Slimme brillen voor kantoor: alleen de hardwarelijn is voorspelbaar voor de koper, en die bepaalt het minste
Wat een koker voor de eerste zending kan vaststellen
Kantoorbudgetten falen op één specifieke manier: ze worden opgebouwd op basis van de eenheidsprijs en worden daarna getroffen door de tweede-ordekosten die niemand als aparte post heeft opgenomen. Hieronder staat een uitgewerkte structuur voor een uitrol in drie fasen, met de kosten waar we het over kunnen hebben en de kosten waarvoor u zelf interne cijfers hebt. De eenheidsprijzen worden niet in onze documentatie gepubliceerd, dus de structuur hieronder is bewust een structuur en geen rekenblad.
De reden dat de structuur belangrijker is dan de cijfers, is dat slechts één van de vier kostencategorieën in deze categorie op basis van een offerte kan worden voorspeld. De hardwarelijn kan dat wel, omdat een leverancier een offerte kan opstellen. De beheerlijn kan dat niet, omdat die bestaat uit uren van medewerkers en beleidswerk. De infrastructuurlijn kan dat niet, omdat die bestaat uit wat uw gebouw nodig heeft. En de vervangingslijn kan dat niet, omdat de frequentie waarmee apparaten verloren gaan, beschadigd raken of niet worden teruggegeven een eigenschap is van uw uitrol en niet van het model. Drie van de vier categorieën komen op u neer, en de categorie waarvoor de leverancier verantwoordelijk is, bepaalt het minste.
Daaruit volgen drie conclusies. Neem de drie categorieën die u niet kunt voorspellen op in de businesscase voordat u de hardware erin opneemt, want een businesscase die alleen op de hardwarelijn overeind blijft, is niet getest. Stel het besluit over het volume uit totdat de uitrol een retourpercentage heeft opgeleverd, want dat percentage is de invoer waarmee een terugkerende kostenpost van een gok een concreet cijfer wordt. En modelleer de aanname over vervanging als een bereik in plaats van één waarde, want het businesscase moet het bereik aankunnen en over de afzonderlijke waarde zal worden gestreden.
De vier kostencategorieën en hoe elke categorie zich gedraagt
De hardwarecategorie is de categorie die iedereen offerteert. De gepubliceerde informatie betreft de configuratie: de resolutieklasse, de celcapaciteit, de oplaadinterface indien gepubliceerd, de opgegeven gebruiksduur, de laadtijd, de capaciteit van de case indien gepubliceerd en de Bluetooth-versie in de audioklasse. De eenheidsprijs wordt niet gepubliceerd, dus de hardwarelijn is wat uw offerte vermeldt, en dit is de enige lijn die zonder verdere werk tussen twee leveranciers kan worden vergeleken.
De beheercategorie bestaat uit uren van medewerkers en beslissingen. Iemand moet het opnamebeleid opstellen, iemand moet feedback verzamelen, iemand moet de vragen beantwoorden die het team over gegevens stelt, en iemand moet de eenheden tellen. Deze categorie is doorgaans de grootste in fase één en is onzichtbaar in een offerte, omdat ze aan de kant van de koper wordt gerealiseerd.
De infrastructuurlijn is goedkoop in geld, maar groot in gevolg: oplaadpunten op de plekken waar mensen daadwerkelijk langskomen, gelabelde dockposities, reservecases voor de cameramodellen en gedrukte kaarten. Niets hiervan verschijnt op een materialenlijst, omdat niets hiervan meegroeit met de bestelgrootte, en juist daarom wordt het geschrapt.
De vervangingscategorie bepaalt of de businesscase werkt, en is in beide richtingen de categorie waarvoor het minste bewijs beschikbaar is. Ze bestaat uit drie verschillende percentages — verlies, schade en niet-teruggegeven apparaten bij vertrek — en voor elk daarvan moet uw eigen organisatie een cijfer hebben.

Fase één: de evaluatiebatch, waarbij de interne tijd de hardware overtreft
Tien tot twintig eenheden, één team, één duidelijk omschreven gebruiksgeval. De budgetpost die in deze fase van belang is, is niet de hardware, maar de interne tijd. Iemand moet het opnamebeleid opstellen, iemand moet feedback verzamelen en iemand moet de vragen beantwoorden die het team over gegevens zal stellen. De interne tijd overtreft in deze fase doorgaans de hardware-uitgaven, en daarom moet fase één klein genoeg zijn om goedkoop te zijn als het mislukt.
Wat fase één moet opleveren, verdient een opsomming, want een proefproject dat deze vier dingen niet oplevert, heeft alleen een mening opgeleverd. Een schriftelijke acceptatiemaatstaf, afgesproken voordat iemand er een aanstelt. Een gemeten retourpercentage, wat betekent dat retourredenen vanaf de eerste eenheid moeten worden geregistreerd en niet achteraf mogen worden gereconstrueerd. Een waargenomen oplaadpercentage, oftewel een telling van hoe vaak de apparaten daadwerkelijk op het dock staan. En een lijst van de gepubliceerde rijen die in de praktijk onbruikbaar bleken, wat de invoer vormt voor de specificatie van de volgende bestelling.
Er is in fase één een neveneffect dat ook in het budget thuishoort: de interne tijd wordt niet alleen verbruikt, maar ook besteed door specifieke mensen. Als die drie taken door één persoon worden uitgevoerd, onderschat de kosten van fase één wat een uitrolkosten, omdat bij de uitrol dezelfde drie taken over een grotere groep moeten worden verdeeld. Fase één is de goedkoopste plek om dat te ontdekken, en de ontdekking is meer waard dan de eenheden.
Hoe u een pilotbudget beoordeelt voordat u zich eraan vastlegt
Een pilotbudget wordt aan de hand van zes criteria beoordeeld. Het is de moeite waard dezecriteria vast te leggen voordat de pilot wordt afgebakend, niet nadat deze is uitgevoerd.
- Is de interne tijd meegerekend? Een pilot waarvan de kosten alleen in eenheden worden berekend, mist de grootste post. Noem de drie rollen, schat hun benodigde uren en zet ze in dezelfde tabel als de hardware.
- Is de hardware scope klein genoeg om goedkoop te zijn? Tien tot twintig eenheden binnen één team is een omvang die goedkoop is als de pilot mislukt. Een pilot met de omvang van de uitrol is geen pilot, omdat de problemen die in maand vier aan het licht komen, schalen met het aantal mensen dat betrokken is bij het beheer en niet met het aantal eenheden.
- Levert het de vier zaken die de businesscase nodig heeft? Een schriftelijke acceptatiemaatstaf, een gemeten retourpercentage met vastgelegde redenen, een waargenomen oplaadpercentage en een lijst van de gepubliceerde rijen die onbruikbaar bleken. Een pilot die geen van deze oplevert, heeft een bestelbon gekocht en een mening opgeleverd.
- Zit het nalevingswerk binnen het budget? Als er camera’s bij betrokken zijn, zijn het schriftelijke antwoord over gegevensverwerking en het opnamebeleid twee documenten die allebei een handtekening vereisen. Ze zijn goedkoop als ze vóór de bestelling worden opgesteld en duur als ze na een incident worden opgesteld.
- Is de stopbeslissing vastgelegd? Een pilot moet eindigen met een vooraf vastgelegde beslisregel: welk resultaat de implementatie naar fase twee brengt en welk resultaat deze stopt. Een pilot zonder stopregel wordt een permanente pilot en een permanente kostenpost.
- Wat kost het om te stoppen? Het getal dat een pilot veilig maakt, is de kosten van het alternatief, niet de kosten van de pilot. Als stoppen neerkomt op de reeds aangeschafte hardware plus de al bestede interne tijd, moet de businesscase dat getal opnemen — en dat is veel kleiner dan een mislukte uitrol.
Fase twee: de werkende implementatie, waarin de nevenkosten opduiken
In fase twee is de implementatie reëel en zijn de vier kostencategorieën niet langer theoretisch.
Oplaadinfrastructuur. Als het team een deel van de dag niet aan een bureau zit, beïnvloedt een klein aantal gedeelde oplaadpunten de adoptiegraad meer dan enige specificatie. Dit is de post waarbij de gepubliceerde interface rechtstreeks van belang is: opladen via Type-C wordt vermeld voor de V03 Pro, L2 Utral, D11, D12, D17, ZH12 en het geleidingsmodel; magnetisch opladen wordt vermeld voor de K01, K02, LC-105, V06 en MT5, G07 en S7, en KY06 en YK12; de V03 en vier cameramodellen — de L1 Pro en CY05, en CY03 en MT6 — vermelden helemaal geen rij voor de oplaadmethode. Een Type-C-punt kan een standaard USB-C-dock zijn; een magnetisch punt is een specifiek product.
Apparaatbeheer. Registratie, updates en retourzendingen worden doorgaans onderschat, omdat ze door een klein aantal mensen worden uitgevoerd zonder dat hun tijd wordt meegerekend. Het aantal ondersteuningstickets is afhankelijk van hoeveel mensen een kleine voorraad delen. Dat getal is beter vooraf te schatten dan achteraf te ontdekken.
Vervanging. We publiceren geen beoordeling van de levensduur in cycli en specifiek geen levensduur in cycli bij tachtig procent resterende capaciteit. Het getal dat uw businesscase nodig heeft, moet dus afkomstig zijn uit een testrapport of als onbekend worden gemodelleerd. Het modelleren als onbekend is aanvaardbaar; het modelleren als een gangbaar getal is dat niet.
Ondersteuning. Het aantal tickets met de melding “het verbindt niet” is afhankelijk van de voorraadgrootte en van hoe goed de kaart is geschreven. Dit is de post die het vaakst op nul wordt gesteld.

Fase drie: de brede uitrol, waarin de vraag niet langer draait om betaalbaarheid
In fase drie luidt de vraag niet langer “kunnen we dit betalen?”, maar “welke teams moeten dit krijgen?”. Het antwoord volgt het callprofiel en niet de functietitel: teams waarvan het werk beide handen bezet houdt, nemen de brillen aan; teams die overwegend aan een bureau werken, doen dat meestal niet. Dit is een vuistregel voor implementatie en geen meting. De pilot in fase één is de plek waar u deze aan de hand van uw eigen teams kunt toetsen in plaats van haar zomaar over te nemen.
De configuratiekeuze wordt in dit stadium eveneens vastgelegd, en wel structureel. In de audio-only configuratie verdwijnen de cameramodule en de oplaadcase volledig uit de stuklijst, waardoor tegelijk de hardwarelijn, de infrastructuurlijn en de nalevingslijn veranderen — geen oplaadinfrastructuur om te installeren voor het audioniveau, behalve een dock, en geen opnamebeleid dat moet worden afgesproken. We publiceren geen eenheidsprijzen en zullen dan ook geen bedrag noemen voor het verschil, maar de structuur van het verschil hangt af van de inhoud van de stuklijst, niet van de kosten.
De budgetvraag die in stadium drie betaalbaarheid vervangt, is concentratie. Welke teams krijgen de hardware, en wat gebeurt er met het beheer wanneer het aantal teams verdubbelt en de verantwoordelijke persoon niet meer aanwezig is? De families die steeds terugkomen — beheer en vervanging — schalen met mensen in plaats van met apparaten, en zijn juist de twee posten die een investeringsaanvraag niet kan dragen.
Teams selecteren in stadium drie
De selectie in stadium drie verdient een methode in plaats van een lijst met enthousiaste afdelingen, omdat de eerste groep vrijwilligers niet representatief is. Er zijn drie criteria die we kunnen toepassen, en elk criterium kan worden beantwoord met informatie die de pilots in stadium één en twee al hebben opgeleverd.
Het eerste criterium is het belprofiel. Hoeveel van de werkdag besteedt de functie aan gesprekken? Een functie met meerdere uren geplande gesprekken is een functie waarin het apparaat wordt gebruikt; een functie met incidentele gesprekken is een functie waarin het op een bureau ligt en het probleem van onopgeladen apparaten ontstaat.
Het tweede criterium is de ruimte. Is er een oplaadpunt binnen handbereik van de werkplek, en is dat er in maand vier nog, en niet alleen tijdens de pilot? Een team in een ruimte zonder permanent oplaadpunt zal de locatiestoring veroorzaken die de pilot nog niet kende.
Het derde criterium is de bestaande apparatuurvoorraad. De radioversie wordt gepubliceerd voor de audio- en sportniveaus — 5.3 voor de K01 en de K02, 5.4 voor alle overige modellen — maar voor het cameraniveau wordt geen radierversie gepubliceerd en voor geen enkel model is een geverifieerde apparatenlijst beschikbaar. De voorraad handsets moet daarom worden gecontroleerd aan de hand van het feitelijke apparaat, en het resultaat hoort als configuratieaantekening in de bestelling, niet als budgetaanname.
Elk van de drie criteria verandert een uitrolbeslissing in een vraag waarop de pilot al een antwoord kan geven, en dat is precies de reden om de pilot uit te voeren.

De vervangingsaanname en waarom deze de businesscase bepaalt
Het ene getal dat klopt moet zijn voordat u de businesscase opstelt
Vrijwel elk kantoorbudget voor deze categorie loopt op dezelfde plek fout: het gaat ervan uit dat de eerste aankoop ook de laatste aankoop is. Apparaten worden kwijtgeraakt, beschadigd, komen niet terug bij vertrek en worden vervangen. Sommige organisaties plannen met een jaarlijkse vervangingsaanname van een laag tweevoudig percentage, andere met een lagere; wij hebben geen gemeten cijfer voor deze categorie en zullen er ook geen presenteren als het onze cijfer te zijn, en het budget mag evenmin aan een financiële afdeling worden voorgelegd alsof het van de leverancier komt.
Wat we wel zeggen, is dat de vervangingsaanname de gevoeligste post in het model is. Als de businesscase alleen werkt bij een laag vervangingspercentage en het werkelijke percentage substantieel hoger is, werkt de case niet, en de hardwareprijs is nooit de doorslaggevende factor geweest. De juiste aanpak is een bereik, aan de pessimistische kant van het bereik, waarbij de test is of de case de pessimistische kant overleeft, niet of die pessimistische kant nauwkeurig is.
Het punt van de tweede orde is dat de drie percentages binnen deze familie zich verschillend gedragen en dat er maar één meetbaar is met de pilot. Verlies is meetbaar op basis van de poolgrootte. Beschadiging is meetbaar op basis van retourredenen. Niet-terugkeer bij vertrek is pas meetbaar wanneer iemand vertrekt, wat doorgaans buiten het pilotvenster valt. Een budget dat deze familie als één percentage modelleert, middelt drie verschillende gedragingen door elkaar, en die middeling verbergt precies het gedrag waarvoor er helemaal geen bewijs is.
De overgangsgatekaart bevat het praktische gevolg. Het volume-gate is dat kopers overslaan: opschalen voordat het retourpercentage bekend is, maakt van een meetbare terugkerende kosten een onbegrensbare post, en het goedkoopste moment om het volume aan te houden is wanneer de pilot zijn eerste echte cijfers heeft opgeleverd in plaats van zijn eerste meningen. De adoptiecurve voor de eerste weken staat bij wat u in maand één kunt verwachten, en de afweging tegen de uitrol staat bij voor- en nadelen voor IT.
Het totale kostenmodel en de vier invoergegevens die u moet aanleveren
Een totale kostenmodel voor deze categorie bestaat uit vier termen, waarvan alleen de eerste een leverancierscijfer is.
De eerste term is de hardware: de configuratie vermenigvuldigd met het volume, afkomstig uit een offerte. De tweede is het beheer: de persoonsuren voor het inschrijven, ondersteunen, tellen en afstemmen van de uitrol, geschaald op basis van het aantal betrokken mensen in plaats van het aantal eenheden. De derde is de infrastructuur: de laadpunten, de koffers, de labels en de afgedrukte kaarten, eenmalig geïnstalleerd per locatie. De vierde is vervanging, en dat is de term die terugkeert zolang de uitrol loopt.
Voor drie van die vier is een invoergegeven nodig dat u zelf heeft in plaats van dat u het inkoopt. Het aantal mensen dat bij het beheer betrokken is. Het vervangingspercentage, vastgelegd als een bereik met een pessimistisch uiteinde. En de nuttige levensduur van een eenheid in uw eigen omgeving, die wij niet voor u kunnen onderbouwen omdat wij geen beoordeling van de levensduur in cycli publiceren en die daarom uit een testrapport moet komen of als onbekend moet worden gemodelleerd.
De manier om een invoergegeven te modelleren waarvoor u geen onderbouwing kunt aanleveren, is om het als een bereik vast te leggen en het uiteinde op te schrijven waarop de businesscase afbreekt. Als de businesscase het pessimistische uiteinde van alle bereiken tegelijk overleeft — meer beheer, hogere vervanging, kortere nuttige levensduur — dan is de nauwkeurigheid van elk afzonderlijk bereik veel minder belangrijk dan het feit dat het is getest. Als de businesscase dit niet overleeft, is de eerlijke conclusie dat de businesscase nog niet beslist kan worden en dat de volgende besteding aan meting moet worden besteed, niet aan hardware.
Dat laatste punt moet expliciet worden gemaakt. Een totale kostenmodel in deze categorie wordt doorgaans gebruikt om een aankoop te rechtvaardigen. Bij correct gebruik doet het net zo vaak het omgekeerde: het bepaalt welke enkele meting, als die slecht uitvalt, de beslissing zou veranderen. Die meting is meestal het vervangingspercentage bij een realistische uitrolomvang, en voor één pilot zijnde verkrijgbaar.
Wat u met de leverancier moet onderhandelen en wat elke term in het model beïnvloedt
Drie termen uit de offerte van de leverancier komen rechtstreeks in het totale kostenmodel terecht, en dit zijn de drie termen die vóór de bestelling moeten worden afgesproken in plaats van erna.
De eerste is de prijscategorie en het volume waarop deze van toepassing is. De categorie waarin een inkoper terechtkomt, wordt bepaald door het volume dat op de bestelling staat vermeld, en dezelfde configuratie wordt bij een hoger volume anders geprijsd. Daarom moet het volume voor de eerste fase klein zijn en het volume voor de tweede fase voorwaardelijk worden vastgelegd: de prijs in de pilotcategorie is bekend, terwijl de prijs in de uitrolcategorie een offerte op basis van een gespecificeerd volume is en geen aanname die in een spreadsheet wordt meegenomen.
De tweede is de levertijd, omdat deze bepaalt wanneer de hardware arriveert ten opzichte van de periode die het budget veronderstelt. Een levertijd die langer is dan het interval tussen de bestelling en de eerste uitrol verschuift de interne tijd naar een later kwartaal en kan een budget voor de eerste fase in een periode plaatsen die de businesscase nooit heeft gepland. De levertijd wordt niet gepubliceerd en moet per configuratie worden opgegeven, en het is een commerciële term, geen beleefdheid.
De derde is de post voor verpakking en vracht, omdat dit de kosten per locatie zijn die als zending binnenkomen in plaats van als onderdeel van een kit. De hoeveelheid per verpakkingsdoos, het bruto gewicht en de afmetingen bepalen de vrachtofferte, en een wijziging nadat de verpakkingdoos is gespecificeerd betekent een nieuwe verpakkingdoos.
Drie andere posten vallen buiten de onderhandeling. De gereedschapskosten zijn naar aard vastgelegd en worden over de eerste bestelling afgeschreven, waardoor ze als afzonderlijke geoffreerde post moeten worden opgenomen en niet in de eenheidsprijs. De certificeringskosten en de doorlooptijd voor certificering worden bepaald door de uitgevende instantie, niet door de leverancier. En de garantievoorwaarden zijn contractuele voorwaarden die moeten worden opgegeven voordat ze kunnen worden meegenomen in de vervangingskosten, waardoor de vervangingsaanname een bereik blijft totdat de offerte beschikbaar is.
Wat wij in uw budget kunnen opnemen en wat niet
Wij kunnen u de gepubliceerde hardwareconfiguratie per model geven — de laadtijd, de resolutieklasse, de nominale gebruiksduur, de celcapaciteit, de Bluetooth-versie, de laadmethode en de capaciteit van de koffer — en wij kunnen u vertellen welke configuraties wel en niet bestaan. De audiopilfamilie vindt u bij Bluetooth-audiobrillen, met de bijbehorende gepubliceerde rijen.
Wij kunnen u geen eenheidsprijzenlijst, implementatieprijs, levenscycluskosten of rendementscijfer geven, en we zullen er ook geen verzinnen. Eenheidsprijzen zijn niet gepubliceerd, en dat geldt ook voor een adoptiecijfer, een productiviteitscijfer of een percentage supporttickets. De batterijrijen die als basis voor een berekening op basis van gebruiksduur zouden dienen, vindt u bij batterijduur, maar bij de gebruiksduurcijfers hoort de kanttekening dat voor geen van de gebruiksduurwaarden in het bereik een gepubliceerde testomstandigheid beschikbaar is. Daarom kunnen ze zonder een eigen aanname niet worden omgerekend naar een aantal laadcycli per jaar.
Als uw businesscase een cijfer vereist dat wij niet met bewijs kunnen onderbouwen, is de eerlijke aanpak om dit als een bereik te modelleren en dat ook te vermelden, in plaats van een cijfer te kiezen waarmee de businesscase uitkomt. Kopers die het laatste doen, moeten uiteindelijk het cijfer verdedigen in plaats van het besluit. Die verdediging faalt doorgaans in de maand waarin de aanname voor het eerst ter discussie komt.
Het implementatiekader zelf vindt u bij slimme brillen voor kantoor.
De fase waarin u zich bevindt en de locaties
Stuur ons de teamgrootte, de fase waarin u zich bevindt, de configuratie die u overweegt en het aantal locaties. Wij sturen u de gepubliceerde rijen die betrekking hebben op elke configuratie, de kostencategorieën die in die fase van toepassing zijn en de twee of drie invoergegevens die u zelf moet meten, omdat geen enkele leverancier deze voor u met bewijs kan onderbouwen.
Gerelateerd leeswerk
- Het implementatiekader — slimme brillen voor kantoor
- De adoptiecurve — wat u in de eerste maand kunt verwachten
- De tegenargumenten — voor- en nadelen voor IT
- De categorie met een lagere configuratie — Bluetooth-audiopil
Stuur ons de teamgrootte, de fase, de configuratie en het aantal locaties. Wij sturen u de gepubliceerde rijen en de kostencategorieën die in die fase van toepassing zijn.



