Producent OEM/ODM inteligentnych okularów · Shenzhen, Chiny +86 19835872450 sales@cynrin.com
Technologia inteligentnych okularów

Czas pracy baterii okularów AR: jak to sprawdzić

Każdy opublikowany czas pracy w tej kategorii jest wartością znamionową pozbawioną warunków testu. Liczba, na którą powinien patrzeć kupujący…

Od zespołu inżynieryjnego i zaopatrzeniowego CYNRIN/ May 1, 2020/ 16 min czytania
Czas pracy baterii okularów AR: jak to sprawdzić

Każdy publikowany czas pracy w tej kategorii jest wartością znamionową, a wartość znamionowa to liczba pozbawiona warunków, w których ją zmierzono. Jednak liczba, na której kupujący powinien oprzeć oczekiwany wskaźnik zwrotów, nie jest nawet średnią — lecz najgorszym egzemplarzem w próbce. Średnia sześć godzin dla pięciu egzemplarzy, z których dwa działają pięć godzin, a jeden osiem, opisuje inny produkt niż sytuacja, w której wszystkie pięć działa po sześć godzin, a tylko w tym drugim przypadku można przewidzieć wskaźnik zwrotów. Protokół ma więc dwie części: pięć zmiennych do ustalenia przed pierwszym przebiegiem, a następnie rejestr każdego egzemplarza, który należy uporządkować, a nie uśredniać, ponieważ to ogon kończy powrotem. Ustal obciążenie, stanowisko radiowe, temperaturę, stan początkowy i próbkę; następnie przeprowadź test każdego egzemplarza, zapisz wyniki każdego z nich, uporządkuj wyniki i wyznacz granicę akceptacji na podstawie ogona, a nie średniej.

Czas pracy baterii okularów AR: ogon, który ma znaczenie

Kupujący z jedną próbką, jedną wartością katalogową i skargą

Kupujący, który przeprowadza taki test, zwykle porównuje deklarowany przez dostawcę czas pracy z rzeczywistością, ustala wartość na potrzeby oferty albo rozwiązuje skargę klienta informującego, że produkt nie działa tak długo, jak obiecano na stronie. Będzie myślał o próbce, katalogowym czasie pracy i scenariuszu użycia. Nie będzie natomiast dysponował metodą, i właśnie to stanowi lukę: wartości dwóch dostawców dla tego samego modelu nie można porównać, jeśli nie wiadomo, przy jakim obciążeniu zostały zmierzone.

Nasz katalog publikuje czas pracy każdego modelu, lecz nie publikuje warunków testu dla żadnego z nich. Deklarowane wartości wahają się od około sześciu godzin w niektórych modelach z funkcją Dźwięk do około dwudziestu godzin w gamie dziecięcej, natomiast modele z kamerą mieszczą się zasadniczo w zakresie od pięciu do ośmiu godzin. Wszystkie są tym samym rodzajem deklaracji: wynikiem bez informacji o metodzie.

Oceny czasu pracy baterii okularów AR oraz brakujące warunki testu

Ten wykres warto przeczytać uważnie, ponieważ wygląda jak ranking, ale nim nie jest. Długość słupka nie stanowi porównania między modelami; stanowi porównanie z niczym, ponieważ każdemu słupkowi brakuje obciążenia, warunków radiowych, temperatury i stanu początkowego, które go wywołały. Wniosek znajduje się w notatce obok każdego słupka, a nie w samym słupku.

Trzy scenariusze obciążenia, które naprawdę interesują kupującego, to ciągłe odtwarzanie, użytkowanie mieszane i ciągłe nagrywanie, a pod względem wytrzymałości opisują trzy różne produkty. Pierwszy jest najłatwiejszy do odtworzenia i najbardziej korzystny. Drugi odpowiada temu, jak postępuje klient. Trzeci stanowi największe obciążenie i w nim można oczekiwać największych różnic między dwiema klasami rozdzielczości w gamie modeli z kamerą.

Trzy błędy, które prowadzą do błędnej odpowiedzi

Zmiana obciążenia w trakcie testu. To najczęstszy wariant błędnego pomiaru czasu pracy: test rozpoczynający się jako ciągłe odtwarzanie, który następnie zmienia się w test połączenia, daje liczbę niezapowiadającą żadnego rzeczywistego użytkowania. Zasada jest taka, że obciążenie to spis czynności wykonywanych w określonych odstępach czasu, sporządzony na piśmie i niezmienny przez cały przebieg testu.

Mierzenie etui zamiast ramki. Etui do ładowania ma własną baterię i własny czas ładowania, a pomiar ich łącznie daje znacznie większą wartość niż rzeczywisty czas pracy produktu. To najszybszy sposób zakończenia sporu w niewłaściwy sposób, ponieważ liczba jest prawdziwa, a dołączona do niej etykieta już nie.

Traktowanie pojedynczego egzemplarza jako całej populacji. Jeden egzemplarz i jeden przebieg to anegdota. Jeśli skargę klienta należy rozstrzygnąć na podstawie pomiaru, pomiar musi być powtarzalny przez inną osobę, a pojedynczy egzemplarz nie jest powtarzalny przez nikogo.

Fotografia wygenerowana przez AI ilustrująca czas pracy baterii okularów AR i sposób jego sprawdzania — obraz 1 z 3

Zadanie kupującego: ustalenie percentyla, który będzie determinował wskaźnik zwrotów

Ogon to egzemplarz, który wraca

Powodem, dla którego kupujący powinien interesować się najgorszym egzemplarzem zamiast średnią, jest właściwość rozkładu, a nie samego pomiaru. Zwroty nie napływają proporcjonalnie do średniej wydajności produktu; ich liczba jest proporcjonalna do udziału egzemplarzy, które wypadają poniżej poziomu, na którym klient przestaje być zadowolony. Klient, który oczekiwał ośmiu godzin, a otrzymał siedem i pół, nie zwróci produktu. Klient, który oczekiwał sześciu godzin, a otrzymał cztery, zwróci. Liczba egzemplarzy w pobliżu dolnego końca zakresu jest mała, lecz to właśnie one nieproporcjonalnie często wracają.

Dlatego wartość akceptacyjna powinna opierać się na końcu rozkładu. Regułę akceptacji opracowaną na podstawie średniej spełniają egzemplarze, które wrócą z kontroli, a reguła regularnie powodująca odrzucenia jest albo ignorowana, albo stosowana do każdej partii, co jest kosztowne. Reguła oparta na końcu rozkładu jest spełniana przez egzemplarze, które możemy wysłać z zadowoleniem, natomiast potrzebna do jej ustanowienia wielkość próby zależy od tego, jak długi ogon rozkładu chcemy tolerować.

Który wskaźnik czasu pracy powinien rzeczywiście znaleźć się w zamówieniu

Powyższy schemat decyzyjny rozdziela cztery wartości, które kupujący najprawdopodobniej będzie miał na ręku. Opublikowana ocena bez opisu obciążenia nie powinna w ogóle trafiać do zamówienia. Zmierzona średnia nadaje się do deklaracji w ofercie, ale nie do reguły akceptacji. Wartość zmierzona dla najgorszego egzemplarza jest tą, która powinna znaleźć się w zamówieniu. Wartość zmierzona przy obciążeniu, którego klient nie używa, trzeba zmierzyć ponownie przed podpisaniem jakiegokolwiek dokumentu, ponieważ opisuje ona inny produkt.

Praktyczny próg to percentyl, a nie pojedyncza liczba. Kupujący, który nie jest jeszcze w stanie określić, jaki percentyl toleruje jego kanał sprzedaży, powinien wskazać egzemplarz na dziesiątym percentylu, ponieważ dziesiąty percentyl to punkt, w którym zaczyna się zbiorczy problem zwrotów, a można go zmierzyć przy realistycznej wielkości próby.

Fotografia wygenerowana przez AI ilustrująca czas pracy baterii okularów inteligentnych: jak testować go samodzielnie — obraz 2 z 3

Pięć zmiennych i kierunek wpływu każdej z nich na wynik

Pięć zmiennych i kierunek wpływu każdej z nich na wynik

Każda z tych pięciu zmiennych może zmienić opublikowaną ocenę nawet o kilka godzin, dlatego wartość przekazana bez ich uwzględnienia nie stanowi specyfikacji.

Obciążenie oznacza to, co nadajnik radiowy i elektronika robią podczas pracy, i ma większy wpływ niż wszystkie pozostałe czynniki. Większe obciążenie skraca czas pracy. Aby test był powtarzalny, obciążenie należy opisać jako listę czynności wykonywanych w określonych odstępach czasu, a nie jako ogólny opis, ponieważ opis można interpretować dowolnie z osobą obserwującą pomiar czasu.

Środowisko radiowe to zmienna, którą naiwny test często oblicza błędnie. Urządzenie ze słabym sygnałem zużywa znacznie więcej energii na transmisję, więc ten sam egzemplarz w tym samym pomieszczeniu może dać inny wynik w innym dniu. Należy albo ustalić warunki testu — to samo stanowisko, ta sama odległość od routera, ten sam stan połączenia — albo szczegółowo je udokumentować, ponieważ wynik uzyskany w dwóch różnych środowiskach nie jest miarodajnym wynikiem.

Temperatura musi być określona jako zakres, a nie wartość nominalna. Praca ogniwa zależy od temperatury w obu kierunkach, a test w umiarkowanie ciepłym pomieszczeniu opisuje produkt przeznaczony do użycia w gorącym pojeździe lub na zimnej ulicy. Testowanie w skrajnych temperaturach występujących na rynku jest warte dodatkowego czasu, ponieważ przy niskich temperaturach ujawnia się ogon rozkładu.

Początkowy stan naładowania trzeba określić i stosować za każdym razem. Egzemplarz w pełni naładowany i egzemplarz naładowany do połowy to różne warunki początkowe, a pierwszy cykl po głębokim rozładowaniu przebiega inaczej niż kolejne, dlatego pierwszy pomiar często jest najwolniejszy, a drugi szybszy.

Próba decyduje, czy opublikowana wartość jest w ogóle wiarygodna. Jeden egzemplarz z jednej partii informuje wyłącznie o tym egzemplarzu. Próba pobrana z różnych egzemplarzy i partii informuje o całej serii produkcyjnej, a rozrzut wyników między partiami bywa większy niż w obrębie jednej partii, co zaskakuje osoby testujące wyłącznie pierwszy karton.

Pięć zmiennych i kierunek, w którym każda z nich oddziałuje

Warunek końcowy powinien być określonym stanem, a nie oznaczać po prostu „płaski”. Ogon krzywej rozładowania jest długi, a ostatnie kilka procent wymaga nieproporcjonalnie dużej części czasu. Zdefiniowanie warunku końcowego jako konkretnego zachowania — punktu, w którym urządzenie przestaje realizować swoją podstawową funkcję — pozwala porównać dwa przebiegi i nadaje wynikowi znaczenie.

Zachowanie pod koniec pracy jest odrębną obserwacją. Czy urządzenie zgłasza płaską baterię, czy nadal działa częściowo oraz jak zachowuje się soczewka reagująca na światło w przypadku produktu wyposażonego w taką soczewkę przy płaskim ogniwie. Produkt, który wyłącza się w kontrolowany sposób, wymaga skryptu wsparcia; produkt, który działa niestabilnie, wymaga pliku gwarancyjnego.

Czas ładowania trzeba mierzyć od tego samego zdefiniowanego punktu startowego co czas pracy, z uwzględnieniem tej samej ładowarki, ponieważ obie wartości są podawane razem na stronie produktu i nie są od siebie niezależne.

Współczynnik deratingu jest decyzją handlową, a nie stałą techniczną. Dostawca oferujący taki współczynnik bez opisanej metody podaje liczbę, której nie zmierzył, a będzie ona zgadywanką ubraną w pozory inżynierii.

Fotografia wygenerowana przez AI ilustrująca czas pracy baterii okularów inteligentnych: jak testować go samodzielnie — obraz 3 z 3

Od testu stanowiskowego do zasady akceptacji partii

Sześć kroków i zasada akceptacji tworzona na każdym z nich

Od testu stanowiskowego do zasady akceptacji partii

Pierwszy krok polega na pisemnym ustaleniu pięciu zmiennych. Obciążenie, środowisko radiowe, temperaturę, stan początkowy i próbkę. Protokół opracowany po uzyskaniu pierwszego wyniku nie jest protokołem, a w tej kategorii nie jest również dowodem, ponieważ dostawca, który go kwestionuje, może wskazać dowolną z pięciu zmiennych i zapytać, którą faktycznie kontrolowano.

Drugi krok polega na przeprowadzeniu testu obciążenia na każdym egzemplarzu. Nie na reprezentatywnej podpróbie ani na egzemplarzu, który wygląda na sprawny — na każdym egzemplarzu z próbki, ponieważ celem testu jest zbadanie rozrzutu, a rozrzut jest właśnie tym, czego szukamy.

Trzeci krok polega na zapisaniu wyników dla każdego egzemplarza. Listy, nie podsumowania. W chwili zapisania średniej ogon zostaje odrzucony.

Czwarty krok polega na posortowaniu wyników i wyodrębnieniu ogona. Sortujemy rosnąco i odczytujemy wartość dla najgorszego egzemplarza, następnie dla drugiego najgorszego — a różnica między nimi sama w sobie jest ustaleniem. Wąski ogon oznacza, że próbka mówi coś o procesie. Szeroki ogon oznacza, że trzeba przeprowadzić rozmowę z działem produkcji.

Piąty krok polega na ustaleniu progu akceptacji na podstawie ogona. Próg to liczba godzin wraz z obciążeniem, temperaturą i stanem początkowym — wszystkimi czterema elementami łącznie. To są kryteria, które trafiają do zamówienia zakupu i do arkusza kontroli przychodzącej.

Szósty krok polega na ujęciu zasady w zamówieniu. Zasada istniejąca wyłącznie w raporcie z testu nie zostanie zastosowana przez zespół kontroli przychodzącej, ponieważ nikt nie poinformował go o jej istnieniu. Zasada wpisana do zamówienia zakupu jest wiążąca, a partia, która jej nie spełnia, jest partią, którą można odmówić lub poddać naprawie.

Jak umożliwić osobie trzeciej powtarzalność wyniku

Wynik jest przydatny tylko wtedy, gdy można go odtworzyć, a pola umożliwiające odtworzenie to te same pięć zmiennych oraz zapis dla każdego egzemplarza. Wpiszemy na arkuszu identyfikację próbki: egzemplarz, partię lub serię produkcyjną, z której pochodzi, datę, warunki otoczenia, ładowarkę i stan początkowy. Zachowujemy egzemplarze i surowe odczyty, ponieważ stanowią one punkt odniesienia, względem którego porównuje się późniejszą dostawę — a w przypadku wymiany ogniwa lub obwodu ładowania byłoby to niewidoczne.

Dwie dodatkowe praktyki zwiększają wartość pomiaru. Wykonujemy test tych samych egzemplarzy więcej niż raz, ponieważ pierwszy test nowego egzemplarza często nie jest reprezentatywny, a pojedynczy przebieg nie pozwala odróżnić wyniku systematycznego od szczęśliwego przypadku. Powtarzamy również cały protokół na późniejszej partii produkcyjnej, ponieważ partia przetestowana na etapie próbek nie jest partią, którą wyślemy.

Gdzie program testowy czasu pracy traci swój zapas

Wartość znamionową 7 godzin porównuje się z oczekiwaniami dotyczącymi eksploatacji mieszanej, a produkt uznaje się za wadliwy. Przyczyną jest to, że po żadnej ze stron nie określono obciążenia. Zapobieganiem jest wskazanie obciążenia obok każdej publikowanej przez markę wartości, również w opisie oferty, ponieważ klient odtworzy obciążenie, a nie liczbę.

Wykonuje się pomiar na etui, a następnie przedstawia go jako czas pracy produktu. Przyczyną jest to, że ramkę i etui traktowano jako jeden obiekt. Zapobieganiem jest pomiar i raportowanie ich jako dwóch osobnych produktów z dwiema wartościami oraz opublikowanie obu.

Dwa egzemplarze tego samego modelu różnią się o 3 godziny, ale nikt tego nie zauważa. Przyczyną jest to, że przetestowano jeden egzemplarz i opublikowano średnią. Zapobieganiem jest testowanie różnych egzemplarzy i partii oraz publikowanie zakresu wyników zamiast średniej — jest to praktyka, która czyni ogon widocznym dla osób ustalających zasady zwrotów.

Zachowanie produktu pod koniec okresu użytkowania odkrywają klienci. Przyczyną jest to, że warunkiem końcowym było wyłącznie wyłączenie, dlatego nigdy nie zaobserwowano fazy degradacji. Zapobieganiem jest zapisanie momentu, w którym urządzenie staje się nieużywalne, jako odrębnej obserwacji, a także traktowanie niestabilnego zachowania jako ustalenia, a nie szumu.

Gwarancję ustalono na podstawie wartości znamionowej, przez co nie można odpowiedzieć na pierwsze roszczenie. Przyczyną jest to, że wartość znamionowa nie ma określonych warunków, więc spór sprowadza się do ustalenia, jakie obciążenie stosował klient. Zapobieganiem jest ustalenie gwarancji na podstawie zmierzonej wartości przy określonym obciążeniu oraz wpisanie obciążenia do procedury obsługi klienta i opisu oferty.

Liczbę ładowań obudowy oblicza się arytmetycznie, a nie mierzy. Przyczyną jest to, że wartość pojemności potraktowano jako wartość czasu pracy. Rozwiązaniem zapobiegawczym jest policzenie ładowań z pełnej obudowy na próbce, ponieważ klient doświadcza liczby ładowań, którą generuje sprzęt, a nie takiej, którą sugeruje arkusz kalkulacyjny.

Przykład praktyczny: nabywca kanałowy ustalający oczekiwany wskaźnik zwrotów

To hipotetyczny scenariusz, a nie projekt klienta. Ma na celu ukazanie kolejności decyzji, a nie przedstawienie wyniku.

Załóżmy nabywcę kanałowego, który rozważa trzy modele, oraz politykę zwrotów, którą trzeba ustalić przed sezonem. Zwroty podobnego produktu w poprzednim sezonie przypisano trwałości, a od tego czasu kanał otrzymał od marki list z prośbą o obniżenie rezerwy na zwroty. Ograniczeniem jest to, że nikt nie może przedstawić wartości czasu pracy, która przetrwałaby tę rozmowę.

Najpierw spisujemy scenariusze użytkowania. Klienci kanału korzystają z produktu na jeden z trzech sposobów, a nabywca zapisuje każdy z nich jako listę z pomiarem czasu: ciągłe odtwarzanie, użytkowanie mieszane z okresowym nagrywaniem oraz sesje wyłącznie z nagrywaniem. Istotna decyzja polega na tym, na którym ze scenariuszy oprzeć rezerwę na zwroty. Odpowiedzią jest użytkowanie mieszane, ponieważ tak wygląda większość sesji.

Ustalamy i zapisujemy pięć zmiennych. Położenie i odległość routera, temperaturę otoczenia, stan początkowy, próbkę oraz warunek zakończenia. Nabywca jednoznacznie stwierdza, że wynik będzie opisywał wyłącznie te warunki i żadne inne, co czyni go przydatnym w piśmie.

Uruchamiamy każdą sztukę z próbki. Wynikiem jest lista o określonym kształcie: grupka wyników i jedna sztuka znacznie poniżej niej. Średnia jest zbliżona do deklarowanej wartości znamionowej. Dolny ogon wypada dwie godziny poniżej niej. To jest ustalenie, które powstało dzięki indywidualnemu uruchomieniu sztuk zamiast uśrednianiu wyników na miejscu.

Próg akceptacji ustalamy na podstawie dolnego ogona, a nie średniej. Nabywca wyznacza próg na podstawie najsłabszej sztuki z próbki, wraz z określeniem scenariusza użytkowania, temperatury i stanu początkowego, a następnie wpisuje go do zamówienia zakupowego jako kryterium odbioru towaru.

Trzy kandydatury porównujemy na podstawie dolnych ogonów, a nie średnich. Dwa z trzech modeli mają ciasny dolny ogon, natomiast w jednym występuje duża różnica między najsłabszą sztuką a drugą najsłabszą. Model z dużą różnicą budzi pytanie dotyczące procesu, a nabywca otwiera je przed złożeniem zamówienia, a nie po nim.

Rezerwę na zwroty ustalamy na podstawie zmierzonej wartości. W liście do marki nabywca podaje wartość wraz ze scenariuszem użytkowania, wielkością próbki i temperaturą, a także prosi o taką samą rigorozność w przypadku wartości przedstawionej przez samą markę. Taka prośba jest zwykle akceptowana, ponieważ alternatywą jest spór, w którym żadna strona nie może wygrać.

W rezultacie kanał otrzymuje rezerwę na zwroty, którą może obronić, a marka — wartość, którą może powtórzyć. Decydująca była metoda doboru dolnego ogona, a została ustalona przed złożeniem zamówienia, a nie po zebraniu danych z pierwszego sezonu.

Co publikujemy na temat trwałości i czego nie wyjaśnia wartość znamionowa

Stosujemy następującą zasadę: publikujemy znamionowe czasy pracy dokładnie tak, jak podaje katalog, oraz informujemy, że katalog nie określa dla żadnego z nich warunków testu.

Nie będziemy wymyślać warunków ani stosować współczynnika redukcji do wartości, której nie zmierzyliśmy w Państwa scenariuszu użytkowania, ponieważ współczynnik redukcji jest decyzją handlową dotyczącą Państwa własnego wskaźnika zwrotów, a nie stałą techniczną. Dostawca, który oferuje taki współczynnik bez metody, oferuje liczbę, której nie zmierzył. Nie opublikujemy również wartości zmierzonej na próbce, która była transportowana i przechowywana, ponieważ ten stan nie odpowiada stanowi, z którym klient będzie porównywał produkt.

Wprost powiemy, czego nie można ustalić na podstawie własnego testu. Nie pozwala on określić, jak produkt będzie działał w całej populacji dostarczanej przez dostawcę, ponieważ jest to kwestia kontroli po stronie produkcji, a nie stanowiska testowego. Pozwala natomiast określić rozrzut wyników w Państwa własnej próbce, a to właśnie ta wartość decyduje o rezerwie na zwroty.

Możemy porównać Twój pomiar z opublikowanymi wartościami dla danego modelu i powiedzieć, czy wynik jest zgodny z deklarowaną wartością oraz co to oznacza dla treści. Zasady pomiaru opisano w sekcji czas pracy baterii okularów i zasilanie, metodę porównania znajdziesz w artykule jak porównywać czas pracy baterii, metodę pomiaru — w artykule jak mierzyć czas pracy baterii, a kontrolę po stronie produkcji — w artykule kontrola jakości czasu pracy baterii.

Cztery działania na ten tydzień

Opisz obciążenie jako listę operacji z czasem trwania, a nie jako ogólny opis. Pytania, które należy zadać dostawcy na temat czasu pracy, brzmią: co działało, jak często, przy jakim wolumenie i w jakich warunkach radiowych. Dostawca, który odpowie na wszystkie cztery pytania, ma nawyk dokonywania pomiarów.

Przetestuj każdy egzemplarz i zachowaj listę. Najgorsze wyniki można znaleźć po sortowaniu. Jeśli zapiszesz tylko średnią, egzemplarze, które wróciły wcześniej, zostały już usunięte z dowodów.

Wyznacz wartość graniczną na podstawie najgorszego egzemplarza. Ta wartość wraz z opisem obciążenia, temperaturą i stanem początkowym powinna znaleźć się w zamówieniu zakupowym i na arkuszu kontroli przyjęcia towaru.

Wyślij nam opis obciążenia i najgorsze wyniki. Powiemy, jak Twój wynik wypada w porównaniu z opublikowaną oceną danego modelu oraz czy różnica wynika z obciążenia, czy wskazuje na coś, co powinno znaleźć się w opisie produktu.


Powiązane lektury

Wyślij nam swój pomiar i pięć zmiennych, które za nim stoją, a powiemy, jak wypada on w porównaniu z opublikowaną wartością.

Czat na WhatsApp
Twoje doświadczenia na tej stronie zostaną ulepszone dzięki zezwoleniu na pliki cookie.