รายการตรวจสอบการพัฒนา ODM เป็นเอกสารเกี่ยวกับการหยุด ไม่ใช่การเริ่มต้น และนี่คือคุณสมบัติที่มีประโยชน์ที่สุดของมัน เอกสารนี้ระบุจุดต่าง ๆ ที่โครงการสามารถหยุดได้ด้วยเหตุผลที่รับการป้องกันได้ โดยแต่ละจุดมีเงื่อนไขและเอกสารรองรับอยู่เบื้องหลัง รายการตรวจสอบนี้กำหนดเกณฑ์ 13 ระดับใน 3 ระยะ เงื่อนไขที่ต้องเป็นจริงในแต่ละระดับ และเอกสารที่ใช้ปิดเกณฑ์นั้น เพราะรายการตรวจสอบที่บันทึกเพียงความคืบหน้าคือตารางงาน และตารางงานไม่ใช่กลไกควบคุม
แนวทางที่เราเผยแพร่เป็นแก่นสาระของรายการตรวจสอบนี้ เพราะช่องว่างที่เผยแพร่ตรงกับจุดหยุดพอดี ข้อมูลโมเดลเซ็นเซอร์ มุมมอง ข้อกำหนดวิดีโอ ตัวเลขไมโครโฟน ประสิทธิภาพเลนส์ ตัวเลขรายงานการป้องกันน้ำและฝุ่น วัสดุซีล และน้ำหนักเฟรม ไม่ได้รับการเผยแพร่สำหรับโมเดลเกือบทุกรุ่นในกลุ่มผลิตภัณฑ์ แคตตาล็อกของเราไม่เผยแพร่ข้อความด้าน CE, FCC หรือ RoHS และไม่มีแถวใบรับรองสำหรับแต่ละโมเดลในกลุ่มผลิตภัณฑ์สำหรับผู้ใหญ่ ไม่เผยแพร่หมายเลขใบรับรองเลย และไม่มีข้อมูลที่เผยแพร่ให้เราทราบเกี่ยวกับสถานะของโมเดลสำหรับเด็ก นี่ไม่ใช่ปัญหาเรื่องความเป็นระเบียบ แต่เป็นเงื่อนไขของเกณฑ์
รายการตรวจสอบการพัฒนา ODM: จุดหยุดต้องมีอะไรบ้าง
เกณฑ์จะเป็นเกณฑ์ก็ต่อเมื่อสามารถปฏิเสธได้ ฟังดูเห็นด้วยชัด และนี่คือประเด็นที่มักถูกมองข้ามมากที่สุด เพราะรายการของหมุดหมายยาว ๆ สร้างความรู้สึกว่ามีการควบคุม ทั้งที่ไม่มีเลย สมบัติ 4 ประการแยกเกณฑ์จริงออกจากแถวในรายงานสถานะ และทั้ง 4 ประการต้องมีอยู่พร้อมกัน
เงื่อนไข ไม่ใช่งาน "เก็บรวบรวมข้อกำหนดแล้ว" เป็นงาน ส่วน "ทุกข้อกำหนดอยู่ในหนึ่งในสามกลุ่ม และมีผู้รับผิดชอบที่ระบุชื่อของแต่ละกลุ่ม" เป็นเงื่อนไข งานเสร็จสมบูรณ์ได้ด้วยแรงมา แต่เงื่อนไขจะเป็นจริงหรือไม่เป็นจริงนั้นต้องพิสูจน์ด้วยหลักฐาน ความแตกต่างนี้มีความสำคัญ เพราะข้อผิดพลาดที่พบบ่อยของรายการตรวจสอบที่ใช้งานคือ งานที่ทำเครื่องหมายว่าเสร็จแล้วจะกลายเป็นสถานะถาวร ขณะที่เงื่อนไขเบื้องหลังงานนั้นเงียบ ๆ ไม่เป็นจริงอีกต่อไปหลังจากผ่านไป 3 สัปดาห์
เอกสาร เกณฑ์จะปิดเมื่อมีผลงานที่ระบุชื่อ ถูกอ้างอิงในแฟ้มโครงการ และสามารถนำมาแสดงได้โดยคนที่ไม่ได้อยู่ในห้องประชุม หากหลักฐานอยู่ในการสนทนาอีเมล เกณฑ์นั้นก็ถือว่าปิดในความหมายที่ทุกฝ่ายเห็นพ้องต้องจำไว้ ซึ่งเป็นสมบัติอีกแบบหนึ่งที่อ่อนแอกว่ามาก
มีชื่อทั้งสองฝ่าย วิศวกรของผู้ซื้อและหัวหน้าโครงการของผู้ขาย ไม่ใช่ทีม ไม่ใช่แผนก เกณฑ์ที่เป็นเจ้าของโดยแผนก จะเป็นเจ้าของโดยบุคคลที่บังเอิญอยู่ในห้องในวันที่คำถามนั้นโผล่ขึ้นมา ส่วนคำถามจะโผล่ขึ้นในจังหวะที่แย่ที่สุด ซึ่งก็คือช่วงที่สายการผลิตกำลังดำเนินอยู่
ขั้นตอนการเปิดเกณฑ์ใหม่ ข้อความที่เขียนไว้ว่าอะไรถือเป็นการเปลี่ยนแปลง และจะเกิดอะไรขึ้นกับโครงการเมื่อได้รับอนุมัติ หากไม่มีขั้นตอนนี้ ทุกการเปิดเกณฑ์ใหม่จะกลายเป็นข้อโต้แย้งเรื่องความเป็นธรรม แทนที่จะพิจารณาเงื่อนไข และโครงการจะหยุดนิ่งในระหว่างที่ข้อโต้แย้งดำเนินไป
เหตุผลที่ควรสร้างรายการในรูปแบบนี้ เพราะเกณฑ์ช่วยให้ทั้งสองฝ่ายเห็นต่างกันในเชิงสร้างสรรค์ได้ ผู้ซื้อที่ต้องการเปลี่ยนเฟิร์มแวร์สามารชี้ไปที่เกณฑ์ 4 แล้วบอกว่าเกณฑ์การยอมรับพฤติกรรมของเฟิร์มแวร์ไม่เคยถูกเขียนไว้ จึงไม่สามารถประเมินการเปลี่ยนแปลงได้ ขณะที่ผู้ขายที่ต้องการปิดแถวสามารชี้ไปที่เกณฑ์เดียวกันแล้วบอกว่าเกณฑ์มีอยู่แล้ว นี่คือการอ้างอิง ดังนั้นการเปลี่ยนแปลงนี้ถือเป็นรายการใหม่ ทั้งสองจุดยืนตรวจสอบได้ หากไม่มีเกณฑ์ที่เขียนไว้ การพูดคุยจะกลายเป็นเรื่องว่าใครเชื่อใคร ซึ่งเป็นเครื่องมือที่ไม่มีประสิทธิภาพที่สุดในโครงการที่จะดำเนินไปหลายเดือน

5 เกณฑ์ที่กำหนดว่า�าจะออกใบเสนอราคาได้หรือไม่
มีเกณฑ์ 5 ข้อที่ต้องผ่านก่อนการออกใบเสนอราคา และโครงการที่ไม่ผ่านเกณฑ์ข้อใดข้อหนึ่งจะให้ตัวเลขที่ดูเหมือนราคาแต่ทำงานเหมือนประมาณการ ความเสี่ยงทางพาณิชย์ไม่ใช่การขาดทุนจากใบเสนอราคา แต่คือการลงนามใบสั่งซื้อโดยอ้างอิงตัวเลขที่ไม่เคยเป็นตัวเลขจริงมาก่อน
เกณฑ์ 1 — การจัดกลุ่มข้อกำหนดเสร็จสมบูรณ์ ทุกข้อกำหนดต้องอยู่ในหนึ่งในสามกลุ่ม: กำหนดตายตัวโดยแพลตฟอร์ม, ปรับรองได้ภายในช่วงที่ระบุ หรือเปิดกว้างอย่างแท้จริงและมีต้นทุนกับระยะเวลาผลิตกำหนดแนบมา แต่ละกลุ่มต้องมีผู้รับผิดชอบที่ระบุชื่อ ข้อกำหนดที่ยังไม่ถูกจัดกลุ่มเป็นสาเหตุที่พบบ่อยที่สุดของใบเสนอราคาที่เปลี่ยนไป 15 เปอร์เซ็นต์หลังลงนาม และเป็นสาเหตุที่พบบ่อยที่สุดที่ผู้ขายสร้างผลิตภัณฑ์ที่ไม่มีใครต้องการไปเงียบ ๆ
เกต 2 — ระบุการกำหนดค่าในระดับชิ้นส่วนแล้ว เซลล์ อินเทอร์เฟซการชาร์จ ระดับความละเอียด ความจุของเคส สี เวอร์มแวร์ และผู้จัดจำหน่ายของชิ้นส่วนที่ระบุชื่อในกรณีที่มีความสำคัญ ใช้ระดับชิ้นส่วนแทนชื่อรุ่น เพราะเอกสารทำงานในระดับชิ้นส่วน และสายการผลิตก็เช่นกัน ชื่อรุ่นมีความแตกต่างมากกว่าเลขชิ้นส่วน และทุกข้อกำหนดที่แสดงออกในระดับรุ่นต้องถูกตีความใหม่ก่อนนำไปผลิตได้
เกต 3 — กำหนดเส้นทางการปฏิบัติตามข้อกำหนดแยกสำหรับแต่ละตลาดแล้ว สำหรับแต่ละปลายทาง มีใบรับรองใดบ้าง อยู่ในรายการรุ่นใด ข้อกำหนดเป็นข้อกำหนดใหม่ เป็นการขยายขอบเขตของสิ่งที่มีอยู่แล้ว หรืออยู่ในสถานะที่ดำเนินการแล้ว นี่คือเกตที่มีระยะเวลานำคิดยาวที่สุด เพราะการรับรองไม่สามารถเร่งรัดได้ สถานะของเราคือยังรอการยืนยันหมายเลขรุ่นและใบรับรองเฉพาะ ซึ่งหมายความว่าคำตอบที่ซื่อสัตย์ต่อคำถามของผู้ซื้อคือเส้นทางนี้ต้องกำหนดขอบเขตก่อน จึงจะสามารถระบุไว้ในใบเสนอราคาได้
เกต 4 — เขียนเกณฑ์การยอมรับสำหรับทุกแถวที่ระบุว่า Not published แล้ว นี่คือเกตที่ผู้ซื้อมักข้าม แต่ผู้จัดจำหน่ายก็ยินดีอย่างเงียบ ๆ เพราะเกณฑ์ที่เป็นลายลักษณ์อักษรคือการป้องกันเพียงหน้าเดียวจากการปฏิเสธที่เกิดจากการโต้แย้งแทนการวัด น้ำหนักเฟรม ข้อกำหนดกล้อง ประสิทธิภาพด้านเสียง ประสิทธิภาพของเลนส์ และหลักฐานการป้องกันการเข้าสู่ตัว เหล่านี้คือเกณฑ์ที่ผู้ซื้อเป็นผู้เขียน และช่วงก่อนการผลิตคือช่วงเวลาที่ถูกที่สุดในการเขียนเกณฑ์เหล่านี้ เกณฑ์ที่เขียนหลังจากชิ้นตัวอย่างแรกมาถึงคือเกณฑ์ที่เขียนภายใต้แรงกดดัน
เกต 5 — มีระบบควบคุมการเปลี่ยนแปลงแล้ว มีผู้อนุมัติที่ระบุชื่อในแต่ละฝ่าย มีรายการที่เขียนไว้ว่าอะไรถือเป็นการเปลี่ยนแปลง และมีการทบทวนซึ่งสรุปเป็นผลลัพธ์ที่เป็นลายลักษณ์อักษรแทนข้อตกลงด้วยวาจา การเปลี่ยนแปลงไม่ใช่ความล้มเหลวของโครงการ การเปลี่ยนแปลงที่ไม่มีการจัดการต่างหากที่เป็นความล้มเหลว
จากนั้นจะมีเกต 4 เกตอยู่ระหว่างใบสั่งซื้อกับชิ้นตัวอย่างแรก และเป็นจุดที่โครงการส่วนใหญ่เริ่มพบเอกสารที่ยังไม่มีอยู่ในมือเป็นครั้งแรก
เกต 6 — ชิ้นตัวอย่างแรกคือการกำหนดค่าสำหรับการผลิต เซลล์ สี เวอร์มแวร์ และเคส ตัวอย่างที่แตกต่างจากหน่วยการผลิตจะทำให้การประเมินทุกรายการที่ดำเนินการกับตัวอย่างนั้นใช้ไม่ได้ และนี่ไม่ใช่ข้อกังวลเชิงทฤษฎี เพราะผลการประเมินถูกอ้างอิงในรายงานการตรวจสอบของผู้ซื้อเอง ในช่องทางของพวกเขา และบางครั้งในรายการสินค้าค้าปลีก การประเมินหน่วยที่ไม่ใช่การผลิตคือข้ออ้างที่ในที่สุดจะถูกตรวจสอบ
เกต 7 — เขียนมาตรฐานการยอมรับด้านรูปลักษณ์แล้ว พร้อมระบุสภาพการมองเห็น เครื่องมือ และหน่วยอ้างอิงทางกายภาพ นี่คือสาเหตุที่พบบ่อยที่สุดในการปฏิเสธชิ้นตัวอย่างแรก และเป็นสิ่งที่ป้องกันได้ถูกที่สุด “ไม่มีรอยขีดข่วน” ไม่ใช่เกณฑ์ “ไม่มีรอยขีดข่วนที่มองเห็นได้ภายใต้แหล่งกระจายแสง 400 ลักซ์ที่ระยะ 300 มม. เมื่อเทียบกับหน่วยอ้างอิง R-3” คือเกณฑ์ และความแตกต่างระหว่างสองประโยคนี้คือความแตกต่างระหว่างการปฏิเสธทางเทคนิคกับการเจรจา
เกต 8 — ตกลงรูปแบบบันทึกการตรวจสอบย้อนกลับแล้ว และมีตัวระบุปรากฏอยู่บนหน่วยงานจริง การหารือเกี่ยวกับวงจรชีวิตของผลิตภัณฑ์อธิบายว่าเหตุใดเอกสารฉบับนี้จึงเป็นเอกสารเดียวที่ทำให้ข้ออ้างใช้งานได้ในปีที่สอง เมื่อผู้ซื้อเดิมเปลี่ยนบทบาทและแบบฟอร์มการผลิตไม่อยู่บนโต๊ะของใครอีกต่อไป
เกต 9 — รายการรุ่นเพื่อการปฏิบัติตามข้อกำหนดตรงกับชิ้นตัวอย่างแรกแล้ว ไม่ใช่การกำหนดค่าตามแผน แต่ต้องเป็นหน่วยที่อยู่ในกล่อง ช่องว่างระหว่างแผนกับชิ้นตัวอย่างคือจุดที่รหัสรุ่นเริ่มเบี่ยงเบน และรหัสรุ่นที่เบี่ยงเบนหมายความว่ามีใบรับรองที่ไม่ครอบคลุมสินค้า

กรณีความล้มเหลวที่เกิดขึ้นจริง: เกตที่ถูกปิดในที่ประชุม
ลองพิจารณาโครงการที่ล้มเหลวไปในทางที่สามัญอย่างสิ้นเชิง โดยไม่มีเจตนาไม่ดีที่ไหนเลย เพราะกรณีทั่วไปมักเป็นเช่นนี้
ผู้ซื้อต้องการลักษณะเสียงเฉพาะอย่างสำหรับสภาพแวดล้อมการสาธิตสินค้าในร้านค้าปลีก ไม่มีเกณฑ์ด้านประสิทธิภาพเสียงที่เขียนไว้ เพราะข้อมูลที่เผยแพร่ในชุดผลิตภัณฑ์ทั้งหมดระบุว่าตัวเลขเกี่ยวกับไมโครโฟนอยู่ในสถานะ Not published ข้อกำหนดนี้ถูกบรรจุไว้ในแฟ้มโครงการเป็นประโยคหนึ่งในเอกสารข้อกำหนด โดยไม่มีตัวเลขกำกับ เกต 4 จึงถูกทำเครื่องหมายว่าเสร็จสมบูรณ์ เพราะมีเอกสารข้อกำหนดอยู่แล้ว
ชิ้นตัวอย่างแรกมาถึง เป็นการกำหนดค่าสำหรับการผลิต สร้างขึ้นตามข้อกำหนดระดับชิ้นส่วน และมีรายการรุ่นเพื่อการปฏิบัติตามข้อกำหนดที่ถูกต้อง เพียงแต่ไม่ตรงกับความคาดหวังที่ไม่เคยถูกเขียนลงไป ท่าทีของผู้จัดจำหน่ายคือข้อกำหนดนั้นยังไม่ถือเป็นข้อกำหนดจริง ส่วนท่าทีของผู้ซื้อคือมีอยู่ในรูปแบบลายลักษณ์อักษร ทั้งสองท่าทีถูกต้องในเชิงรูปแบบ ซึ่งนี่คือสาเหตุที่ข้อขัดแย้งดังกล่าวมีค่าใช้จ่ายสูง
การแก้ปัญหานี้ใช้เวลา 11 สัปดาห์ และมีค่าใช้จ่ายมากกว่าค่าชิ้นส่วนด้านเสียงเสมอไป ผลลัพธ์สุดท้ายคือเกณฑ์แบบเขียน ซึ่งได้จากการวัดค่าของหน่วยที่ถูกปฏิเสธ โครงการจึงส่งมอบได้ ไม่มีผู้เกี่ยวข้องระบุว่าเป็นหายนะ และนี่ยังคงเป็นสัปดาห์ที่แพงที่สุดในปฏิทินของโครงการ เพราะเกณฑ์ที่ควรปิดงานนี้ภายในช่วงบ่ายกลับถูกปิดด้วยคำพูด แล้วเปิดขึ้นอีก 2 ครั้ง
มี 3 ประเด็นที่แยกกรณีนี้ออกจากกรณีที่ใครบางคนทำงานได้ไม่ดี ประการแรก ความล้มเหลวมีโครงสร้าง ไม่ใช่เรื่องส่วนบุคคล เพราะไม่มีใครในโครงการมีเหตุผลที่จะตั้งเกณฑ์ขึ้นเอง เนื่องจากไม่มีใครถูกขอให้จัดทำเกณฑ์ดังกล่าว ประการที่สอง ปัญหาไม่เห็นภาพจนกว่าจะมีต้นทุนสูง ซึ่งเป็นลักษณะเฉพาะของเกณฑ์ที่ถูกปิดโดยไม่มีเอกสาร ประการที่สาม ปัญหายังแก้ไขได้ ซึ่งเป็นเหตุผลเดียวที่ควรบันทึกไว้ เพราะโครงการไม่ได้ล้มเหลวอย่างถาวร แต่เสียเวลาไป 11 สัปดาห์
มาตรการแก้ไขไม่ใช่การเปลี่ยนผู้จัดจำหน่ายรายใหม่หรือวิศวกรคนใหม่ แต่เป็นการเพิ่มคำ 4 คำในรายการตรวจสอบ ว่า criterion must be measurable (เกณฑ์ต้องสามารถวัดได้) หากใช้คำ 4 คำนี้กับเกณฑ์ขั้นที่ 4 ก็จะเปลี่ยนปัญหาที่ใช้เวลา 11 สัปดาห์ ให้กลายเป็นการหารือ 1 วันว่าเป้าหมายบรรลุได้หรือไม่

4 คำถามที่เปลี่ยนรายการตรวจสอบให้เป็นกระบวนการควบคุม
ทุกเกณฑ์ในรายการด้านบนต้องได้รับการตรวจสอบด้วยคำถาม 4 ข้อเดียวกัน เมื่อใช้คำถามเหล่านี้กับทุกเกณฑ์ จะเป็นสิ่งที่แยกโครงการที่มีรายการตรวจสอบออกจากโครงการที่มีรายการตรวจสอบและนำไปใช้จริง
-
เอกสารที่รองรับเกณฑ์นี้คืออะไร และขณะนี้อยู่ในแฟ้มของโครงการหรือไม่ ไม่ใช่คำตอบว่า “จะมีเอกสาร” หรือ “กำลังร่างอยู่” แต่ต้องมีเอกสารอยู่จริง มีการอ้างอิง และคนที่ไม่ได้อยู่ในที่ประชุมสามารถเรียกดูได้ คำถามนี้ทำงานส่วนใหญ่ให้กับเรา เพราะเปลี่ยนคำยืนยันให้กลายเป็นชิ้นงานที่มีอยู่ หรือเผยให้เห็นว่าไม่มีชิ้นงานดังกล่าว
-
ใครเป็นผู้ลงนาม และพวกเขาพร้อมรับงานในสัปดาห์นี้หรือไม่ เกณฑ์ที่ลงนามด้วยชื่อซึ่งปรากฏบนผังองค์กรไม่ถือว่ามีเจ้าของงาน ให้ขอชื่อบุคคล แล้วถามว่าเขาติดต่อได้ใน 5 วันทำการถัดไปหรือไม่ หากคำตอบคือต้องใช้เวลาอีก 1 สัปดาห์ก่อนจะลงนาม คุณได้เรียนรู้แล้ว ข้อมูลที่เป็นประโยชน์เกี่ยวกับโครงการ โดยใช้เวลาเพียง 5 นาที
-
สัญญาณเตือนล่วงหน้าที่บอกว่าเกณฑ์นี้จะล่าช้าคืออะไร ทุกเกณฑ์มีสัญญาณที่ปรากฏก่อนกำหนดจะพลาด และการถามหาไว้ล่วงหน้าจะเปลี่ยนความล้มเหลวด้านกำหนดเวลาให้กลายเป็นสิ่งที่บริหารจัดการได้ สำหรับเกณฑ์ขั้นที่ 3 สัญญาณมักเป็นคำถามเกี่ยวกับขอบเขตของใบรับรองที่ค้างมานาน 2 สัปดาห์ สำหรับเกณฑ์ขั้นที่ 7 สัญญาณคือมีการขอตัวอย่างจำกัด แต่ยังไม่ได้ส่งมอบ ผู้จัดจำหน่ายที่ระบุสัญญาณเตือนล่วงหน้าของเกณฑ์ของตนไม่ได้ ยืนยันว่ายังไม่ได้คิดอย่างจริงจังเกี่ยวกับเกณฑ์นั้น
-
จะเกิดอะไรขึ้นในขั้นตอนถัดไปหากเกณฑ์นี้ล่าช้า คำถามนี้เป็นตัวกำหนดว่าความล่าช้าเป็นเพียงเรื่องของกำหนดเวลาหรือเป็นประเด็นของทั้งโครงการ หากเกณฑ์ขั้นที่ 4 ล่าช้า ระยะเวลาก่อนการผลิตจะยืดออกไป และเกณฑ์การยอมรับจะมาถึงหลังชิ้นงานต้นแบบ หากเกณฑ์ขั้นที่ 8 ล่าช้า ชิ้นงานต้นแบบชิ้นแรกจะส่งมอบโดยไม่มีรหัสระบุตัวตน และทุกหน่วยที่ผลิตก่อนการแก้ไขจะตามรอยย้อนกลับไม่ได้ ซึ่งไม่สามารถแก้ไขย้อนหลังได้ เกณฑ์แต่ละขั้นมีขอบเขตผลกระทบต่างกันอย่างมาก และรายการตรวจสอบที่ไม่บันทึกขอบเขตผลกระทบจะถือว่าทุกเกณฑ์เร่งด่วนเท่ากัน ซึ่งรับประกันว่างานที่เร่งด่วนที่สุดจะเป็นฝ่ายที่เสีย
ควรพิจารณาขอบเขตผลกระทบอย่างเจาะจง เพราะเป็นคำถามที่โครงการส่วนใหญ่ตอบได้แย่ที่สุด พิจารณาเกณฑ์การตามรอยย้อนกลับ หากล่าช้า หน่วยที่ผลิตไปแล้วจะไม่สามารถกู้คืนรายหน่วยได้ เพราะรหัสระบุตัวตนถูกปั๊มเข้าโมลด์ ทำแผ่นด้วยแสงเลเซอร์ หรือพิมพ์ลงไป และไม่มีกระบวนการใดสามารถนำไปใช้เฉพาะรายกับชุดผลิตที่เสร็จแล้วได้ วิธีกู้คืนที่เป็นจริงคือเก็บบันทึกไว้ที่อื่น เพื่อเชื่อมโยงช่วงหมายเลขประจำเครื่องกับวันที่ผลิต และบันทึกดังกล่าวต้องมีอยู่ก่อนที่หน่วยจะถูกส่งมอบ ต่อมาพิจารณาเกณฑ์การอนุมัติงานออกแบบ หากล่าช้า หน่วยสินค้าจะผลิตเสร็จและถูกต้อง แต่บรรจุภัณฑ์จะมาช้า วิธีกู้คืนคือขนส่งทางอากาศวัสดุที่พิมพ์ไว้ พร้อมกับความล่าช้าของพิธีการศุลกากรที่ตามมา กู้คืนได้ แพง และหลีกเลี่ยงได้ทั้งหมด
การใช้คำถาม 4 ข้อเดียวกันกับการจัดหมวดหมู่ข้อกำหนด จะให้คำตอบที่ต่างออกไปอีก หลักเงื่อนไขคือทุกบรรทัดต้องถูกจัดหมวดหมู่ เอกสารคือเมทริกซ์ข้อกำหนดที่ลงนามแล้ว ชื่อผู้รับผิดชอบคือผู้เป็นเจ้าของผลิตภัณฑ์ของฝ่ายผู้ซื้อ ไม่ใช่หัวหน้าฝ่ายจัดซื้อ และสัญญาณเตือนล่วงหน้าคือข้อกำหนดที่ค้างมานานกว่า 1 สัปดาห์โดยไม่มีเจ้าของงาน หากเกณฑ์นี้ล่าช้า ผลที่ตามมาในขั้นตอนถัดไปคือใบรายการการกำหนดค่าจะมีสมมติฐานอยู่ สมมติฐานนั้นจะกลายเป็นคำสั่งผลิต และการค้นพบจะมาถึงเมื่อชิ้นงานต้นแบบ ซึ่งเป็นจุดที่แพงที่สุดในโครงการสำหรับการค้นพบสิ่งใด
มีประเด็นระดับที่สองที่ผู้ซื้อที่มีประสบการณ์ใช้ แต่ผู้ซื้อที่ไม่มีประสบการณ์แทบไม่ใช้ ให้ถามคำถามเดียวกันทั้ง 4 ข้อเกี่ยวกับเกณฑ์การผ่านที่คุณคาดว่าจะผ่านได้ง่าย จุดประสงค์ไม่ใช่การตั้งข้อสงสัย แต่คือการสอบเทียบมาตรฐาน ผู้จัดส่งที่ตอบเกณฑ์ข้อ 5 ภายใน 4 วินาที แต่ใช้เวลา 4 นาทีในการตอบเกณฑ์ข้อ 8 ได้บอกข้อมูลบางอย่างเกี่ยวกับขอบเขตของโครงการที่อยู่ภายใต้การควบคุมจริง ๆ และคำตอบที่พบบ่อยก็คือเกณฑ์ที่ง่ายนั้นง่ายเพราะยังไม่มีใครตรวจสอบ เกณฑ์ที่มีต้นทุนต่ำคือจุดที่สมมติฐานต่าง ๆ สะสมกัน เพราะไม่มีค่าใช้จ่ายในการรับเก็บ แต่มีค่าใช้จ่ายทั้งหมดในการแก้ไข
มี 4 สิ่งที่ต้องอยู่ในรายการตรวจสอบของ ODM และ 4 สิ่งที่ไม่ควรปรากฏในรายการตรวจสอบเด็ดขาด
ไม่ควรมีคำชี้แจ้งความคืบหน้า เพราะรายการตรวจสอบบันทึกว่าเงื่อนไขได้รับการปฏิบัติตามหรือไม่ ไม่ใช่ว่างานเสร็จสิ้นหรือไม่ ไม่ควรมีคะแนน เพราะคะแนนเชิญชวนให้เปรียบเทียบโครงการที่ไม่สามารถเปรียบเทียบกันได้ และผู้ซื้อที่ให้คะแนนผู้จัดส่ง 2 รายบนมาตรฐาน 5 ระดับก็หยุดการประเมินพวกเขาแล้ว ไม่ควรมีเกณฑ์ที่ไม่มีเอกสาร เพราะนั่นคือการอภิปราย และการอภิปรายจะเริ่มขึ้นใหม่ทุกครั้งที่สถานะเชิงพาณิชย์เปลี่ยนแปลง และไม่ควรมีเกณฑ์ที่ไม่มีผู้รับผิดชอบอยู่เลย เพราะเกณฑ์ที่ไม่มีผู้รับผิดชอบไม่ใช่เกณฑ์ แต่เป็นเพียงความหวังที่มีหมายเลขกำกับ
เกณฑ์ที่เหลืออีก 4 ข้อก่อนการส่งมอบ ไม่ได้ทำหน้าที่คัดกรองโครงการ แต่ทำหน้าที่ปิดโครงการ
เกณฑ์ข้อ 10 — ชุดเอกสารครบถ้วนสำหรับแต่ละการตั้งค่า และการส่งมอบเกิดขึ้นแล้ว ไม่ใช่เพียงมีการนัดหมายไว้ คำว่า “มีการนัดหมาย” คือคำที่ทำลายเกณฑ์นี้ ไฟล์ที่ถูกสัญญาว่าจะส่งมอบในสัปดาห์ที่ 16 แต่ออกในสัปดาห์ที่ 22 คือไฟล์ที่มาถึงหลังจากทีมการปฏิบัติตามข้อกำหนดของผู้ซื้อได้กรอกช่องว่างด้วยสมมติฐานไปแล้ว
เกณฑ์ข้อ 11 — แผนการตรวจสอบดำเนินอยู่ โดยมีขนาดตัวอย่าง รายการคุณลักษณะ และเกณฑ์สำหรับแต่ละรายการ การตรวจสอบที่มีขนาดตัวอย่างแต่ไม่มีเกณฑ์จะให้ผลเป็นตัวเลขที่ไม่สามารถป้องกันข้อกล่าวหาได้เมื่อเกิดข้อโต้แย้ง
เกณฑ์ข้อ 12 — ฉลากและคำแนะนำถูกต้องสำหรับตลาดปลายทาง ซึ่งรวมถึงข้อมูลของผู้นำเข้าและมาตรฐานปลั๊ก ข้อนี้เป็นเกณฑ์ ไม่ใช่รายละเอียดย่อย เพราะฉลากเป็นส่วนเดียวของผลิตภัณฑ์ที่เจ้าหน้าที่ศุลกากาอ่านอย่างละเอียด และโครงการที่บริหารจัดการอย่างระมัดระวังมา 6 เดือนก็สามารถถูกหยุดที่ช่องแดดภายใน 20 นาที
เกณฑ์ข้อ 13 — บรรจุภัณฑ์และงานอาร์ตเวิร์กได้รับอนุมัติโดยเปรียบเทียบกับตัวอย่างจริง ทั้งในสภาพพื้นผิวสุดท้ายและด้วยกระบวนการพิมพ์สุดท้าย การอนุมัติงานอาร์ตเวิร์กบนหน้าจอไม่ใช่การอนุมัติงานอาร์ตเวิร์ก เพราะงานอาร์ตเวิร์กเดียวกันแสดงผลต่างกันบนกระดาษเคลือบและกระดาษไม่เคลือบ และความแตกต่างนั้นมองเห็นได้ในร้านค้าภายใต้แสงไฟในสถานที่ที่ผลิตภัณฑ์ถูกขายจริง
สิ่งที่ข้อเปิดเผยของเราอนุญาตให้เราปิดได้
เราจะดำเนินงานตามรายการตรวจสอบประเภทนี้สำหรับโครงการเฉพาะ และจะระบุรายการทุกข้อที่เราไม่สามารถจัดทำหลักฐานได้ว่า “ไม่ได้เปิดเผย” แทนที่จะระบุว่า “ได้รับการปฏิบัติตามแล้ว” รายการตรวจสอบที่แสดงผลว่าผ่านทั้งหมดขณะที่ครึ่งหนึ่งของแถวยังว่างเปล่านั้นแย่กว่าไม่มีรายการตรวจสอบเลย เพราะมันเปลี่ยนรายการที่ยังเปิดอยู่ให้กลายเป็นความมั่นใจที่เกิดจากข้อมูลไม่ถูกต้อง และเลื่อนการค้นพบปัญหาไปยังจุดที่แก้ไขมีค่าใช้จ่ายสูง
ในทางปฏิบัติ หมายความว่าแถวที่เราสามารถปิดได้อย่างรวดเร็วคือแถวเชิงโครงสร้าง เอกสารข้อมูลการตั้งค่าระดับชิ้นส่วน กระบวนการควบคุมการเปลี่ยนแปลง รูปแบบมาตรฐานการยอมรับ รูปแบบบันทึกการตรวจสอบย้อนกลับ โครงสร้างแผนการตรวจสอบ และขั้นตอนการอนุมัติงานอาร์ตเวิร์ก เป็นสิ่งที่เราสามารถจัดทำเป็นเอกสารสำหรับโครงการที่ระบุชื่อได้ ส่วนแถวที่ต้องใช้การวัดหรือข้อมูลจากบุคคลที่สามคือแถวเชิงกายภาพ เช่น น้ำหนักเฟรม เซ็นเซอร์ มุมมอง ข้อมูลจำเพาะของวิดีโอและไมโครโฟน ประสิทธิภาพของเลนส์ และหลักฐานการป้องกันการเข้าสู่ภายในตัว ข้อเปิดเผยของเราคือรายการเหล่านี้ยังคงระบุว่า “ไม่ได้เปิดเผย” สำหรับโมเดลเกือบทุกรุ่นในชุดผลิตภัณฑ์ และข้อมูลการรับรองยังไม่ครบถ้วนสำหรับกลุ่มผลิตภัณฑ์สำหรับเด็ก
แถวที่ระบุว่า “ไม่ได้เปิดเผย” ไม่ใช่การปฏิเสธ และการปฏิบัติต่อรายการนั้นเหมือนการปฏิเสธจะทำให้เสียเวลาในการเจรจา ทั้งนี้เป็นคำแถลงว่ายังไม่มีหลักฐานในรูปแบบที่เราสามารถส่งมอบได้ในวันนี้ ซึ่งมักจะเป็นหนึ่งใน 3 รูปแบบ ข้อมูลจำเพาะมีอยู่ในรูปเอกสารที่ผู้จัดส่งชิ้นส่วนและสามารถขอได้ โดยต้องมีระยะเวลารอคอย ข้อมูลจำเพาะมีอยู่ในรูปรายงานการทดสอบจากห้องปฏิบัติการเฉพาะ ซึ่งทดสอบกับตัวอย่างเฉพาะ ในกรณีนี้ตัวเลขจะอธิบายตัวอย่าง ไม่ใช่หน่วยผลิตของคุณ เว้นแต่หน่วยผลิตนั้นคือตัวอย่างที่ใช้ทดสอบ หรือข้อมูลจำเพาะยังไม่เคยถูกวัดเลย ในกรณีนี้ขั้นตอนแรกที่ซื่อสัตย์คือการตกลงวิธีการวัดและจ่ายค่าใช้จ่ายในการวัด เพราะจะต้องใช้ข้อมูลดังกล่าวอีกครั้งสำหรับโครงการถัดไป และไม่ใช่ค่าใช้จ่ายที่เกิดขึ้นเพียงครั้งเดียว
กรณีที่สามคือกรณีที่ผู้ซื้อมักข้ามมากที่สุด และเป็นกรณีที่ทำให้เกิดปัญหา 11 สัปดาห์ตามที่อธิบายไว้ข้างต้น แถวข้อมูลที่ยังไม่เคยถูกวัดไม่สามารถปิดได้ด้วยการถามไปสองครั้ง แต่สามารถปิดได้ด้วยการบันทึกวิธีวัด เครื่องมือ สภาพการวัด และค่าความคลาดเคลื่อน จากนั้นจึงสั่งให้มีการวัดหนึ่งครั้งสำหรับการจัดทำค่าที่ระบุไว้ และบันทึกผลเป็นเอกสารของโครงการ เพื่อให้คำสั่งซื้อในอนาคตอ้างอิงได้ นี่ไม่ใช่วิธีแก้ปัญหาชั่วคราว แต่เป็นขั้นตอนปกติสำหรับหมวดสินค้าที่มีข้อกำหนดหลักหลายรายการซึ่งยังไม่ได้วัดจริง อีกทั้งยังถูกกว่าการค้นพบวิธีวัดใหม่แยกสำหรับแต่ละโครงการมาก
ผลกระทบต่อสัญญาเป็นไปตามหลักโดยตรง แต่ละแถวที่ระบุว่า Not published ควรถูกจัดเข้าหนึ่งในสามกลุ่มภายในข้อตกลงเอง ได้แก่ แถวที่ผู้จัดจำหน่ายปิดก่อนการส่งมอบ แถวที่ผู้ซื้อปิดโดยสั่งให้มีการวัด และแถวที่ทั้งสองฝ่ายยอมรับความเสี่ยงอย่างชัดเจนพร้อมระบุผลที่ตามมา แถวที่ไม่อยู่ในกลุ่มใดก็เท่ากับข้อพิพาทที่ถูกผัดไปถึงวันส่งมอบ และวันส่งมอบคือช่วงเวลาที่แย่ที่สุดในการค้นพบว่าไม่มีใครรับผิดชอบค่าความคลาดเคลื่อนของน้ำหนักเฟรม
นี่เป็นคำตอบที่มีประโยชน์กว่าคำตอบที่มั่นใจแต่ไม่สามารถนำเสนอหลักฐานรองรับได้ และเปลี่ยนรูปแบบของการเจรจา ผู้ซื้อที่ได้รับรายการตรวจสอบซึ่งมีแถว Not published อยู่ครึ่งหนึ่ง จะทราบอย่างแน่ชัดว่ารายการใดต้องคำนวณราคา รายการใดต้องกำหนดกำหนดเวลา และรายการใดควรจัดการเป็นความเสี่ยงของผู้จัดจำหน่ายในสัญญา ส่วนผู้ซื้อที่ได้รับรายการตรวจสอบซึ่งผ่านทั้งหมด จะทราบข้อมูลเหล่านี้ก็ต่อเมื่อเกิดข้อพิพาทแล้ว
หากคุณส่งการจัดทำค่า ตลาดปลายทาง และปริมาณมาให้เรา เราจะส่งรายการตรวจสอบนี้กลับไปโดยระบุแถวของเราตามโครงการของคุณว่า ปิดแล้ว, Not published หรือขึ้นอยู่กับบุคคลที่สาม พร้อมระบุเหตุผลไว้ถัดจากแต่ละรายการ
บทความที่เกี่ยวข้อง
- การพัฒนา ODM
- รายการตรวจสอบการปรับแต่งด้านวิศวกรรม
- รายการตรวจสอบข้อกำหนด OEM
- กระบวนการพัฒนาทีละขั้นตอน
ส่งการจัดทำค่า ตลาด และปริมาณมาให้เรา แล้วเราจะส่งรายการตรวจสอบกลับไปพร้อมระบุแถวของเรา



