Elke gepubliceerde gebruiksduur in deze categorie is een nominale waarde, en een nominale waarde is een getal waarvan de voorwaarden zijn weggestreept. Maar het getal waarop een inkoper zijn verwachting voor het retourpercentage moet baseren, is evenmin het gemiddelde — het is het slechtste exemplaar in de steekproef. Een gemiddelde van zes uur over vijf exemplaren waarvan er twee vijf uur werken en één acht uur, is een ander product dan een waarbij alle vijf exemplaren zes uur werken, en alleen bij de tweede situatie is het retourpercentage voorspelbaar. Het protocol heeft dus twee helften: vijf variabelen die vóór de eerste test moeten worden vastgelegd en daarna een registratie per exemplaar die je sorteert in plaats van gemiddeld, want de staart is het exemplaar dat wordt teruggestuurd. Leg de belasting, de radiobank, de temperatuur, de beginstatus en de steekproef vast; test vervolgens elk exemplaar, leg elk exemplaar vast, sorteer de resultaten en leg de acceptatielijn bij de staart in plaats van bij het gemiddelde.
Accuduur van de bril: de staart die ertoe doet
De inkoper met één steekproef, één cataloguswaarde en één klacht
Een inkoper die deze test uitvoert, controleert doorgaans de nominale waarde van een leverancier tegen de werkelijkheid, stelt een getal vast voor een productvermelding of beantwoordt een klacht van een klant die zegt dat het product niet zo lang meegaat als op de pagina vermeld staat. Houdt in gedachten: een steekproefexemplaar, een in de catalogus vermelde gebruiksduur en een gebruikssituatie. Wat de inkoper niet heeft, is een methode, en dat is het gat: de waarden van twee leveranciers voor hetzelfde model zijn niet vergelijkbaar tenzij u weet onder welke belasting ze zijn gemeten.
Onze catalogus publiceert voor elk model een gebruiksduur, maar voor geen van alle een testconditie. De gepubliceerde waarden lopen uiteen van ongeveer zes uur bij sommige audiomodellen tot ongeveer twintig uur bij het assortiment voor kinderen, waarbij de cameramodellen zich concentreren tussen vijf en acht uur. Het zijn allemaal claims van dezelfde soort: een uitkomst waarvan de methode is weggestreept.
Die grafiek moet zorgvuldig worden gelezen, want hij lijkt op een ranglijst en is er geen. De lengte van een staaf is geen vergelijking tussen modellen; het is een vergelijking met niets, omdat bij elke staaf de belasting, de radioconditie, de temperatuur en de beginstatus ontbreken waarmee deze is verkregen. De bevindingen staan in de notitie naast elke staaf, niet in de staaf zelf.
De drie belastingen waar een inkoper werkelijk om geven, zijn onafgebroken afspelen, gemengd gebruik en onafgebroken opname, en in termen van gebruiksduur zijn dit verschillende producten. De eerste is het gemakkelijkst te reproduceren en het meest flatterend. De tweede is wat een klant doet. De derde is de zwaarste belasting, en daar zou je de twee resolutieniveaus binnen het cameraassortiment het grootste verschil verwachten.
De drie fouten die tot een onjuist antwoord leiden
De belasting tijdens de test wijzigen. Dit is de meest voorkomende vorm van een slechte gebruiksduurmeting: een test die begint met onafgebroken afspelen en verandert in een beltest, levert een getal op dat helemaal geen echt gebruik beschrijft. De regel is dat de belasting een lijst met getimede acties is die wordt vastgelegd en dat deze lijst tijdens de volledige test niet verandert.
De case meten in plaats van het frame. Een oplaadcase heeft een eigen accu en een eigen laadtijd, en het meten van het paar samen levert een veel groter getal op dan het product daadwerkelijk presteert. Dit is de snelste manier om een discussie in de verkeerde richting te beslissen, want het getal is echt en het label dat eraan is bevestigd niet.
Eén exemplaar behandelen als een populatie. Eén exemplaar en één testronde vormen een anekdote. Als een klacht van een klant met een meting wordt afgehandeld, moet de meting door iemand anders kunnen worden herhaald, en één exemplaar kan door niemand worden herhaald.

De inkooptaak: bepalen welk percentiel uw retourpercentage volgt
De staart is het exemplaar dat wordt teruggestuurd
De reden waarom een inkoper zich moet richten op het slechtste exemplaar in plaats van op het gemiddelde, is een eigenschap van de verdeling en niet van de meting. Retourzendingen komen niet evenredig binnen met de gemiddelde prestaties van een product; ze komen evenredig binnen met het aantal exemplaren dat onder het punt valt waarbij de klant niet langer tevreden is. Een klant die acht uur verwachtte en er zeven en een half kreeg, stuurt het product niet terug. Een klant die zes uur verwachtte en er vier kreeg, wel. De populatie exemplaren aan de onderkant van het bereik is klein, en juist die populatie stuurt verhoudingsgewijs veel producten terug.
Daarom hoort de acceptatielijn bij de staart. Een acceptatieregel die op basis van het gemiddelde is opgesteld, is een regel waaraan de exemplaren die worden teruggestuurd niet voldoen. Een regel die routinematig wordt niet gehaald, is een regel die óf wordt genegeerd óf op elke partij wordt toegepast, wat duur is. Een regel die op de staart is gebaseerd, wordt gehaald door de exemplaren die u met plezier wilt verzenden. De benodigde steekproefgrootte om die regel vast te stellen, hangt af van hoeveel staart u wilt tolereren.
Het beslisschema hierboven maakt onderscheid tussen de vier cijfers waar een inkoper waarschijnlijk mee zal eindigen. Een gepubliceerde beoordeling zonder workload hoort helemaal niet in een bestelorder. Een gemeten gemiddelde is aanvaardbaar voor een vermelding in een productlisting, maar ongeschikt als acceptatieregel. Een gemeten cijfer van het slechtste exemplaar is het cijfer dat in de order thuishoort. Een cijfer dat is gemeten bij een workload die de klant niet heeft, moet opnieuw worden gemeten voordat er iets wordt ondertekend, omdat het een beschrijving van een ander product is.
De praktische drempel is een percentiel in plaats van een afzonderlijk getal. Een inkoper die nog niet kan aangeven welk percentiel zijn afzetkanaal tolereert, moet het exemplaar op het tiende percentiel gebruiken, omdat het tiende percentiel het punt is waarop een cluster van retourzendingen begint en het met een realistische steekproefgrootte meetbaar is.

De vijf variabelen en de richting waarin ze het resultaat beïnvloeden
Elk van deze vijf kan een gepubliceerde beoordeling met uren verschuiven. Daarom is een cijfer dat zonder deze informatie wordt aangeleverd, geen specificatie.
De belasting is wat de radio en de elektronica tijdens de test doen, en die beïnvloedt al het andere. Een hogere belasting verkort de looptijd. U kunt deze reproduceerbaar maken door de workload als een lijst van getimede handelingen vast te leggen in plaats van als een beschrijving, omdat bij een beschrijving onderhandelbaar is met degene die de timer in de gaten houdt.
De radio-omgeving is de variabele waarbij een naïeve test het verkeerd aanpakt. Een apparaat met een zwak signaal besteft aanzienlijk meer aan transmissie, waardoor hetzelfde exemplaar in dezelfde ruimte op een andere dag een ander getal kan opleveren. Leg de omgeving vast — dezelfde testbank, dezelfde afstand tot de router, dezelfde koppelstatus — of leg ze gedetailleerd vast, want een resultaat uit twee verschillende omgevingen is geen geldig resultaat.
De temperatuur moet een bereik zijn in plaats van een nominale waarde. Het gedrag van een cel hangt in beide richtingen af van de temperatuur, en een test in een gematigde ruimte beschrijft een product dat in een warm voertuig of op een koude straat wordt gebruikt. Testen aan de uiterste waarden die de markt kent, is de extra tijd waard, want aan de koude kant bevindt zich de staart.
De aanvankelijke laadstatus moet worden gespecificeerd en bij elke test worden gebruikt. Een volledig opgeladen exemplaar en een half opgeladen exemplaar zijn verschillende beginpunten. De eerste cyclus na een diepe ontlading gedraagt zich anders dan de volgende cycli, waardoor de eerste meting vaak het langst duurt en de tweede sneller verloopt.
De steekproef bepaalt of het gepubliceerde cijfer überhaupt geldig is. Eén exemplaar uit één batch vertelt u iets over dat exemplaar. Een steekproef die is getrokken over exemplaren en batches vertelt u iets over de productierun. De spreiding tussen batches is vaak groter dan de spreiding binnen een batch, wat verrast doorgaans mensen die alleen testen wat er in de eerste doos binnenkomt.
De vijf variabelen en de richting waarin ze het resultaat sturen
Het eindpunt moet een gedefinieerde toestand zijn in plaats van “volledig leeg”. De staart van een ontlaadcurve is lang, en de laatste paar procent vragen een onevenredig groot deel van de tijd. Als u de eindtoestand definieert als een specifiek gedrag — het punt waarop het apparaat zijn primaire functie niet langer vervult — worden twee tests vergelijkbaar en krijgt het getal betekenis.
Het gedrag aan het einde van de test is een afzonderlijke waarneming. Meldt het apparaat een lege batterij, werkt het dan nog gedeeltelijk en wat doet de lens bij een product met een lichtgevoelige lens wanneer de cel leeg is? Een product dat netjes uitschakelt, is een product met een ondersteuningsscript; een product dat onvoorspelbaar achteruitgaat, is een product met een garantiedossier.
De oplaadtijd moet vanaf hetzelfde gedefinieerde beginpunt worden gemeten als de looptijd, waarbij dezelfde oplader wordt vastgelegd, omdat beide cijfers samen op een productpagina worden vermeld en ze niet onafhankelijk van elkaar zijn.
Een deratingfactor is een commerciële keuze, geen technische constante. Een leverancier die een deratingfactor aanbiedt zonder onderliggende methode, biedt een getal aan dat niet is gemeten. Het zal een schatting zijn die als techniek is verkleed.

Van een testbankmeting naar een acceptatieregel voor partijen
De zes stappen en de acceptatieregel die elke stap opbouwt
Stap één legt de vijf variabelen schriftelijk vast. De belasting, de radio-omgeving, de temperatuur, de beginstatus en het monster. Een protocol dat na de eerste uitkomst is ontworpen is geen protocol, en in deze categorie is het ook geen bewijs, omdat een leverancier die het betwist naar elk van de vijf kan wijzen en vragen welke variabele u werkelijk hebt gecontroleerd.
Stap twee voert de belasting uit op elk exemplaar. Geen representatieve deelverzameling, niet het exemplaar dat er gezond uitziet — elk exemplaar in het monster, want het doel van de test is de spreiding en juist die spreiding zoekt u op.
Stap drie legt de cijfers per exemplaar vast. Een lijst, geen samenvatting. Zodra u een gemiddelde noteert, is de staart weggevallen.
Stap vier sorteert de resultaten en neemt de staart. Sorteer oplopend en lees het slechtste exemplaar af, daarna het op één na slechtste, en het verschil ertussen is zelf een bevinding. Een smalle staart betekent dat het monster u iets over het proces vertelt. Een brede staart betekent dat u een gesprek met de productie moet voeren.
Stap vijf stelt de acceptatielijn in op de staart. De lijn bestaat uit een aantal uren, een belasting, een temperatuur en een beginstatus, alle vier samen. Dit zijn de criteria die in de inkooporder en op het inspectieformulier voor inkomende goederen worden opgenomen.
Stap zes neemt de regel op in de order. Een regel die alleen in een testrapport staat, is een regel die het team voor inkomende inspectie niet zal toepassen, omdat ze niet op de hoogte zijn gesteld van het bestaan ervan. Een regel in de inkooporder is bindend, en een partij die niet aan deze regel voldoet, kunt u weigeren of opnieuw laten verwerken.
De uitkomst reproduceerbaar maken door een ander
Een uitkomst is alleen bruikbaar als deze kan worden gereproduceerd, en de velden die reproductie mogelijk maken zijn dezelfde vijf variabelen plus de gegevens per exemplaar. Vermeld de identificatie van het monster op het formulier: het exemplaar, de partij of productiegang waar het vandaan komt, de datum, de omgeving, de oplader en de beginstatus. Bewaar de exemplaren en de ruwe meetwaarden, omdat deze de referentie worden waarmee een latere levering wordt vergeleken — en een vervanging van de cel of het laadcircuit zou anders onzichtbaar blijven.
Twee extra praktijken maken de meting waardevoller. Voer dezelfde exemplaren meerdere keren uit, want de eerste test van een nieuw exemplaar is vaak niet representatief en één test kan een systematisch resultaat niet onderscheiden van een toevalstreffer. Herhaal het volledige protocol bovendien bij een latere productiepartij, want de partij die u in de monsterfase hebt getest, is niet de partij die u verzendt.
Waar een programma voor gebruiksduur zijn marge verliest
Een opgegeven accuduur van zeven uur wordt vergeleken met een verwachting voor gemengd gebruik en het product wordt defect genoemd. De hoofdoorzaak is dat de belasting aan geen van beide kanten was vermeld. Dit voorkomt u door de belasting naast elk cijfer te plaatsen dat het merk noemt, ook in de productvermelding, want de klant zal de belasting reproduceren en niet het cijfer.
Er wordt een meting uitgevoerd op de behuizing en gerapporteerd als de gebruiksduur van het product. De hoofdoorzaak is dat het montuur en de behuizing als één object zijn behandeld. Dit voorkomt u door ze als twee producten met twee cijfers te meten en te rapporteren, en beide te publiceren.
Twee exemplaren van hetzelfde model verschillen drie uur en niemand merkt het op. De hoofdoorzaak is dat één exemplaar is getest en er een gemiddelde is gepubliceerd. Dit voorkomt u door over exemplaren en partijen heen te testen en de spreiding in plaats van het gemiddelde te publiceren. Zo wordt de staart zichtbaar voor de mensen die het retourbeleid bepalen.
Het gedrag van het product aan het einde van zijn levensduur wordt door klanten ontdekt. De hoofdoorzaak is dat de eindstatus alleen uitschakelen was, waardoor de verslechterde fase nooit is waargenomen. Dit voorkomt u door apart vast te leggen wanneer het apparaat onbruikbaar wordt en erratic gedrag als een bevinding te behandelen in plaats van als ruis.
De garantie wordt vastgesteld op basis van een opgegeven accuduur en de eerste claim is niet te beantwoorden. De hoofdoorzaak is dat de opgave geen voorwaarde bevat, waardoor de claim neerkomt op een discussie over welke belasting de klant gebruikte. Dit voorkomt u door de garantie te baseren op een gemeten cijfer bij een gespecificeerde belasting en die belasting zowel in het supportscript als in de productvermelding op te nemen.
Het aantal oplaadbeurten van de case wordt berekend met rekenkunde in plaats van gemeten. De hoofdoorzaak is dat een capaciteitscijfer werd behandeld als een gebruiksduurcijfer. De preventie is om het aantal oplaadbeurten vanaf een volledig opgeladen case op een steekproef te bepalen, omdat de klant ervaart wat de hardware voortbrengt, niet wat de spreadsheet suggereert.
Een uitgewerkt scenario: een kanaalkoper die een verwachting voor het retourpercentage bepaalt
Dit is een denkbeeldig scenario en geen klantproject. Het is geschreven om de beslissingsvolgorde te tonen, niet om een resultaat te rapporteren.
Stel een kanaalkoper met drie potentiële modellen en een retourbeleid dat vóór het seizoen moet worden vastgesteld. De retourzendingen van een vergelijkbaar product in het vorige seizoen werden toegeschreven aan het uithoudvermogen, en sindsdien heeft het kanaal een brief van het merk ontvangen met het verzoek om een lagere retouvergoeding toe te staan. De beperkende factor is dat niemand een gebruiksduurcijfer kan overleggen dat de discussie doorstaat.
De gebruikssituaties worden eerst vastgelegd. De klanten van het kanaal gebruiken het product op drie manieren, en de koper schrijft elke situatie op als een lijst met tijden: onafgebroken afspelen, gemengd gebruik met periodieke opname, en sessies waarbij alleen wordt opgenomen. De beslissing die hier van belang is, is op welke van de drie de retouvergoeding wordt gebaseerd. Het antwoord is gemengd gebruik, omdat de meeste sessies zo verlopen.
De vijf variabelen worden vastgesteld en vastgelegd. De positie van de router en de afstand, de omgeving, de beginstatus, de steekproef en de eindvoorwaarde. De koper geeft expliciet aan dat het resultaat die omstandigheden en geen andere beschrijft, en dat is wat het bruikbaar maakt in een brief.
Elk exemplaar in de steekproef wordt getest. Het resultaat is een lijst, en die lijst heeft een vorm: een cluster en één exemplaar dat er duidelijk onder ligt. Het gemiddelde ligt dicht bij de gepubliceerde waarde. De onderste staart ligt er twee uur onder. Dat is de bevinding, en die komt tot stand doordat de exemplaren afzonderlijk werden getest in plaats van ter plaatse te worden gemiddeld.
De acceptatielijn wordt vastgesteld op basis van de onderste staart, niet het gemiddelde. De koper stelt de lijn in op het slechtste exemplaar in de steekproef, met een gespecificeerde gebruikssituatie, temperatuur en beginstatus, en neemt die op in de bestelorder als criterium voor de inkomende controle.
De drie kandidaten worden vergeleken op basis van hun onderste staarten, niet hun gemiddelden. Twee van de drie hebben een smalle onderste staart, en één heeft een grote kloof tussen het slechtste en het op één na slechtste exemplaar. De kandidaat met de grote kloof is degene waarbij er een vraag over het proces openstaat, en de koper stelt die vraag vóór de bestelling, niet erna.
De retouvergoeding wordt vastgesteld op basis van het gemeten cijfer. De brief aan het merk noemt een cijfer met de bijbehorende gebruikssituatie, steekproefomvang en temperatuur, en vraagt om dezelfde rigoureuze aanpak voor het cijfer van het merk zelf. Dat verzoek wordt doorgaans ingewilligd, omdat het alternatief een discussie is die geen van beide partijen kan winnen.
Het resultaat is een retouvergoeding die het kanaal kan verdedigen en een merk dat een cijfer heeft gekregen dat het kan reproduceren. De doorslaggevende beslissing was de keuze voor de onderste staart, en die werd vóór de bestelling genomen in plaats van na de gegevens van het eerste seizoen.
Wat we publiceren over het uithoudvermogen, en wat een gewaardeerd cijfer openlaat
De werkwijze die we hanteren: we publiceren de opgegeven gebruiksduur precies zoals de catalogus deze vermeldt, en we publiceren dat de catalogus voor geen van deze cijfers een testomstandigheid vermeldt.
We verzinnen geen omstandigheid en passen geen deratingfactor toe op een cijfer dat we niet onder uw gebruikssituatie hebben gemeten. Een deratingfactor is namelijk een commerciële beslissing over uw eigen retourpercentage en geen technische constante. Een leverancier die zo'n factor aanbiedt zonder methode, biedt een cijfer aan dat niet is gemeten. We publiceren evenmin een cijfer dat is gemeten op een steekproef die onderweg en opgeslagen was, omdat die status niet overeenkomt met de status waarmee een klant het cijfer zal vergelijken.
We zullen duidelijk benoemen wat uw eigen test u niet kan vertellen. De test kan niet aangeven hoe het product presteert binnen de populatie die de leverancier verzendt, omdat dat een vraag is voor productiezijdige beheersing en niet voor een testbank. De test kan wel de spreiding binnen uw eigen steekproef aangeven, en dat is het cijfer dat uw retouvergoeding bepaalt.
Wat we kunnen doen, is uw meting vergelijken met de gepubliceerde waarden voor dat model en u vertellen of het resultaat overeenkomt met de opgegeven waarde en wat dat betekent voor de tekst. De meetdiscipline staat onder accuduur en stroomverbruik, de vergelijkingsmethode staat in accuduur vergelijken, de meetmethode staat in accuduur meten en de productiezijdige controle staat in kwaliteitscontrole van de accuduur.
Vier acties voor deze week
Schrijf de belasting op als een lijst met tijden, niet als beschrijving. De vragen die u aan een leverancier moet stellen over de gebruiksduur zijn: wat draaide er, hoe vaak, op welk volume en onder welke radiocondities. Een leverancier die alle vier beantwoordt, heeft een meetgewoonte.
Test elk exemplaar en bewaar de lijst. De uiterwaarden vindt u door te sorteren. Als u alleen een gemiddelde noteert, zijn de exemplaren die worden teruggestuurd al uit het bewijs verwijderd.
Stel de acceptatielijn in op het slechtste exemplaar. Die lijn, samen met de belasting, de temperatuur en de beginsituatie, vormt de criteria die in de inkooporder en het inspectieformulier voor goederen moeten staan.
Stuur ons de belasting en de uiterwaarden. We vertellen u hoe het resultaat zich verhoudt tot de gepubliceerde waarde voor dat model en of het verschil door de belasting wordt verklaard of wijst op iets dat in de productbeschrijving moet worden vermeld.
Gerelateerd leesmateriaal
- De meettechniek — accuduur meten
- De gebruikte vergelijkingsmethode — accuduur vergelijken
- De productiezijdige controle — kwaliteitscontrole van de accuduur
- Achtergrond over gebruiksduur — accuduur en stroomverbruik
Stuur ons uw meting en de vijf variabelen die eraan ten grondslag liggen, en we vertellen u hoe deze zich verhoudt tot de gepubliceerde waarde.



