Standardowa cena OEM to całość ubrana w jedną liczbę, a jej najważniejszą częścią jest ta, której nie widać. Poproście dwóch dostawców o koszt jednostkowy tego samego modelu, a otrzymacie dwie różne odpowiedzi; poproście o koszt jednostkowy tego samego modelu, w tej samej konfiguracji, o tym samym zakresie i na tych samych warunkach handlowych, a odpowiedzi staną się porównywalne. Wszystko pomiędzy to miejsce, w którym zespoły zakupowe tracą tygodnie. Celem tej strony jest pokazać tę lukę przed wpłyniemem oferty, a nie po jego zaakceptowaniu.
Koszt jednostki w tej klasie produktów składa się z trzech warstw, które zachowują się różnie. Pierwszą warstwę stanowi sama konfiguracja, a większość jej elementów jest widoczna w publikowanych przez nas wierszach: akumulator, czas działania, metoda ładowania, klasa rozdzielczości kamery, obecność etui ładującego, kolor, obecność elementu zdejmowanego. Drugą warstwę stanowi zakres, którego niemal wcale nie publikujemy: opakowanie, metoda znakowania, zestaw akcesoriów, dokumentacja dołączana do jednostki, zakres montażu i testów. Trzecia warstwa obejmuje warunki handlowe: płatność, Incoterms, warunki gwarancji, założenia dotyczące transportu i termin realizacji. Oferta, która miesza wszystkie trzy warstwy w jedną liczbę, nie jest błędna; po prostu nie da się jej odczytać.
Ta strona nie zawiera ceny, progu cenowego, przedziału rabatu, kosztu dostawy ani marży. Są to warunki handlowe, które należą do oferty dla konkretnej, nazwanej konfiguracji, a opublikowanie samej ceny bez pozostałych dwóch warstw prowadzi dokładnie do porównania, którego ta strona ma zapobiegać.
Tabela przedstawia trzy warstwy i pokazuje, dla pierwszej z nich, który publikowany wiersz stanowi punkt odniesienia dla każdego elementu. Gdy w trzeciej kolumnie wskazano, że wiersz jest publikowany, kupujący może z pełną pewnością porównać ten element w różnych ofertach. Gdy wskazano, że wiersz nie jest publikowany, element trzeba znormalizować, zadając obu dostawcom to samo pytanie.
Co decyduje o koszcie jednostki w tej klasie produktów
Zacznijmy od warstwy konfiguracji, ponieważ jest to jedyna warstwa, w której kupujący może porównać liczbę podaną przez dostawcę z opublikowanym faktem, a nie z twierdzeniem innego dostawcy.
Akumulator jest pierwszym punktem odniesienia. Nasz katalog publikuje konfigurację akumulatora dla każdej pozycji w ofercie, od 40 mAh w modelach A05 i A06, przez 55 mAh × 2 w parze LC-105, modelach G07 i YK12 oraz 90 mAh × 2 w modelach K01 i K02, aż po 290 mAh w czterech modelach kamer — L2 Utral i L1 Pro oraz CY05 i CY03. Opublikowane pojemności akumulatorów to pojemności pojedynczych ogniw, a nie suma: 55 mAh × 2 oznacza dwa ogniwa, a oferta podająca łączną wartość zamiast opublikowanej bez uprzedzenia zmienia podstawę porównania.
Klasa rozdzielczości kamery jest drugim punktem odniesienia i dzieli jedenastu modeli kamer na dwie publikowane grupy: osiem megapikseli w modelach MT5 i V03, CY05 i V03 Pro, V06 i KY06 oraz MT6 i CY03, a trzynaście megapikseli w modelach S7 i L2 Utral oraz L1 Pro. Dwie oferty dotyczące „tego samego modelu kamery”, które znajdują się w różnych klasach rozdzielczości, nie są porównywalne, a oferta niewymieniająca klasy pozostawia pytanie bez odpowiedzi w momencie, gdy podejmowana jest decyzja dotycząca pieniędzy.
Metoda ładowania jest trzecim punktem odniesienia. Ładowanie magnetyczne jest opublikowane dla siedemnastu pozycji, złącze Type-C dla siedmiu, a w czterech modelach kamer metoda ładowania nie jest w ogóle podana, co oznacza, że oferta dla jednego z tych czterech modeli musi wskazać metodę słownie, zanim będzie można porównać dwie liczby. Etui ładujące jest czwartym punktem odniesienia i to właśnie ono najczęściej prowadzi do różnicy, której nikt nie potrafi później wyjaśnić: pojemność jest podana dla pięciu modeli kamer, dwa kolejne pokazują etui bez wartości, a cztery pozycje z kamerami nie zawierają żadnej pozycji dotyczącej etui.
Poza tym konfiguracja obejmuje kilka mniejszych, publikowanych wierszy, które nadal wpływają na porównanie. Nazwy kolorów występują tylko dla dwóch pozycji, przy czym trzy kolory podano dla V03 Pro, a cztery dla V06. Element zdejmowany jest opublikowany dla trzech pozycji — V06 i S7 z wyjmowaną ramką wewnętrzną oraz G07 z odłączanym ramieniem. Oznaczenie odporności na przenikanie widnieje przy V06 i S7. Masa jest opublikowana tylko dla jednej pozycji, MT6 — 158 g dla oprawy okularów, a nie dla składanego etui. Zdalna migawka jest opublikowana dla D17 i ZH12.
Teraz warstwa zakresu, w której opublikowany rekord niemal milczy. Opakowanie nie jest publikowane dla żadnego wpisu, więc dwie oferty mogą obejmować lub wyłączać karton oraz nakład druku, przy czym żadna z nich nie musi być błędna. Sposób nanoszenia znaku marki nie jest publikowany, więc jedna oferta może obejmować znak nakładany na linii produkcyjnej, a inna znak uzyskany na powierzchni formowanej; są to dwa różne programy, a nie dwie różne ceny. Zestaw akcesoriów nie jest publikowany, więc różnica między ofertą obejmującą etui a ofertą traktującą etui jako osobną pozycję oznacza różnicę w zakresie. Dokumentacja dołączana do urządzenia nie jest publikowana, podobnie jak zakres montażu i testów wykonywanych na urządzeniu.
Warstwa handlowa jest trzecia i właśnie w niej powstają najdroższe nieporozumienia. Warunki płatności, incoterm, status gwarancji, założenia dotyczące transportu, termin realizacji i okres ważności samej oferty są niewidoczne w cenie jednostkowej, a każdy z nich może zmienić całkowitą kwotę bardziej niż konfiguracja. Koszt jednostkowy podany bez transportu nie oznacza tańszego produktu; oznacza inny zakres i inną kwotę.

Konfiguracja, ilość i pytania, które za nimi stoją
Konfiguracja jest krotką, a pytania, które za nią stoją, są krótkie, konkretne i można na nie odpowiedzieć. Jaki model i jakie nazwy wariantów obejmuje. Jaka konfiguracja modułu. Jaka klasa rozdzielczości aparatu, jeśli w danym wariancie występuje aparat. Jaka metoda ładowania i jaki wariant etui, jeśli etui wchodzi w zakres. Jaki kolor i czy jest to kolor publikowany dla danego modelu. Czy konfiguracja obejmuje element wyjmowany. Jaki zestaw akcesoriów trafia do opakowania. Na jaki rynek jest przeznaczony produkt, a tym samym jaką dokumentację i etykiety należy dołączyć. I jakie opakowanie oraz projekt graficzny.
Ilość jest drugą połową i to właśnie tutaj pytania przestają dotyczyć produktu, a zaczynają dotyczyć fabryki. Jak wolumen dzieli się między poszczególne partie. Ile odrębnych produktów możliwych do sprzedaży obejmuje zamówienie. Czy nakład druku opakowań mieści się w zamówieniu, czy jest realizowany obok niego. Czy obejmuje nowy element formowany i czy jego koszt zawiera się w cenie jednostkowej, czy jest ujęty poza nią. I pytania dotyczące progów, które należą do omówienia minimalnej wielkości zamówienia, a nie do tego miejsca, lecz których odpowiedź determinuje, czy podana cena jednostkowa została wyliczona dla partii o wielkości zamierzonej przez kupującego.
Obie połowy wchodzą ze sobą w interakcję w sposób, który kupujący regularnie niedoceniają. Konfiguracja w pełni standardowa i konfiguracja różniąca się jednym opublikowanym wierszem nie stanowią tej samej propozycji handlowej, a różnica ujawnia się w przebiegu produkcji, a nie na liście komponentów. Cena jednostkowa wyliczona w standardowym przebiegu i cena jednostkowa wyliczona w zmodyfikowanym przebiegu opierają się na różnych założeniach dotyczących przygotowania produkcji, a oferta, która nie wskazuje, na jakim przebiegu oparto wyliczenie, pozostawia porównanie otwartym.
Praktyczną metodą jest zapisanie krotki przed poproszeniem o ofertę, a następnie poproszenie każdego dostawcę o jej powtórzenie. Gdy dwa powtórzenia różnią się, ta rozbieżność sama w sobie jest wynikiem badania i jest warta więcej niż punkt procentowy ceny, ponieważ pokazuje kupującemu, po której stronie leży przyjęte założenie.

Dlaczego cena bez konfiguracji nie ma znaczenia
Argument nie polega na tym, że ceny są zawodne. Chodzi o to, że koszt jednostkowy jest funkcją konfiguracji i zakresu, a liczba przekazana bez żadnego z tych elementów jest liczbą dotyczącą nieznanego produktu.
Rozważmy sytuację, w której oferta zawiera wyłącznie nazwę modelu i cenę jednostkową. Kupujący nie może ustalić, czy oferta obejmuje etui do ładowania w modelu, dla którego opublikowano wariant etui, ponieważ w przypadku czterech wpisów z aparatem katalog nie zawiera pozycji dotyczącej etui i trzeba by było zadać to pytanie. Kupujący nie może ustalić, czy opakowanie wchodzi w cenę. Nie może ustalić, czy podany sposób nanoszenia znaku wymaga nowego elementu formowanego, który zwykle pojawiłby się jako osobna pozycja jednorazowego kosztu, a nie jako cena jednostkowa. Nie może też ustalić, czy dokumentacja wymagana do obsługi urządzenia w docelowym kraju jest uwzględniona w cenie, czy stanowi osobną usługę.
Żadnej z tych luk nie można zamknąć, wywierając na dostawcę presję w sprawie rabatu. Można je wyłącznie zamknąć przez precyzyjnie określony zakres, czyli pisemny dokument, który uzgodniły obie strony.
Jest jeszcze druga przyczyna, która dotyczy tego, co dzieje się później. Oferta jest migawką zestawu założeń: modelu, konfiguracji, ilości, miejsca przeznaczenia, opakowania i daty. Zmiana któregokolwiek z nich oznacza, że jest to inny dokument, nawet jeśli wydrukowana kwota pozostaje taka sama. Kupujący, który traktuje ofertę jako cenę produktu, a nie konkretnej konfiguracji, zobaczy tę samą kwotę z nowymi warunkami, co zwykle odczuje jako naruszenie zaufania, a nie jako normalną konsekwencję zmiany danych wejściowych.
Trzecia przyczyna jest tą, która kosztuje najwięcej: ceny podanej bez zakresu nie można porównać z drugą ceną podaną z zakresem, ponieważ druga obejmuje więcej, dlatego wygląda gorzej. W praktyce wybór między dostawcami zwykle dokonuje się właśnie tutaj, opierając się na błędnych przesłankach.
Czwarta przyczyna to czas. Każda oferta ma okres ważności, a jeśli upływa on przed zakończeniem własnego cyklu decyzyjnego kupującego, gwarantuje to kolejną rundę porównań z dokumentem, który już się nieaktualny. Kryteria oceny, czy oferta nadal jest warta analizy, są proste i warto je sprawdzić przed złożeniem zamówienia, a nie po nim: czy wskazana w niej konfiguracja nadal jest konfiguracją, której chcesz, czy obejmowany przez nią zakres nadal jest zakresem, którego potrzebujesz, oraz czy założenia dotyczące wolumenu nadal odpowiadają założeniom planu. Kupujący, który sprawdzi te trzy kwestie, może szybko zdecydować, czy poprosić o ponowną ofertę, wynegocjować warunki, czy pozwolić ofercie wygasnąć. Każda z tych opcji jest decyzją, a nie opóźnieniem.

Porównywanie dwóch ofert na tej samej podstawie
Dwie oferty stają się porównywalne, gdy zostaną znormalizowane według tych samych dziewięciu punktów. Każdy z nich jest pytaniem, które należy zadać obu dostawcom, i na które każdy powinien udzielić pisemnej odpowiedzi.
Pierwszy punkt to produkt i jego wersja: ten sam model, te same nazwy wariantów, ta sama konfiguracja baterii i ta sama klasa rozdzielczości kamery. Drugi to sposób ładowania: ta sama metoda oraz to samo położenie etui, opublikowane lub wyraźnie nieopublikowane dla danego modelu. Trzeci to konfiguracja fizyczna: ta sama lista kolorów, ten sam układ części wymiennych i ten sam zestaw akcesoriów w opakowaniu.
Czwarty punkt to zakres opakowania: czy pudło i jego projekt graficzny są uwzględnione w kwocie, czy nakład jest w niej zawarty, czy osobno, oraz czy specyfikacja jest nowa, czy wykorzystana. Piąty to metoda znakowania oraz informacja, czy obejmuje ona nową część formowaną i gdzie ujęto ten koszt. Szósty to zakres dokumentacji: które dokumenty są przygotowywane dla jednostki, które są przekazywane, a które pozostają u dostawcy.
Siódmy punkt to miejsce przeznaczenia oraz związane z nim etykietowanie i prace regulacyjne. Ósmy to wolumen i jego struktura: ta sama łączna liczba, ta sama liczba różnych produktów przeznaczonych do sprzedaży i ta sama liczba serii produkcyjnych. Dziewiąty to warunki handlowe: płatność, incoterm, założenie dotyczące transportu, zakres gwarancji i okres ważności.
Zadaj wszystkie dziewięć pytań obu stronom, zapisz odpowiedzi obok siebie, a pozostała różnica będzie różnicą cen, a nie produktów. Tylko takie porównanie ma sens i jest ono możliwe do zweryfikowania podczas audytu.
Czerwone flagi są konkretne i wszystkie widoczne na pierwszej stronie oferty. Cena jednostkowa bez wskazanej konfiguracji. Kwota łączna, której nie podzielono na cenę jednostkową i liczbę sztuk. Jednorazowy koszt ukryty w cenie jednostkowej, uniemożliwiający opracowanie modelu drugiego zamówienia. Okres ważności krótszy niż cykl decyzyjny kupującego, który zamienia porównanie w wyścig. Oferta wskazująca model, ale nienazująca jego wariantu. Cena podana dla każdego koloru, bez informacji, o który kolor chodzi. Oferta bez wyłączeń, ponieważ wyłączenia, których nie zapisano, powracają jako spory.
Powyższy proces przedstawia kolejność pracy. Opisz konfigurację, opisz zakres, uzyskaj obie oferty na podstawie tych dwóch dokumentów, znormalizuj dziewięć punktów, a dopiero potem porównuj. Kupujący, który porówna oferty przed normalizacją, dojdzie do jakiegoś wniosku, ale będzie on dotyczył dwóch ofert, a nie dwóch dostawców.
Diagram decyzyjny obejmuje najczęściej występujący przypadek, czyli różnicę, której nie można wyjaśnić konfiguracją. Właściwą odpowiedzią jest ani nie uznanie wyższej kwoty za rzeczywistą cenę, ani odrzucenie jej jako zawyżonej. Należy ustalić, który z dziewięciu punktów wpływa na wynik, a następnie zamknąć ten punkt na piśmie w obu ofertach.
Jak poprosić dostawcę o znormalizowanie oferty
Dwa dostawcy rzadko podają wycenę obejmującą ten sam zakres, dlatego normalizacji nie można odkryć, lecz trzeba jej zażądać. Pytania, które należy zadać, są takie same po obu stronach, a odpowiedzi powinny być udzielane w tej samej kolejności: co obejmuje cena jednostkowa, co jest wyceniane odrębnie, co zostało wyłączone oraz jakie założenia dotyczą wolumenu i miejsca przeznaczenia przyjęto w kwocie. Poproście o założenia na piśmie, a nie o podsumowanie zakresu, ponieważ podsumowanie skłania do opisu produktu, podczas gdy nabywca potrzebuje określenia granic. Kompromisy, które nabywca rozważa na tym etapie, mają charakter handlowy i są niewidoczne w pojedynczej odpowiedzi; stają się widoczne, gdy dziewięć punktów zestawimy obok siebie, a takie porównanie jest dokładnie celem krótkiej listy.
Miejsce Cynrin w standardowych wycenach OEM
Wycena jest wystawiana dla określonej konfiguracji i zakresu, a oba te elementy zapisujemy przed podaniem ceny. Nie publikujemy ceny jednostkowej, progu cenowego, harmonogramu rabatów, kosztu dostawy, marży, minimalnej wielkości zamówienia, czasu realizacji, opłaty za próbkę, okresu gwarancji ani zdolności produkcyjnej, ponieważ każdy z tych elementów dotyczy konkretnej przedstawionej nam konfiguracji i zakresu, a nie całej oferty.
W przypadku otrzymania konfiguracji na piśmie rozdzielimy pozycje wyceny zgodnie z opublikowanymi wierszami, jeżeli takie istnieją, aby nabywca mógł zobaczyć, które części kwoty opierają się na opublikowanym fakcie, a które są założeniami. Jasno określimy, co jest wliczone, a co wyłączone, ponieważ właśnie w zakresie wyłączeń zwykle gubi się porównanie. Pozycje jednorazowe podamy w odrębnych wierszach wraz z podstawą ich wyceny, aby drugie zamówienie można było zaprojektować, a nie zgadywać. Odpowiemy również na dziewięć pytań normalizacyjnych dotyczących naszej wyceny, ponieważ dostawca, który nie chce na nie odpowiedzieć, również nie wycenił żadnej konfiguracji.
Dwa kwestie pozostają poza rozmową handlową i warto je powtórzyć. W naszym katalogu dla żadnego modelu nie umieszczono wiersza dotyczącego certyfikacji, a tekst nie wymienia CE, FCC ani RoHS; strona poświęcona certyfikacji eksportowej zawiera grafikę korporacyjną przedstawiającą dziesięć certyfikatów patentowych, co potwierdza status firmy, a nie konkretnego modelu. Oznaczenie stopnia ochrony, które noszą V06 i S7, opisano na stronie katalogu, ale nie zawiera ono numeru raportu podmiotu trzeciego i nie można go powtórzyć w komunikacji zewnętrznej bez odpowiedniego raportu. Także wartość 35 dB podana w publikacji wpisu dotyczącego przewodnictwa kostnego nie jest poparta żadnymi dowodami akustycznymi i nie stanowi podstawy do żadnych twierdzeń o zastosowaniu medycznym, o słuchu ani o odpowiedniości dla jakiejkolwiek grupy odbiorców.
Dla osoby odpowiedzialnej za zakupy metoda jest prosta. Najpierw zapiszcie konfigurację i zakres, następnie otrzymajcie obie wyceny oparte na tych dokumentach, znormalizujcie dziewięć punktów i dopiero na końcu spójrzcie na cenę, a nie w pierwszej kolejności. Nabywcy stosujący takie podejście zgłaszają jedną zmianę nawyku, która ma większe znaczenie niż pozostałe: rozmowa z dostawcą przestaje dotyczyć samej kwoty, a zaczyna dotyczyć tego, co ona obejmuje. Tylko taka wersja rozmowy może zostać powtórzona przy drugim zamówieniu.
Powiązane lektury
- czynniki wyznaczające próg dla ustalonej konfiguracji
- warstwy opakowania zbiorczego i twierdzenia wymagające dowodów
- z jakim zakresem można porównać dokumentację jakościową
- wiersze katalogowe, na których można oprzeć wymaganie
- ile kosztuje narzędzie i kto jest jego właścicielem po zakończeniu projektu
Koszt jednostkowy bez konfiguracji i zakresu jest liczbą dotyczącą nieznanego produktu — zapiszcie dziewięć punktów, znormalizujcie według nich obie wyceny, a porównanie cen stanie się rzeczywistym porównaniem.



