Akıllı gözlük OEM/ODM üreticisi · Shenzhen, Çin +86 19835872450 sales@cynrin.com
OEM & ODM

Geliştirme Süreci: Tasarım ve Prototip Aşaması

Gereksinim dokümanının imzalandığı anda kalıpların üretilmeye başlandığı ana kadar, alıcıların sıklıkla hafife aldığı bir aşama vardır. Tedarikçiler…

CYNRIN Mühendislik ve Tedarik Ekibi tarafından/ Jul 22, 2023/ 18 dk okuma
Geliştirme Süreci: Tasarım ve Prototip Aşaması

Bir gereksinim belgesinin imzalandığı andan kalıpların işlenmeye başlandığı ana kadar, alıcıların sıklıkla küçümsediği bir aşama vardır. Tedarikçiler buna tasarım, mühendislik, ön geliştirme veya DVT der. Alıcılar ise bunu hiçbir şeyi kesin olarak çözmeyen çizimler, sorular ve numuneler dönemi olarak deneyimler. Projenin en büyük ve geri dönüşü olmayan maliyetinin sessizce şekillendiği aşama da budur. Üretime geçen bir proje ile yolda kalan bir proje arasındaki fark genellikle bu aşamada belirlenir.

Bu makale, söz konusu aşamanın CYNRIN geliştirme çerçevesindeki karşılığını ele alır: tasarımın fiilen neyi çözdüğünü, prototipin ne için ve ne için olmadığını, üç farklı numune türünün birbiriyle nasıl ilişkili olduğunu ve numune, gönderildiği soruya cevap vermeden geldiğinde nelerin sorulması gerektiğini anlatır. Bu içerik, geliştirme süreci genel bakışı ile onu takip eden mühendislik ve özelleştirme çalışmaları arasında yer alır.

Geliştirme sürecinin tasarım aşaması: çerçevenin kapsamı

Bu çerçevede tasarım, endüstriyel tasarım anlamına gelmez. Kulaklığın stili, rengi, malzemesi veya endüstriyel görünümü anlamına gelmez. Ürünü bir sunum slaytında bitmiş gibi gösteren bir dizi render hazırlamak anlamına da gelmez. Bunların hiçbiri buradaki görev değildir ve bunları bekleyerek gelen bir alıcı, aşamayı tamamen yanlış yorumlar.

Tasarım, dondurulmuş gereksinimin üretilebilir bir teknik şartnameye dönüştürülmesi anlamına gelir. Gereksinim belgesi, ürünün ne olması gerektiğini söyler. Üretilebilir teknik şartname ise gereksinimin her bir unsurunun fiilen nasıl gerçekleştirileceğini ve bunun mühendislik emeği ile kalıp maliyeti açısından neye mal olacağını belirtir. Gereksinim, niyetin bir ifadesidir. Üretilebilir teknik şartname ise yapının ifadesidir: hangi bileşenlerin, hangi yapılandırmada, hangi arayüzlerle, hangi yazılım sürümüyle, hangi muhafazaya monte edilerek, hangi pillerle doldurulacağı ve hangi kutuya paketleneceğini tanımlar.

Projeler ikisi arasındaki farkta başarısız olur. Bir gereksinim tamamen makul ve iyi yazılmış, iki tarafça da imzalanmış olabilir; ancak yine de seçilen platformla üretilebilir olmayabilir. Bu fark, gereksinim sayfasına kimsenin yazmadığı ayrıntılarda ortaya çıkar: çipin fiilen hangi kodeği çıkarabileceği, mikrofon dizisinin muhafaza içinde yeterli paya sahip olup olmadığı, termal ped ve esnek kablo hesaba katıldığında istenen pil kapasitesinin iç hacme sığacak şekilde olup olmadığı, seçilen şarj konnektörünün pillerin ihtiyaç duyduğu akımı taşıyıp taşıyamadığı ve gereksinime uygun bantın anten geometrisini gölgelemeden taşıyıp taşıyamayacağı.

Bu ayrıntıları çözmek tasarım çalışmasıdır. Her biri, somut bir cevabı üretmesi, belgelemesi ve üstlenmesi gereken küçük bir sorudur.

Bu nedenle tasarım aşamasının çıktısı bir görsel veya slayt değildir. Sonraki aşamanın tahminlerle ilgilenmeden üretim yapabileceği bir teknik şartname ve gereksinim imzalandığında açık kalan kararların nasıl kapatıldığına dair bir kayıttır. Bir karar kapatılamıyorsa — platform gereksinimin istediği işlevi gerçekleştiremediği için veya bunu yapmanın gereksinimin yetkilendirmediği bir yön değişikliği gerektirmesi nedeniyle — bu bir tespittir. Tespitler sessizce içselleştirilmek yerine alıcıya bildirilir.

İşte tasarım aşamasının fiilen neyi çözdüğü ve sonraki aşamaya neler devrettiği:

  1. Gereksinime göre bileşen seçimi. Dondurulmuş gereksinimin her satırı, bu satırı karşıladığı gerekçesi varsayılmak yerine açıkça belirtilerek belirli bir bileşen veya alt sistemle eşleştirilir. Gereksinimin bir satırını karşılayan hiçbir bileşen bulunmadığında, ilgili satır açık olarak işaretlenir.
  2. Mekanik çözümleme. Muhafaza, bant, menteşe, port yerleşimi, düğme ve kumanda düzeni, elektronik bileşenlerin montajı, termal yol ve hangi pil ile kart kombinasyonunun sığacağını belirleyen iç hacim bütçesi.
  3. Yazılım sürümü tanımı. Dondurulmuş gereksinime karşılık gelen yazılım sürümü: hangi özelliklerin etkin, hangilerinin kapalı, hangi varsayılan ayarların kilitli olduğu ve yazılımın test koşullarında hangi davranışları sergilemesi beklendiği. Bir sürüm tanımlayıcısı ve özellik yapılandırması, sonradan eklenen bir unsur değil, tasarım çıktısının parçasıdır.
  4. Kalıp tanımı. Hangi parçalar için kalıp gerektiği, her birinin hangi türde kalıba ihtiyaç duyduğu ve kalıbın üretim hattının tükettiği hangi çıktıları ürettiği.
  5. Açık kalemler listesi. Tasarım aşamasının kapatamadığı her soru, karar sorumlusunu ve soruyu kapatacak hususla birlikte.

Hiçbiri pazarlama çalışması değildir. Hiçbiri basın bültenine koyabileceğiniz bir sayı üretmez. Bunun yerine üretilebilir bir teknik şartname ortaya koyar.

En sık unutulan nokta olduğu için vurgulanmayı hak eden bir konu var. İmzalanan gereksinim belgesi yetkilidir. Tasarım, ürünü sessizce yükseltme hakkına sahip değildir. Tasarım aşamasında, yazılı haliyle belirtilen gereksinimin karşılanamayacağı ortaya çıkarsa doğru yaklaşım bunu açıkça belirtip kararı alıcıya bırakmaktır; farklı bir sensörü veya farklı bir pili kullanıp gereksinimin niyetle karşılandığını ilan etmek değildir. Üretim hattındaki ürünün imzalanan üründen farklı olduğu bir projede, uyumluluk dosyası sonraki bir kontrolde yanlış ürün temelinde hazırlanır. Bunu geri almak pahalıdır ve burada tamamen önlenebilir.

Bu aşamada yapacağımız şey, gereksinimin her satırını belirli bir bileşen veya mühendislik eylemiyle eşleştirmek, kalan kısımları da sorumluları belirtilmiş açık bir açık maddeler listesi olarak bildirmektir. Bu kontrolün anlamlı olmasını isteyen alıcılar, liste kısa olsa bile ve özellikle kısa olduğunda bunu talep etmelidir.

Geliştirme sürecini tasvir eden yapay zekâyla üretilmiş fotoğraf: tasarım ve prototip aşaması — 3 görselden 1'i

Bir prototipin asıl amacı nedir

Bu çerçevede bir prototipin tek bir görevi vardır: özelleştirmenin riskli kısmının üretilebilir olduğunu kanıtlamak. Ürünün bütününün iyi olduğunu değil, ticari açıdan cazip olduğunu değil, elde beklentileri karşılayacağını kanıtlamak değildir. Projeyi riskli hâle getiren belirli bilinmeyen ortadan kaldırıldığını kanıtlar.

Bu bakış açısı önemlidir; çünkü bir prototip programı kolayca kapsamlı bir hâle gelebilir. Altı işlevi test etmek için on numune üretilir. Gerçek soru yalnızca uyum ve toleransla ilgiliyken prototip yeniden çalıştırılır. Numune programı bir tanıtım gibi değerlendirilir. Altı kontrolden oluşan bir süreçte prototip, belirli bir soru bağlanmış teknik bir araçtır; bu araç yalnızca soru numune üretilmeden önce yazıya dökülürse anlamlıdır.

Bir özelleştirmenin riskli kısmı her zaman insanların beklediği yerde değildir. Genellikle hem yeni hem de sonuçları açısından önemli olan şeydir. yaygın durumları düşünün:

  • Yeni bileşen bu gövdede daha önce hiç kullanılmamıştır. Farklı bir ekran modülü, farklı bir kamera modülü, farklı bir ses kodeki; bunların her biri akustik yolu, termal yolu, güç bütçesini ve mekanik uyumu aynı anda değiştirir. Risk bileşenin kendisinde değil, entegrasyondadır.
  • Yeni etkileşim kontrol davranışını değiştirir. Farklı bir kontrol şeması, farklı bir hareket, farklı bir düğme eşlemesi, farklı bir eşleştirme akışı. Risk yazılım ve insan faktörlerinin birlikte çalışmasındadır; çünkü tezgâhta çalışan bir kontrol, baş üzerinde kullanılamaz olabilir.
  • Yeni muhafaza, bu geometrinin ilk kez üretildiği durumdur. Yeni kalıp geometrisi yeni toleransları, yeni çekim açılarını ve yeni montaj sırası sorularını beraberinde getirir. Risk estetikte değil, üretimdedir.
  • Yönetmelik açısından hassas davranış yenidir. Farklı bir kablosuz yapılandırma, farklı bir güç rejimi, farklı bir kamera düzeni. Buradaki risk, uyumluluk dosyasının sonraki bir kontrolde bunu kapsamayabilecek olmasıdır.

Her birinin farklı bir prototip sorusu ve farklı kanıtlar gerektirmesi vardır. Bunlardan hangisini test ettiğini belirlemeyen bir prototip, hipotez olmadan üretilmiştir ve bize faydalı biçimde başarısız olamaz.

Toplu üretim öncesinde tasarım ve prototip kontrollerini gösteren geliştirme süreci

Gereksinimin üretilebilir bir şartnameye dönüştürüldüğü tasarım aşaması

Bir prototipin üretimden önce kabul koşulları olarak belirtilmesi gerekenleri şöyle ifade edebiliriz:

  1. Riskli kısım, belirtilen koşullar altında belirtilen eşiği karşılar. Yalnızca “çalışıyor” olması değil, gereksinimin ima ettiği ölçülebilir koşul. Belirli bir yalıtım değerini koruması gereken bir mikrofon, üzerinde anlaşılan belirli bir düzeneğe karşı bu değere göre test edilir.
  2. Riskli kısım ile ürünün geri kalanı arasındaki arayüz korunur. Risk entegrasyon ise prototip, entegrasyonu tezgâh düzeneğinde değil, gerçek muhafaza içinde gösterir.
  3. Montaj sırası uygulanabilir. Birisi onu, üretim hattının kullanacağı sırayla üretmiştir.
  4. Hata davranışı anlaşılmıştır. Riskli kısım uç koşullarda beklenmeyen davranış gösterebiliyorsa prototip, bu beklenmeyen davranışın nasıl göründüğünü ve yazılımın buna nasıl tepki verdiğini gösterir.

Bir prototipin göstermediği ve size gösterdiği iddia edilmemesi gerekenler şunlardır:

  • Pazar kabulü. Bir prototip, alıcıların satın alıp almayacağını size söyleyemez. Bu ticari bir sorudur ve pilot üretimden önce değil, sonra yanıtlanır.
  • Toplu üretimde dayanıklılık. Bir prototip, elle montajlanan küçük bir üretimdir. Üretim hattının verimini öngörmez.
  • Maliyet. Prototip, birim maliyet açısından programdaki en pahalı üründür; çünkü kalıplama maliyeti hiçbir şey üzerinde amortismana tabi tutulmaz. Bir prototipten elde edilen her maliyet rakamı, ürün maliyeti değil, prototipin bir sonucudur.
  • Yasal uygunluk. Prototip bir uyumluluk aracı değildir. Prototip üzerinde yapılan test bir rapor oluşturmaz; rapor ise beyan değildir. Bu sınırı açıkça belirteceğiz: Prototip üretilebilirliği kanıtlar; uyumluluk dosyası ise daha sonraki bir aşamada pazara giriş iddiasını destekleyen belgedir. Bir tedarikçi, sertifikasyon kanıtı olarak prototip sunarsa bu bir kategori hatasıdır ve erkenden düzeltilmelidir.

Bu aşamada yapacağımız şey, üretim öncesinde kabul koşullarını yazılı olarak belirtmek, testi bu koşullara karşı gerçekleştirmek ve hangi koşulun karşılandığını, hangisinin karşılanmadığını raporlamaktır. Sorusunu kapatan bir prototip, imzalayacağımız bir aşama çıktısıdır; kapatmayan prototip ise genel bir izlenim olarak geçmesine izin vermek yerine yazılı olarak ortaya koyacağımız bir bulgudur.

Alıcılar için faydalı bir yaklaşım, prototipin kabul koşullarının üretim öncesinde, tam olarak gereksinim belgesinde olduğu gibi yazılı ve imzalı olmasını istemektir. Başarı ölçütleri sonradan yazılan prototipler genellikle başarılı olur; çünkü ölçütler sonuca göre tanımlanmıştır.

Prototip kabul koşulları ve kanıt kontrol listesi

Sorunun diğer yarısı — özelleştirmenin hangi bölümünün riskli olduğunu nasıl belirleyeceğimiz — tasarım değerlendirmesidir; ancak yapılandırılmış bir değerlendirmedir ve alıcılar buna katılabilir. İşe yarayan çerçeve şudur: Her özelleştirme satırı için çalışmasının neye bağlı olduğunu sorun, ardından bu koşullardan hangisinin şu anda bilinmediğini sorun. En fazla bilinmeyene sahip ve aynı zamanda en büyük sonucu doğuran satır, riskli satırdır. İki satırın da bilinmeyenleri varsa, yanlış cevabın kalıplamayı değiştirdiği satır önce prototip edilmelidir; çünkü kalıplama, programdaki en az geri alınabilir maliyettir.

Geliştirme sürecini gösteren yapay zekâ tarafından üretilmiş fotoğraf: tasarım ve prototip aşaması — 3 görselden 2'si

Mühendislik numuneleri, altın numuneler ve üretim numuneleri

Bu çerçevede üç tür numune ortaya çıkar ve bunlar sıklıkla karıştırılır; bu da gerçek sözleşmesel sorunlara yol açar. Amaçları, kabul ölçütleri ve sonuçları birbirinden farklıdır.

Mühendislik numunesi, test etmek amacıyla üretilmiş bir üründür. Elle monte edilmiş olabilir, sertleştirilmemiş veya geçici kalıplar kullanabilir, yeniden işlem görmüş olabilir ve üretim hattının uygulayacağından farklı olabilir. Değeri bilgidir: Neyin çalıştığını, neyin çalışmadığını ve nelerin değiştirilmesi gerektiğini gösterir. Açıkça bir kalite referansı değildir ve asla böyle bir referans olarak gösterilmemelidir. Alıcılar, mühendislik numunesi bitmiş göründüğü için bazen bir toplantıda onay imzalar ve ardından üretim birimlerinin bununla eşleşmesini bekler. Bu beklenti, bu sektördeki anlaşmazlıkların önemli bir bölümünün kaynağıdır.

Altın numune, referans birimdir. Kabul edilebilir ile kabul edilemez arasındaki sınırın fiziksel tanımıdır. Bir kez imzalandığında kendisine karşı karşılaştırılır; pilot üretim ve seri üretim için denetim ölçütleri de bu numuneye göre yazılır. Özellikleri bir doğrulama kaydına aktarılır: eşleşme davranışı, ses çıkışı ve kanal davranışı, şarj davranışı ve göstergesi, varsa kamera işlevi ve kontrol davranışı ile gözlemlenebilir kozmetik ve işlevsel temel. Yazılı bir kayda karşı belgelenmemiş bir altın numune, başka bir birimden ibarettir; onu referans yapan şey kayıttır.

Üretim numunesi — daha doğru ifadeyle, üretim kalıplarıyla üretim hacminde üretilen birimler — hattın mühendislik üretiminin yaptığını tekrarlayabildiğine dair ilk kanıttır. Seri üretim öncesi pilot üretimin yerini hak ettiği yer burasıdır. Mühendislik numunelerinin asla ortaya çıkaramadığı değişiklikler, prototip gerçek parça doğru konumda olacak şekilde elle üretildiğinde, hat tam bir parti çalıştırdığında ortaya çıkar: bildirilmemiş bir tedarik değişikliği, kâğıt üzerinde teknik olarak eşdeğer ancak görünür olarak farklı bir alternatif bileşen ya da hızla tekrarlanamayan bir süreç adımı.

Bu üçünün sırası alıcı için önemlidir; çünkü hangi anda hangi kanıtın bulunacağını belirler:

Mühendislik numunesi, altın numune ve üretim numunesinin karşılaştırılması

Sıra, önce mühendislik numuneleriyle başlar; çünkü soru teknik bir sorudur. Tasarım, bir referans birimin üretilip imzalanabileceği kadar kararlı hâle geldiğinde altın numune gelir. Üretim numuneleri en son, üretim kalıplarıyla, üretim hacminde ve altın numuneye karşı denetlenerek üretilir.

Satın alma açısından pratik sonuç şudur: altın numune, numune aşamasında imzalanmalıdır; ne daha sonra ne de daha önce. Daha erken imzalanırsa, tasarımın hâlâ değişeceği bir referansı dondurmuş olursunuz. Daha sonra imzalanırsa, pilot üretim gerektiğinde elinizde bir referans olmaz. Ayrıca altın numunenin kendisi için saklama ve sorumluluk devri düzenlemesi gerekir; çünkü fiziksel bir nesnedir ve durumu, sahip olduğu yetkiyi etkiler — düşürülmüş, sıcak bir araçta saklanmış veya bir fuarda tanıtım ünitesi olarak kullanılmış bir altın numune artık temiz bir referans değildir.

Bir alıcı, bir prototip programı kapsamında şunları talep etmeli ve yazılı olarak almayı beklemelidir:

  1. Prototipin yazılı kabul koşulları; üretim öncesinde imzalanmalı ve nelerin gösterilmiş olması gerektiğini açıklamalıdır.
  2. Her bir kabul koşulunun arkasındaki test kanıtları; testin ürettiği biçimde olmalıdır — ölçüm formu, test videosu, günlük veya fikstür fotoğrafı. "Başarılı" yazan bir slayt yeterli değildir.
  3. Prototipin test etmediği konuların açık bir listesi; böylece test edilmemiş alanların varsayılan olarak boş kabul edilmesi yerine bilinmesi sağlanır.
  4. Prototipin üretildiği hâliyle yapılandırması; prototip yapılandırması, iterasyon sırasında spesifikasyondan ayrışabileceğinden hangi bileşenlerin fiilen takıldığını da içermelidir.
  5. Donmuş gereksinimden tüm sapmaların listesi; her biri için onay bulunmalıdır.

Dördüncü ve beşinci unsurlar en önemli olanlardır, ancak en az gönderilenlerdir. Üretildiği hâliyle yapılandırma ve sapma listesi, projenin yön değiştirmesini önler ve daha sonra altın numuneye anlam kazandıran kanıtlardır.

Alıcı tarafında açıkça ifade edilmesi gereken bir kural daha var: gayriresmî olarak teslim edilen bir numune — bir fuarda verilen ünite, ofise hediye olarak kuryeyle gönderilen ünite veya bir fiyat teklifi e-postasına eklenmiş ünite — hiçbir yükümlülük veya referans oluşturmaz. Kabul koşulları ve kanıt taşımadığı için bu çerçevede mühendislik numunesi değildir. Bunu bir proje ürünü değil, bir satış ürünü olarak değerlendirin.

Alıcının bu aşamada yazılı olarak edinebilmesi gereken ikinci konu, altın numunenin sorumluluk devridir. Referans ünitesini alıcı adına üretip sakladığımızda, seri veya model numarasını, firmware sürümünü, imza tarihini, saklama koşullarını ve sonrasındaki her sorumluluk devrini kaydedeceğiz. Geçmişi bilinmeyen bir referans, uyuşmazlıkları çözmek için kullanılamaz; çünkü her uyuşmazlıkta ilk soru, referansın kendisinin hâlâ geçerli bir referans olup olmadığıdır.

Geliştirme sürecini gösteren yapay zekâ tarafından üretilmiş fotoğraf: tasarım ve prototip aşaması — 3/3 görsel

Bir prototip geldiğinde sorulacak sorular

Numuneler gelir. İkna edici görünürler. Genellikle ilk soru, yeterince iyi olup olmadıklarıdır; ancak bu yanlış sorudur, çünkü ne için yeterli olduğu hiç belirtilmez. Verimli yaklaşım, prototipin amacından geriye doğru ilerleyerek mevcut olması gereken kanıtları belirlemek ve bu kanıtların gerçekten mevcut olup olmadığını görmektir.

Aşağıdaki liste, bir prototip geldiğinde ve çözmesi gereken soruyu çözmediğinde tedarikçiye sorulacak sorulardır. Gerçek eksiklik olarak ortaya çıkma sıklıklarına göre sıralanmıştır.

  1. Bu prototipin yazılı sorusu neydi? Üretim öncesinde imzalanmış bir kabul koşulu yoksa bunu açıkça belirtin ve sonucu kanıt yerine gözlem olarak değerlendirin. Gözlemin hâlâ değeri vardır ancak bir kapıyı kapatamaz.
  2. Bu numune, dondurulmuş gereksinimin hangi belirli satırını test ediyor? Yanıtı özellik açısından değil, gereksinim açısından ifade edin. "Yeni Ses yolunun üretime benzer muhafazada test edildiği" uygun bir yanıttır. "Yeni Sesin test edildiği" ise uygun değildir; çünkü risk yalnızca yeni Ses değil, o muhafaza içindeki yeni Ses olmuştur.
  3. Gerçekte hangi bileşen takıldı ve bunu nereden biliyoruz? Amaçlanan yapılandırmayı değil, üretildiği hâliyle yapılandırmayı isteyin. Bir prototip üzerinde iterasyon yapıldıysa süreçte birden fazla revizyon olabilir; bu birimin hangi revizyon olduğunu sorun.
  4. Başarısız olduğu şey neydi? Yalnızca başarıları bildiren tedarikçi ya doğru şeyi test etmemiştir ya da bunu size söylememeyi tercih etmiştir. Birimin neleri yapamadığını ve bu başarısızlığın üretim öncesinde bilinip bilinmediğini sorun.
  5. Bu birim elle mi üretildi, yoksa seri üretim hattında mı? Üretim aparatları kullanıldı mı? Bu, prototip sonucunun ne ölçüde üretime aktarılabileceğini belirler. Gerçek bileşenler doğru konumda bulunan elle üretilmiş bir birim, entegrasyon hakkında çok bilgi sağlayabilir; tekrarlanabilirlik hakkında ise neredeyse hiçbir bilgi sağlamaz.
  6. Hiç test edilmeyen şeyler nelerdir? Gereksinim belgesini satır satır, prototipin neyi test ettiğiyle karşılaştırın. Test edilmemiş satırlar asıl riski oluşturur ve genellikle ilginç olmayan satırlardır.
  7. Hangi kararlar hâlâ açık? Sorumlularıyla birlikte açık kalemler listesini isteyin. Gereksinimin bir satırı prototip aşamasında hâlâ açıksa, sonraki süreçteki zaman planı ve maliyetler bir teklifin ima ettiğinden daha kesin değildir; ticari görüşme de bunu yansıtmalıdır.
  8. Bu numune, daha sonra imzalanacak altın numuneyle eşleşiyor mu? Prototip ile gelecekteki altın numune malzeme, işçilik veya yapılandırma bakımından farklılaşacaksa, hangi farkların bilinçli, hangilerinin ise yalnızca prototip üretiminden kalan artıklar olduğunu sorun. Prototip aşamasındaki kozmetik değişiklikler, pilot üretim sırasında yeniden ortaya çıkan uyumsuzlukların en yaygın nedenidir.
  9. Bu, aparatlar üzerinde neyi değiştiriyor? Enjeksiyon kalıbıyla üretilen bir parçaya dokunan her tasarım kararı aparatları değiştirir. Artık çelikle sabitlenen ve hâlâ hareket edebilecek kısımların neler olduğunu sorun. Sürecin bu noktasında durdurmanın maliyeti tanımlanır ve bunu daha sonraya bırakmak yerine yazılı olarak görüşmek gerekir.
  10. Kanıt kaydı nedir? Özetin değil, belgeleri isteyin. Gereksinim belgesi, üretim spesifikasyonu, sapma listesi ve nelerin test edildiğine dair kayıt.

Son konuyla ilgili olarak pragmatik olun. Bu soruların çoğu yanıtlanabilir ve tedarikçilerin çoğu, yanıt verebilecekleri bir biçimde sorulduğunda bunları yanıtlar. Sorun genellikle isteksizlik değildir. Sorun, tedarikçinin mühendislik kaydı ile alıcının beklentisinin iki farklı biçimde saklanması ve kimsenin bunlar arasında bir çeviri istememiş olmasıdır.

Bir prototip sorusunu kapatmazsa, hangi kabul koşulunun karşılanmadığını açıkça belirtecek, boşluğu teknik olarak tanımlayacak ve bunu kapatmak için gereken belirli sonraki üretimi ortaya koyacağız; finished görünen bir prototipi sunup görüşmeyi ilerletmeyeceğiz. Burada dürüst bir şekilde çözülmemiş bir yanıtın maliyeti ek bir mühendislik turudur. Çözülmemiş bir yanıtın sessizce altın numune ve pilot üretime taşınmasının maliyeti ise eşleşmeyen bir üretim partisidir; bu belirgin biçimde daha pahalıdır.

Bu aşamanın altı kapılı süreç içindeki konumu, öncesinde ve sonrasında neler olduğu dâhil, daha geniş bir bakış için geliştirme süreci genel bakışına bakın. Dondurulmuş gereksinimi takip eden belirli mühendislik ve özelleştirme kararları için mühendislik ve özelleştirmeye bakın. Numune taleplerinin satın alma tarafında genellikle nasıl ele alındığını — numuneleri kimin ödediği ve numune ücretinin neleri kapsayıp neleri kapsamadığı dâhil — numuneler ve satın almaya bakın.

Bu makaleden çıkarılmaya değer tek şey, sandığınızdan daha erken sorulması gereken bir sorudur: gereksinim imzalandığında, riskli kısmının hangisi olduğunu sorun. Yanıt size prototipin ne amaçla üretildiğini, neyi kanıtlaması gerektiğini ve üretim hattının numunenin gösterdiğini tekrarlaması için ileride nelerin doğru olması gerektiğini söyler.

WhatsApp'ta sohbet edin
Bu sitedeki deneyiminiz çerezlere izin vererek iyileştirilecektir.