Producent OEM/ODM inteligentnych okularów · Shenzhen, Chiny +86 19835872450 sales@cynrin.com
OEM & ODM

Czynniki kosztowe opcji personalizacji: co wpływa na wycenę

Przed omówieniem poszczególnych pozycji warto wskazać dwie cechy tej struktury kosztowej. Po pierwsze, większość kosztów jest stała już w momencie podjęcia decyzji…

Od zespołu inżynieryjnego i zaopatrzeniowego CYNRIN/ Sep 29, 2020/ 17 min czytania
Czynniki kosztowe opcji personalizacji: co wpływa na wycenę

Dwie cechy tej struktury kosztowej warto wskazać, zanim przejdziemy do samych pozycji. Po pierwsze większość kosztu jest stała w momencie podejmowania decyzji, a zmienna dopiero później, co oznacza, że znaczenie terminu decyzji jest większe niż jej skala. Po drugie pozycje te są ze sobą powiązane: kolor wymagający nowego oprzyrządowania tworzy również nowy wariant, a nowy wariant generuje zakres montażu, którego wcześniej nie było. Traktowanie czterech pozycji jako menu, a nie łańcucha, jest najczęstszą przyczyną otrzymania oferty niższej niż ostateczny koszt programu.

Czynniki kosztowe w tej kategorii sprowadzają się do czterech pozycji, a omawia się zwykle tylko jedną z nich: oprzyrządowanie, materiał, zakres montażu i wolumen. Pozycji, o której nikt nie wspomina na pierwszym spotkaniu, jest zakres certyfikacji — zmiana wprowadzona w gotowym produkcie może unieważnić już przeprowadzone prace związane z zgodnością z przepisami, a ich ponowne wykonanie stanowi rzeczywistą pozycję kosztową, która nie ma nic wspólnego z fabryką. Prawidłowe oszacowanie czynników kosztowych opcji dostosowania oznacza wycenienie wszystkich pięciu, ponieważ piąta pojawia się po złożeniu zamówienia, a nie wraz z ofertą.

Czynniki kosztowe opcji dostosowania: świadczone usługi według klasy

Czynniki kosztowe opcji dostosowania: cztery pozycje wpływające na wartość

Próbka jest przedmiotem tej samej rozmowy co oprzyrządowanie, ale zwykle się z niej wyłącza. Próbka ma trzy składowe, które zachowują się inaczej: czas pracy inżynierskiej potrzebny do wykonania pierwszego egzemplarza, materiał użyty do jego produkcji oraz termin w harmonogramie, który zajmuje, zanim ktokolwiek będzie pewny, że wymagania są właściwe. Tylko pierwsze dwie składowe wiążą się z kosztami pieniężnymi; trzecia jest zwykle najdroższa, ponieważ termin zajęty przez próbkę, która ostatecznie wymaga kolejnej iteracji, to termin produkcyjny, którego nikt nie zaplanował.

Sposobem ograniczenia tego kosztu jest ustalenie, do czego ma służyć próbka, przed jej zamówieniem. Próbka służąca do oceny dopasowania i wykończenia często może być istniejącym egzemplarzem poddanym obróbce powierzchni. Próbka służąca do weryfikacji zmiany konstrukcyjnej nie może, a traktowanie drugiej tak jak pierwszej prowadzi do powstania egzemplarza, który wygląda poprawnie, ale niczego nie potwierdza. Zapytaj, co każda próbka ma wykazać, i odrzuć każdą próbkę, której celu nie można wyrazić w jednym zdaniu.

W przypadku amortyzacji przydatne pytanie nie brzmi, kto jest właścicielem formy, lecz kto odnosi korzyści wraz ze wzrostem wolumenu. Jeżeli własność formy leży po stronie dostawcy, amortyzacja musi zostać ujęta jako malejący koszt jednostkowy, a nie jako koszt stały. W ofercie wykazującej jednakowy koszt jednostkowy we wszystkich progach koszt oprzyrządowania został ukryty w innym miejscu — zwykle w cenie jednostkowej, gdzie staje się niewidoczny.

Warto poruszyć w tej samej rozmowie także trzeci element: kto ponosi koszt zmiany specyfikacji po wykonaniu formy. Jeżeli odpowiedź brzmi „nikt konkretny”, koszt ponosi strona, która słabiej się sprzeciwia, co rzadko stanowi właściwy sposób jego alokacji.

Powodem negocjowania oprzyrządowania oddzielnie od ceny jednostkowej jest to, że obie te wartości zachowują się inaczej w czasie. Cena jednostkowa jest stanowiskiem handlowym i może zmieniać się w wyniku negocjacji; oprzyrządowanie ponosi już poniesiony koszt w momencie, gdy ktokolwiek je odkryje, a jest przydatne kupującemu wyłącznie wtedy, gdy harmonogram amortyzacji określa, kto odnosi korzyści, gdy wolumen przewyższa szacunek.

Oprzyrządowanie to koszt stały rozłożony na wolumen. Nowy kształt ramienia wymaga formy. Nowy kolor ramki wymaga zmian w oprzyrządowaniu istniejących form, co jest tańsze. Praktyczną konsekwencją jest gwałtowny spadek kosztu dostosowania na jednostkę wraz ze wzrostem wolumenu, dlatego dostosowanie wyglądające na nieopłacalne przy wolumenie pilotażowym może być rozsądne przy wolumenie produkcyjnym — i odwrotnie jest prawdą w przypadku wszystkiego, co skaluje się wraz z minimalnym wolumenem dla danego wariantu.

Materiał ma również najdłuższy spośród czterech elementów czas realizacji, ponieważ nowy materiał trzeba zakwalifikować względem produktu, a nie tylko zamówić. Dlatego zmiana materiału jest decyzją dotyczącą harmonogramu, nawet jeśli wygląda na niewielką korektę specyfikacji.

Materiał to pozycja o najmniejszym zakresie negocjacji. Materiał soczewek i konfiguracja soczewek zmieniają nature produktu. W naszej klasie sportowej katalog wymienia konfigurację soczewek jako element możliwy do dostosowania; w klasie z kamerą konfiguracja soczewek nie jest wymieniona w ogóle. Żądanie wykraczające poza zakres podany w źródle nie jest automatycznie niemożliwe, ale oznacza zmianę specyfikacji i powinno być wycenione jako nowe prace, a nie traktowane jak zmiana koloru.

Przydatnym sposobem określenia zakresu montażu jest liczenie zmian produkcyjnych, a nie operacji. Operacja wykonywana dwadzieścia razy dziennie jest tania; cztery warianty wykonywane po sobie są drogie, ponieważ każda zmiana wiąże się z ustawieniem, wykonaniem pierwszej próbki i weryfikacją. Dostawca, który wycenia robociznę za operację, a nie za zmianę produkcyjną, podaje koszt, który zmieni się wraz z liczbą wariantów. Sekwencja produkcyjna przygotowana dla czterech wariantów nie obejmuje tanio piątego, ponieważ czas zależy od wzorca zmian produkcyjnych, a nie od samej operacji. Każda z tych kwestii jest niewielka osobno. Czynnikiem kosztowym nie jest operacja, lecz liczba różnych wariantów — ponieważ dziesięć wariantów kolorystycznych i dziesięć wersji oprogramowania to dwadzieścia kombinacji produkcyjnych, a nie dwie, a złożoność wariantów po cichu niszczy harmonogram dostawy.

Jeżeli różnica jest rzeczywista, a nie wynika z założeń, zwykle dotyczy materiałów, a nie robocizny, ponieważ przy tej skali robocizna stanowi mniejszą część kosztu jednostki, niż zakładają kupujący, a materiały — większą. Zapytaj, jaki materiał jest stosowany i kto go wskazał. Poproś każdą ze stron o podanie kosztu jednostki wykorzystanego do obliczenia tej wartości, a różnica zwykle wyjaśni większość rozbieżności.

Współczynnik kształtuje się inaczej dla każdej pozycji kosztowej, a plan wzrostu zakładający, że wszystkie zmieniają się wspólnie, będzie błędny. Narzędzia spadają najszybciej w przeliczeniu na jednostkę i przestają spadać po amortyzacji formy. Koszt materiałów nie spada wcale, chyba że dostawca wynegocjuje nowe warunki. Zakres montażu maleje wyłącznie wtedy, gdy liczba wariantów pozostaje stała, a wolumen rośnie, i gwałtownie wzrasta, gdy tak nie jest. Zakres zgodności z przepisami nie spada w żadnych okolicznościach, ponieważ jest naliczany za zmianę, a nie za jednostkę.

Kolejnym pytaniem jest, ile wolumenu potrzebuje dana personalizacja, zanim w ogóle opłaci się ją wdrożyć, a uczciwa odpowiedź brzmi: zależy to od pozycji kosztowej, na której zostanie uwzględniona. Nadruk logo zwraca się niemal natychmiast, ponieważ jego ustawienie jest niewielkie, a koszt jednostkowy niemal zerowy. Nowa forma zwraca się dopiero przy wystarczającym wolumenie, a próg ten wyznacza koszt narzędzi, a nie fabryka. Nowa konfiguracja soczewek może nigdy nie zwrócić się w ramach jednego modelu, ponieważ może istnieć w celu uzupełnienia asortymentu, a nie obsługi określonego wolumenu.

Żaden z tych progów nie jest publikowany, i nie powinien być, ponieważ każdy zależy od omawianej oferty. Można jednak przedstawić strukturę: zwrot inwestycji wynika ze stosunku kosztu jednorazowego do oszczędności na jednostkę, więc personalizacje warte zatwierdzenia przy wolumenie pilotażowym to te o niewielkim koszcie jednorazowym, a personalizacje warte odroczenia to te o wysokim koszcie.

Dlatego powyższe wskazówki dotyczące kolejności działań mają zastosowanie. Tanie do odwrócenia personalizacje należy rozstrzygnąć wcześnie, ponieważ są tanie niezależnie od decyzji, a drogie — również wcześnie, ponieważ potrzeba czasu, aby zwróciły się.

To ostatnie zagadnienie jest najczęściej błędnie rozumiane w planach wzrostu. Program, który podwaja wolumen i dodaje kolor, nie zmniejsza o połowę kosztu personalizacji; utrzymuje go w przybliżeniu na tym samym poziomie i dodaje nową pozycję kosztową.

Wolumen wpływa na wszystko powyżej. Nie jest to osobna pozycja kosztowa, lecz współczynnik wpływający na pozostałe trzy. Kupujący, który zmienia wariant kolorystyczny po wykonaniu narzędzi, płaci za ich ponowne wykonanie. Kupujący, który dodaje wariant po pierwszej serii produkcyjnej, płaci za ustawienie nowej linii i ponowną kwalifikację.

Której pozycji kosztowej odpowiada każda zmiana

Pytania, które warto zadać dostawcy, są wystarczająco wąskie, aby zadać je podczas jednej rozmowy, i wystarczająco konkretne, aby uzyskać odpowiedź „tak” lub „nie”. Czy można rozdzielić koszt narzędzi od ceny jednostkowej? Jaki wolumen przyjęto do amortyzacji? Wpływa ta zmiana na dokumentację techniczną? Co stanie się z kosztem, jeśli liczba wariantów się podwoi? Do którego projektu należy przypisać narzędzia, jeśli program zostanie zakończony?

Piąte pytanie najczęściej pozostaje bez odpowiedzi, co samo w sobie jest informacją. Zwykle oznacza to, że dostawca jeszcze nie podjął decyzji, a więc pytanie wróci na końcu programu, a nie na jego początku.

Przed przyjęciem łącznego kosztu należy zapoznać się z tabelą. Oferta podająca jedną kwotę dla zmiany kolorystycznej i ramion opisuje co innego niż oferta oddzielająca koszt formy od pigmentu, a obie nie są porównywalne, nawet jeśli ich sumy przypadkowo są zgodne.

Warto również wykorzystać tabelę jako mapę negocjacji. Każda pozycja oznaczona jako stała pozostaje bez zmian wraz z rozwojem programu, a każda pozycja oznaczona jako zależna od wariantu staje się droższa wraz z liczbą dodawanych przez markę wariantów. Marka rozważająca cztery warianty kolorystyczne może obliczyć koszt drugiego rzędu takiej decyzji jeszcze przed jej podjęciem.

Wygenerowana przez AI fotografia ilustrująca czynniki kosztowe opcji personalizacji: co wpływa na wycenę — zdjęcie 1 z 3

Pozycja, która nie pojawia się w żadnej ofercie

Poruszamy ją wcześnie, ponieważ zaskakuje kupujących, którzy zakładają, że zgodność z przepisami to jednorazowy koszt.

Zmiana nadrukowanego logo oznacza zmianę projektu graficznego i zwykle nie pociąga za sobą konsekwencji regulacyjnych. Zmiana kształtu ramion może natomiast zmienić ścieżkę akustyczną w platformie otwartej. Zmiana nazwy Bluetooth lub obrazu systemowego może zmienić to, co nadajnik radiowy przesyła i co oprogramowanie deklaruje. Dodanie wariantów zabarwienia soczewek oznacza zmianę parametru optycznego.

Sama decyzja jest zwykle szybka; harmonogram działań wokół niej już taki nie jest. Ktoś musi ustalić, co zawierał plik, porównać go z aktualnym stanem produktu i stwierdzić, że albo nie nastąpiła żadna istotna zmiana, albo potrzebna jest ocena. W pierwszym przypadku zajmuje to godzinę, jeśli plik jest dobrze zorganizowany, i tydzień, jeśli nie jest — to przydatny sposób na ocenę jakości dokumentacji dostawcy, zanim oprzecie się na jej wiarygodność.

Istnieje jeszcze czwarta konsekwencja, która jest mniej oczywista. Ponowne sprawdzenie zgodności z przepisami ma własny czas realizacji i zwykle musi zostać zakończone, zanim produkty będą mogły być wprowadzane na dany rynek. Program, który odkryje to w czwartym miesiącu, dowiaduje się o tym już po publicznym ogłoszeniu daty premiery. Ponowne sprawdzenie zgodności po rozpoczęciu produkcji kosztuje więcej niż wykonanie go przed opracowaniem narzędzi, a także więcej niż wykonanie go przed w ogóle zgłoszeniem odpowiedniej deklaracji. Kosztem jest nie tylko ocena, lecz także termin produkcyjny, który zostaje wykorzystany do wstrzymania gotowych produktów na czas rozstrzygnięcia kwestii.

Wpływ każdej zmiany na dokumentację techniczną

Kolejność tych pytań jest celowa, ponieważ koszt błędnej odpowiedzi gwałtownie wzrasta od dołu ku górze. Zmiana projektu graficznego, która okaże się istotna, to kwestia jednego popołudnia. Zmiana ramion, która okaże się wpływać na ścieżkę akustyczną, wymaga decyzji dotyczącej narzędzi, cyklu próbek i przeglądu dokumentacji, a ponadto zostaje wykryta w najgorszym możliwym momencie programu.

Istnieje tu tryb niezdatności, który warto nazwać, ponieważ jest podstępny. Program, który traktuje zgodność z przepisami jako koszt jednorazowy, będzie wprowadzał kolejne zmiany i stale zakładał, że dotychczasowe ustalenia pozostają aktualne, a odkrycie problemu nastąpi nie w fabryce, lecz na rynku. Rozwiązaniem jest pozbawione atrakcyjności: pytanie o klasyfikację należy włączyć do procesu zmian, a nie procesu zapewniania zgodności z przepisami, aby uzyskać odpowiedź przed przyjęciem zamówienia, a nie po wykonaniu produktu.

Drugi tryb niezdatności jest odwrotnością tego pierwszego. Program, który zakłada, że każda zmiana wymaga pełnego ponownego sprawdzenia, będzie całkowicie rezygnował z przydatnych zmian i w końcu stworzy produkt, którego nikt nie chciał, ponieważ koszt ostrożności nigdy nie porównano z kosztem funkcji, którą umożliwiła.

Ta asymetria stanowi argument za zadawaniem pytań przed ostatecznym zamknięciem projektu narzędzi, a nie po nim, i wyjaśnia, dlaczego ta pozycja powinna znaleźć się w omówieniu kosztów, a nie wyłącznie w kwestiach zgodności z przepisami.

Wygenerowana przez AI fotografia ilustrująca czynniki kosztowe opcji personalizacji: co wpływa na wycenę — zdjęcie 2 z 3

Jak ustalić kolejność realizacji żądania personalizacji

Różnicę między specyfikacją a ogólnym zamysłem łatwo rozpoznać w ofercie. Specyfikacja daje jedną wartość, którą można porównać z późniejszym zamówieniem. Ogólny zamysł daje zakres, którego nie można rozłożyć na koszty ani porównać między dostawcami, a także nie można z pełną pewnością wpisać do zamówienia zakupowego.

Praktyczny test jest następujący: czy dwie osoby czytające dokument niezależnie od siebie zapisałyby tę samą specyfikację? Jeśli nie, to ogólny zamysł.

Specyfikacja nie jest kwestią formalności. To dokument, który określa, czy ofertę można porównać z późniejszą, czy ponowne zamówienie stanowi powtórzenie, czy renegocjację, oraz czy sporny egzemplarz można poddać badaniu, zamiast prowadzić o nim spór.

  1. Opisz zamówienie jako specyfikację, a nie ogólne oczekiwanie. Stwierdzenie „Niebieski, matowe wykończenie, logo na ramionach” jest konkretne. Określenie „bardziej ekskluzywne” to temat do rozmowy, który zaowocuje dwiema ofertami i sporem. Powodem ich rozdzielenia jest to, że obie ścieżki mają różne terminy zatwierdzenia i różne koszty błędów. Prace kosmetyczne zwykle może zatwierdzić jedna osoba. Prace konstrukcyjne zazwyczaj wymagają próbki, tolerancji i podpisania, a właśnie etap przygotowania próbki pochłania czas. Kolor, opakowanie i nadrukowane logo stanowią jedną ścieżkę zatwierdzenia. Geometria ramion, materiał soczewek i zmiany w procesie montażu to inna. Poproś o osobną wycenę i harmonogram dla drugiej ścieżki. Zadaj pytanie w formie, na którą można odpowiedzieć jednym zdaniem: czy ta zmiana wpływa na cokolwiek, co zostało zmierzone? Dostawca, który musi sprawdzić trzy dokumenty, aby udzielić odpowiedzi, przekazuje ci w ten sposób cenne informacje o tym, jak prowadzona jest dokumentacja. To pytanie konkretne, a konkretny dostawca powinien być w stanie odpowiedzieć na nie jednym zdaniem. Data zamrożenia ma większe znaczenie niż samo zamrożenie, ponieważ zamrożenie bez daty jest jedynie sugestią. Wyznacz datę, dołącz ją do zamówienia zakupu i jednoznacznie wskaż, że wszystkie późniejsze zmiany będą wyceniane jako nowe prace, a nie wchodzą w koszt dotychczasowych.

W praktyce data zamrożenia powinna przypadać nieco przed pierwszą serią produkcyjną, a nie po niej, ponieważ okres między zamrożeniem a produkcją to czas, w którym napływają ostatnie zmiany, a każdą z nich można łatwo odrzucić, dopóki produkcja się nie rozpoczęła.

  1. Ustal listę wariantów i datę jej zamrożenia. Każdy wariant dodany po dacie zamrożenia stanowi zlecenie zmiany wyceniane oddzielnie. Własność ma trzy aspekty, a środkowy jest zwykle pomijany: kto jest właścicielem formy, kto płaci za jej modyfikację i co się z nią dzieje po zakończeniu programu. To ostatnie kwestia decyduje, czy drugie zamówienie można wyprodukować przy użyciu tego samego oprzyrządowania, czy trzeba zaczynać od nowa. Warto ją rozstrzygnąć, zanim ktokolwiek emocjonalnie zaangażuje się w pierwsze zamówienie. Kto jest właścicielem formy, kto płaci za jej modyfikację i w jaki sposób oblicza się koszt jednostkowy na każdym progu wolumenu.

Od zamówienia do wycenionej oferty z harmonogramem

Powyższa kolejność jest celowo ustalona według kosztu cofnięcia poszczególnych decyzji. Specyfikacja jest bezpłatna, ale trudno ją odwołać. Podział oprzyrządowania podlega negocjacjom, które stają się trudniejsze po wykonaniu formy. Zamrożenie listy wariantów jest decyzją, która staje się kosztowna po rozpoczęciu produkcji. Kwestia transportu wymaga wyjaśnienia, ale wymaga ponownej wyceny, jeśli zostanie poruszona dopiero po zarezerwowaniu wysyłki.

W takim ujęciu kolejność pytań sama w sobie stanowi ocenę ryzyka, a jest to część, której większość dostawców nie wskaże samodzielnie.

Kroki czwarty i piąty to te, które po uruchomieniu chronią program. Zamrożona lista wariantów zapobiega temu, by dobrze-intencjonalna zmiana w szóstym miesiącu przekształciła się w ponowną wycenę, której nikt nie uwzględnił w budżecie. Pisemny harmonogram amortyzacji sprawia zaś, że drugie zamówienie można porównać z pierwszym, zamiast traktować je jako nowe negocjacje.

Jeśli odpowiedź różni się w zależności od rynku, taka różnica stanowi rzeczywisty koszt, a nie artefakt, dlatego należy uwzględnić ją w porównaniu. Dwa różne dostawcy oferujące tę samą cenę jednostkową dla różnych lokalizacji dostawy nie oferują tego samego. Wyliczony koszt transportu zwykle oblicza się dla pełnego kontenera, dlatego program zamawiający pół kontenera albo płaci za nieużywaną przestrzeń, albo otrzymuje wycenę opartą na założeniach, które zmienią się przy drugim zamówieniu. Cena jednostkowa bez uwzględnienia cła nie jest ceną jednostkową; to punkt wyjścia z pytaniem, na które odpowiada broker, a nie dostawca.

W przypadku programu wysyłającego produkt w opakowaniu i z marką na kilka rynków poproś o końcową cenę dostawy dla każdego rynku oraz o informację, które warunki Incoterms przyjęto w ofercie. To jedno pytanie często rozwiązuje pozorną różnicę cen, która nie miała nic wspólnego z fabryką.

W przypadku każdego programu realizowanego na wielu rynkach istnieje jeszcze szósty krok: przed zaakceptowaniem oferty potwierdź zasady rozliczania transportu i ceł dla każdego miejsca przeznaczenia, ponieważ koszt dostawy produktu w opakowaniu i z marką różni się między rynkami na tyle, że porównywanie cen jednostkowych oferowanych przez różnych dostawców może być mylące.

Pytania dotyczące kosztów, które należy zadać przed zaakceptowaniem oferty

Kiedy zmiana czynnika kosztowego staje się kosztowna

Fotografia wygenerowana przez AI ilustrująca czynniki kosztowe opcji personalizacji: co wpływa na ofertę — obraz 3 z 3

Jak kształtuje się nasza oferta

Publikowane przez nas listy opcji personalizacji różnią się zależnie od klasy produktu. Publikujemy je w obecnej postaci, zamiast przedstawiać jako jedną rozbudowaną listę. Logo, kolor oprawki, opakowanie i kształt ramion są określone dla klas audio, kamera i sport. Materiał i kolor soczewek są określone dla klas audio i sport. Konfiguracja soczewek jest określona dla klasy sport. Nazwa Bluetooth i personalizacja systemu są określone dla klasy audio. Pilot jest elementem klasy sport.

Powodem publikowania list według klas, a nie w postaci jednej zbiorczej tabeli, jest to, że taka tabela stanowiłaby deklarację możliwości, natomiast tabela dla poszczególnych klas informuje o tym, co zostało udokumentowane. Różnica ma znaczenie handlowe, ponieważ kupujący, który oprzeje się na zbiorczym odczytaniu, zamówi coś, czego nigdy nie opisaliśmy jako dostępne. Wolimy, aby okazało się, że lista jest niepełna, niż aby możliwości były zawyżone.

To samo uzasadnienie działa również w drugą stronę. Jeśli dana klasa wymienia określoną możliwość, stanowi ona rozsądnie pewną podstawę do przygotowania oferty. Jeśli klasa nie wspomina o danej możliwości, wolimy potraktować zapytanie jako nowe zadanie i odpowiednio je wycenić, niż odkryć lukę na etapie przygotowywania narzędzi.

Jeśli lista jest pusta, oznacza to, że dokument źródłowy nie wskazuje tej usługi dla danej klasy. Nie oznacza to, że odmówimy realizacji zadania. W przypadku dwóch pozycji naszego katalogu — platformy dźwięku przewodnictwem kostnym oraz pozycji AR — nie ujawniono żadnych możliwości dostosowania, co oznacza znacznie większą lukę niż pusty w tabeli, ponieważ cała rozmowa nie została jeszcze rozpoczęta.

Istnieje również handlowy powód prezentowania danych według klas i jest to powód, który ma znaczenie na etapie przygotowywania oferty. Zbiorcza deklaracja możliwości jest łatwiejsza w sprzedaży, ale trudniejsza do dotrzymania. Prezentowanie list w obecnej postaci kosztuje nas kilka rozmów dotyczących wstępnej selekcji, ale oszczędza nam wszystkie rozmowy, które zakończyłyby się sporem o to, co zostało uzgodnione. Pełny zakres możliwych zmian znajduje się w sekcji opcje dostosowania, a platformy audio, dla których publikujemy większość możliwości dostosowania, są dostępne na stronie oferty okularów audio z Bluetooth.

Ta sama zasada dotyczy w szczególności pozycji dotyczącej certyfikacji. Nie publikujemy kosztu zgodności z przepisami, ponieważ zależy on od tego, co trzeba powtórzyć, oraz od rynku, który tego wymaga. Opublikowana kwota zostałaby zastosowana do wymagania, dla którego nie została obliczona. Możemy natomiast wskazać, jakich zmian dotyczy dana modyfikacja, a tym samym które oceny mogą wymagać powtórzenia — właśnie ta informacja pomaga w planowaniu.

Ta zasada ma praktyczną konsekwencję, którą warto wyraźnie nazwać. Oznacza to, że niektóre udzielone przez nas odpowiedzi będą wolniejsze, niż oczekuje kupujący, ponieważ potwierdzenie kwoty na podstawie sytuacji w zakupach komponentów wymaga więcej czasu niż odczytanie jej ze strony. Oznacza to również, że można polegać na podawanych przez nas kwotach — jest to kompromis, który powinien preferować poważny program.

Jeśli dana kwota zależy od konfiguracji, wielkości zamówienia i sytuacji w zakupach komponentów, wskażemy to i umieścimy potwierdzoną wartość w zamówieniu. Jeśli nie zależy od tych czynników, opublikujemy ją, a wartości publikowane przez nas to te wymienione powyżej.

Warto jednoznacznie stwierdzić: nie podamy w ofercie czynnika kosztowego, którego nie możemy udokumentować. Jeśli dana kwota zależy od konfiguracji, wielkości zamówienia i sytuacji w zakupach komponentów, wskażemy to i umieścimy potwierdzoną wartość w zamówieniu, zamiast publikować liczbę odnoszącą się do jednej konfiguracji i stosowaną do innej.


Powiązane lektury

Prześlijcie Państwo swoją listę dostosowań w formie specyfikacji, a wskażemy pozycje, które możemy wycenić, które wymagają nowych prac oraz które wpływają na istniejącą dokumentację zgodności z przepisami.

Czat na WhatsApp
Twoje doświadczenia na tej stronie zostaną ulepszone dzięki zezwoleniu na pliki cookie.