OEM/ODM-fabrikant van slimme brilmonturen · Shenzhen, China +86 19835872450 sales@cynrin.com
Inkoop & Naleving

Leiding slimme brillen: een uitgewerkt voorbeeld en de les

Een redeneringsanalyse, geen klantverhaal. Er wordt geen klant beschreven, geen bestelling geclaimd en geen commercieel cijfer hieronder is aan iemand toe te schrijven. De…

Door het ingenieurs- en sourcingteam van CYNRIN/ Nov 14, 2024/ 14 min. leestijd
Leiding slimme brillen: een uitgewerkt voorbeeld en de les

Dit is een redeneringsuitwerking, geen klantverhaal. Er wordt geen klant beschreven, er wordt geen order geclaimd en geen van de onderstaande commerciële cijfers heeft betrekking op iemand. Het scenario is hypothetisch en het doel van de uitwerking is de volgorde van de redenering te laten zien: een inkoper met twee offertes, een harde winkeldatum en een specificatie die in de verkeerde volgorde was opgesteld. De variabele die de uitkomst bepaalde, was niet de fabriek en niet het product. Het was de fase die vóór afspraak van de datum als bindend was aangewezen.

Levertijd slimme brillen: twee programma's en de fase die elk bepaalde

De lezer is een inkoper aan de merkzijde of een kanaalinkoper die een echte deadline moet halen en moet kiezen tussen leveranciers. De angst die onder de vraag ligt, is specifiek: een lanceringsvenster dat niet opnieuw opent, een tweede order die binnenkomt na het seizoen dat het moest bedienen, en een kanaal dat niet opnieuw voorraadt zodra het eenmaal teleurgesteld is.

Levertijd slimme brillen: een uitgewerkt voorbeeld, geen klantverhaal

Dit is de situatie die wordt gemodelleerd. Een kanaalinkoper startet een programma voor camerabrillen die in twee Europese markten worden verkocht, met een eerste order van enkele duizenden eenheden en een winkeluitrolldatum die niet kan worden verschoven. Twee cameramodellen staan op de shortlist. De inkoper heeft van elke leverancier een planning, uitgedrukt in weken, en de twee planningen verschillen drie weken. De vraag van de inkoper is welk model hij moet kiezen.

Er wordt hier niets geclaimd over een echte order. De hoeveelheid, de markten en de datum zijn aannames die zijn vastgesteld om te redeneren tegenover gepubliceerde catalogusregels, en de redenering is het overdrachtelijke deel.

De eerste stap van de inkoper is degene die vrijwel elke inkoper maakt en vrijwel elke inkoper betreurt: hij vergelijkt de twee modellen op batterijcapaciteit. Beide modellen op de shortlist zijn gepubliceerd met 290 mAh. Beide zijn gepubliceerd met een laadtijd van twee uur of minder, beide met een opgegeven gebruiksduur van ongeveer 7 u en beide worden geleverd met een oplaadhoes — dus op de drie cijfers waar een inkoper waarschijnlijk voor staat, zijn de twee modellen identiek.

Ze zijn niet identiek, en het verschil is ongeveer een week planning en een vaste post in de operationele kosten van de inkoper.

Door AI gegenereerde foto ter illustratie van de levertijd van slimme brillen: een uitgewerkt voorbeeld en de les — afbeelding 1 van 3

Stap één: de configuratie die in feite nooit een configuratie was

De specificatie van de inkoper luidt in dit stadium volledig: "de L1 Pro, 13 MP, met de standaardhoes, zwart, voor EU- en Britse detailhandel, verpakt voor de schappen." Het klinkt als een specificatie. Het is er geen, en de reden daarvan is dat vier afzonderlijke beslissingen in één zin zijn samengeperst, waardoor elk ervan beïnvloedt wat er moet worden gebouwd.

De capaciteit van de hoes is niet gespecificeerd. De L1 Pro is gepubliceerd met een hoes van 1400 mAh, dus die is vastgelegd in de catalogus. Maar het alternatief op de shortlist, de L2 Utral, is gepubliceerd met een cel van 290 mAh en een hoes die beschikbaar is met 900 mAh of 1400 mAh, en "de standaardhoes" zegt niet welke. Een hoes is een afzonderlijk ingekocht artikel met een eigen positie in de stuklijst, en kiezen tussen twee capaciteiten is een beslissing over wat er in de doos gaat — en dus een beslissing over de verpakkingsillustraties, een goedkeuringsstap en een fase in de planning.

De kleur is niet gespecificeerd. De kleuropties van de L1 Pro zijn hier niet het punt; het punt is dat "zwart" in een zin en "zwart" in een offerte verschillende dingen zijn als de catalogus voor het ene model drie opties en voor het andere model vier opties publiceert, omdat het aantal illustraties afhangt van het aantal opties en niet van de zin.

De marktroute is niet gespecificeerd. Twee Europese markten betekenen twee conformiteitsroutes, en in Europa is de Radio Equipment Directive (EU) 2014/53/EU het toepasselijke rechtsinstrument voor een product met radioapparatuur. Of het dossier van de eerste markt de tweede markt afdekt, is een vraag waarop een document het antwoord geeft, en dat antwoord verandert de planning.

De configuratiecode is niet vastgelegd. En hier is het punt waarop de specificatie van de inkoper stilletjes ophoudt een specificatie te zijn: niets daarin identificeert de uitvoering, dus de offerte die terugkomt is een offerte op basis van wat de leverancier heeft aangenomen, en twee leveranciers zullen verschillende aannames maken.

De oplossing is niet spectaculair. Schrijf de code volledig uit — model, pixelklasse, hoesconfiguratie, kleurvariant, verpakkingsconfiguratie, bestemmingen — en vereis dat elke offerte op basis van die code wordt opgesteld. In het scenario kost dit de specificatie van de inkoper geen zin maar vijf regels en zet het de volgende twee weken aan correspondentie met leveranciers om in één vergelijkbaar paar antwoorden.

Stap twee: twee modellen met dezelfde capaciteit en een andere week

Met de configuratie op papier kan de inkoper doen wat de capaciteitsvergelijking verhinderde: de twee modellen vergelijken op de rijen waar ze daadwerkelijk verschillen. Dat doen er drie.

De oplaadinterface. De L2 Utral publiceert een Type-C-oplaadinterface. De L1 Pro publiceert helemaal geen oplaadmethode of -interface — de catalogus vermeldt het aantal pixels, de accu van 290 mAh, de laadtijd, het nominale gebruiksbereik en de behuizing van 1400 mAh, en houdt daar op. Beide zijn cameramodellen in het gamma van elf camera's, dus de inkoper kan de oplaadmethode van de L1 Pro niet uit het gamma afleiden. Dit is de rij die een verschil van drie weken in de planning veranderde in een permanente exploitatiekostenpost, en die bleef onzichtbaar zolang de inkoper de capaciteit vergeleek.

De keuze van de behuizing. De behuizing van de L2 Utral is leverbaar met 900 mAh of 1400 mAh. Die van de L1 Pro is 1400 mAh. Een inkoper die de verkoopeenheden als apparaat voor acht uur per dag wil gebruiken, los verkocht in plaats van gekoppeld aan een dock, heeft een reden om de kleinere behuizing te willen die de L2 Utral biedt — en een reden om die om verpakkingsreden te willen, die pas vier weken vóór de productie van de goederen opduiken.

De radiospecificatie. Geen van beide cameramodellen publiceert een Bluetooth-versie, dus deze rij scheidt de twee niet. Ze is om een andere reden van belang, en in dit scenario laat de situatie dat ook zien: de inkoper wil bij de eerste zending een.acceptaNnietest uitvoeren, maar bij geen van beide modellen ondersteunt het bestand het vooraf vastleggen van die test. Dat is een kostenpost op programmaniveau in plaats van modelniveau, en het is de moeite waard om die te benoemen, omdat dergelijke zaken eenmalig goedkoper op te lossen zijn.

De beoordeling die modellen met dezelfde capaciteit scheidt. Het scenario bevat ook een valkuil waar de inkoper bijna in trapte, en het is de moeite waard om die vast te leggen, omdat de catalogus vier modellen bevat die zijn gepubliceerd met 100 mAh: een AR-model met een nominale gebruiksduur van ongeveer 8 uur en magnetisch opladen, een D11 met ongeveer 7 uur en opladen via Type-C, een D12 eveneens met ongeveer 7 uur via Type-C, en een ZH12 met ongeveer 8 uur via Type-C. Dezelfde capaciteit, een andere gebruiksduur, een andere oplaadinterface. Een inkoper die uitsluitend op capaciteit selecteert, kan niet bepalen welk model welk is, en het verschil in de termen van het scenario bedraagt een uur gebruik per laadbeurt voor een reeks eenheden in een verkoopkanaal dat dat zal opmerken.

De les uit stap twee is beperkt en moet duidelijk worden uitgesproken: de getallen die eruitzien als een specificatie, zijn vaak de minst onderscheidende getallen op het overzicht. De capaciteit wordt voor alle achtentwintig modellen gepubliceerd, en juist dat maakt de capaciteit onbruikbaar als onderscheidingscriterium. De rijen die twee geselecteerde modellen scheiden, zijn de rijen waar er gaten in zitten.

De twee geselecteerde cameramodellen vergeleken op de rijen waar ze verschillen

De bovenstaande tabel is de vergelijking die het scenario uiteindelijk maakt, en de moeite waard om naast de versie te leggen waarmee de inkoper begon. De eerste drie rijen zijn de rijen die de inkoper al had vergeleken en identiek had bevonden. De rijen die de keuze uiteindelijk bepalen, zijn de twee daaronder: een oplaadinterface die bij het ene model wordt gepubliceerd en bij het andere ontbreekt, en een behuizingsconfiguratie die bij het ene model vastligt en bij het andere keuzevrij is. Beide rijen veranderen de exploitatiekosten van de inkoper, en geen van beide gaat over de accu.

Hoe de inkoper de twee offertes heeft ingedeeld zodra de configuratie was vastgelegd

Door AI gegenereerde foto ter illustratie van de levertijd van slimme brillen: een uitgewerkt voorbeeld en de bijbehorende les — afbeelding 2 van 3

Stap drie: de open rij die tijdens de verpakkingsfase opdook

De planning van het scenario is nu vastgelegd en afgesproken, en gedurende de eerste zes weken gaat er niets mis. De mislukking komt tijdens de verpakkingsfase, en wel op een instructieve manier, omdat niemand een fout maakte.

De detailhandelsverpakking voor de twee markten wordt door de inkoper ontworpen. Het ontwerp bevat een gedrukte regel die uitlegt hoe het apparaat oplaadt en hoe lang dat duurt. De tekstschrijver van de inkoper, die met het eigen systeem van de inkoper werkt, heeft "magnetisch opladen" geschreven — omdat de andere elf modellen die de inkoper had beoordeeld dat doen, en omdat de offerte van de leverancier het apparaat beschreef als magnetisch opladen zonder modelverwijzing.

In de catalogusrij van de L1 Pro wordt geen oplaadmethode gepubliceerd. Het ontwerp van de inkoper stelt nu iets vast over een model waarover de gepubliceerde gegevens niets zeggen. De pre-drukkontrolle van de leverancier signaleert dit, omdat een goede leverancier de drukproef controleert aan de hand van de specificatiereeks, en die specificatiereeks is wat de inkoper uiteindelijk heeft vastgelegd. Er gaan twee weken aan ontwerptijd verloren en de printdatum verschuift.

Dit is het moment waarop het scenario een keerpunt maakt, omdat de reactie van de inkoper de volgende bestelling bepaalt. Er zijn drie mogelijke reacties, en de verkeerde is de meest natuurlijke.

De verkeerde reactie is om het als een leveranciersprobleem te behandelen. De leverancier heeft het opgemerkt, wat in het voordeel van de leverancier is, en door de melding als een beschuldiging te behandelen, leert de leverancier dat het melden van een probleem een kostenpost voor hen is. Leveranciers die worden gestraft voor het melden van een afwijking, stoppen met het melden ervan, en de volgende afwijking wordt door het kanaal gevonden in plaats van door de leverancier.

De tweede reactie, beter maar nog steeds onvolledig, is om de tekst te corrigeren. Corrigeer de regel, herstel de drukdatum en behandel het voorval als een incident dat niet opnieuw voorkomt. Het voorval was echter geen incident dat niet opnieuw voorkomt. Het was de eerste verschijning van een regel waarop het eigen reclamemateriaal van de inkoper nuDepends, en het reclamemateriaal voor een wederverkoopprogramma op twee markten is een levend document dat opnieuw zal worden gedrukt.

De juiste reactie is om de regel voor het programma te sluiten, niet voor de artwork. Vraag de leverancier schriftelijk wat de oplaadmethode voor het geselecte model is. Neem het antwoord op in het configuratiebestand. Wijzig de artworktemplate zodat de oplaadregel uit de configuratie wordt gegenereerd in plaats van in de artwork te worden getypt. Het antwoord kan magnetisch zijn; het kan Type-C zijn; het kan iets zijn dat de inkoper nog niet is tegengekomen. Het punt is dat het reclamemateriaal van de inkoper nooit meer een oplaadmethode zal vermelden die niet door het eigen bestand van de inkoper is bevestigd.

Dat is het overdraagbare deel van deze casus en het laat zien dat de les verder reikt dan deze categorie. De eerste keer dat artwork, een datasheet, een productvermelding of een handleiding een feit vermeldt dat niet in de eigen specificatie van de inkoper stond, is de juiste reactie om te achterhalen waar dat feit nog meer met de hand is getypt. Het gedrukte reclamemateriaal van een inkoper bestaat uit een reeks beweringen over het product van de leverancier, opgesteld door mensen die de specificatieregel niet hebben gelezen, en de specificatieregel is het enige artefact in het proces dat is geschreven door de persoon die over de gegevens beschikte.

AI-gegenereerde foto ter illustratie van de levertijd van slimme brillen: een uitgewerkte casus en de les — afbeelding 3 van 3

Stap vier: de planning die de herbestelling overleefde

Het scenario loopt door in een tweede bestelling, en bij de tweede bestelling komt het grootste deel van de waarde van de discipline uit de eerste bestelling tot zijn recht. Er zijn dan drie dingen veranderd, en alle drie zijn het gevolg van beslissingen die tijdens de eerste cyclus zijn genomen.

De configuratieregel wordt overgenomen. De tweede bestelling wordt tegen dezelfde regel offerteerd, met dezelfde uitvoering en dezelfde kleurstelling. Er is geen her specificatieronde, en dus geen nieuwe artwork, en dus geen nieuwe goedkeuringsfase. Een inkoper die dit één keer heeft gedaan, heeft de vier weken bespaard die de correctie vóór het drukken in het scenario kostte — en heeft die bespaard zonder ergens over te onderhandelen.

Er zijn nog maar een paar openstaande regels, en die zijn bekend. De oplaadmethode is gesloten. De radioversie is nog open, omdat de catalogus deze niet voor het camerassortiment publiceert, maar de inkoper heeft een schriftelijk antwoord van de leverancier en heeft dus een test die kan worden opgesteld. Dat is het verschil tussen een onbekende en een bekende onbekende, en dat komt in de planning tot uiting als spelingruimte in plaats van als verrassing.

De plek wordt gereserveerd op basis van het programma in plaats van een datum. In het scenario biedt de inkoper een latere verzenddatum in ruil voor een bevestigde plek in het volgende productievenster. De fabriek accepteert dit, omdat een vastgehouden plek hun minder kost dan een vrijgegeven plek, en de tweede bestelling van de inkoper komtEarlier binnen dan de eerste, hoewel deze later is geplaatst. Er is niets aan de fabriek sneller geworden. De positie van de inkoper in de wachtrij wel, omdat de inkoper iets inruilde wat de fabriek waardeerde voor iets wat hij zelf waardeerde.

Hoe de tweede cyclus eruitzag nadat de regels waren gesloten

De vergelijking hierboven is de vergelijking die het scenario ondersteunt en waarop een inkoper kan handelen: de planning van de tweede bestelling was korter dan die van de eerste, terwijl de door de fabriek opgegeven doorlooptijd voor de tweede bestelling gelijk was aan die voor de eerste. De winst kwam van de kant van de inkoper — minder openstaande regels, minder herspecificaties en een plek die was afgekocht in plaats van aangevraagd.

Er is een vierde wijziging in het scenario die gemakkelijk over het hoofd wordt gezien omdat ze helemaal niet over de planning gaat. De eigen materiaal van de inkoper — de tekst op de verpakking, de productvermelding bij de retailer, de productgegevensstroom waaruit het kanaal put — wordt nu gegenereerd uit het configuratiebestand in plaats van met de hand ingetypt. Dat was een beslissing die in week acht werd genomen, toen de oplaadregel werd gecorrigeerd, en daardoor kan deze aflevering niet opnieuw ontstaan in een vorm die niemand zou herkennen. Een programma van de Eerste Orde is om precies de soort redenen die niet op een planning staan goedkoper dan een programma van de eerste orde: een sjabloon dat zijn gegevens uit een bestand haalt, hoeft niet opnieuw te worden gecontroleerd, en een inkoper die ooit door een handmatig ingevoerd gegeven is misleid, controleert doorgaans het sjabloon in plaats van de leverancier.

Wat de casus vaststelt, en wat niet

Drie conclusies, waarvan elke voor de hand ligt zodra je erachter bent en duur om vooraf te ontdekken.

Een planning wordt vastgesteld door de bindende fase, niet door het totaal. In het scenario was het verschil van drie weken tussen de twee offertes geen verschil in productiesnelheid. Het was een verschil in welke fase bindend was voor elk van de twee configuraties, en dat werd pas zichtbaar nadat de configuraties waren opgeschreven. Een inkoper die de twee offertes had vergeleken vóórdat de configuratiestring was opgeschreven, vergelijk twee totalen die niet hetzelfde maten.

De rijen met tussenruimtes zijn de duurste. Een gepubliceerde rij kan in een vergadering worden aangehaald, per e-mail naar een collega worden gestuurd en in een artwork-sjabloon worden vermeld. Een niet-gepubliceerde rij moet worden opgevraagd, moet worden opgeschreven en moet met de hand door elk daaropvolgend document worden overgenomen. De oplaadmethode voor de L1 Pro is niet gepubliceerd; die ene leemte is de duurste regel in het scenario en was zes weken lang onzichtbaar.

De bestelling die als een specificatie leest, is dat vaak niet. De specificatie in het scenario bestond uit één zin en bevatte vier beslissingen. Ze overleefde een Eerste Orde-bestelling alleen omdat een controle vóór het drukken haar opmerkte, en dat is geluk in plaats van proces. Een specificatie die het model, de pixelklasse, de behuizingsconfiguratie, de kleurvariant, de verpakkingsconfiguratie en de bestemmingen vermeldt, is een specificatie in de zin die de planning nodig heeft.

Wat de casus niet vaststelt, is het aantal. We publiceren geen nominale levertijd, maandelijkse productie, aantal productielijnen of minimale afnamehoeveelheid, en een uitgewerkt voorbeeld zonder cijfer is geen verzuim — dat is juist de point. De catalogus publiceert de configuratiemogelijkheden, de elektrische rijen, de oplaadmethode waar die is vermeld, de behuizingsconfiguratie waar die is vermeld, de pixelklassen en de kleuropties, en de twee modellen met een IP54-markering. De doorlooptijden die uit die rijen kunnen worden aangehaald, zijn de oplaadtijd en het nominale gebruiksbereik, en beide beschrijven een eenheid in plaats van een productieplanning. Het gedeelte over levertijd legt uit wat de gepubliceerde rijen ondersteunen.

Het is de moeite waard om te beschrijven hoe de casus eruit had gezien met een andere openingsvraag, want de openingsvraag is het deel dat je kunt overdragen. Als de inkoper had gevraagd: "welk van deze twee modellen kunt u het snelst produceren?", zou het antwoord een vergelijking van twee totalen zijn geweest, en die totalen zouden vanaf verschillende startpunten zijn gemeten, en de oplaadinterface zou onzichtbaar zijn gebleven tot de artworkfase. Als de inkoper had gevraagd: "welk van deze twee modellen heeft de minste rijen die ons eigen materiaal moet bevestigen?", zou het antwoord de L2 Utral in de 13 MP-klasse met een gepubliceerde Type-C-interface zijn geweest — en de casus had het incident vóór het drukken helemaal niet nodig gehad. De vraag is niet "hoe snel" en ook niet "hoe goedkoop". Het is: "hoeveel van onze daaropvolgende documenten moeten een gegeven bevatten dat niemand heeft bevestigd?"

Wat we wel zullen doen, is de openstaande rijen schriftelijk beantwoorden voor de modellen die een programma daadwerkelijk selecteert. Stuur ons de modellen, de hoeveelheden, de configuratie voor elk model en de bestemmingen, dan vertellen we welke rijen de gepubliceerde gegevens al afronden, welke wij voor u zullen afronden en welke u met uw eigen leveranciers moet afronden.

Gerelateerd leeswerk

Chatten op WhatsApp
Uw ervaring op deze site wordt verbeterd door cookies toe te staan.