płatności trzeba negocjować łącznie, ponieważ są one tą samą dźwignią widzianą z dwóch stron.

Uogólnienie: progi mnożą się szybciej niż oferta
Z tego przykładu wynikają trzy wnioski, a każdy z nich można uogólnić poza analizowany plan.
Progi mnożą się szybciej, niż wydaje się na podstawie oferty. Jedna platforma w dwóch wariantach kolorystycznych to trzy zobowiązania, a nie jedno. Kupujący, który założył jeden produkt, zakładał jeden próg, a roznica między tymi założeniami stanowi cały błąd w planowaniu.
Największa dźwignia jest najtańsza. Ograniczenie liczby kolorów nic nie kosztuje, nie wymaga prac inżynierskich i nie zmienia żadnej daty. Zamówienie większej liczby sztuk w celu pokrycia progów wymaga gotówki, zajmuje miejsce w magazynie i w ogóle nie zmniejsza liczby progów.
Drugie zamówienie to inne zamówienie. Koszty jednorazowe znikają, próg ilościowy może zmienić cenę jednostkową, a warianty kolorystyczne są ustalane na podstawie danych, a nie pierwotnego planu. Traktowanie pierwszego i drugiego zamówienia jako tego samego zamówienia jest błędem w kierunku, który kosztuje najwięcej, ponieważ w pierwszym zamówieniu ustala się zobowiązania, a w drugim są one jedynie opłacane.
Interakcja z customizacją, którą ten przykład celowo pominął, jest przedstawiona osobno w artykule wpływ opcji customizacji na MOQ, ponieważ praca na zamówienie dodaje próg, zamiast mnożyć istniejący, a w przypadku cyklu gotówkowego zachowuje się inaczej.
Dlaczego publikujemy strukturę, a nie liczbę
Krótka odpowiedź: publikujemy strukturę, a nie liczbę, ponieważ nie uzgodniliśmy jeszcze trzech wewnętrznych interpretacji naszej polityki minimalnej wielkości zamówienia i nie opublikujemy liczby, której nie umiemy uzasadnić. Nie przedstawimy też trzech progów z tego przykładu jako jednej wartości, ponieważ kupujący, który nie potrafi ich rozróżnić, nie może zaplanować się na ich podstawie.
Możemy natomiast wziąć Twój plan oferty i policzyć progi w ten sam sposób, osobno dla każdej platformy, wariantu kolorystycznego i konfiguracji, oraz pokazać, gdzie faktycznie znajdują się zobowiązania. Ramy opisano w artykule MOQ smart glasses, listę kontrolną dla kupującego znajdziesz w artykule lista kontrolna MOQ dla kupujących, a sposób, w jaki próg wpływa na cykl gotówkowy, przedstawiono w materiałach dotyczących warunków płatności. Liczenie należy do Ciebie i warto je wykonać przed skontaktowaniem się z kimkolwiek, ponieważ dzięki temu rozmowa będzie dotyczyła zobowiązań, a nie liczby.
Uwaga na temat granic tego przykładu. Opisany plan został skonstruowany na potrzeby ilustracji. Nie opisuje zamówienia klienta, nie jest ofertą, a liczby w tabelach są wynikami obliczeń dla skonstruowanego planu, a nie opublikowanymi danymi fabryki. Wykorzystane w nim opublikowane wiersze katalogu, w tym akumulator 290 mAh w modelach z kamerą 13 MP, etui 1400 mAh, podział na rozdzielczości 8 MP i 13 MP oraz opublikowane liczby kolorów, przedstawiono w materiałach produktowych. Gdy w tym artykule mowa o tym, że dana decyzja utworzyłaby próg, opisuje to strukturę zobowiązania, a nie podaje wielkość, na którą którakolwiek fabryka wyraziła zgodę.
Powiązane lektury
-
Wykorzystana struktura — MOQ smart glasses
-
Lista kontrolna dla kupującego — lista kontrolna MOQ dla kupujących
-
Wpływ customizacji — wpływ opcji customizacji na MOQ
Wyślij nam swój plan oferty, a policzymy progi w ten sam sposób.



