Każdy program sprzętowy ma proces rozwoju, niezależnie od tego, czy ktokolwiek go spisał. Wersja pisemna jest lepsza, a różnica nie polega na dokumentacji dla samej siebie — polega na tym, że spisany proces przekształca serię pełnych nadziei rozmów w sekwencję decyzji z datami i przypisaną odpowiedzialnością.
To, co powoduje problemy w programach inteligentnych okularów, rzadko jest awarią techniczną. Problem pojawia się na etapie, na którym nikt nie był jednoznacznie odpowiedzialny, więc decyzję podjęto domyślnie, a trzy tygodnie później podjął ją ponownie ktoś, kto zakładał co innego. Geometria oprawy przesuwa się o pół milimetra, ponieważ nikt nie odpowiadał za uszczelnienie akustyczne. Linia bazowa oprogramowania sprzętowego zmienia się po zamknięciu pliku, ponieważ nikt nie odpowiadał za ten zamknięty plik. Żadna z tych sytuacji nie jest błędem inżynierskim; obie wynikają z braku odpowiedzialności, a inżynieria musi je następnie naprawić.
Dwa pytania rozstrzygają większość kwestii odpowiedzialności, zanim jeszcze pojawi się lista etapów. Kto jest właścicielem rysunków i kodu źródłowego oprogramowania wbudowanego oraz kto podpisuje pisemną specyfikację. Jeśli te kwestie zostaną rozstrzygnięte źle, pozostała część procesu stanie się negocjacjami faktów zamiast planem.
Proces rozwoju: osiem etapów i ich właściciele
Poniższych osiem etapów opisano przez decyzję, którą każdy z nich musi wygenerować, ponieważ etap bez decyzji nie jest etapem.
1. Wymaganie. Odpowiada za nie marka i jest to etap najczęściej niedostatecznie określony. Do czego służy produkt, w jakim środowisku będzie używany, kto go nosi, czego klient oczekuje. Środowisko ma większe znaczenie, niż większość kupujących zakłada: decyduje o oczekiwanym poziomie ochrony przed przenikaniem, docelowym czasie pracy baterii, scenariuszu akustycznym i zakresie dostępu do rynku, a wszystkie te cztery czynniki ograniczają projekt, zanim ktokolwiek cokolwiek narysuje. Wymaganie, które nie określa środowiska, prowadzi do powstania produktu technicznie poprawnego, lecz nieprzydatnego.
Działający opis wymagań jest krótki i konkretny. Wskazuje kontekst użytkowania zamiast opisywać personę, ponieważ „chodzenie na zewnątrz, ciągłe używanie, jedną ręką, w deszczu i w jasnym słońcu” ogranicza projekt w sposób, w jaki tego nie robi „aktywny użytkownik preferujący dynamiczny styl życia”. Określa czas użytkowania, ponieważ produkt noszony przez godzinę i produkt noszony przez całą zmianę mają różne wymagania dotyczące baterii i komfortu. Wymienia rynki, ponieważ zakres dostępu do rynku musi być znany przed ustaleniem listy modeli, a nie po jej ustaleniu. Podaje również przedział wolumenów, ponieważ trasę produkcji — program standardowy, hybrydowy lub pełny program rozwojowy — wybiera się na podstawie wolumenu, a nie pomysłu na produkt.
2. Pisemna specyfikacja. Odpowiadają za nią obie strony i podpisują ją obie. Określa, co produkt robi, a — co często pomijane — czego jednoznacznie nie robi. Druga połowa zapobiega trzem miesiącom rozbieżności, podczas których wszyscy zakładają inny zestaw funkcji. To etap, na którym oznaczenie modelu zostaje utrwalone na piśmie, ponieważ oznaczenie streszczone później nie można dopasować do dokumentu dotyczącego konkretnego modelu. Jedna pozycja w naszej ofercie występuje jako „L2 Utral” wraz z dodatkowym oznaczeniem wariantu, którego znaczenie nigdy nie opublikowano, dlatego wymaganie dokładnego ciągu znaków jest całkiem uzasadnione.
3. Projekt przemysłowy i oprawa. Marka prowodzi ten etap, ponieważ oprawa jest przedmiotem widocznym dla klienta; fabryka go realizuje, ponieważ oprawa musi pomieścić podzespoły elektroniczne. Decyzją, która nie może ulec rozbieżności, jest geometria, ponieważ jednocześnie wyznacza uszczelnienie akustyczne, dopasowanie i położenie baterii. Opublikowany zakres personalizacji pokazuje, gdzie przebiega granica: styl i kolor ramion są objęte standardowym zakresem w klasie kamer, natomiast styl oprawy jest wymieniony w klasie sportowej.
4. Elektronika i oprogramowanie wbudowane. Fabryka odpowiada za realizację; marka odpowiada za spisane wymagania. Tutaj znajdują się zachowanie modułu radiowego, łańcuch asystenta, słowo aktywacyjne, tożsamość urządzenia podczas parowania i nazwa Bluetooth, a nazwa Bluetooth pełni funkcję identyfikatora oprogramowania, a nie etykiety, dlatego jest to decyzja, która należy do specyfikacji, a nie do rozmów o opakowaniu. Granicę tego, co można zmienić bez ponownego otwierania specyfikacji, etapy trzeci i czwarty ustalają na piśmie.
5. Narzędzia. Fabryka je wykonuje; marka za nie płaci i powinna być właścicielem aktywa. Decyzją, która nie może ulec rozbieżności, jest moment zamrożenia projektu, ponieważ narzędzia stanowią najbardziej nieodwracalny wydatek w programie. To również etap, w którym kwestię własności formy należy rozstrzygnąć na piśmie, a nie na spotkaniu, ponieważ odpowiada ona za to, czy można złożyć zamówienie za trzy lata.
6. Pierwszy egzemplarz. Wykonany przez fabrykę, sprawdzony przez markę. To najcenniejszy dokument w całym procesie, ponieważ staje się on wzorcowym egzemplarzem, z którym porównuje się każdą jednostkę produkcyjną — a jeśli nie zostanie prawidłowo udokumentowany, każdy późniejszy spór będzie dotyczył tego, co dokładnie uzgodniono. Pierwszy egzemplarz służy do zamknięcia luk w opublikowanej specyfikacji: czas działania jest podany jako zakres bez wskazania warunków testowych, czas ładowania stanowi górną granicę w dwudziestu sześciu spośród dwudziestu ośmiu pozycji, a masa oprawki jest opublikowana tylko dla jednego modelu. Wzorcowy egzemplarz zamienia te dane w liczby, których można użyć na stronie produktu.
Sprawdzenie pierwszego egzemplarza jest ćwiczeniem pomiarowym, a nie testem na spełnienie lub niespełnienie wymagań, i powinno być zaplanowane właśnie w ten sposób. Zmierz czas działania w warunkach, które rzeczywiście będą deklarowane, zmierz czas ładowania od stanu całkowitego rozładowania, zapisz masę okularów bez etui, odnotuj temperaturę otoczenia i sfotografuj wykończenie na tle wzorca referencyjnego w świetle dziennym, a nie w oświetleniu biurowym. Następnie zapisz zmierzone wartości i porównaj je z opublikowanymi wierszami. Jeśli wynik pomiaru znajduje się na dolnym, a nie górnym końcu opublikowanego zakresu, to właśnie ta wartość powinna znaleźć się na stronie produktu. Wykrycie tego przy stanowisku kontrolnym kosztuje jeden dzień; wykrycie go przy zwrocie od klienta kosztuje relację z kanałem sprzedaży.
7. Dokumentacja certyfikacyjna i dostępowa dla rynków. Fabryka przygotowuje dokumentację, natomiast marka odpowiada za składane deklaracje. Decyzją, która nie może ulec zmianie, jest lista modeli, ponieważ każdy model oznacza jedną pozycję, a każda nowa pozycja oznacza dodatkową pracę. To jednocześnie etap, na którym nasza własna opublikowana dokumentacja jest najcieńsza: katalog nie zawiera wiersza dotyczącego certyfikacji dla żadnego modelu, a strona certyfikacji eksportowej przedstawia dziesięć patentów na zdjęciu, z czego osiem to wzory, a dwa to wzory użytkowe. Program, który dotrze do tego etapu, oczekując dokumentów dla poszczególnych modeli, odkryje, że tę pracę trzeba zaplanować, a nie tylko zebrać.
8. Produkcja i kontrola. Fabryka, na podstawie pisemnej instrukcji. Parametry, z którymi porównuje się egzemplarze, liczba próbek, kryteria akceptacji oraz moment wypłaty salda. Instrukcja kontroli uzgodniona zbyt późno to instrukcja, której nie można egzekwować.

Trzy wzorce niepowodzeń procesu rozwoju
Luki w odpowiedzialności. Etap z dwoma możliwymi osobami odpowiedzialnymi nie ma właściciela. W praktyce wygląda to jak decyzja podjęta na korytarzu i ponownie rozważana trzy tygodnie później, zwykle przez kogoś, kto na tym korytarzu nie był. Rozwiązaniem nie jest więcej spotkań, lecz wyznaczenie jednej osoby odpowiedzialnej za każdą decyzję i zaakceptowanie, że niektóre decyzje rzeczywiście dotyczą dwóch stron — w takim przypadku etap wymaga jednoznacznej reguły określającej, kto podejmuje ostateczną decyzję.
Decyzje podejmowane po przekroczeniu punktu bez powrotu. Ten wzorzec jest przewidywalny: decyzję opisaną jako oczekującą, mimo że termin produkcyjny został już zarezerwowany. Zawsze wygrywa harmonogram, ponieważ jest on zobowiązaniem, a decyzja nim nie jest. Jest to widoczne dla kupujących, którzy obserwują fakturę za narzędzia, ponieważ zamówienie narzędzi zwykle oznacza ostateczne zatwierdzenie projektu, niezależnie od tego, czy ktokolwiek o tym powiedział.
Specyfikacja zmieniona po zamknięciu dokumentacji. Zmiana oprogramowania sprzętowego, konfiguracji soczewek lub nowego koloru zmieniającego opis techniczny. To zmiany, których wprowadzenie jest najtańsze, a akceptacja najdroższa. Zapobiega im jedna zasada: każdą proponowaną zmianę należy sprawdzić z opisem technicznym przed jej zaakceptowaniem, gdy dokumentacja jest jeszcze otwarta. Alternatywą — akceptowanie zmian w zamkniętej dokumentacji — jest sytuacja, w której instrukcja kontroli i wzorcowy egzemplarz opisują produkt, który już nie istnieje.
Bramy procesu rozwoju i dokumenty stojące za każdą z nich
Brama to punkt procesu, w którym praca nie może trwać, dopóki nie istnieje odpowiedni dokument. Brama i dokument są tym samym, dlatego łatwo je pominąć: proces wygląda na postępujący, podczas gdy dowody jego postępu są tworzone później, retrospektywnie i z pamięci.
Osiem etapów, osiem dokumentów, a każdy dokument jest krótki:
- Brief wymagań — środowisko, użytkownik, przypadek użycia, rynki, ilości.
- Podpisana specyfikacja — co produkt robi, czego jednoznacznie nie robi, ciąg oznaczenia modelu, wybrane opcje konfiguracji.
- Rejestr zamrożenia projektu — geometria, wykończenie, odniesienia kolorystyczne i data.
- Rejestr wersji bazowej oprogramowania sprzętowego — wersja, nazwa Bluetooth, sposób parowania, identyfikator kompilacji.
- Zamówienie oprzyrządowania i rejestr zasobów — numer zasobu, własność oraz zasady konserwacji lub przechowywania.
- Rejestr zatwierdzonej próbki — egzemplarz, numer seryjny, zmierzone wartości, fotografie, podpis zatwierdzającego.
- Zakres dokumentacji — modele, rynki oraz dostępność dokumentów dla każdego z nich.
- Instrukcja kontroli — odniesienie do zatwierdzonej próbki, liczba próbek, kryteria akceptacji, etap rozliczenia.
Wzorzec polega na tym, że każdy dokument stanowi jedną stronę, a cały zestaw jest mniejszy, niż większość kupujących oczekuje. Właśnie o to chodzi. Zestaw dokumentów, który zajmuje dwa tygodnie na przygotowanie, został napisany jako audyt, a nie mechanizm kontroli, a mechanizm kontroli zajmujący dwa tygodnie nie będzie się przydawał w chwili, gdy jest potrzebny.
Istnieje pewna zasada, która sprawia, że zestaw działa, i dotyczy ona tego, kto przechowuje dokumenty, a nie tego, co się w nich znajduje. Kupujący powinien mieć cały zestaw, a nie wyłącznie stronę podpisową. W programie, w którym dostawca przechowuje specyfikację, rejestr zamrożenia i instrukcję kontroli, kupujący posiada proces jedynie nominalnie, a nic więcej — dokumenty stają się kanałem do przekazywania wersji wydarzeń przedstawianej przez dostawcę. Koszt ich przechowywania to wspólny folder i dyscyplina wysyłania kopii, a korzyść polega na tym, że w razie sporu obie strony omawiają tę samą stronę, zamiast polegać na wspomnieniach o tym, co ktoś uzgodnił na spotkaniu.

Ustalanie własności przed rozpoczęciem procesu rozwoju
Dwie decyzje rozstrzygają mapę odpowiedzialności, a lepiej podjąć je w pierwszym, a nie w szóstym tygodniu.
Kto jest właścicielem rysunków i kodu źródłowego oprogramowania sprzętowego. Jeśli projekt należy do dostawcy, oznacza to, że Twój produkt nie jest Twoim produktem, a wyróżnienie marki pozostaje w budynku innej firmy. Jeśli należy do Ciebie, istotne pytania brzmią: gdzie przechowywane są pliki, w jakim formacie, czy istnieje repozytorium kodu źródłowego, a nie folder z wiadomościami e-mail, oraz co otrzymujesz, gdy współpraca dobiega końca. Omówienie własności intelektualnej porusza te same kwestie w większym szczególe. W praktyce odpowiedź często bywa podzielona — rysunki mechaniczne mogą należeć do fabryki, natomiast kod źródłowy oprogramowania sprzętowego do Ciebie — a podzielona odpowiedź jest dopuszczalna, pod warunkiem że obie części zostaną spisane.
Kto podpisuje pisemną specyfikację. Nie ten, kto ją opracowuje, ani ten, kto o nią prosi. Podpis sprawia, że dokument staje się mechanizmem kontroli, a nie sugestią. To również moment, w którym kupujący musi zaakceptować, że podpisany dokument zostanie wykorzystany do odrzucenia czegoś, co później będzie chciał zaakceptować.
Jest trzecie pytanie, na które łatwiej odpowiedzieć wcześnie niż później: komu przysługuje decyzja o wprowadzeniu zmian. W każdym programie to zmiany pochłaniają harmonogram, a program, w którym każda zmiana wymaga pisemnej zgody kupującego, po prostu przestanie wprowadzać zmiany, co jest jeszcze gorsze. Wykonalna zasada polega na ustaleniu progu — zmiana poniżej określonej wartości jest wprowadzana i rejestrowana, a zmiana powyżej niej jest eskalowana — i spisaniu tego progu, gdy wszyscy są jeszcze w dobrych relacjach.
Warto w tym samym czasie odpowiedzieć na czwarte, mniej oczywiste pytanie: komu przysługuje szacunek harmonogramu? Terminy realizacji w tej kategorii nie są publikowane, ponieważ każdy z nich zależy od ilości, zakresu dokumentacji, obecnego harmonogramu i konfiguracji, a termin podany bez tych czterech informacji jest średnią, a nie planem. Kolejność etapów i ich bramy przedstawiono w artykule etapy rozwoju ODM, a kwestie ryzyka — w artykule czynniki ryzyka w rozwoju ODM. Ten, kto jest właścicielem szacunku, jest również właścicielem kwestii, który etap stanowi wąskie gardło. W programie inteligentnych okularów wąskim gardłem rzadko jest etap, na który zwracają uwagę ludzie — zwykle jest to zatwierdzenie pierwszej partii lub zakres dokumentacji, a nie linia produkcyjna.

Decyzje procesu rozwoju, które kupujący musi przejąć osobiście
Niektórych decyzji w programie nie można delegować — nie dlatego, że wymagają specjalistycznej wiedzy, lecz dlatego, że ich podjęcie w błędny sposób jest kosztowne, a brak na nich kupującego ma tragiczne skutki. Cztery z nich spoczywają na kupującym, a kupujący, który rozumie to z wyprzedzeniem, lepiej chroni harmonogram niż osoba próbująca uczestniczyć w każdym etapie.
Lista deklaracji. Każde stwierdzenie, które ma składać produkt, zmapowane na opublikowany wiersz albo oznaczone jako wymagające osobnych dowodów. Ta decyzja określa, co musi spełnić specyfikacja, dlatego musi istnieć przed jej zatwierdzeniem. Gdy strona produktu zostaje napisana na podstawie deklaracji, której nikt nie zatwierdził, koszt jej zmiany to ponowne drukowanie opakowań i rozmowa z kanałem sprzedaży.
Dopuszczalne odchylenia. Co uznaje się za akceptowalne w przypadku każdej mierzalnej cechy — przedziału czasu działania, czasu ładowania, wykończenia, wagi — ustalone przed zmierzeniem pierwszego egzemplarza. Dopuszczalne odchylenie ustanowione po pomiarze nie jest tolerancją; jest uzasadnieniem. To decyzja, która zamienia pierwszy egzemplarz z prezentacji w pomiar, a zarazem ta, którą najczęściej pozostawia się domyślną.
Próg zmian. Co można zmienić bez eskalacji, a co wymaga eskalacji. Należy ustalić go wcześnie, na piśmie i wtedy, gdy nikt nie jest zniecierpliwiony. Próg ustalony podczas kryzysu to próg, którego nikt nie zastosuje przy kolejnej zmianie.
Decyzja o akceptacji. Czy wysyłka zostaje zaakceptowana. Brzmi to jak procedura, a w rzeczywistości jest najcenniejszą decyzją podjętą przez kupującego w programie realizacji sprzętu, ponieważ stanowi jedyną dźwignię wpływu kupującego na jakość kolejnej wysyłki. Gdy wysyłka zostanie zaakceptowana bez instrukcji odbiorczej, ten sam defekt pojawi się w kolejnym kontenerze, a przy drugim razie nie będzie już defektem, lecz standardem.
Te cztery decyzje mają wspólną cechę: są tanie w podjęciu, ale kosztowne w razie błędu, a żadna z nich nie wymaga od kupującego zrozumienia sposobu budowy produktu. Właśnie dlatego warto wymieniać je oddzielnie od odpowiedzialności za etapy — kupujący, który sprawuje odpowiedzialność za etapy, ale deleguje listę deklaracji i dopuszczalne odchylenia, deleguje dwie decyzje, od których zależy powodzenie programu.
Realizacja procesu rozwoju bez dedykowanego zespołu
Większość programów na tej skali prowadzi jedna lub dwie osoby po stronie kupującego, które wykonują również inne obowiązki. To normalne i zmienia proces w sposób, który warto zaplanować, zamiast odkrywać po fakcie.
Bramki muszą być zaplanowane, a nie wyznaczane przez zwrócenie uwagi. Bramka oczekująca, aż ktoś ją zauważy, będzie czekać bezterminowo. Na początku wpiszcie terminy do wspólnego kalendarza, tak aby dokument miał zostać dostarczony w wyznaczonym dniu, a dyskusja odbyła się w terminie.
Zestaw dokumentów stanowi pamięć projektu. Bez zespołu pisemna specyfikacja i zatwierdzony protokół próbki to jedyne materiały, które po sześciu miesiącach nadal będą opisywać produkt. To najsilniejszy argument na rzecz dyscypliny dokumentacyjnej, który nic dodatkowo nie kosztuje.
Jedna osoba nie może zatwierdzać i przeprowadzać odbioru. Pierwszy egzemplarz musi zatwierdzić osoba inna niż ta, która go wyprodukowała, a odbiór wymaga takiej samej niezależności. W zespole kupującego składającym się z jednej osoby uczciwym rozwiązaniem jest włączenie drugiej pary oczu — kolegi, zewnętrznego inżyniera lub konsultanta — do dwóch etapów, na których niezależność ma największe znaczenie.
Presja handlowa spoczywa na tej samej osobie. Kupujący prowadzący program samodzielnie jednocześnie negocjuje cenę, pilnuje harmonogramu i sprawdza towar, a odbiór jest zadaniem, które zostaje porzucone, gdy harmonogram się opóźnia. Decyzja podjęta z wyprzedzeniem, które z tych trzech zadań zostanie obniżone w priorytecie pod presją, ma niewielki wpływ na decyzję, lecz duży wpływ na wynik.
Warto też celowo wprowadzić jeszcze jedną zmianę, która polega na przeniesieniu programu poza osobę prowadzącą go, tak aby przetrwał związane z nim osoby. Zespół kupującego składający się z jednej osoby ma jeden punkt awarii, a tryb awarii nie polega na braku kompetencji — polega na tym, że wiedza znajduje się w jednej skrzynce pocztowej, jednym zeszycie i pamięci jednej osoby o rozmowie telefonicznej z marca. Przeniesienie programu do wspólnego folderu zawierającego zestaw dokumentów, tabelę etapów z terminami i jedną listę kontaktową u dostawcy ogranicza ryzyko problemu z kluczowym pracownikiem bez zwiększania liczby etatów. Ułatwia też przekazanie programu, gdy osoba nim zarządzająca odejdzie — co w programie z dwunastomiesięcznym harmonogramem jest bardziej prawdopodobne, niż kupujący zakłada.
Publikujemy linie możliwe do dostosowania wymienione w naszym katalogu oraz luki w możliwościach, używając tych samych prostych sformułowań co w przypadku możliwości. Nie podajemy żadnych kosztów jednorazowych, harmonogramów prac inżynieryjnych ani stanowiska w zakresie własności intelektualnej, ponieważ są to warunki, a nie fakty, i nie ustaliliśmy jeszcze naszego wewnętrznego stanowiska w tych kwestiach. Nie podamy wyceny kosztów rozwoju, których nie zaplanowaliśmy.
W praktyce oznacza to, że na pytania dotyczące odpowiedzialności w tym artykule można odpowiedzieć, opierając się na rzeczywistym rejestrze możliwości, a nie na deklaracji. Rejestr jest liczony według kategorii: siedem osi na poziomie aparatu, pięć na poziomie sportowym, trzy na poziomie fotochromowym i dwie na poziomie dziecięcym, przy czym dwie kolejne możliwości są oznaczone jako oczekujące na weryfikację. Wpis dotyczący przewodnictwa kostnego nie zawiera żadnych pozycji. Liczenie osi pokazuje, które etapy mieszczą się w standardowej personalizacji, a nie w procesie rozwoju, a tym samym kto za nie odpowiada; zakres każdej policzonej pozycji to pytanie, które należy zadać dostawcy.
Możemy przyjąć plan programu, oznaczyć etapy, na których odpowiedzialność jest niejasna, i wskazać, które z dwóch pytań decydujących trzeba rozstrzygnąć przed rozpoczęciem procesu. Struktura programu jest opisana w procesie rozwoju, kwestie ryzyka znajdziesz w artykule dotyczącym czynników ryzyka w rozwoju ODM, a kolejność etapów w artykule dotyczącym etapów rozwoju ODM.
Powiązane lektury
- Kolejność etapów — etapy rozwoju ODM
- Ryzyka, o których warto wspomnieć na wczesnym etapie — czynniki ryzyka w rozwoju ODM
- Kwestia własności intelektualnej — własność IP w rozwoju ODM
Prześlij nam plan swojego programu, a oznaczymy etapy, na których odpowiedzialność jest niejasna.



