Producent OEM/ODM inteligentnych okularów · Shenzhen, Chiny +86 19835872450 sales@cynrin.com
Zakup i zgodność z przepisami

Kto opracowuje dokumentację techniczną zgodną z GPSR?

Kto opracowuje dokumentację techniczną? Odpowiedź wydaje się prosta, ale wiąże się z wieloma komplikacjami. Stroną, która wprowadza…

Od zespołu inżynieryjnego i zaopatrzeniowego CYNRIN/ Feb 15, 2025/ 16 min czytania
Kto opracowuje dokumentację techniczną zgodną z GPSR?

Kto sporządza dokumentację techniczną? To pytanie ma pozornie prostą odpowiedź, a do niej dołącza się długa lista komplikacji. Stroną, która wprowadza produkt na rynek jako producent, jest dokumentacja ta opracowana i przez nią przechowywana, a w programie OEM stroną tą jest zwykle marka. Problem nie polega na tym, kto trzyma w ręku pióro. Plik opisuje bowiem produkt w taki sposób, w jaki jest wprowadzany na rynek, dlatego jakość dokumentu zależy od dyscypliny w zarządzaniu konfiguracją, a dokument przygotowany raz dla danego modelu, a nie dla konkretnej konfiguracji, jest już nieaktualny.

Ta strona jest przeznaczona dla kupujących i kierowników produktu, którzy muszą zorganizować powstanie dokumentacji, nie stając się osobą sporządzającą każdą jej stronę. Wyjaśnia, jak dzieli się praca między stroną składającą deklarację a stronami dostarczającymi dowody, jakie sekcje powinna zawierać dokumentacja techniczna, co nasz katalog może, a czego nie może do niej wnieść, gdzie zwykle pojawiają się problemy oraz jakie pytania należy rozstrzygnąć przed rozpoczęciem prac nad dokumentem.

Skala zagadnienia zależy od produktu. Produkt z Bluetooth, akumulatorem litym, konfiguracją radiową, otwartą ścieżką akustyczną i etui do ładowania nie jest prostym urządzeniem, a ogólne ramy bezpieczeństwa produktu obowiązujące od 13 grudnia 2024 r. traktują go jak przedmiot, którego uzasadnienie bezpieczeństwa musi można odtworzyć na podstawie dowodów przez organ nadzorczy lub konsumenta. W przypadku produktu nadającego sygnał dochodzi Dyrektywa dotycząca urządzeń radiowych (UE) 2014/53/EU, wskutek czego dokumentacja zyskuje drugi obowiązek wraz z odrębną oceną zgodności. Odniesienie do GPSR przedstawia same ramy; pytaniem, na które odpowiada ta strona, jest praktyczne zagadnienie, kto wykonuje pracę.

kto sporządza dokumentację techniczną: jeden autor, kilku współtwórców

kto sporządza dokumentację techniczną: jeden autor, kilku współtwórców

Dokumentacja techniczna to jeden nadzorowany dokument z jednym właścicielem i kilkoma współtwórcami, a większość kosztów, których można było uniknąć podczas premiery, wynika z pomylenia tych dwóch ról. Właściciel składa dokumentację i utrzymuje ją. Współtwórcy dostarczają materiały, które właściciel następnie włącza do dokumentu. Gdy materiały są zbierane bez wyznaczenia właściciela, powstaje folder z dokumentami od czterech lub pięciu stron, których nikt nie może poświadczyć jako opisujących produkt.

Kwestię własności rozstrzyga się najpierw, ponieważ wszystko inne od niej zależy. Strona wprowadzająca produkt na rynek pod własną nazwą lub znakiem towarowym składa deklarację, a tym samym odpowiada za dokumentację. W praktyce w programie OEM wzorcowym układ wygląda tak, że marka przechowuje dokument główny, natomiast fabryka dostarcza dowody inżynieryjne. Taki układ działa i jest najczęściej stosowany, ale trzeba go wprost ustalić, a nie zakładać. Alternatywa — fabryka przechowuje dokumentację, a marka opiera się na niej — prowadzi do sytuacji, w której marka nie może odpowiedzieć organowi nadzorczemu na pytanie o sprzedawany produkt.

W procesie uczestniczą cztery strumienie materiałów, napływające z różnych źródeł i w różnych terminach. Opis techniczny — czym jest produkt, z czego jest wykonany, jak jest zbudowany i jakie zawiera komponenty — pochodzi od zespołu inżynieryjnego, a w programie OEM od fabryki. Dowody z badań — raporty, pomiary oraz dokumentację źródłową — dostarcza podmiot przeprowadzający badania, zwykle również fabryka. Ocena ryzyka i instrukcja obsługi — co może pójść nie tak, dla kogo przeznaczony jest produkt, jak jest używany i jakie obowiązują ostrzeżenia — to zadanie marki, ponieważ wynikają one z zamierzonego przez nią sposobu użytkowania i sprzedaży produktu. Informacje właściwe dla danego rynku, etykiety, opakowanie i treści oferty należą również do marki.

Najtrudniejsze do prawidłowego przygotowania spośród tych czterech elementów jest ocena ryzyka i to właśnie ją najczęściej się zleca. Ocena ryzyka przygotowana przez fabrykę dla jej wersji produktu, a następnie bez zmian przyjęta przez markę, która zamierza sprzedawać produkt na innym rynku, w innym kanale lub innym użytkownikowi, opisuje produkt, który nie istnieje. To samo dotyczy instrukcji: zestaw instrukcji napisany dla ogólnego konsumenta nie jest zestawem instrukcji dla marki sprzedającej produkt do zastosowań profesjonalnych, a różnica ta nie ma charakteru wyłącznie stylistycznego.

Kolejny aspekt strukturalny ma znaczenie dla harmonogramu. Plik nie jest projektem, który rozpoczyna się wraz z rozpoczęciem prac nad zgodnością z przepisami. Jest produktem ubocznym decyzji inżynieryjnych podjętych kilka miesięcy wcześniej — wybranego ogniwa, materiału obudowy, ustalonej konfiguracji radia i zdecydowanego zestawu akcesoriów. Plik dokumentuje te decyzje oraz dowody, które za nimi stoją, dlatego marka zamawiająca plik techniczny po zaprojektowaniu produktu prosi o jego odtworzenie, a rekonstrukcje są wolne, niekompletne, a czasem niemożliwe w przypadku decyzji, których nigdzie nie udokumentowano.

Wygenerowane przez AI zdjęcie ilustrujące, kto przygotowuje plik techniczny na potrzeby zgodności z GPSR? — zdjęcie 1 z 3

Sekcje, które powinien zawierać plik

Ocena możliwości dostawcy w zakresie przygotowywania dokumentacji wymaga od kupującego wiedzy, co powinien obejmować plik. Poniżej zamieszczono oczekiwane sekcje jako strukturę kontrolną, a nie wzór prawny, ponieważ ich dokładny zakres zależy od produktu i rynku.

  1. Opis i identyfikacja produktu. Czym jest produkt, jak się nazywa, czym różni się od pokrewnych modeli oraz jakie identyfikatory widnieją na produkcie, opakowaniu i dokumentacji.
  2. Producent i podmioty gospodarcze. Kim jest producent, kto odpowiada na każdym rynku sprzedaży oraz gdzie można się z każdym z nich skontaktować.
  3. Ocena ryzyka. Co może się wydarzyć podczas przewidywanego użytkowania produktu, jakie działania podjęto w tym zakresie i co należy przekazać użytkownikowi.
  4. Dowody z testów. Sprawozdania, pomiary i oceny zgodności z normami, które potwierdzają deklaracje dotyczące bezpieczeństwa i zgodności.
  5. Materiały i komponenty. Z czego wykonano produkt, jakie zawiera komponenty oraz jakie parametry są istotne dla jego bezpieczeństwa.
  6. Instrukcje i etykietowanie. Instrukcje dla użytkownika, ostrzeżenia, treść etykiety oraz przekazany projekt opakowania.
  7. Produkcja i kontrola jakości. Sposób wytwarzania produktu, stosowane kontrole oraz prowadzone zapisy.
  8. Informacje o incydentach i wypadkach. Dane o incydentach, skargach lub wycofaniach, którymi dysponuje producent, oraz sposób ich wykorzystania.

Dwie z tych ośmiu sekcji mają największe znaczenie podczas przeglądu i kupujący, który dysponuje ograniczonym czasem, powinien poświęcić go właśnie na nie. Sekcja czwarta, czyli dowody z testów, ujawnia możliwości dostawcy: istniejące, identyfikowalne sprawozdania obejmujące sprzedawaną konfigurację i pozostające aktualne. Sekcja ósma, czyli informacje o incydentach i wypadkach, jest w większości plików po prostu pusta, ponieważ większość programów nie tworzy procesu, który pozwalałby ją wypełnić. To właśnie ona decyduje o tym, jak marka odpowie na pierwsze trudne pytanie organu nadzorującego rynek.

Te sekcje zawodzą także w charakterystyczny sposób, który kupujący może sprawdzić. Opis produktu wskazujący rodzinę zamiast konkretnej konfiguracji nie będzie zawierał oznaczenia wersji wskazującego na zmianę. Ocena ryzyka, która nie jest powiązana z instrukcjami, oznacza, że oba dokumenty opracowali różni ludzie w różnym czasie. Sekcja zawierająca dowody z testów ze sprawozdaniami, ale bez identyfikatorów sprawozdań, uniemożliwia ich ponowną weryfikację po zmianie komponentu. Sekcja dotycząca incydentów, która nigdy nie została wypełniona, była albo nieużywana, albo została uzupełniona, lecz nie była aktualizowana.

Osiem sekcji pliku technicznego i wymagania dotyczące każdej z nich

Co nasz katalog może, a czego nie może wnieść do pliku

Nasz katalog jest dokumentem specyfikacyjnym, a nie plikiem zgodności z przepisami. Warto precyzyjnie rozróżnić te dwa dokumenty, ponieważ wyznaczona granica określa, co kupujący musi pozyskać z innych źródeł. Katalog wnosi opis produktu. Każda z dwudziestu ośmiu pozycji zawiera wiersze należące do sekcji pierwszej i piątej: konfigurację i liczbę ogniw, znamionowy czas działania, czas ładowania, metodę ładowania, pojemność etui ładującego w przypadku jej opublikowania, klasę rozdzielczości aparatu, kolor w przypadku jego opublikowania, oznaczenie odporności na przenikanie w przypadku jego opublikowania oraz, w przypadku jednej pozycji, masę.

Katalog nie może wnieść treści sekcji czwartej, ponieważ nasz rejestr produktów wskazuje, że żadna z dwudziestu ośmiu pozycji nie jest dostarczana z materiałami fotograficznymi, wideo ani dowodami w postaci sprawozdań z testów. Nie ma żadnego sprawozdania z testów, które można przesłać dla któregokolwiek modelu z tej serii. Sekcja szósta również jest niedostępna: treść etykiety, instrukcje i projekt opakowania nie są publikowane. Sekcja siódma nie jest publikowana w żadnej formie — katalog nie zawiera opisu procesu produkcyjnego ani kontroli jakości, a także informacji o lokalizacji produkcji żadnego z modeli.

Pierwsza sekcja to miejsce, w którym katalog pomaga, ale jednocześnie jest niejednoznaczny, a niejednoznaczność jest na tyle istotna, że warto wskazać ją dla każdego modelu osobno. Trzy pozycje — model AR, model elektrochromowy i model przewodzenia kostnego — są opublikowane bez formalnego SKU, więc nie ma opublikowanego identyfikatora, który można przenieść do pliku. L2 Utral podaje dwie nazwy wariantów i dwie pojemności etui, nie wskazując, która pojemność odpowiada któremu wariantowi, dlatego plik zawierający określenie „L2 Utral” jest niejednoznaczny w sposób, którego sam katalog nie rozwiązuje. A05 i A06 mają opublikowane identyczne parametry, natomiast różnica między nimi jest w naszych rejestrach oznaczona jako niepotwierdzona. MT5 ma wątpliwą klasyfikację produktu, a V06 i S7 — odesłania do stron, które nie odpowiadają układowi dokumentu. Kupujący tworzący plik na podstawie tych wierszy musi najpierw wyjaśnić każdą z tych kwestii z dostawcą, a rozwiązanie ich na etapie specyfikacji jest tańsze niż na etapie deklaracji.

Czwarta sekcja zawiera również drugą lukę, która jest charakterystyczna dla tej linii produktów i dla komunikacji radiowej. Jedenastu modeli kamer nie opisano wcale wersji Bluetooth, natomiast w przypadku ośmiu modeli audio wersja jest podana — V5.3 w K01 i K02 oraz V5.4 w pozostałych sześciu. W przypadku produktu radiowego plik musi opisywać ocenioną konfigurację radiową, a jeśli katalog nie podaje wersji radiowej modelu kamery, opis ten musi pochodzić z dowodów testowych, a nie ze strony specyfikacji. Dwadzieścia z dwudziestu ośmiu pozycji zawiera pozycję dotyczącą funkcji AI, co oznacza, że zachowanie oprogramowania stanowi część opisu produktu w sposób, którego nie uwzględniłby wyłącznie mechaniczny plik.

Druga sekcja i kwestia certyfikacji wymagają jeszcze jednego szczerego zdania. Katalog zawiera ogólną stronę firmową poświęconą certyfikacji eksportowej, na której znajduje się dziesięć certyfikatów patentowych — osiem wzorów przestrzennych i dwa wzory użytkowe — a tekst katalogu nie zawiera żadnych odniesień do CE, FCC ani RoHS. W całym katalogu nie ma wiersza certyfikacji dla poszczególnych modeli. Sytuacja jest taka sama we wszystkich kategoriach, a nie tylko w jednej z nich, i tylko dwie rzeczy się różnią: w kategorii sportowej oznaczenie IP54 dla V06 i S7 jest adnotacją w katalogu, za którą nie stoi numer raportu z badania przeprowadzonego przez stronę trzecią, natomiast w kategorii dziecięcej nie opublikowano absolutnie niczego. To są wiersze, których kupujący nie może przenieść do pliku tak, jakby stanowiły dowód, a które dostawca musi wyjaśnić.

Sposób zestawienia pliku z czterech strumieni danych

Fotografia wygenerowana przez AI ilustrująca osobę odpowiedzialną za sporządzenie dokumentacji technicznej na potrzeby zgodności z GPSR — obraz 2 z 3

Miejsca, w których plik zwykle zawodzi

Pięć przypadków niepowodzenia odpowiada za większość dokumentacji technicznych, które okazują się niewystarczające, a wszystkie można uniknąć przy odrobinie dyscypliny na etapie specyfikacji.

Kupujący, który potrafi z góry ocenić te pięć ryzyk, znajduje się w materialnie lepszej sytuacji niż kupujący, który discovers je później, a różnica ta przekłada się na terminy premier, a nie na kary. Sama ocena jest krótka. Kryteria krótkiej listy są proste: dla którego modelu i której konfiguracji można dziś udokumentować każdą z ośmiu sekcji? Należy wziąć po jednej konfiguracji każdego modelu na krótką listę, przyporządkować do niej osiem sekcji i zaznaczyć, co istnieje, co jest niejednoznaczne, a czego brakuje. Niejednoznaczność to kategoria, której wartość należy wycenić, ponieważ brak dokumentu to prośba, którą można złożyć, natomiast niejednoznaczny identyfikator trzeba rozwiązać, zanim ktokolwiek będzie mógł nawet złożyć taką prośbę. Przeprowadzenie oceny dla jednej konfiguracji każdego modelu, zamiast dla całej linii, pozwala uzyskać krótką listę odzwierciedlającą produkty, które faktycznie trafią na rynek.

Plik został sporządzony dla modelu, a nie dla konfiguracji. To najczęstszy przypadek niepowodzenia i najłatwiejszy do sprawdzenia. Opublikowana przez nas linia produktów podaje cztery różne przykłady pokazujące, że rozróżnienie to ma znaczenie: L2 Utral podaje dwie nazwy wariantów i dwie pojemności etui bez wskazania ich wzajemnej korelacji; cztery modele kamer podają pojemność etui ładującego, ale nie metodę ładowania, więc dwa urządzenia o tej samej pojemności ogniwa nie są tym samym produktem; cztery kolejne modele kamer nie mają wcale wiersza dotyczącego etui ładującego, więc zawartość opakowania nie jest zdefiniowana w katalogu; a kolor opisano wyłącznie dla dwóch modeli kamer. Plik zbudowany na podstawie nazwy modelu przejmuje wszystkie te cztery niejednoznaczności.

Oprogramowanie zmieniło się po podpisaniu pliku. Plik opisuje produkt, a w przypadku produktu połączonego produkt obejmuje również jego sposób działania. Dwadzieścia z dwudziestu ośmiu pozycji w naszym katalogu zawiera pozycję dotyczącą funkcji AI. Jeśli zmienią się zachowanie asystenta, zestaw wyzwalaczy głosowych lub sposób parowania, ocenę ryzyka należy ponownie rozważyć, ponieważ analiza zagrożeń mogła zostać opracowana na podstawie wcześniejszego sposobu działania. Marka, która nie ma od dostawcy trasy powiadamiania o zmianach, dowiedzie się o tym od klienta.

Projekt graficzny rozjechał się względem pliku. Treść etykiety, projekt opakowania i oferta online znajdują się na powierzchni zgodności z przepisami, a wszystkie trzy tworzą osoby, które nie są właścicielem pliku. Projekt graficzny jest zwykle zlecany wcześnie, sprawdzany przez marketing, a nie przez dział inżynierii, i nigdy nie jest ponownie weryfikowany. Najczęściej stwierdzanym problemem podczas przeglądu dokumentacji nie jest brak raportu, lecz ostrzeżenie na opakowaniu, którego nie ma w instrukcji.

Do procesu włączył się drugi zakład produkcyjny. Katalog nie publikuje zakładu produkcyjnego dla żadnego modelu, więc kupujący nie może na podstawie specyfikacji sprawdzić, czy produkt pochodzi z jednego, czy z dwóch źródeł. Nowy zakład zmienia nie tylko łańcuch dostaw, lecz także plik techniczny, ponieważ dowody zostały zebrane w konkretnym zakładzie, przy określonych kontrolach procesu.

Plik pozostał w fabryce. Jest to usterka pozbawiona treści technicznej, a zarazem najdroższa. Marka składa deklarację i odpowiada przed organem nadzorczym, natomiast plik znajduje się w budynku dostawcy. Rozwiązaniem jest rozwiązanie proceduralne, tanie na początku programu: marka przechowuje wzorcowy egzemplarz pliku, dostawca przechowuje dowody i je przekazuje, a po jednej wyznaczonej osobie po każdej stronie odpowiada za dokładność pliku. Odniesienie do listy kontrolnej dotyczącej certyfikacji przedstawia szerszy zestaw dokumentów towarzyszących plikowi. Warto ją przeczytać razem z tą stroną, ponieważ plik jest jednym elementem większego łańcucha dowodowego, a nie samodzielnym dokumentem.

Fotografia wygenerowana przez AI ilustrująca osobę piszącą plik techniczny na potrzeby zgodności z GPSR — obraz 3 z 3

Pytania, które należy rozstrzygnąć przed opracowaniem pliku

Osiem pytań rozwiązuje większość praktycznych kwestii związanych z ryzykiem, a udzielenie odpowiedzi na nie przed sporządzeniem dokumentacji jest znacznie tańsze niż późniejsze wprowadzanie poprawek. To one decydują również, czy plik w ogóle można będzie utrzymywać.

  1. Kto jest wyznaczone właścicielem pliku — imię i stanowisko — oraz gdzie przechowywany jest wzorcowy egzemplarz?
  2. Czy plik obejmuje konfigurację — model, wariant, kolor, etui, akcesoria i oprogramowanie sprzętowe — i w jaki sposób jest to zapisane, aby czytelnik mógł to jednoznacznie rozpoznać?
  3. Kto przechowuje dowody z testów i czy można je udostępnić dla dokładnej konfiguracji, a nie dla całej rodziny produktów?
  4. Kto opracowuje i podpisuje ocenę ryzyka oraz dla jakiego scenariusza użytkowania i rynku?
  5. Kto pisze instrukcję dla użytkownika i treść etykiety oraz w jaki sposób są one uzgadniane z oceną ryzyka?
  6. Jakie powiadomienie o zmianach przekazuje dostawca i co jest powodem do ponownego otwarcia pliku?
  7. Czy istnieje zakład produkcyjny inny niż ten, z którego pochodzą dowody, i w jaki sposób jest to odnotowane?
  8. Jak wygląda procedura zgłaszania incydentów i skarg oraz kto jest wyznaczony do ich odbierania i podejmowania działań?

Pytania, które należy rozstrzygnąć przed opracowaniem pliku technicznego

Osiem pytań najlepiej traktować jako listę kontrolną należytej staranności, a nie jako wytyczne do sporządzania dokumentów. Kolejność, w jakiej na nie udzielamy odpowiedzi, decyduje o tym, ile elementów pliku uda się później uratować. Przed złożeniem zamówienia pytania te pokazują, jakie dowody może przedstawić dostawca i co musi opracować marka; po złożeniu zamówienia wskazują, czego brakuje w pliku, do którego marka już się zobowiązała. Model, którego dotyczy plik, ma mniejsze znaczenie niż etap, na którym zadajemy te pytania, ponieważ na każde z nich łatwiej odpowiedzieć, gdy specyfikacja nie została jeszcze zatwierdzona, niż po jej ostatecznym ustaleniu. Kosztem jest czas na początku programu w zamian za plik, którego nie będzie można ukończyć na jego końcu.

Piąte pytanie zasługuje na większą uwagę, niż sugeruje jego pozycja. Instrukcje i ostrzeżenia to miejsca, w których ocena ryzyka staje się widoczna dla użytkownika, a zarazem te miejsca, w których interes komercyjny marki najczęściej rozchodzi się z interesem w zakresie zgodności z przepisami. Zbyt słabe ostrzeżenie tworzy odpowiedzialność prawną; zbyt wyczerpujące ostrzeżenie zniechęca do korzystania z produktu, który marka sprzedaje, a w kanale, w którym produkt sprzedaje się w oparciu o wygodę, ostrzeżenie przypominające zastrzeżenie prawne kosztuje więcej na popycie, niż oszczędza na ryzyku. Rozwiązaniem jest opracowanie oceny ryzyka i instrukcji na podstawie tego samego scenariusza, przez tę samą osobę oraz ich wspólny przegląd — jest to kwestia organizacji pracy, a nie samych dokumentów.

Pytania trzecie i szóste decydują o tym, czy dokumentacja jest żywym dokumentem, czy archiwum. Dostawca, który potrafi przedstawić dowody dla konfiguracji przekazywanej do wysyłki i uprzedza kupującego o każdej zmianie, zamienia dokumentację techniczną w utrzymywany obiekt z wyznaczoną osobą odpowiedzialną. Dostawca, który nie potrafi zrobić żadnej z tych rzeczy, pozostawia markę z obowiązkiem utrzymywania dokumentacji, której nie jest w stanie aktualizować — jest to zobowiązanie, którego marka nie może dotrzymać na własnym rynku.

Granica, którą wyznaczamy w tej kwestii

Nie publikujemy dokumentacji technicznej dla żadnego z dwudziestu ośmiu wpisów ani nie przedstawiamy strony dotyczącej patentów na poziomie firmy lub adnotacji jako zamiennika dowodów testowych. Publikujemy natomiast opis produktu, od którego dokumentacja mogłaby się rozpocząć: dwadzieścia osiem wpisów w kategoriach kamera, dźwięk, sport, dzieci oraz trzech kategoriach bez numerów SKU; konfigurację ogniw, czas pracy, czas ładowania i metodę ładowania opublikowane dla każdego wpisu, przy czym metoda ładowania nie jest opublikowana dla L1 Pro i CY03 ani dla MT6 i CY05; pojemność etui ładującego opublikowana dla pięciu modeli kamer, etui przedstawione bez pojemności dla dwóch kolejnych, a wiersz dotyczący etui ładującego całkowicie brak dla czterech modeli; klasę rozdzielczości kamery opublikowaną dla wszystkich jedenastu modeli kamer, bez publikowania żadnych dodatkowych informacji o kamerach w tej serii; IP54 dla V06 i S7 jako adnotację bez numeru raportu podmiotu trzeciego; wagę opublikowaną tylko dla jednego wpisu, MT6 — 158 gramów dla korpusu okularów z wyłączeniem składanego etui; oraz kolor opublikowany wyłącznie dla dwóch modeli kamer.

Poinformujemy również, gdzie nasz własny katalog nie może stanowić źródła, ponieważ dokumentacja złożona z niepełnych wierszy jest dokumentacją wadliwą: w żadnym opublikowanym materiale dla żadnego modelu nie istnieją raporty testowe, fotografia, wideo ani poszczególne wiersze certyfikacji dla każdego modelu, a zarejestrowane przez nas otwarte kwestie — trzy wpisy bez formalnego numeru SKU, dwie nazwy wariantów L2 Utral, identyczne parametry A05 i A06, wątpliwa klasyfikacja MT5, odesłania do stron V06 i S7, stan certyfikacji kategorii dziecięcej oraz wzmocnienie na przewodnictwie kostnym o wartości 35 dB — muszą zostać zamknięte z dostawcą, zanim dokumentacja będzie mogła precyzyjnie wskazywać produkt.

Natomiast nie przygotujemy dokumentacji w imieniu marki, a następnie jej nie przekażemy, ponieważ dokumentacja, której nigdy nie utrzymywała strona składająca deklarację, nie jest dokumentacją utrzymywaną i nie przetrwa pierwszej zmiany. Jeśli podasz nam model, konfigurację i rynek, wskażemy, które opublikowane wiersze mogą uzupełnić opis produktu, które z nich są puste, które otwarte kwestie trzeba najpierw rozwiązać z nami oraz skąd i w jaki sposób należy pozyskać oraz rozdzielić pozostałe sekcje.

Czat na WhatsApp
Twoje doświadczenia na tej stronie zostaną ulepszone dzięki zezwoleniu na pliki cookie.