Κάθε πρόγραμμα υλικού έχει μια διαδικασία ανάπτυξης, είτε κάποιος την έχει καταγράψει είτε όχι. Η γραπτή έκδοση είναι καλύτερη, και η διαφορά δεν έγκειται στην τεκμηρίωση για χάρη της τεκμηρίωσης — έγκειται στο ότι μια γραπτή διαδικασία μετατρέπει μια σειρά ελπιδοφόρων συζητήσεων σε μια αλληλουχία χρονολογημένων αποφάσεων με ονοματολογημένους υπεύθυνους.
Αυτό που πάει στραβά ειδικά στα προγράμματα έξυπνων γυαλιών σπάνια είναι τεχνική αποτυχία. Είναι ένα στάδιο για το οποίο κανείς δεν ήταν σαφώς υπεύθυνος, οπότε η απόφαση λήφθηκε ως εξ ορισμού και στη συνέχεια ξαναλήφθηκε τρεις εβδομάδες αργότερα από κάποιον με διαφορετική παραδοχή. Η γεωμετρία ενός πλαισίου αποκλίνει κατά μισό χιλιοστό επειδή κανείς δεν ήταν υπεύθυνος για την ακουστική σφράγιση. Μια βάση υλικολογισμικού αλλάζει αφού κλείσει το αρχείο επειδή κανείς δεν ήταν υπεύθυνος για το κλειστό αρχείο. Και τα δύο δεν αποτελούν μηχανική αποτυχία· αποτελούν αποτυχίες υπευθυνότητας, τις οποίες η μηχανική στη συνέχεια καλείται να ακυρώσει.
Δύο ερωτήσεις καθορίζουν την ευθύνη στα περισσότερα σημεία, πριν ακόμη από την παρουσίαση των σταδίων. Ποιος διαθέτει τα σχέδια και τον πηγαίο κώδικα υλικολογισμικού και ποιος υπογράφει την γραπτή προδιαγραφή. Αν αυτές οι δύο απαντήσεις είναι λανθασμένες, η υπόλοιπη διαδικασία μετατρέπεται σε διαπραγμάτευση γεγονότων αντί για σε σχέδιο.
Διαδικασία ανάπτυξης: τα οκτώ στάδια και οι υπεύθυνοί τους
Τα οκτώ στάδια παρακάτω περιγράφονται μέσω της απόφασης που καθένα πρέπει να παράγει, επειδή ένα στάδιο χωρίς αντίστοιχη απόφαση δεν αποτελεί στάδιο.
1. Η απαίτηση. Ανήκει στην επωνυμία και είναι το στάδιο που συχνότερα παραμένει ανεπαρκώς καθορισμένο. Σε τι χρησιμεύει το προϊόν, σε ποιο περιβάλλον θα χρησιμοποιείται, ποιος θα το φορά και τι αναμένει ο πελάτης να κάνει. Το περιβάλλον έχει μεγαλύτερη σημασία από όσο αναμένουν οι περισσότεροι αγοραστές: καθορίζει τις προσδοκίες για την προστασία από εισόδους, τον στόχο της μπαταρίας, το ακουστικό σενάριο και το πεδίο πρόσβασης στην αγορά, και οι τέσσερις αυτοί παράγοντες περιορίζουν τον σχεδιασμό πριν σχεδιαστεί οτιδήποτε. Μια απαίτηση που δεν αναφέρει το περιβάλλον οδηγεί σε ένα προϊόν τεχνικά σωστό αλλά μη χρησιμοποιήσιμο.
Το αποτελεσματικό έγγραφο απαιτήσεων είναι σύντομο και συγκεκριμένο. Αναφέρει το πλαίσιο χρήσης αντί να περιγράφει μια περσόνα, επειδή η φράση «περπάτημα σε εξωτερικό χώρο, συνεχής χρήση, με ένα χέρι, στη βροχή και στον ήλιο» περιορίζει τον σχεδιασμό με τρόπους που δεν το κάνει ένας «χρήστης με ενεργό τρόπο ζωής». Αναφέρει τη διάρκεια χρήσης, επειδή ένα προϊόν που φοριέται για μία ώρα και ένα προϊόν που φοριέται για ολόκληρη βάρδια έχουν διαφορετικές απαιτήσεις από άποψη μπαταρίας και άνεσης. Αναφέρει τις αγορές, επειδή το πεδίο πρόσβασης στην αγορά πρέπει να είναι γνωστό πριν καθοριστεί ο κατάλογος μοντέλων και όχι αργότερα. Καθορίζει επίσης την κλίμακα τόμου, επειδή η διαδρομή παραγωγής — ένα τυπικό πρόγραμμα, μια υβριδική λύση ή ένα πλήρες πρόγραμμα ανάπτυξης — επιλέγεται με βάση τον τόμο και όχι με βάση την ιδέα του προϊόντος.
2. Η γραπτή προδιαγραφή. Ανήκει και στα δύο μέρη και υπογράφεται από και τα δύο. Τι κάνει το προϊόν και — το κομμάτι που παραλείπεται — τι δεν κάνει ρητά. Το δεύτερο μέρος αποτρέπει τους τρεις μήνες απόκλισης, κατά τους οποίους όλοι υποθέτουν διαφορετικό σύνολο λειτουργιών. Πρόκειται επίσης για το στάδιο κατά το οποίο η ονομασία του μοντέλου καθορίζεται γραπτώς, επειδή μια ονομασία που αργότερα παραδιατυπώνεται δεν μπορεί να αντιστοιχιστεί με έγγραφο συγκεκριμένου μοντέλου. Μια συγκεκριμένη καταχώριση της γκάμας μας εμφανίζεται ως «L2 Utral», με πρόσθετη ονομασία παραλλαγής της οποίας η έννοια δεν έχει δημοσιευτεί ποτέ, γεγονός που καθιστά εύλογη την επιμονή στην ακριβή συμβολοσειρά.
3. Βιομηχανικός σχεδιασμός και πλαίσιο. Η επωνυμία ηγείται, επειδή το πλαίσιο είναι το αντικείμενο που βλέπει ο πελάτης· το εργοστάσιο εκτελεί, επειδή το πλαίσιο πρέπει να φέρει τα ηλεκτρονικά. Η απόφαση που δεν πρέπει να αποκλίνει είναι η γεωμετρία, επειδή καθορίζει ταυτόχρονα την ακουστική σφράγιση, την εφαρμογή και τη θέση της μπαταρίας. Το δημοσιευμένο πεδίο προσαρμογής δείχνει πού βρίσκεται το όριο: ο σχεδιασμός των βραχιόνων και το χρώμα περιλαμβάνονται στο τυπικό πεδίο για την κατηγορία κάμερας, ενώ ο σχεδιασμός του πλαισίου αναφέρεται για την κατηγορία αθλημάτων.
4. Ηλεκτρονικά και υλικολογισμικό. Το εργοστάσιο είναι υπεύθυνο για την εκτέλεση· η επωνυμία για τις απαιτήσεις που έχει καταγράψει. Η συμπεριφορά του ραδιοσταθμού, η αλυσίδα του βοηθού, η λέξη ενεργοποίησης, η ταυτότητα σύζευξης και το όνομα Bluetooth περιέχονται όλα εδώ. Το όνομα Bluetooth λειτουργεί ως αναγνωριστικό υλικολογισμικού και όχι ως ετικέτα, γεγονός που το καθιστά απόφαση η οποία ανήκει στην προδιαγραφή και όχι σε μια συζήτηση για τη συσκευασία. Τα όρια αυτού που μπορεί να αλλάξει χωρίς να επανανοιχθεί η προδιαγραφή καθορίζονται γραπτώς από τα στάδια τρία και τέσσερα.
5. Εργαλεία. Το εργοστάσιο το κατασκευάζει· η επωνυμία το πληρώνει και θα πρέπει να έχει την κυριότητ του περιουσιακού στοιχείου. Η απόφαση που δεν πρέπει να αποκλίνει είναι πότε παγώνει ο σχεδιασμός, επειδή τα εργαλεία αποτελούν τη λιγότερο αναστρέψιμη δαπάνη του προγράμματος. Πρόκειται επίσης για το στάδιο κατά το οποίο πρέπει να απαντηθεί γραπτώς, και όχι σε μια σύσκεψη, το ερώτημα ποιος κατέχει την καλούπα, επειδή αυτό καθορίζει αν μπορείτε να κάνετε δεύτερη παραγγελία σε τρία χρόνια.
6. Το πρώτο δείγμα. Κατασκευασμένο από το εργοστάσιο, επιθεωρημένο από την επωνυμία. Αυτό είναι το πιο πολύτιμο έγγραφο σε ολόκληρη τη διαδικασία, επειδή γίνεται το εγκεκριμένο δείγμα με το οποίο συγκρίνεται κάθε μονάδα παραγωγής — και αν δεν καταγραφεί σωστά, κάθε μεταγενέστερη διαφορά αφορά το τι είχε συμφωνηθεί. Το πρώτο δείγμα είναι εκεί που κλείνονται τα κενά στην δημοσιευμένη προδιαγραφή: η διάρκεια λειτουργίας είναι ένα εύρος χωρίς δηλωμένη συνθήκη δοκιμής, ο χρόνος φόρτισης αποτελεί ανώτατο όριο σε 26 από 28 καταχωρίσεις και το βάρος του πλαισίου δημοσιεύεται μόνο για ένα μοντέλο. Το εγκεκριμένο δείγμα μετατρέπει αυτά σε αριθμούς που μπορεί να χρησιμοποιήσει η σελίδα του προϊόντος σας.
Η επιθεώρηση του πρώτου δείγματος αποτελεί μέτρηση και όχι διαδικασία έγκρισης ή απόρριψης, και πρέπει να προϋπολογιστεί ως τέτοια. Μετρήστε τη διάρκεια λειτουργίας στη συνθήκη που πρόκειται να ισχυριστείτε, χρονομετρήστε τη φόρτιση από πλήρη εκτόνωση, καταγράψτε το βάρος των γυαλιών χωρίς τη θήκη, σημειώστε τη θερμοκρασία περιβάλλοντος και φωτογραφήστε το φινίρισμα σε σύγκριση με το εγκεκριμένο δείγμα σε φως ημέρας και όχι σε φωτισμό γραφείου. Στη συνέχεια, γράψτε τις μετρημένες τιμές και συγκρίνετές με τις δημοσιευμένες γραμμές. Όταν η μέτρηση βρίσκεται στο κάτω άκρο ενός δημοσιευμένου εύρους και όχι στο πάνω, αυτός είναι ο αριθμός που πρέπει να εμφανίζει η σελίδα του προϊόντος. Η ανακάλυψη αυτού στον πάγκο κοστίζει μία μέρα· η ανακάλυψή του σε επιστροφή πελάτη κοστίζει τη σχέση με το κανάλι.
7. Πιστοποίηση και τεκμηρίωση πρόσβασης στην αγορά. Το εργοστάσιο προετοιμάζει τον φάκελο· η επωνυμία αναλαμβάνει τη δήλωση που υποβάλλει. Η απόφαση που δεν πρέπει να μετατοπίζεται είναι η λίστα μοντέλων, επειδή κάθε μοντέλο αποτελεί μία καταχώριση και κάθε νέα καταχώριση συνεπάγεται επιπλέον εργασία. Είναι επίσης το στάδιο όπου η δική μας δημοσιευμένη θέση είναι λεπτή: ο κατάλογος δεν δημοσιεύει καμία γραμμή πιστοποίησης για κανένα μοντέλο και η σελίδα πιστοποίησης εξαγωγών παρουσιάζει δέκα διπλώματα ευρεσιτεχνίας σε μία εικόνα, εκ των οποίων οκτώ είναι σχέδια και δύο μοντέλα χρήσης. Ένα πρόγραμμα που φτάνει σε αυτό το στάδιο περιμένοντας έγγραφο ανά μοντέλο θα διαπιστώσει ότι η εργασία πρέπει να προγραμματιστεί και όχι απλώς να συλλεγεί.
8. Παραγωγή και επιθεώρηση. Το εργοστάσιο, βάσει γραπτής οδηγίας. Με τι συγκρίνονται οι μονάδες, πόσα δείγματα λαμβάνονται υπόψη, τα κριτήρια αποδοχής και το σημείο καταβολής του υπολοίπου. Μια οδηγία επιθεώρησης που συμφωνείται αργά είναι μια επιθεώρηση που δεν μπορεί να επιβληθεί.

Τα τρία μοτίβα αποτυχίας στη διαδικασία ανάπτυξης
Κενά στην ευθύνη. Ένα στάδιο με δύο πιθανούς υπεύθυνους δεν έχει υπεύθυνο. Στην πράξη, αυτό εμφανίζεται ως απόφαση που λαμβάνεται σε έναν διάδρομο και επανεξετάζεται τρεις εβδομάδες αργότερα, συνήθως από κάποιον που δεν βρισκόταν στον διάδρομο. Η λύση δεν είναι περισσότερες συναντήσεις· είναι ο ορισμός ενός υπεύθυνου για κάθε απόφαση και η αποδοχή του γεγοντού ότι ορισμένες αποφάσεις έχουν πραγματικά δύο μέρη, οπότε το στάδιο χρειάζεται έναν σαφή κανόνα για το ποιος έχει τον τελικό λόγο.
Αποφάσεις που λαμβάνονται μετά το σημείο από το οποίο δεν υπάρχει επιστροφή. Το μοτίβο είναι προβλέψιμο: μια απόφαση που περιγράφεται ως εκκρεμής, ενώ έχει ήδη κλειστεί θέση στην παραγωγή. Το πρόγραμμα πάντα κερδίζει, επειδή έχει δεσμευτεί, ενώ η απόφαση όχι. Αυτό γίνεται ορατό στους αγοραστές που παρακολουθούν τον λογαριασμό της εργαλειοθέτησης, επειδή η παραγγελία της εργαλειοθέτησης συνήθως σημαίνει ότι ο σχεδιασμός παγιώθηκε, είτε κάποιος το δήλωσε είτε όχι.
Μετατόπιση της προδιαγραφής μετά το κλείσιμο του φακέλου. Μια αλλαγή υλικολογίου, μια διαμόρφωση φακών ή ένα νέο χρώμα που αλλάζει την τεχνική περιγραφή. Πρόκειται για αλλαγές που είναι πιο οικονομικές στην εφαρμογή και ακριβότερες στην αποδοχή. Η συνήθεια που τις αποτρέπει είναι ένας κανόνας: κάθε προτεινόμενη αλλαγή ελέγχεται έναντι της τεχνικής περιγραφής πριν γίνει αποδεκτή, όσο ο φάκελος είναι ακόμη ανοιχτός. Η εναλλακτική λύση — η αποδοχή αλλαγών σε κλειστό φάκελο — σημαίνει ότι η οδηγία επιθεώρησης και το εγκεκριμένο δείγμα περιγράφουν ένα προϊόν που δεν υπάρχει πλέον.
Πύλες της διαδικασίας ανάπτυξης και το έγγραφο πίσω από κάθε μία
Μια πύλη είναι ένα σημείο στη διαδικασία όπου η εργασία δεν μπορεί να συνεχιστεί μέχρι να υπάρξει ένα έγγραφο. Η πύλη και το έγγραφο είναι το ίδιο πράγμα, γι’ αυτό είναι εύκολο να παραλειφθούν: η διαδικασία φαίνεται να προχωρά, ενώ οι αποδείξεις ότι προχώρησε γράφονται αργότερα, εκ των υστέρων και βάσει μνήμης.
Οκτώ στάδια, οκτώ έγγραφα, και κάθε έγγραφο είναι σύντομο:
- Το έγγραφο απαιτήσεων — περιβάλλον, χρήστης, περίπτωση χρήσης, αγορές, ποσότητες.
- Η υπογεγραμμένη προδιαγραφή — τι κάνει το προϊόν, τι δεν κάνει ρητά, τη συμβολική ονομασία του μοντέλου, τις επιλεγμένες επιλογές διαμόρφωσης.
- Το αρχείο οριστικοποίησης σχεδιασμού — τη γεωμετρία, το φινίρισμα, τις αναφορές χρώματος και την ημερομηνία.
- Το αρχείο βάσης υλικολογισμού — την έκδοση, το όνομα Bluetooth, τη συμπεριφορά σύζευξης, ταυτόχθονο build.
- Η παραγγελία εργαλείων και το αρχείο περιουσιακών στοιχείων — τον αριθμό περιουσιακού στοιχείου, την ιδιοκτησία και τη ρύθμιση συντήρησης ή αποθήκευσης.
- Το αρχείο εγκεκριμένου δείγματος — τη μονάδα, τον σειριακό αριθμό της, τις μετρήσεις, τις φωτογραφίες, την υπογραφή έγκρισης.
- Το πεδίο εφαρμογής τεκμηρίωσης — ποια μοντέλα, ποιες αγορές και τι υπάρχει για καθένα.
- Η οδηγία επιθεώρησης — την αναφορά του εγκεκριμένου δείγματος, τον αριθμό δειγμάτων, τα κριτήρια αποδοχής, το ορόση πληρωμής.
Η λογική είναι ότι κάθε έγγραφο αποτελεί μία σελίδα και ότι το σύνολο είναι μικρότερο από όσο περιμένουν οι περισσότεροι αγοραστές. Αυτός είναι ο σκοπός. Ένα σύνολο εγγράφων που απαιτεί δύο εβδομάδες για να συναρμολογηθεί έχει γραφτεί ως έλεγχος και όχι ως εργαλείο διαχείρισης, ενώ ένας έλεγχος που χρειάζεται δύο εβδομάδες είναι έλεγχος που δεν θα ζητηθεί τη στιγμή που έχει σημασία.
Υπάρχει μια πειθαρχία που κάνει το σύνολο να λειτουργεί και αφορά το ποιος κρατά τα έγγραφα, παρά το τι περιέχουν. Ο αγοραστής πρέπει να κρατά ολόκληρο το σύνολο, όχι μόνο τη σελίδα υπογραφής. Σε ένα πρόγραμμα όπου ο προμηθευτής κρατά την προδιαγραφή, το αρχείο οριστικοποίησης και την οδηγία επιθεώρησης, ο αγοραστής έχει την κυριότητα της διαδικασίας μόνο σε επίπεδο ονομασίας — τα έγγραφα γίνονται κανάλι για την εκδοχή των γεγονότων του προμηθευτή. Το κόστος της κατοχής τους είναι ένας κοινόχρηστος φάκελος και η πειθαρχία να στέλνει αντίγραφο, ενώ το όφελος είναι ότι, τη στιγμή μιας διαφοράς, και τα δύο μέρη συζητούν την ίδια σελίδα και όχι το τι θυμούνται ότι συμφωνήθηκε σε μια συνάντηση.

Καθορισμός της ιδιοκτησίας πριν ξεκινήσει η διαδικασία ανάπτυξης
Δύο αποφάσεις καθορίζουν τον χάρτη ιδιοκτησίας, και και οι δύο είναι καλύτερο να ληφθούν την πρώτη εβδομάδα παρά την έκτη.
Ποιος κατέχει τα σχέδια και τον πηγαίο κώδικα υλικολογισμού. Εάν ο σχεδιασμός ανήκει στον προμηθευτή, τότε το προϊόν σας δεν είναι δικό σας και η διαφοροποίηση της μάρκας εδρεύει στις εγκαταστάσεις κάποιου άλλου. Εάν ανήκει σε εσάς, τότε οι ουσιαστικές ερωτήσεις είναι πού φυλάσσονται τα αρχεία, σε ποια μορφή, αν υπάρχει αποθεκτήριο πηγαίου κώδικα και όχι απλώς ένας φάκελος email, και τι λαμβάνετε σε περίπτωση λήξης της σχέσης. Η συζήτηση για τα δικαιώματα διανοητικής ιδιοκτησίας καλύπτει το ίδιο θέμα με περισσότερες λεπτομέρειες. Στην πράξη, η απάντηση τείνει να είναι διχασμένη — τα μηχανολογικά σχέδια μπορεί να ανήκουν στο εργοστάσιο, ενώ ο πηγαίος κώδικας υλικολογισμού σε εσάς — και η διχασμένη απάντηση είναι αποδεκτή, εφόσον καταγραφούν και τα δύο μέρη.
Ποιος υπογράφει τη γραπτή προδιαγραφή. Όχι ποιος τη συντάσσει και όχι ποιος την ζητά. Η υπογραφή μετατρέπει το έγγραφο σε έλεγχο και όχι σε πρόταση, και αποτελεί τη στιγμή κατά την οποία ο αγοραστής πρέπει να αποδεχτεί ότι ένα έγγραφο που υπέγραψε θα χρησιμοποιηθεί για να απορριφθεί κάτι που αργότερα θα επιθυμούσε.
Υπάρχει μια τρίτη ερώτηση που είναι εύκολο να απαντηθεί νωρίς παρά αργά: ποιος κατέχει την απόφαση για αλλαγές. Σε οποιοδήποτε πρόγραμμα, οι αλλαγές καταναλώνουν το χρονοδιάγραμμα και ένα πρόγραμμα στο οποίο κάθε αλλαγή απαιτεί γραπτή έγκριση του αγοραστή απλώς θα σταματήσει να κάνει αλλαγές, κάτι που είναι ακόμη χειρότερο. Ο εφαρμόσιμος κανόνας είναι να καθορίζεται ένα όριο — μια αλλαγή κάτω από συγκεκριμένη αξία εκτελείται και καταχωρείται, ενώ μια αλλαγή πάνω από αυτή αναβιβάζεται — και να γράφεται το όριο όσο όλοι βρίσκονται ακόμη σε καλές σχέσεις.
Μια τέταρτη και λιγότερο προφανής ερώτηση αξίζει να απαντηθεί ταυτόχρονα: ποιος κατέχει την εκτίμηση του χρονοδιαγράμματος. Οι χρόνοι παράδοσης σε αυτήν την κατηγορία δεν δημοσιεύονται, επειδή καθένας τους εξαρτάται από την ποσότητα, το πεδίο εφαρμογής τεκμηρίωσης, το σημερινό χρονοδιάγραμμα και τη διαμόρφωση. Ένας χρόνος παράδοσης που αναφέρεται χωρίς αυτά τα τέσσερα στοιχεία είναι μέση τιμή και όχι σχέδιο. Η αλληλουχία των φάσεων και τα όριά προόδου παρουσιάζονται στα στάδια ανάπτυξης ODM, ενώ η πτυχή του κινδύνου στα παράγοντες κινδύνου ανάπτυξης ODM. Όποιος κατέχει την εκτίμηση κατέχει και το ερώτημα ποια φάση αποτελεί τον κρίκιμο κρίκο, και σε ένα πρόγραμμα έξυπνων γυαλιών ο κρίκιμος κρίκος σπάνια είναι αυτός που παρακολουθούν οι άνθρωποι — συνήθως είναι η έγκριση του πρώτου δείγματος ή το πεδίο εφαρμογής τεκμηρίωσης, όχι η γραμμή παραγωγής.

Αποφάσεις της διαδικασίας ανάπτυξης που ο αγοραστής πρέπει να αναλάβει προσωπικά
Ορισμένες αποφάσεις σε ένα πρόγραμμα δεν μπορούν να ανατεθούν, όχι επειδή απαιτούν εξειδικευμένες γνώσεις, αλλά επειδή είναι αυτές στις οποίες ένα λάθος κοστίζει ακριβά και η απουσία είναι μοιραία. Τέσσερις από αυτές ανήκουν στον αγοραστή, και ένας αγοραστής που το αναγνωρίζει εκ των προτέρων προστατεύει καλύτερα το χρονοδιάγραμμα από έναν που προσπαθεί να παρευθεί σε κάθε φάση.
Ο κατάλογος δηλώσεων. Κάθε δήλωση που θα κάνει το προϊόν, αντιστοιχισμένη σε δημοσιευμένη γραμμή ή επισημασμένη ως απαιτούσα ξεχωριστά τεκμηρίωση. Αυτή η απόφαση καθορίζει τι πρέπει να παρέχει η προδιαγραφή, οπότε πρέπει να υπάρχει πριν υπογραφεί η προδιαγραφή. Μόλις γραφτεί η σελίδα του προϊόντος βάσει δήλωσης που κανείς δεν έχει εγκρίνει, το κόστος αλλαγής της είναι μια εκτύπωση συσκευασίας και μια συνομιλία με τα κανάλια.
Η ανοχή. Τι θεωρείται αποδεκτό για κάθε μετρήσιμο χαρακτηριστικό — το εύρος λειτουργίας, τον χρόνο φόρτισης, το φινίρισμα, το βάρος — και αποφασίζεται πριν μετρηθεί το πρώτο δείγμα. Η ανοχή που καθορίζεται μετά τη μέτρηση δεν είναι ανοχή· είναι δικαιολόγηση. Αυτή είναι η απόφαση που μετατρέπει το πρώτο δείγμα από επίδειξη σε μέτρηση, και είναι αυτή που συχνότερα μένει σιωπηρή.
Το όριο αλλαγής. Τι επιτρέπεται να αλλάξει χωρίς κλιμάκωση και τι πρέπει να κλιμακωθεί. Να καθοριστεί νωρίς, γραπτώς και όταν κανείς δεν είναι ενοχλημένος. Ένα όριο που καθορίζεται κατά τη διάρκεια κρίσης είναι ένα όριο που κανείς δεν θα εφαρμόσει στην επόμενη αλλαγή.
Η απόφαση αποδοχής. Εάν γίνεται δεκτή μια αποστολή. Αυτή ακούγεται διοικητική, αλλά στην πραγματικότητα είναι η πιο πολύτιμη απόφαση που παίρνει ένας αγοραστής σε ένα πρόγραμμα υλικού, επειδή αποτελεί το μοναδικό μέσο επιρροής του αγοραστή στην ποιότητα της επόμενης αποστολής. Μόλις γίνει δεκτή μια αποστολή χωρίς οδηγία επιθεώρησης, το ίδιο ελάττωμα θα φτάσει στο επόμενο κοντέινερ, και τη δεύτερη φορά δεν θα είναι πλέον ελάττωμα αλλά πρότυπο.
Αυτές οι τέσσερις αποφάσεις έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό: είναι φθηνές να ληφθούν και ακριβές να γίνουν λανθασμένες, και καμία δεν απαιτεί από τον αγοραστή να κατανοεί πώς κατασκευάζεται το προϊόν. Αυτό ακριβώς είναι το νόημα της ξεχωριστής παρουσίασής τους από την κατοχή των επιμέρους σταδίων: ο αγοραστής που κατέχει τα στάδια, αλλά αναθέτει τον κατάλογο δηλώσεων και την ανοχή, έχει αναθέσει τις δύο αποφάσεις που καθορίζουν αν το πρόγραμμα θα πετύχει.
Διεξαγωγή μιας διαδικασίας ανάπτυξης χωρίς αποκλειστική ομάδα
Τα περισσότερα προγράμματα αυτού του μεγέθους διεξάγονται από ένα ή δύο άτομα στην πλευρά του αγοραστή, τα οποία έχουν και άλλες δουλειές. Αυτό είναι συνηθισμένο και αλλάζει τη διαδικασία με τρόπους που αξίζει να προγραμματιστούν αντί να ανακαλυφθούν.
Τα σημεία ελέγχου πρέπει να προγραμματίζονται, όχι να εξαρτώνται από την προσοχή. Ένα σημείο ελέγχου που περιμένει να το προσέξει κάποιος θα περιμένει επ' αόριστον. Θέστε τις ημερομηνίες σε έναν κοινόχρηστο ημερολόγιο από την αρχή, με το έγγραφο να λήγει την αντίστοιχη ημέρα και όχι τη συζήτηση.
Το σύνολο εγγράφων αποτελεί τη μνήμη. Χωρίς ομάδα, η γραπτή προδιαγραφή και το αρχείο του εγκεκριμένου δείγματος θα είναι τα μόνα που θα εξακολουθούν να περιγράφουν το προϊόν έξι μήνες αργότερα. Αυτό είναι το ισχυρότερο επιχείρημα υπέρ της τήρησης τεκμηρίων και δεν έχει κανένα πρόσθετο κόστος.
Ένα άτομο δεν μπορεί να εγκρίνει και να επιθεωρεί. Το πρώτο δείγμα πρέπει να εγκριθεί από κάποιον άλλον από τον υπεύθυνο κατασκευής του, και η επιθεώρηση χρειάζεται την ίδια ανεξαρτησία. Με μονοπρόσωπη ομάδα αγοραστή, η ειλικρινής λύση είναι να προστεθεί ένα δεύτερο ζευγάρι ματιών — ένας συνάδελφος, ένας εξωτερικός μηχανικός, ένας σύμβουλος — για τα δύο στάδια όπου η ανεξαρτησία έχει τη μεγαλύτερη σημασία.
Η εμπορική πίεση πέφτει στο ίδιο άτομο. Ένας αγοραστής που διεξάγει μόνος του ένα πρόγραμμα διαπραγματεύεται ταυτόχρονα την τιμή, παρακολουθεί το χρονοδιάγραμμα και επιθεωρεί τα αγαθά, ενώ η επιθεώρηση είναι η δουλειά που παραλείπεται όταν καθυστερεί το χρονοδιάγραμμα. Η εκ των προτέρων απόφαση για το ποιο από τα τρία θα υποεκτιμηθεί υπό πίεση αποτελεί μια μικρή απόφαση με μεγάλο αντίκτυπο στο αποτέλεσμα.
Υπάρχει μία ακόμη προσαρμογή που αξίζει να γίνει σκόπιμα και αφορά την εξωτερικοποίηση του προγράμματος, ώστε να επιβιώνει από τα άτομα που το συμπεριλαμβάνει. Μια μονοπρόσωπη ομάδα αγοραστή έχει ένα μοναδικό σημείο αστοχίας, και ο τρόπος αστοχίας δεν είναι η ανεπαρκής επάρκεια — είναι ότι η γνώση βρίσκεται σε ένα γραμματοκιβώτιο, ένα τετράδιο και τη μνήμη ενός ατόμου για ένα τηλεφωνική κλήση τον Μάρτιο. Η μεταφορά του προγράμματος σε έναν κοινόχρηστο φάκελο που περιέχει το σύνολο εγγράφων, έναν πίνακα σταδίων με ημερομηνίες και μία ενιαία λίστα επαφών στον προμηθευτή μειώνει τον κίνδυνο ενός προβλήματος εξάρτησης από βασικό άτομο, χωρίς να προσθέσει θέσεις εργασίας. Διευκολύνει επίσης την παράδοση του προγράμματος όταν αποχωρίσει ο υπεύθυνός του, κάτι που σε ένα πρόγραμμα με χρονοδιάγραμμα δώδεκα μηνών είναι πιθανότερο από όσο αναμένει ένας αγοραστής.
Δημοσιεύουμε τις προσαρμοσιμένες γραμμές που παρουσιάζει ο κατάλογός μας και τα κενά δυνατοτήτων με τους ίδιους απλούς όρους που χρησιμοποιούμε για τις δυνατότητες, χωρίς μη επαναλαμβανόμενο κόστος, χρονοδιάγραμμα μηχανικής ανάπτυξης ή θέση επί της διαικητικής ιδιοκτησίας, επειδή αυτά είναι όροι και όχι γεγονότα και δεν έχουμε καθιερώσει την εσωτερική μας θέση επί τους. Δεν θα αναφέρουμε κόστος ανάπτυξης που δεν έχουμε ορίσει επαρκώς.
Αυτό στην πράξη σημαίνει ότι τα ερωτήματα ιδιοκτησίας σε αυτό το άρθρο μπορούν να απαντηθούν βάσει ενός πραγματικού αρχείου δυνατοτήτων και όχι βάσει υπόσχεσης. Το αρχείο απογράφεται ανά κατηγορία: επτά άξονες για την κατηγορία κάμερας, πέντε για την κατηγορία σπορ, τρεις για την είσοδο φωτοχρωμικών και δύο για την παιδική κατηγορία, όπου δύο ακόμη δυνατότητες έχουν σημειωθεί ως εκκρεμείς επαλήθευση. Για την είσοδο μεταδοδικής αγωγής οστών δεν αναφέρεται καμία δυνατότητα. Η καταμέτρηση των αξόνων δείχνει ποια στάδια περιλαμβάνονται στην τυπική προσαρμογή και όχι στην ανάπτυξη και, κατά συνέπεια, ποιος τα αναλαμβάνει· το ερώτημα για το τι καλύπτει πραγματικά κάθε καταχωρισμένη γραμμή πρέπει να υποβληθεί στον προμηθευτή.
Μπορούμε να δεχθούμε ένα πλάνο προγράμματος και να επισημάνουμε τα στάδια όπου η ιδιοκτησία δεν είναι σαφής, καθώς και να σας ενημερώσουμε ποιο από τα δύο ερωτήματα που καθορίζουν την έκβαση πρέπει να απαντηθεί πριν ξεκινήσει η διαδικασία. Η δομή του προγράμματος παρουσιάζεται στη διαδικασία ανάπτυξης, η πλευρά των κινδύνων στους παράγοντες κινδύνου ανάπτυξης ODM και η αλληλουχία των σταδίων στα στάδια ανάπτυξης ODM.
Σχετικό υλικό
- Η αλληλουχία των σταδίων — στάδια ανάπτυξης ODM
- Οι κίνδυνοι που αξίζει να αναφερθούν από νωρίς — παράγοντες κινδύνου ανάπτυξης ODM
- Το ερώτημα ιδιοκτησίας πνευματικής ιδιοκτησίας — ιδιοκτησία πνευματικής ιδιοκτησίας στην ανάπτυξη ODM
Στείλτε μας το πλάνο του προγράμματός σας και θα επισημάνουμε τα στάδια όπου η ιδιοκτησία δεν είναι σαφής.



