Minimalna liczba dla pełnej gamy to w istocie dwa pytania ukryte w jednym sformułowaniu, a uczciwa odpowiedź brzmi: drugie jest tym przydatnym. Pierwsze dotyczy liczby modeli potrzebnej do nazwania czegoś gamą; drugie — ile kapitału obrotowego, nakładu na dokumentację i zaangażowania w kanał dystrybucji faktycznie pochłania gama tej wielkości. Nasz katalog nie publikuje minimalnej wartości dla żadnego z tych parametrów, ponieważ liczba nie jest właściwością samej gamy — jest właściwością konkretnej gamy, utrzymywanej przy określonej ilości, w określonej konfiguracji, dla określonego rynku i w określonym harmonogramie. Ten artykuł robi zatem to, co może zrobić katalog: przedstawia kryteria decydujące o odpowiedzi, koszty mnożące się przy każdym kolejnym modelu, elementy, które gama rzeczywiście zapewnia, te, których nie zapewnia, oraz pytania zamieniające nieprecyzyjne zapytanie w pytanie, na które dostawca może przygotować wycenę.
Pytanie kryjące się za tym sformułowaniem brzmi zwykle „jak uzyskać szerokość oferty bez angażowania w to całego kapitału obrotowego”. Zadają je osoby, które słusznie rozpoznały, że program oparty na jednym modelu pozostawia je bez ochrony, a program obejmujący pełną gamę je przytłacza. Oba podejścia są racjonalne, a poniższe kryteria mają pomóc ustalić, które z nich faktycznie dotyczy Twojej sytuacji, zamiast sugerować, które należy wybrać. Gama ma uzasadnienie, gdy popyt jest już znany, a kanał dystrybucji już istnieje; wąska pierwsza kolejność ma uzasadnienie, gdy popyt trzeba dopiero odkryć. To, która z tych sytuacji opisuje Twoją firmę, zależy od rynku, a nie od reguły.
Powyższa tabela stanowi sedno odpowiedzi. Każdy wiersz oznacza koszt ponoszony na model, a nie na sztukę, dlatego łączny koszt gamy nie jest kosztem jednostkowym pomnożonym przez większą liczbę.
Minimalna liczba dla pełnej gamy i dlaczego żaden katalog na nią nie odpowiada
Gama to zestaw konfiguracji, a nie zestaw nazw. Nasz katalog zawiera dwadzieścia osiem pozycji w siedmiu grupach, a pozycje nie stanowią jednostki magazynowania. Rzeczywista liczba jest wyższa, ponieważ kilka pozycji obejmuje po kilka sztuk. Jedna pozycja obejmuje cztery warianty kolorystyczne, a inna trzy. Jedna pozycja zawiera dwie nazwy wariantów i dwie pojemności etui do ładowania, ale nie wskazuje, która pojemność odpowiada której nazwie, dlatego obejmuje co najmniej dwie, a możliwie cztery sztuki. Jedna pozycja dotycząca kamery publikuje składane etui do ładowania jako odrębny produkt z własną pojemnością. W czterech pozycjach dotyczących kamer całkowicie brakuje wiersza dotyczącego etui do ładowania, więc kwestię tę trzeba rozstrzygnąć przed wliczeniem tych pozycji.
Uczciwy bilans wygląda więc następująco: nabywca proszący o „pełną gamę” prosi o gamę konfiguracji, a ich liczbę trzeba obliczyć na podstawie opublikowanych wierszy oraz odpowiedzi na pytania pozostawione otwartymi. Dlatego żaden katalog nie może podać minimalnej liczby jako wartości liczbowej: liczba zmienia się wraz z odpowiedziami.
Koszt stały to część, która się mnoży. Koszt jednostkowy jest w przybliżeniu liniowy względem ilości — zamówienie dwukrotnie większej liczby sztuk oznacza mniej więcej dwukrotnie wyższy koszt zmienny. Koszt stały na model nie zachowuje się w ten sposób — zamówienie dwukrotnie większej liczby sztuk tego samego modelu wiąże się z tym samym kosztem oprzyrządowania, przygotowania projektu graficznego i pracy nad ofertą. To mechaniz leżący u podstaw całego pytania i powód, dla którego znaczenie pierwszej kolejności zależy bardziej od jej szerokości niż głębokości.
Kanał dystrybucji ma własny próg. Dystrybutor lub sprzedawca zwykle będzie chciał mieć pewną głębokość asortymentu modelu, zanim zdecyduje się go wprowadzić do oferty, a głębokość asortymentu ośmiu modeli zajmuje osiem razy więcej zapasów niż głębokość asortymentu dwóch modeli. Problem polega na tym, że modele sprzedające się najszybciej można przewidzieć dopiero po pozyskaniu danych, dlatego szerokość oferty, która papierowo zmniejsza ryzyko, może zwiększyć je w ujęciu przepływów pieniężnych.
Powyższe liczby przedstawiają gamę w jedynych kategoriach, które katalog może publikować: liczbie pozycji, liczbie pozycji zawierających każdy rodzaj wiersza oraz liczbie wariantów, na które jedna pozycja się rozrasta. Nabywca planujący gamę zaczyna od tych liczb i uwzględnia odpowiedzi na otwarte pytania — same liczby nigdy nie stanowią zobowiązania.

Stałe koszty mnożące się przy każdym modelu
Sześć kategorii kosztów jest ponoszonych na model, a nie na sztukę, a ponieważ zachowują się one wystarczająco odmiennie, decyzja o utworzeniu gamy wymaga przeanalizowania każdej z nich.
oprzyrządowanie i konfiguracja. Koszt naliczany jest za model, a gdy zmiana projektu wymaga opracowania nowego narzędzia, jego koszt jest stały, a nie zmienny — nie maleje o połowę, gdy wolumen spada o połowę. To koszt, który najbardziej dotkliwie kara rozległość oferty, ponieważ jest to również koszt, którego można czasem całkowicie uniknąć dzięki rebrandingu lub współpracy w ramach marki własnej. To także koszt, którego dostawca podający widełki cenowe może nie wspomnieć, jeśli się o niego nie zapyta, ponieważ jest to koszt jednorazowy, a nie koszt jednostkowy.
Projekt opakowań, wkładki i materiały POS. Koszt naliczany jest za model, a w przypadku różnic między rynkami również za rynek. Projekt graficzny opakowania, ulotka, konfiguracja kodu kreskowego, oznaczenia kartonu oraz materiały POS lub oferta produktowa są tworzone dla konkretnego modelu na konkretnym rynku i żaden z tych elementów nie jest współdzielony. To koszt, który kupujący najczęściej pomija przy ustalaniu asortymentu w salonie wystawowym, a nie w arkuszu kalkulacyjnym.
Zakres certyfikacji i dokumentacji. Koszt naliczany jest za model i jest to koszt o najszerszym rozrzucie w tej kategorii, ponieważ zakres zależy od konfiguracji radiowej, rynku docelowego i baterii. Nasz katalog w ogóle nie publikuje pozycji dotyczących certyfikacji dla poszczególnych modeli, a w jego treści nie wymienia CE, FCC ani RoHS; strona dotycząca eksportowych certyfikatów na poziomie firmy zawiera zestaw obrazów przedstawiających dziesięć patentów, osiem wzorów przemysłowych i dwa wzory użytkowe, bez jakiegokolwiek powiązania ich z modelami. W przypadku certyfikacji roboczy rejestr odnotowuje braki w poszczególnych kategoriach, a nie ich status, przy czym kategorie różnią się jedynie zakresem pozostawionych informacji: w przypadku kategorii kamera, dźwięk i sport nie ma numeru certyfikatu, który można podać, natomiast w przypadku kategorii dzieci nie opublikowano na jej temat żadnych informacji. Kupujący, który wprowadza asortyment na dwóch rynkach, musi zatem zapewnić po dwa zestawy dokumentów dla każdego modelu, a zakres należy ustalić dla każdego modelu, a nie dla całego asortymentu.
Głębokość zapasu. Koszt naliczany jest za model, na głębokość wymaganą przez kanał sprzedaży, i jest to jedyny z sześciu kosztów stanowiący wyłącznie kapitał obrotowy, a nie koszt jednorazowy. To również koszt określający tempo wprowadzania następcy modelu po rozpoczęciu sprzedaży, dlatego warto czasem utrzymywać szeroki asortyment, nawet jeśli pierwsze zamówienie każdego modelu jest niewielkie.
Listing w kanałach sprzedaży i materiały dla poszczególnych kanałów. Koszt naliczany jest za model i kanał. Sprzedawca detaliczny, który wymaga własnego zestawu materiałów, zmienia jeden koszt projektu graficznego w kilka, a oferta na platformie sprzedażowej jest tworzona dla każdego modelu i rynku, a nie dla całego asortymentu.
Transport i pozycje w zleceniu. Koszt naliczany jest za konfigurację. Każda konfiguracja stanowi odrębną pozycję w zleceniu, odrębny karton lub opakowanie wewnętrzne oraz odrębną pozycję w dokumentacji, a przesyłka sześciu konfiguracji nie jest jedną przesyłką sześciu modeli. To koszt niewidoczny w arkuszu kalkulacyjnym według modeli, lecz widoczny w arkuszu według konfiguracji.
Co asortyment faktycznie daje i czego nie daje
Powodem proponowania szerokiego asortymentu jest zwykle zmniejszenie ryzyka, że nie będzie czego sprzedawać. Jest to rzeczywista korzyść, dlatego warto precyzyjnie określić, jakie ryzyko maleje, ponieważ od tego zależy, czy szeroki asortyment jest odpowiednim narzędziem.
Asortyment zmniejsza ryzyko niepowodzenia pojedynczego produktu. Jeśli model, na który postawiłeś, okaże się niesprzedawalny, asortyment umożliwia sprzedaż innych modeli. Ta korzyść jest realna w kategorii, w której krzywa popytu na dowolną konfigurację jest trudna do przewidzenia z wyprzedzeniem, i stanowi najsilniejszy argument za szerokim asortymentem.
Asortyment nie zmniejsza ryzyka niepowodzenia kategorii. Jeśli Twój kanał sprzedaży nie sprzedaje tego typu produktów, asortyment dwudziestu ośmiu produktów ponosi klęskę tak samo dotkliwie jak jeden produkt, a przy tym angażuje więcej kapitału obrotowego. Szeroki asortyment dywersyfikuje ofertę wewnątrz kategorii, ale niczego nie zmienia między kategoriami.
Asortyment nie zmniejsza kosztu rozpoznania rynku. Pierwsze zamówienie obejmujące szeroki asortyment nadal jest pierwszym zamówieniem, a dostarczone informacje są dla każdego modelu słabsze niż informacje z pierwszego zamówienia skoncentrowanego na jednym produkcie. Modele w asortymencie, które się nie sprzedały, nauczyły Cię mniej niż model, na którym skoncentrowałbyś się, ponieważ zamówienie obejmujące szeroki asortyment zostało rozproszone.
Asortyment zmniejsza natomiast koszt drugiego zamówienia. Gdy projekt graficzny, dokumentacja, oprzyrządowanie i listing w kanale sprzedaży są już opłacone, zwiększenie wolumenu modelu, który jest już w ofercie, stanowi zupełnie inną kalkulację ekonomiczną niż wprowadzenie go do oferty po raz pierwszy. To właśnie najpoważniejszy argument za szerokim asortymentem i przynosi on korzyść wyłącznie wtedy, gdy pierwsze zamówienie jest wystarczająco duże, aby uzasadnić poniesione koszty konfiguracji.
Checklista wyraźnie rozdziela te dwie sytuacje. Gdy popyt jest już znany, a kanał dystrybucji już istnieje, szerokość asortymentu jest decyzją dotyczącą dystrybucji. Gdy popyt trzeba dopiero odkryć, szerokość jest metodą badawczą obciążoną wysokim kosztem, a węższe zamówienie pozwala uzyskać te same informacje za mniej.

Kryteria określające właściwą szerokość asortymentu
Odpowiedź na to pytanie zależy od sześciu kryteriów, które można zastosować kolejno po sobie. Żadne z nich nie wymaga obecności dostawcy — właśnie na tym polega ich wartość: kryteria pozwalają kupującemu ustalić stan faktyczny przed otrzymaniem pierwszej oferty, a oferta pojawi się później.
- Czy już wiesz, które modele dobrze się sprzedają w Twoim kanale? Jeśli odpowiedź brzmi „tak”, szerokość asortymentu jest kupowana w celu zwiększenia zasięgu dystrybucji. Jeśli „nie”, szerokość jest kupowana jako metoda badawcza i powinna zostać zamówiona w najmniejszym rozmiarze, który zapewni potrzebne informacje.
- Czy modele w asortymencie mają wspólne koszty przygotowania produkcji? Asortyment, w którym modele wykorzystują wspólną rodzinę narzędzi, strukturę opakowań i zakres certyfikacji, wiąże się z mniejszym powtórzonymi kosztami stałymi niż asortyment, w którym każdy model wymaga własnych. Zapytaj dostawcę, które pozycje w proponowanym asortymencie mają wspólne przygotowanie produkcji, ponieważ to pytanie zmienia rachunek bardziej niż jakiekolwiek inne.
- Na ile konfiguracji rozloży się każdy model? Jedna pozycja w tym katalogu oferuje cztery warianty kolorystyczne, inna — trzy, a jeszcze inna — dwie pojemności etui w dwóch nazwach wariantów. Asortyment sześciu modeli może obejmować dwadzieścia konfiguracji, a to druga liczba musi znajdować się w magazynie.
- Na które rynki wejdzie asortyment i czy zakres dokumentacji się mnoży? Dwa rynki oznaczają dwa komplety dokumentów dla każdego modelu, a zakres trzeba ustalić osobno dla każdego modelu.
- Jaki kapitał obrotowy chcesz jednocześnie utrzymać w zapasach? Głębokość asortymentu razy liczba modeli razy liczba konfiguracji, z marginesem na głębokość wymaganą przez kanał.
- Co zrobisz z informacjami z pierwszego zamówienia i czy wpłyną na drugie zamówienie? Jeśli odpowiedź brzmi „przeanalizujemy poziom sprzedaży”, szerokość asortymentu jest uzasadniona przy niewielkim rozmiarze. Jeśli „dokonamy większego zamówienia tego, co się sprawdziło”, węższe pierwsze zamówienie jest zwykle lepszym narzędziem badawczym, a materiał dotyczący łączenia modeli w celu osiągnięcia minimum wyjaśnia sposób liczenia podzielonego zamówienia podczas jego składania.
Schemat decyzyjny jest podsumowaniem, a nie zaleceniem. Kieruje kupującego do założenia, które należy sprawdzić jako pierwsze, ponieważ obie gałęzie wymagają różnych dowodów, a zbieranie niewłaściwych dowodów jest kosztowne.
Przeprowadzenie obliczeń przed otrzymaniem oferty
Na pytanie o asortyment można odpowiedzieć bez udziału dostawcy, a wykonanie obliczeń jako pierwszy krok sprawia, że ofertę można łatwo zinterpretować. Wystarczy pięć kroków, a dane wejściowe to opublikowane wiersze albo cztery pytania, które można zadać w jednej wiadomości e-mail.
Policz konfiguracje wynikające z każdej pozycji. Zacznij od opublikowanych wierszy: wariantów kolorystycznych, jeśli są publikowane, stanów etui, jeśli są publikowane, metody ładowania, jeśli jest publikowana, oraz nazw wariantów tam, gdzie się pojawiają. Cztery pozycje z aparatami nie publikują wiersza dotyczącego etui ładującego, dlatego każda z nich wymaga zadania pytania, a nie podania liczby. Do czasu uzyskania odpowiedzi liczba pozostaje otwarta.
Zastosuj głębokość asortymentu wymaganą przez kanał. Model nie jest wprowadzany do oferty jako jedna sztuka. Jest wprowadzany na głębokość pozwalającą mu na obrót, a wartość tę określa się w kategoriach używanych przez dany kanał. Po pomnożeniu przez liczbę konfiguracji otrzymujesz wymaganą wielkość zapasu dla danej pozycji.
Dolicz pierwsze uzupełnienie. Pierwsze zamówienie, którego nie można uzupełnić bez nowego przygotowania produkcji, stanowi inny program niż zamówienie, które można uzupełnić. Zapytaj, które pozycje można zamówić ponownie przy użyciu tego samego przygotowania produkcji, a których nie, ponieważ druga grupa określa, jaką część asortymentu trzeba zarezerwować w pierwszym dniu.
Wycen przygotowanie produkcji oddzielnie. Narzędzia, projekt graficzny, materiały do publikacji oferty i zakres dokumentacji to cztery oddzielne pozycje, których nie widać w łącznej kwocie podanej przez dostawcę. Poproszenie o ich wyodrębnienie pozwala ustalić, która część asortymentu jest rzeczywiście kosztowna oraz czy kosztowna część to jedna pozycja, czy wszystkie.
Porównaj wynik z dysponowanym kapitałem obrotowym. Wynikiem obliczeń nie jest liczba modeli. Jest to liczba konfiguracji, które można utrzymać przy określonej głębokości, oraz liczba pozycji odpowiadających tym konfiguracjom. Asortyment trzech pozycji może obejmować dziewięć konfiguracji albo dwadzieścia, a różnicy tej nie widać nigdzie w katalogu.
To, co wraca od dostawcy, jest niewielkim zestawem liczb, które można zweryfikować pod kątem tego obliczenia: minimum na konfigurację, opłatę za przygotowanie każdej pozycji, wymaganą głębokość kanału oraz pozycję w harmonogramie. Minimum dla pełnej gamy staje się wówczas kwestią, na którą odpowiada te cztery liczby, a nie kwestią wymagającą wiary w przyjęte założenia.
Bieżące koszty gamy, których nie uwzględniono w budżecie pierwszej kolejności
Gama wiąże się z drugim zestawem kosztów, które w ogóle nie pojawiają się w budżecie pierwszej kolejności, i to one sprawiają, że gama, która na początku wydawała się opłacalna, może przestać być opłacalna dwa kwartały później.
Ryzyko związane z obsługą posprzedażową dotyczy każdego modelu. Każdy model ma własny profil awarii, własną ścieżkę diagnostyczną i własne zapotrzebowanie na części zamienne, a gama mnoży liczbę ścieżek, które musi obsługiwać funkcja serwisowa. Sekcja obsługi posprzedażowej wyjaśnia, jak taka struktura jest zorganizowana, a dla decyzji o gamie istotne jest to, że możliwości serwisowe w skali jednego modelu nie są dostosowane do ośmiu modeli.
Utrzymanie ofert dotyczy każdego modelu i nigdy się nie kończy. Zasoby, treści, opisy i ceny są aktualizowane dla każdego modelu w każdym kanale tak długo, jak model jest oferowany, a gama, którą nie zarządza się aktywnie, nadal generuje te prace.
Ryzyko związane z zapasami dotyczy każdej konfiguracji. Konfiguracja, która ostatecznie nie sprzeda się, nie jest pozycją o wolnym obrocie; to pozycja, która zużyła już koszt przygotowania i powierzchnię magazynową, a jej zwrot jest zbliżony do zera, ponieważ opracowanie graficzne i narzędzia są dla niej przeznaczone.
Ryzyko wycofania dotyczy każdego modelu. Model, który dwa lata temu odpowiadał danemu kanałowi, nie musi odpowiadać mu teraz, a gama zbudowana w celu pokrycia rynku wiąże się z ryzykiem pokrycia go w niewłaściwy sposób.
Żaden z tych argumentów nie przemawia przeciw gamie. Przemawia za uwzględnieniem bieżących kosztów przy określaniu jej wielkości, ponieważ to one decydują, czy gama stanowi pozycję w kanale dystrybucji, czy też nagromadzenie zapasów. Kupujący, który porównał sześć powyższych kryteriów, a następnie dodał te cztery do obliczenia, podejmuje decyzję o gamie, która pozostaje spójna także dwa kwartały później.

Co zawiera katalog i co nadal trzeba ustalić w przypadku gamy
Poniżej przedstawiamy nasze własne stanowisko, ujęte w formacie stosowanym w tej kategorii.
Opublikowano. Siedem grup, dwadzieścia osiem pozycji. Każda z nich zawiera te same cztery informacje: liczbę ogniw i pojemność, czas pracy, czas ładowania oraz metodę ładowania. Jedenaście pozycji z kamerami dodaje klasę rozdzielczości, pięć podaje pojemność etui ładującego, dwie publikują etui bez wartości, a cztery w ogóle nie zawierają wiersza dotyczącego etui. Dwie zawierają oznaczenie odporności na przenikanie, dwie prezentują gamę kolorów, a pięć wiersz dotyczący dźwięku przestrzennego. Czternaście pozycji podaje wersję radiową. Jedna podaje wagę, która dotyczy oprawy okularów MT6 o masie 158 g, bez uwzględniania składanego etui; żadna inna pozycja nie podaje masy.
Nie opublikowano. Minimalnej wielkości zamówienia, minimalnej wielkości gamy, ceny, przedziału cenowego, czasu dostawy, okresu gwarancji, opłat za narzędzia, formy, opracowania graficzne, próbki, kosztów certyfikacji ani identyfikatorów certyfikatów. Żadna z tych informacji nie jest publikowana z przyczyn strukturalnych: każda zależy od konfiguracji, przedziału ilościowego, zakresu dokumentacji i bieżącego harmonogramu, a każdą potwierdza się indywidualnie w zapytaniu.
O co zapytać. Minimum na konfigurację oraz czynniki, na których je oparto. Minimum dla wskazanego zestawu konfiguracji oraz informację, czy przy podzieleniu zamówienia każda konfiguracja jest liczona osobno. Które pozycje w gamie mają wspólne przygotowanie, a które nie. Jaki zakres certyfikacji obowiązuje każdy model na każdym rynku docelowym. Które materiały graficzne są opracowywane dla każdego modelu, rynku i kanału. Jaką głębokość wymaga każdy kanał, zanim uwzględni model, oraz co obejmuje etap pobrania próbek, zanim cokolwiek zostanie wykonane. Strona dotycząca próbek opisuje etap, który zwykle przychodzi jako pierwszy.
Praktyczny następny krok w przypadku pełnej gamy
Zanim zapytasz dostawcę o minimum, policz konfiguracje, na które rzeczywiście dzieli się proponowana gama na podstawie opublikowanych wierszy, i zdecyduj, które z sześciu powyższych kryteriów optymalizujesz. Otrzymana odpowiedź będzie wówczas liczbą, którą można wykorzystać, ponieważ będzie wiadomo, od jakich zmiennych zależy.
Następnie wyślij nam pozycje, które masz na myśli, rynki docelowe, zakres dokumentacji oraz przedziały ilościowe, przy których pracujesz. W odpowiedzi znajdziesz wiersze katalogu dla każdej pozycji, opublikowaną liczbę konfiguracji dla danego zakresu oraz listę kwestii do ustalenia przed przedstawieniem minimalnej ceny dla każdej konfiguracji.



