ผู้ผลิตแว่นตาอัจฉริยะแบบ OEM/ODM · เซินเจิ้น ประเทศจีน +86 19835872450 sales@cynrin.com
OEM & ODM

กระบวนการพัฒนา: การออกแบบและขั้นตอนต้นแบบ

ระหว่างการลงนามเอกสารข้อกำหนดกับการเริ่มกลึงเครื่องมือ มีขั้นตอนที่ผู้ซื้อมักประเมินต่ำไป โดยผู้จัดหา…

โดยทีมวิศวกรรมและการจัดหาของ CYNRIN/ Jul 22, 2023/ 3 นาทีในการอ่าน
กระบวนการพัฒนา: การออกแบบและขั้นตอนต้นแบบ

ระหว่างช่วงเวลาที่เอกสารข้อกำหนดได้รับการลงนามจนถึงช่วงที่เริ่มการเปิดแม่พิมพ์ มีขั้นตอนหนึ่งที่ผู้ซื้อมักประเมินต่ำกว่าจริง ซัพพลายเออร์เรียกขั้นตอนนี้ว่าการออกแบบ การพัฒนาด้านวิศวกรรม การพัฒนาก่อนเริ่มต้น หรือ DVT ส่วนผู้ซื้อมักสัมผัสกับขั้นตอนนี้ในฐานะช่วงเวลาของการทำแบบ การตอบคำถาม และการส่งตัวอย่างที่ไม่เคยช่วยข้อยุติอะไรได้อย่างสมบูรณ์ นี่คือขั้นตอนที่ต้นทุนที่ย้อนกลับไม่ได้และมีขนาดใหญ่ที่สุดของโครงการเริ่มก่อตัวขึ้นอย่างเงียบ ๆ รวมทั้งเป็นขั้นตอนที่มักตัดสินว่าโครงการจะผลิตสำเร็จหรือติดขัด

บทความนี้กล่าวถึงขั้นตอนดังกล่าวในกรอบการพัฒนาของ CYNRIN: การออกแบบแก้ปัญหาอะไรจริง ๆ ต้นแบบมีไว้เพื่อทำอะไรและไม่ควรมีไว้เพื่อทำอะไร ตัวอย่างทั้ง 3 ประเภทสัมพันธ์กันอย่างไร และควรถามอะไรเมื่อได้รับตัวอย่างโดยไม่ได้ตอบคำถามที่ตัวอย่างนั้นถูกส่งมาเพื่อตอบ บทความนี้อยู่ระหว่างภาพรวมของกระบวนการพัฒนาและงานด้านวิศวกรรมและการปรับแต่งที่ตามมาหลังจากนั้น

ขั้นตอนการออกแบบในกระบวนการพัฒนา: สิ่งที่กรอบครอบคลุม

ในกรอบนี้ การออกแบบไม่ได้หมายถึงการออกแบบอุตสาหกรรม ไม่ได้หมายถึงการออกแบบรูปลักษณ์ สี วัสดุ หรือรูปลักษณ์เชิงอุตสาหกรรมของชุดหูฟัง และไม่ได้หมายถึงการจัดทำภาพเรนเดอร์ชุดหนึ่งเพื่อทำให้ผลิตภัณฑ์ดูสมบูรณ์บนสไลด์ ไม่มีสิ่งใดในบรรดานั้นเป็นหน้าที่ของขั้นตอนนี้ ผู้ซื้อที่มาด้วยความคาดหวังเช่นนั้นจะมองขั้นตอนนี้ผิดพลาดทั้งหมด

การออกแบบหมายถึงการแปลงข้อกำหนดที่ถูกตรึงแล้วให้เป็นข้อกำหนดการผลิตที่สามารถนำไปสร้างได้ เอกสารข้อกำหนดระบุว่าผลิตภัณฑ์ต้องเป็นอย่างไร ข้อกำหนดการผลิตที่สร้างได้ระบุว่าจะบรรลุองค์ประกอบแต่ละส่วนของข้อกำหนดนั้นด้วยวิธีใดจริง ๆ รวมทั้งต้องใช้ความพยายามด้านวิศวกรรมและค่าใช้จ่ายในการเปิดแม่พิมพ์เท่าใด ข้อกำหนดคือคำแถลงความตั้งใจ ส่วนข้อกำหนดการผลิตที่สร้างได้คือคำแถลงด้านการก่อสร้าง: ใช้ชิ้นส่วนใด ในการจัดวางใด ใช้อินเทอร์เฟซใด ใช้ซอฟต์แวร์บิลด์ใด ติดตั้งเข้าไปในเคสใด บรรจุเซลล์แบบใด และบรรจุในกล่องใด

ช่องว่างระหว่างทั้งสองส่วนคือจุดที่โครงการล้มเหลว ข้อกำหนดอาจสมเหตุสมผล เขียนได้ดี ลงนามโดยทั้งสองฝ่าย และยังคงไม่สามารถผลิตได้ด้วยแพลตฟอร์มที่เลือกไว้ ช่องว่างนี้ปรากฏในรายละเอียดที่ไม่มีใครบันทึกไว้ในแบบฟอร์มข้อกำหนด: ชิปสามารถส่งออกโคเดกใดได้จริง อาร์เรย์ไมโครโฟนมีพื้นที่หัวเหลือในเคสเพียงพอหรือไม่ ความจุแบตเตอรี่ที่ร้องขอจะพอดีกับปริมาตรภายในหลังจากคิดถึงแผ่นระบายความร้อนและสายแฟล็กซ์หรือไม่ ขั้วต่อการชาร์จที่เลือกมาสามารถรองรับกระแสที่เซลล์ต้องการได้หรือไม่ และสายรัดที่ตรงตามข้อกำหนดจะรองรับตำแหน่งเสาอากาศโดยไม่บังหรือไม่

การแก้ปัญหารายละเอียดเหล่านี้คืองานออกแบบ แต่ละข้อเป็นคำถามเล็ก ๆ ที่มีคำตอบที่ชัดเจน ซึ่งต้องมีผู้จัดทำ เอกสาร และรับผิดชอบ

ดังนั้น ผลลัพธ์ของขั้นตอนการออกแบบจึงไม่ใช่ภาพหรือสไลด์ แต่เป็นข้อกำหนดที่ขั้นตอนถัดไปสามารถนำไปสร้างต่อได้โดยไม่ต้องคาดเดา รวมทั้งเป็นบันทึกการตัดสินใจที่ยังค้างอยู่ในเวลาที่ลงนามข้อกำหนดและวิธีปิดประเด็นเหล่านั้น หากการตัดสินใจใดปิดไม่ได้ เพราะแพลตฟอร์มทำสิ่งที่ข้อกำหนดร้องขอไม่ได้ หรือเพราะการดำเนินการดังกล่าวต้องเปลี่ยนทิศทางซึ่งข้อกำหนดไม่ได้อนุญาต การพบปัญหานี้จะถูกแจ้งให้ผู้ซื้อทราบ แทนที่จะถูกกลืนไปเงียบ ๆ

ต่อไปนี้คือสิ่งที่ขั้นตอนการออกแบบแก้ปัญหาในทางปฏิบัติ และสิ่งที่ส่งต่อไปยังขั้นตอนถัดไป:

  1. การเลือกชิ้นส่วนตามข้อกำหนด ทุกบรรทัดของข้อกำหนดที่ถูกตรึงแล้วจะถูกจับคู่กับชิ้นส่วนหรือระบบย่อยเฉพาะ พร้อมระบุเหตุผลที่ตรงตามบรรทัดนั้นอย่างชัดเจน แทนการคาดเดา หากไม่มีชิ้นส่วนใดที่ตรงตามบรรทัดของข้อกำหนด บรรทัดนั้นจะถูกทำเครื่องหมายว่ายังเปิดอยู่
  2. การกำหนดโครงสร้างกลไก เคส สายรัด บานพับ ตำแหน่งพอร์ต ตำแหน่งปุ่มและตัวควบคุม การติดตั้งชิ้นอิเล็กทรอนิกส์ ช่องทางการระบายความร้อน และงบปริมาตรภายในที่กำหนดว่าชุดเซลล์และบอร์ดแบบใดจะพอดี
  3. การกำหนดซอฟต์แวร์เฟิร์มแวร์บิลด์ เฟิร์มแวร์บิลด์ที่สอดคล้องกับข้อกำหนดที่ถูกตรึงแล้ว: เปิดใช้ฟีเจอร์ใด ปิดฟีเจอร์ใด ล็อกค่าเริ่มต้นใด และคาดหวังให้ซอฟต์แวร์แสดงพฤติกรรมใดภายใต้การทดสอบ ตัวระบุบิลด์และการตั้งค่าฟีเจอร์ถือเป็นส่วนหนึ่งของผลลัพธ์การออกแบบ ไม่ใช่สิ่งที่มาเพิ่มภายหลัง
  4. การกำหนดแม่พิมพ์ ชิ้นส่วนใดจำเป็นต้องใช้แม่พิมพ์ ต้องใช้แม่พิมพ์ประเภทใด และแม่พิมพ์นั้นผลิตชิ้นส่วนอะไรที่สายงานประกอบนำไปใช้
  5. รายการประเด็นที่ยังเปิดอยู่ ทุกคำถามที่ขั้นตอนการออกแบบไม่สามารถปิดได้ พร้อมผู้รับผิดชอบการตัดสินใจและคำถามที่จะใช้ปิดประเด็นนั้น

ไม่มีส่วนใดของงานนี้เป็นกิจกรรมทางการตลาด และไม่มีส่วนใดที่ให้ตัวเลขที่คุณนำไปใส่ในข่าวประชาสัมพันธ์ได้ งานนี้ให้ข้อกำหนดการผลิตที่สามารถสร้างได้

ประเด็นหนึ่งที่ควรเน้นเป็นพิเศษ เพราะเป็นประเด็นที่มักถูกมองข้ามมากที่สุด เอกสารข้อกำหนดที่ได้รับการลงนามคือสิ่งที่มีอำนาจเหนือ ฝ่ายออกแบบไม่มีสิทธิ์ปรับปรุงผลิตภัณฑ์อย่างเงียบ ๆ หากในขั้นตอนการออกแบบพบว่าไม่สามารถทำตามข้อกำหนดตามที่เขียนไว้ได้ การดำเนินการที่ถูกต้องคือแจ้งให้ทราบและให้ผู้ซื้อเป็นผู้ตัดสินใจ แทนที่จะเปลี่ยนไปใช้เซ็นเซอร์หรือแบตเตอรี่อื่น แล้วถือว่าบรรลุข้อกำหนดด้วยเจตนา โครงการที่ผลิตภัณฑ์บนสายการผลิตแตกต่างจากผลิตภัณฑ์ที่ได้รับการลงนาม คือโครงการที่เอกสารการปฏิบัติตามข้อกำหนดในขั้นต่อไปจะถูกจัดทำขึ้นโดยอ้างอิงสิ่งที่ไม่ถูกต้อง การย้อนกลับมาแก้ไขสถานการณ์นี้มีค่าใช้จ่ายสูง และเราสามารถหลีกเลี่ยงได้ทั้งหมดในขั้นตอนนี้

สิ่งที่เราจะทำในขั้นตอนนี้คือตรวจสอบทุกข้อของข้อกำหนดเทียบกับชิ้นส่วนที่ระบุชื่อหรือการดำเนินงานด้านวิศวกรรมที่ระบุชื่อ แล้วรายงานส่วนที่เหลือเป็นรายการงานค้างที่ชัดเจนพร้อมผู้รับผิดชอบ ผู้ซื้อที่ต้องการให้ด่านการตรวจสอบมีความหมายจริง ควรขอรายการดังกล่าวแม้ว่าจะสั้น และยิ่งต้องขอมากเป็นพิเศษเมื่อรายการนั้นสั้น

ภาพถ่ายที่สร้างโดย AI แสดงกระบวนการพัฒนา: การออกแบบและขั้นตอนต้นแบบ — ภาพที่ 1 จาก 3

ต้นแบบมีไว้เพื่ออะไรกันแท้

ต้นแบบในกรอบงานนี้มีหน้าที่เพียงอย่างเดียว: เพื่อพิสูจน์ว่าส่วนที่มีความเสี่ยงของการปรับแต่งสามารถสร้างได้จริง ไม่ใช่เพื่อพิสูจน์ว่าผลิตภัณฑ์ทั้งหมดดี ไม่ใช่เพื่อพิสูจน์ว่ามีความสามารถในเชิงพาณิชย์ และไม่ใช่เพื่อพิสูจน์ว่าจะตอบสนองความคาดหวังเมื่อใช้งานจริง แต่เป็นการพิสูจน์ว่าปัญหาไม่แน่นอนเฉพาะจุดที่ทำให้โครงการมีความเสี่ยงได้ถูกขจัดออกไป

การกำหนดกรอบเช่นนี้มีความสำคัญ เพราะโครงการต้นแบบอาจขยายใหญ่อย่างง่ายดาย ผู้คนสร้างตัวอย่าง 10 ชิ้นเพื่อทดสอบ 6 ฟังก์ชัน ผู้คนทำต้นแบบใหม่เมื่อคำถามจริงเพียงอย่างเดียวที่เกี่ยวข้องกับความพอดีและความคลาดเคลื่อน ผู้คนปฏิบัติต่อโครงการตัวอย่างเสมือนเป็นการสาธิต ในกระบวนการที่มี 6 ด่าน ต้นแบบคือเครื่องมือทางเทคนิคที่มีคำถามที่กำหนดไว้ และเครื่องมือนี้จะมีความหมายก็ต่อเมื่อคำถามถูกเขียนลงไปก่อนสร้างตัวอย่าง

ส่วนที่มีความเสี่ยงของการปรับแต่งไม่ได้อยู่ในตำแหน่งที่ผู้คนคาดเสมอไป แต่มักเป็นสิ่งที่ทั้งใหม่และมีผลกระทบร้ายแรง พิจารณากรณีที่พบบ่อยดังต่อไปนี้:

  • ชิ้นส่วนใหม่ไม่เคยถูกใช้ในเคสนี้มาก่อน โมดูลจอแสดงผลต่างออกไป โมดูลกล้องต่างออกไป หรือตัวเข้ารหัสเสียงต่างออกไป — สิ่งเหล่านี้แต่ละอย่างเปลี่ยนเส้นทางเสียง เส้นทางความร้อน งบกำลังไฟฟ้า และความพอดีทางกลไกพร้อมกัน ความเสี่ยงอยู่ที่การบูรณาการ ไม่ใช่ที่ชิ้นส่วน
  • รูปแบบการโต้ตอบใหม่เปลี่ยนพฤติกรรมการควบคุม ระบบควบคุมต่างออกไป ท่าทางต่างออกไป การจับคู่ปุ่มต่างออกไป หรือขั้นตอนการจับคู่อุปกรณ์ต่างออกไป ความเสี่ยงอยู่ที่เฟิร์มแวร์และปัจจัยมนุษย์ร่วมกัน เพราะการควบคุมที่ใช้งานได้บนโต๊ะทดสอบอาจใช้งานไม่ได้เมื่อสวมอยู่บนศีรษะ
  • ฝาครอบใหม่เป็นการสร้างรูปทรงนี้เป็นครั้งแรก รูปทรงของแม่พิมพ์ใหม่หมายถึงความคลาดเคลื่อนใหม่ มุมปลดลายใหม่ และคำถามเกี่ยวกับลำดับการประกอบใหม่ ความเสี่ยงอยู่ที่การผลิต ไม่ใช่ด้านความสวยงาม
  • พฤติกรรมที่ได้รับผลกระทบจากข้อกำหนดด้านกฎหมายเป็นสิ่งใหม่ การจัดค่าระบบไร้สายต่างออกไป รูปแบบการใช้พลังงานต่างออกไป หรือการจัดวางกล้องต่างออกไป ความเสี่ยงในที่นี้คือเอกสารการปฏิบัติตามข้อกำหนดในขั้นต่อไปอาจไม่ครอบคลุมสิ่งเหล่านี้

แต่ละกรณีมีคำถามเกี่ยวกับต้นแบบและหลักฐานที่จำเป็นต่างกัน ต้นแบบที่ไม่ระบุว่ากำลังทดสอบกรณีใดเป็นต้นแบบที่สร้างขึ้นโดยไม่มีสมมติฐาน และไม่สามารถล้มเหลวในเชิงที่เป็นประโยชน์ได้

ด่านการออกแบบและต้นแบบในกระบวนการพัฒนาก่อนการผลิตจำนวนมาก

ขั้นตอนการออกแบบที่แปลงข้อกำหนดให้เป็นข้อกำหนดด้านการผลิตที่สามารถสร้างได้

สิ่งที่ต้นแบบต้องพิสูจน์ โดยระบุเป็นเงื่อนไขการยอมรับก่อนสร้าง มีดังนี้:

  1. ส่วนที่มีความเสี่ยงทำงานได้ตามเกณฑ์ที่ระบุภายใต้เงื่อนไขที่ระบุ ไม่ใช่แค่ “ใช้งานได้” แต่ต้องเป็นเงื่อนไขที่วัดได้ตามที่ข้อกำหนดบ่งชี้ ไมโครโฟนที่ต้องรักษาค่าการแยกเสียงขั้นต่ำต้องได้รับการทดสอบเทียบกับค่านั้นบนอุปกรณ์ทดสอบเฉพาะที่ตกลงไว้
  2. ส่วนติดต่อระหว่างส่วนที่มีความเสี่ยงกับส่วนที่เหลือของผลิตภัณฑ์ยังคงแข็งแรง หากความเสี่ยงอยู่ที่การบูรณาการ ต้นแบบต้องสาธิตการบูรณาการภายในฝาครอบจริง ไม่ใช่บนชุดทดสอบบนโต๊ะ
  3. ลำดับการประกอบสามารถทำได้จริง มีผู้สร้างขึ้นตามลำดับเดียวกับที่สายการผลิตจะประกอบ
  4. เข้าใจพฤติกรรมเมื่อเกิดข้อผิดพลาด หากส่วนที่มีความเสี่ยงอาจทำงานผิดปกติภายใต้เงื่อนไขขอบเขต ต้นแบบต้องแสดงว่าการทำงานผิดปกติเป็นอย่างไร และเฟิร์มแวร์จัดการกับสถานการณ์นั้นอย่างไร

สิ่งที่ต้นแบบไม่ได้พิสูจน์ และไม่ควรถูกขายให้คุณว่าได้พิสูจน์ มีดังนี้:

  • การยอมรับของตลาด ต้นแบบไม่สามารถบอกคุณได้ว่าผู้ซื้อจะซื้อหรือไม่ นี่เป็นคำถามด้านการค้า ซึ่งจะได้รับคำตอบหลังจากการผลิตนำร่อง ไม่ใช่ก่อนหน้านั้น
  • ความทนทานเมื่อผลิตในปริมาณมาก ต้นแบบเป็นการผลิตจำนวนน้อยด้วยการประกอบด้วยมือ จึงไม่สามารถคาดการณ์ผลผลิตของสายการผลิตได้
  • ต้นทุน ต้นแบบมีต้นทุนต่อหน่วยสูงที่สุดในโครงการ เพราะไม่มีการผลิตใด ๆ มาช่วยเฉลี่ยค่าเครื่องมือผลิต ตัวเลขต้นทุนใด ๆ ที่คำนวณจากต้นแบบเป็นผลของต้นแบบ ไม่ใช่ต้นทุนผลิตภัณฑ์
  • สถานะด้านกฎหมาย ต้นแบบไม่ใช่พาหนะเพื่อการปฏิบัติตามข้อกำหนด การทดสอบต้นแบบจะไม่ก่อให้เกิดรายงาน และรายงานก็ไม่ใช่คำประกาศ เราจะระบุขอบเขตนี้อย่างชัดเจน ต้นแบบพิสูจน์ความสามารถในการผลิต ส่วนเอกสารการปฏิบัติตามข้อกำหนดในขั้นต่อไปคือสิ่งที่สนับสนุนข้ออ้างการเข้าสู่ตลาด หากผู้จัดจำหน่ายเสนอต้นแบบเป็นหลักฐานการรับรอง ถือเป็นการจัดประเภทผิด และควรแก้ไขตั้งแต่เนิ่น ๆ

สิ่งที่เราจะทำในขั้นนี้คือระบุเงื่อนไขการยอมรับเป็นลายลักษณ์อักษรก่อนการผลิต ทดสอบตามเงื่อนไขเหล่านั้น และรายงานว่าเงื่อนไขใดบรรลุแล้วและข้อใดยังไม่บรรลุ ต้นแบบที่ปิดคำถามของตัวเองถือเป็นผลลัพธ์ของขั้นนี้ที่เราจะลงนามรับรอง ส่วนต้นแบบที่ไม่ปิดคำถามจะถูกบันทึกเป็นข้อค้นพบ เราจะเขียนไว้อย่างชัดเจนแทนการปล่อยให้ผ่านไปเพียงในฐานะความรู้สึกทั่วไป

ระเบียบวินัยที่เป็นประโยชน์สำหรับผู้ซื้อคือการกำหนดให้เงื่อนไขการยอมรับของต้นแบบต้องเขียนและลงนามก่อนการผลิต เช่นเดียวกับเอกสารข้อกำหนด ต้นแบบที่เขียนเกณฑ์ความสำเร็จหลังจากนั้นมักประสบความสำเร็จ เพราะเกณฑ์เหล่านั้นถูกกำหนดขึ้นตามผลลัพธ์

รายการตรวจสอบเงื่อนไขการยอมรับและหลักฐานของต้นแบบ

อีกครึ่งหนึ่งของคำถาม — วิธีระบุว่าส่วนใดของการปรับแต่งเป็นส่วนที่มีความเสี่ยง — เป็นการตัดสินใจด้านการออกแบบ แต่เป็นการตัดสินใจที่มีโครงสร้าง และผู้ซื้อสามารถมีส่วนร่วมได้ การตั้งคำถามที่ได้ผลคือ สำหรับแต่ละรายการที่ปรับแต่ง ให้ถามว่าจะต้องเป็นจริงอย่างไรจึงจะทำงานได้ จากนั้นจึงถามว่าเงื่อนไขใดยังไม่เป็นที่รู้ รายการที่มีสิ่งที่ยังไม่รู้มากที่สุดและมีผลกระทบมากที่สุดคือรายการที่มีความเสี่ยง หากมีสองรายการที่ยังมีสิ่งที่ไม่รู้ รายการที่คำตอบผิดจะส่งผลต่อเครื่องมือผลิตคือรายการที่ต้องทำต้นแบบก่อน เพราะเครื่องมือผลิตเป็นต้นทุนที่ย้อนกลับไม่ได้มากที่สุดในโครงการ

ภาพถ่ายที่สร้างด้วย AI แสดงกระบวนการพัฒนา: ขั้นตอนการออกแบบและการทำต้นแบบ — ภาพที่ 2 จาก 3

ตัวอย่างด้านวิศวกรรม ตัวอย่างมาตรฐาน และตัวอย่างการผลิต

กรอบนี้มีตัวอย่าง 3 ประเภทที่มักถูกสับสน ซึ่งนำไปสู่ปัญหาตามสัญญาที่เกิดขึ้นจริง ทั้ง 3 ประเภทมีวัตถุประสงค์ เกณฑ์การยอมรับ และผลกระทบที่แตกต่างกัน

ตัวอย่างด้านวิศวกรรม เป็นชิ้นที่ผลิตขึ้นเพื่อทดสอบ อาจประกอบด้วยมือ อาจใช้เครื่องมือผลิตที่ยังไม่ได้ปรับสภาพหรือเป็นเพียงชั่วคราว อาจมีการแก้ไขซ้ำ และอาจแตกต่างจากสิ่งที่สายการผลิตจะทำ คุณค่าของมันอยู่ที่ข้อมูล ได้แก่ สิ่งใดที่ใช้งานได้ สิ่งใดที่ใช้งานไม่ได้ และสิ่งใดที่ต้องเปลี่ยนแปลง โดยชัดเจนว่าไม่ใช่มาตรฐานอ้างอิงด้านคุณภาพ และไม่ควรถูกอ้างอิงเป็นมาตรฐานดังกล่าว บางครั้งผู้ซื้อลงนามรับรองตัวอย่างด้านวิศวกรรมในที่ประชุมเพราะดูเสร็จสมบูรณ์แล้ว จากนั้นจึงคาดหวังว่าหน่วยการผลิตจะตรงกับตัวอย่างนั้น ความคาดหวังนี้เป็นต้นตอของข้อโต้แย้งจำนวนมากในอุตสาหกรรมนี้

ตัวอย่างมาตรฐาน เป็นหน่วยอ้างอิง เป็นนิยามเชิงกายภาพของขอบเขตระหว่างสิ่งที่ยอมรับได้กับไม่ยอมรับได้ เมื่อได้รับการลงนามแล้ว จะใช้เป็นหลักในการเปรียบเทียบ และเป็นสิ่งที่เกณฑ์การตรวจสอบสำหรับการผลิตนำร่องและการผลิตถูกเขียนขึ้นโดยยึดหลักจากตัวอย่างดังกล่าว คุณลักษณะของมันถูกบันทึกไว้ในบันทึกการตรวจสอบ ได้แก่ พฤติกรรมการจับคู่ ผลลัพธ์เสียงและพฤติกรรมของช่องเสียง พฤติกรรมการชาร์จและการแสดงสถานะ ฟังก์ชันกล้องและพฤติกรรมการควบคุม รวมถึงเกณฑ์พื้นฐานด้านรูปลักษณ์และการทำงานที่สังเกตได้ ตัวอย่างมาตรฐานที่ไม่มีเอกสารบันทึกไว้เทียบกับเอกสารลายลักษณ์อักษรก็เป็นเพียงอีกหน่วยหนึ่ง เอกสารบันทึกเป็นสิ่งที่ทำให้มันเป็นหน่วยอ้างอิง

ตัวอย่างการผลิต — หากระบุให้แม่นยำยิ่งขึ้น หมายถึงหน่วยการผลิตที่ผลิตด้วยเครื่องมือผลิตจริงในปริมาณการผลิตจริง — เป็นหลักฐานแรกที่แสดงว่าสายการผลิตสามารถทำซ้ำสิ่งที่การผลิตด้านวิศวกรรมทำได้ นี่คือจุดที่การผลิตนำร่องก่อนการผลิตจำนวนมากสมควรได้รับที่ยืน การเปลี่ยนวัสดุที่ตัวอย่างด้านวิศวกรรมไม่เคยเผยให้เห็น เนื่องจากต้นแบบถูกประกอบด้วยมือโดยวางชิ้นส่วนจริงไว้ในตำแหน่งที่ถูกต้อง จะถูกเผยให้เห็นเมื่อสายการผลิตทำงานครบทั้งล็อต ได้แก่ การเปลี่ยนแหล่งจัดหาที่ไม่ได้แจ้งให้ทราบ ชิ้นส่วนทางเลือกที่เทียบเท่ากันในเชิงเทคนิคบนกระดาษแต่มีความแตกต่างที่มองเห็นได้ และขั้นตอนกระบวนการที่ไม่สามารถทำซ้ำได้ในอัตราที่ต้องการ

ลำดับของตัวอย่างทั้ง 3 มีความสำคัญสำหรับผู้ซื้อ เพราะกำหนดว่ามีหลักฐานใดบ้างในช่วงเวลาใด:

การเปรียบเทียบตัวอย่างด้านวิศวกรรม ตัวอย่างมาตรฐาน และตัวอย่างการผลิต

ลำดับจะเริ่มจากตัวอย่างด้านวิศวกรรม เพราะคำถามเป็นเรื่องทางเทคนิค จากนั้นจึงตามด้วยตัวอย่างมาตรฐาน เมื่อการออกแบบมีความเสถียรพอที่จะสร้างและลงนามรับรองหน่วยอ้างอิงได้ ส่วนตัวอย่างการผลิตจะมาทีหลัง โดยใช้เครื่องมือผลิตจริงในปริมาณการผลิตจริง และตรวจสอบเทียบกับตัวอย่างมาตรฐาน

ผลกระทบในทางปฏิบัติต่อฝ่ายจัดซื้อคือ ตัวอย่างมาตรฐานควรได้รับการลงนามที่ด่านของตัวอย่าง ไม่ใช่ในภายหลังหรือก่อนหน้านั้น หากเร็วเกินไป เรากำลังตรึงมาตรฐานอ้างอิงขณะที่งานออกแบบยังเปลี่ยนแปลงอยู่ หากช้าเกินไป เมื่อถึงเวลาผลิตชุดนำร่อง เราจะไม่มีตัวอย่างอ้างอิง และตัวอย่างมาตรฐานเองก็ต้องมีข้อกำหนดการจัดเก็บและการดูแล เพราะเป็นวัตถุทางกายภาพที่สภาพของมันส่งผลต่ออำนาจในการใช้อ้างอิง ตัวอย่างมาตรฐานที่ถูกทำตก เก็บในรถที่ร้อนจัด หรือใช้เป็นหน่วยสาธิตในงานแสดงสินค้า จะไม่ใช่ตัวอย่างอ้างอิงที่สะอาดอีกต่อไป

ผู้ซื้อควรถาม และควรคาดหวังว่าจะได้รับสิ่งต่อไปนี้พร้อมกับโครงการต้นแบบ:

  1. เงื่อนไขการยอมรับต้นแบบในรูปแบบเอกสาร โดยลงนามก่อนการผลิต พร้อมระบุสิ่งที่ต้องสาธิตให้เห็น
  2. หลักฐานการทดสอบสำหรับแต่ละเงื่อนไขการยอมรับ ในรูปแบบที่การทดสอบจัดทำขึ้น เช่น แผ่นข้อมูลการวัด วิดีโอการทดสอบ บันทึก หรือภาพถ่ายอุปกรณ์ยึดชิ้นงาน ไม่ใช่สไลด์ที่ระบุว่า "ผ่าน"
  3. รายการอย่างชัดเจนว่าต้นแบบไม่ได้ทดสอบสิ่งใดบ้าง เพื่อให้ทราบขอบเขตที่ยังไม่ได้ทดสอบ แทนที่จะคิดว่าไม่มีประเด็นในส่วนนั้น
  4. การกำหนดค่าตามสภาพจริงของต้นแบบ รวมถึงชิ้นส่วนที่ติดตั้งจริง เนื่องจากการกำหนดค่าของต้นแบบอาจเบี่ยงเบนจากข้อกำหนดได้ในระหว่างการปรับปรุง
  5. บันทึกการเบี่ยงเบนทุกรายการจากข้อกำหนดที่ถูกตรึง พร้อมการอนุมัติสำหรับแต่ละรายการ

ข้อ 4 และ 5 เป็นสองข้อที่สำคัญที่สุดแต่ส่งมาน้อยที่สุด การกำหนดค่าตามสภาพจริงและรายการการเบี่ยงเบนเป็นสิ่งที่ป้องกันโครงการจากการเบี่ยงเบน รวมถึงเป็นหลักฐานที่ทำให้ตัวอย่างมาตรฐานมีความหมายในภายหลัง

มีกฎฝ่ายผู้ซื้ออีกข้อหนึ่งที่ควรกล่าวอย่างตรงไปตรงมา: ตัวอย่างที่ส่งมอบอย่างไม่เป็นทางการ เช่น หน่วยที่ได้รับในงานแสดงสินค้า หน่วยที่ส่งไปยังสำนักงานเป็นของขวัญ หรือหน่วยที่แนบมาพร้อมอีเมลใบเสนอราคา ไม่ก่อให้เกิดข้อผูกพันใด ๆ และไม่ใช่ตัวอย่างอ้างอิง ในกรอบนี้ ตัวอย่างดังกล่าวไม่ถือเป็นตัวอย่างด้านวิศวกรรม เพราะไม่มีเงื่อนไขการยอมรับและไม่มีหลักฐาน ควรปฏิบัติต่อมันเหมือนสินค้าประกอบการตลาด ไม่ใช่เอกสารประกอบโครงการ

สิ่งที่ผู้ซื้อควรได้รับเป็นลายลักษณ์อักษรอีกสิ่งหนึ่งในด่านนี้คือ การโอนการดูแลตัวอย่างมาตรฐาน เมื่อเราผลิตและเก็บหน่วยอ้างอิงไว้ในนามของผู้ซื้อ เราจะบันทึกหมายเลขประจำเครื่องหรือรหัสรุ่น เวอร์มแวร์ที่ติดตั้ง วันที่ลงนาม สภาพการจัดเก็บ และการโอนการดูแลทุกครั้งหลังจากนั้น ตัวอย่างอ้างอิงที่ไม่ทราบประวัติไม่สามารถใช้เพื่อระงับข้อโต้แย้งได้ เพราะคำถามแรกในข้อโต้แย้งใด ๆ คือตัวอย่างอ้างอิงนั้นยังคงเป็นตัวอย่างอ้างอิงที่ถูกต้องอยู่หรือไม่

ภาพถ่ายที่สร้างขึ้นด้วย AI เพื่ออธิบายกระบวนการพัฒนา: ขั้นตอนการออกแบบและต้นแบบ — ภาพที่ 3 จาก 3

คำถามที่ควรถามเมื่อต้นแบบมาถึง

ตัวอย่างมาถึง ดูน่าเชื่อถือ คำถามแรกที่มักเกิดขึ้นคือพอใช้งานได้หรือไม่ แต่นี่เป็นคำถามที่ผิด เพราะไม่เคยระบุว่าเพียงพอสำหรับอะไร แนวทางที่ได้ผลคือย้อนกลับจากวัตถุประสงค์ของต้นแบบไปยังหลักฐานที่ควรมีอยู่ แล้วตรวจสอบว่ามีอยู่จริงหรือไม่

รายการด้านล่างคือสิ่งที่ควรถามผู้จัดจำหน่ายเมื่อต้นแบบมาถึงแต่ยังไม่สามารถตอบคำถามที่ควรตอบได้ โดยเรียงลำดับตามความถี่ที่ปรากฏว่าเป็นช่องว่างที่แท้จริง

  1. คำถามที่เขียนไว้สำหรับต้นแบบนี้คืออะไร? หากไม่มีเงื่อนไขการยอมรับที่ลงนามก่อนการผลิต ให้ระบุไปตรง ๆ ว่าไม่มี และให้ถือว่าผลการทดสอบเป็นเพียงข้อสังเกต ไม่ใช่หลักฐาน ข้อสังเกตยังมีคุณค่า แต่ไม่สามารถปิดเกณฑ์การผ่านได้
  2. ตัวอย่างนี้ทดสอบข้อกำหนดที่ถูกตรึงไว้ในข้อใดโดยเฉพาะ? จัดคำตอบโดยอ้างอิงข้อกำหนด ไม่ใช่คุณสมบัติของผลิตภัณฑ์ “ตัวอย่างนี้ทดสอบเส้นทางเสียงใหม่ในโครงครุภัณฑ์ที่ใกล้เคียงการผลิตจริง” เป็นคำตอบที่ถูกต้อง ส่วน “ตัวอย่างนี้ทดสอบเสียงใหม่” ไม่ใช่ เพราะความเสี่ยงไม่ได้อยู่ที่เสียงใหม่เพียงอย่างเดียว แต่อยู่ที่เสียงใหม่ในโครงดังกล่าว
  3. ชิ้นส่วนใดถูกติดตั้งจริง และเรารู้ได้อย่างไร? ขอข้อมูลการติดตั้งตามสภาพที่ผลิตจริง ไม่ใช่การติดตั้งตามแผน หากต้นแบบมีการปรับแก้หลายรอบ อาจมีมากกว่าหนึ่งรุ่นที่เกี่ยวข้อง จึงต้องถามว่าหน่วยนี้เป็นรุ่นใด
  4. สิ่งใดที่ทำไม่ได้? ผู้ผลิตที่รายงานเฉพาะความสำเร็จเท่านั้น แสดงว่าหรือยังไม่ได้ทดสอบสิ่งที่ถูกต้อง หรือเลือกไม่บอก ต้องถามว่าหน่วยนี้ไม่สามารถทำอะไรได้ และทราบหรือไม่ว่าข้อบกพร่องดังกล่าวทราบก่อนการผลิตหรือไม่
  5. หน่วยนี้ประกอบด้วยมือหรือผลิตบนสายการผลิต และผลิตด้วยเครื่องมือการผลิตจริงหรือไม่? ปัจจัยนี้กำหนดว่าผลการทดสอบต้นแบบนำไปใช้กับการผลิตได้มากเพียงใด หน่วยที่ประกอบด้วยมือด้วยชิ้นส่วนจริงในตำแหน่งที่ถูกต้อง สามารถบอกข้อมูลอันดับมากเกี่ยวกับการบูรณาการได้ แต่แทบไม่บอกอะไรได้เกี่ยวกับความสามารถในการทำซ้ำ
  6. ยังไม่ได้ทดสอบอะไรเลย? เปรียบเทียบเอกสารข้อกำหนดทีละบรรทัดกับสิ่งที่ต้นแบบทดสอบ บรรทัดที่ยังไม่ได้ทดสอบคือความเสี่ยงที่แท้จริง และมักไม่ใช่ส่วนที่น่าสนใจที่สุด
  7. การตัดสินใจใดยังค้างอยู่? ขอรายการรายการเปิดพร้อมผู้รับผิดชอบ หากบรรทัดข้อกำหนดใดยังค้างอยู่ในขั้นตอนต้นแบบ ทั้งกำหนดเวลาและต้นทุนในขั้นตอนถัดไปจะมีความแน่นอนน้อยกว่าที่ใบเสนอราคาสื่อถึง และการเจรจาทางการค้าควรสะท้อนข้อเท็จจริงนี้
  8. ตัวอย่างนี้ตรงกับตัวอย่างมาตรฐานที่จะลงนามในภายหลังหรือไม่? หากต้นแบบกับตัวอย่างมาตรฐานในอนาคตจะแตกต่างกันในด้านวัสดุ ผลิตภัณฑ์สำเร็จ หรือการตั้งค่า ให้ถามว่าความแตกต่างใดเป็นความตั้งใจ และความแตกต่างใดเป็นเพียงสิ่งค้างจากขั้นตอนการทำต้นแบบ การปรับแต่งด้านรูปลักษณ์ในขั้นตอนต้นแบบเป็นสาเหตุที่พบบ่อยที่สุดของความไม่สอดคล้องที่กลับมาปรากฏในระหว่างการผลิตนำร่อง
  9. การเปลี่ยนแปลงนี้ส่งผลต่อเครื่องมือการผลิตอย่างไร? การตัดสินใจด้านการออกแบบทุกข้อที่เกี่ยวข้องกับชิ้นส่วนที่ขึ้นรูปจะส่งผลต่อเครื่องมือการผลิต ให้ถามว่าอะไรถูกกำหนดไว้กับเหล็กแล้ว และอะไรยังปรับเปลี่ยนได้ นี่คือจุดในกระบวนการที่ต้นทุนของการหยุดจึงถูกกำหนด และเป็นช่วงเวลาที่ควรหารือเป็นลายลักษณ์อักษรแทนการรอไปภายหลัง
  10. หลักฐานและร่องรอยการตรวจสอบมีอะไรบ้าง? ขอเอกสาร ไม่ใช่สรุป ได้แก่ เอกสารข้อกำหนด ข้อกำหนดการผลิต รายการข้อแตกต่าง และบันทึกสิ่งที่ได้ทดสอบ

ในประเด็นสุดท้าย ให้ดำเนินการอย่างเป็นเหตุผล คำถามส่วนใหญ่ตอบได้ และผู้ผลิตส่วนใหญ่ก็จะตอบหากถามในรูปแบบที่พวกเขาตอบได้ ปัญหามักไม่ได้เกิดจากความไม่เต็มใจ แต่เกิดเพราะบันทึกด้านวิศวกรรมของผู้ผลิตและความคาดหวังของผู้ซื้อถูกจัดเก็บในคนละรูปแบบ และไม่มีใครขอให้มีการแปลงระหว่างสองรูปแบบนั้น

สิ่งที่เราจะทำหากต้นแบบไม่สามารถปิดคำถามของได้ คือระบุว่าเงื่อนไขการยอมรับข้อใดที่ยังไม่ผ่าน อธิบายช่องว่างในเชิงเทคนิค และเสนอการผลิตครั้งถัดไปอย่างเฉพาะเจาะจงที่จำเป็นในการปิดช่องว่างนั้น แทนการนำเสนอต้นแบบที่ดูเหมือนเสร็จสมบูรณ์แล้วเดินหน้าต่อไปในการพูดคุย ต้นทุนของคำตอบที่ยังไม่ได้ข้อสรุปอย่างซื่อสัตย์ในขั้นนี้ คืออีกหนึ่งรอบการพัฒนาทางวิศวกรรม ส่วนต้นทุนของคำตอบที่ยังไม่ได้ข้อสรุปและถูกส่งต่ออย่างเงียบ ๆ ไปยังตัวอย่างมาตรฐานและการผลิตนำร่อง คือชุดการผลิตที่ไม่สอดคล้องกัน ซึ่งมีต้นทุนสูงกว่ามาก

หากต้องการเข้าใจภาพรวมว่าขั้นตอนนี้อยู่ในลำดับหกเกณฑ์การผ่านในตำแหน่งใด รวมถึงสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนและหลังขั้นตอนนี้ โปรดดู ภาพรวมกระบวนการพัฒนา สำหรับการตัดสินใจเฉพาะทางด้านวิศวกรรมและการปรับแต่งที่เกิดขึ้นหลังจากข้อกำหนดถูกตรึง โปรดดู การปรับแต่งทางวิศวกรรมและการปรับแต่งผลิตภัณฑ์ และสำหรับวิธีจัดการคำขอตัวอย่างโดยทั่วไปในฝั่งผู้ซื้อ รวมถึงกลไกทางการค้าเกี่ยวกับว่าใครเป็นผู้จ่ายค่าตัวอย่าง และค่าตัวอย่างครอบคลุมหรือไม่ครอบคลุมอะไรบ้าง โปรดดู ตัวอย่างและการจัดซื้อ

สิ่งเดียวที่ควรนำไปใช้จากบทความนี้ คือคำถามที่ควรถามเร็วกว่าที่คิด: เมื่อลงนามข้อกำหนด ให้ถามว่าส่วนใดของข้อกำหนดเป็นส่วนที่มีความเสี่ยง คำตอบจะบอกว่าต้นแบบมีไว้เพื่ออะไร ต้องพิสูจน์อะไร และภายหลังจากนั้นอะไรต้องเป็นจริงเพื่อให้สายการผลิตทำซ้ำสิ่งที่ตัวอย่างแสดงได้

แชทบน WhatsApp
ประสบการณ์ของคุณบนเว็บไซต์นี้จะดีขึ้นโดยการอนุญาตให้ใช้คุกกี้