ข้อจำกัดของ AI ส่วนใหญ่จะเห็นได้ชัดเมื่อคุณพบเจอ แต่จะมองไม่เห็นล่วงหน้า จึงไม่เหมาะเป็นเกณฑ์ในการตัดสินใจซื้อ แต่เหมาะกับการตัดสินใจออกแบบ ดังนั้น คุณสมบัติ AI ของแว่นตา ข้อจำกัดของแว่นตาอัจฉริยะ และข้อเสีย จึงควรถูกมองว่าเป็นรายการสิ่งที่ผลิตภัณฑ์ของคุณไม่ควรพึ่งพา มากกว่าจะเป็นเหตุผลที่ไม่ควรซื้อ ผลกระทบทางการค้าจากการมองผิดพลาดในเรื่องนี้ไม่ได้แค่ฟีเจอร์ที่ทำให้ผู้ใช้ผิดคาด แต่คือผลิตภัณฑ์ที่งบประกัน ภาระงานฝ่ายสนับสนุน และอัตราการคืนเงิน ถูกกำหนดโดยการพึ่งพาที่ไม่มีใครบันทึกไว้ในเอกสารข้อกำหนด เราจึงสามารถพูดตรงไปตรงมาเกี่ยวกับข้อจำกัดของเราได้ เพราะเราไม่ได้เผยแพร่รายละเอียดการดำเนินงานใด ๆ ที่จะสามารถวัดข้อจำกัดเหล่านั้นเป็นตัวเลขได้
คุณสมบัติ AI ของแว่นตา: ข้อจำกัดที่ต้องบันทึกไว้
ผู้ซื้อ และช่วงเวลาที่ข้อจำกัดเริ่มก่อให้เกิดต้นทุนสูง
ผู้อ่านคือผู้จัดการผลิตภัณฑ์หรือผู้จัดหาซัพพลายเออร์ที่ตัดสินใจรวมผู้ช่วยเสียงด้วย AI เข้ามาในผลิตภัณฑ์ที่กำลังเปิดตัวภายใต้แบรนด์ของตนเอง พวกเขาไม่ได้ตัดสินใจว่าจะซื้อ AI หรือไม่ แต่กำลังตัดสินใจว่าผลิตภัณฑ์สามารถพึ่งพาอะไรได้บ้าง
ความแตกต่างนี้มีความสำคัญ เพราะการตัดสินใจทั้งสองแบบต้องใช้เอกสารคนละประเภท การตัดสินใจซื้อต้องการการเปรียบเทียบ ส่วนการกำหนดข้อกำหนดต้องการชุดของข้อห้าม และข้อห้ามเหล่านั้นควรอยู่ในเอกสารที่ทีมวิศวกรรมและซัพพลายเออร์ใช้เป็นแนวทาง ทะเบียนความเสี่ยงไม่ใช่สถานที่ที่เหมาะสมสำหรับเก็บข้อห้าม เพราะทะเบียนความเสี่ยงใช้บันทึกสิ่งที่อาจเกิดขึ้นและกำหนดผู้รับผิดชอบ ขณะที่ข้อจำกัดเป็นสิ่งที่จะเกิดขึ้นภายใต้เงื่อนไขที่ทราบแล้วและต้องการแนวทางรองรับในการออกแบบ
นอกจากนี้ยังมีเหตุผลเชิงโครงสร้างที่ควรบันทึกข้อจำกัดไว้ก่อนตัวอย่างสินค้าจะมาถึง เมื่อซัพพลายเออร์ได้สาธิตฟีเจอร์แล้ว การสาธิตนั้นจะกลายเป็นจุดอ้างอิง และทุกการพูดคุยในภายหลังจะเป็นการเจรจาเกี่ยวกับขอบเขตที่อนุญาตให้ความเป็นจริงแตกต่างจากการสาธิตได้มากเพียงใด เอกสารข้อจำกัดที่จัดทำไว้ล่วงหน้าจึงเป็นสิ่งเดียวที่ช่วยให้การพูดคุยยังคงอยู่ในหัวข้อพฤติกรรมของผลิตภัณฑ์ มากกว่าการสาธิต
เหตุใดข้อจำกัดเหล่านี้จึงเป็นสิ่งที่ไม่รู้ ไม่ใช่สิ่งที่มีการบันทึกไว้
ในหมวดนี้มีความแตกต่างที่ผู้ซื้อควรยืนยันให้ชัดเจน เพราะเปลี่ยนสิ่งที่ซัพพลายเออร์ต้องรับผิดชอบ ข้อจำกัดที่มีการบันทึกไว้สามารถออกแบบรอบกำหนดได้ เพราะเรารู้ขอบเขต สามารถกำหนดแนวทางของข้อความ และสามารถฝึกทีมสนับสนุนได้ แต่ข้อจำกัดที่ไม่รู้จำเป็นต้องทดสอบเพื่อหาข้อมูล ซึ่งการทดสอบดังกล่าวใช้เวลาและตัวอย่างสินค้า
สำหรับผลิตภัณฑ์ในกลุ่มของเรา ข้อจำกัดทุกข้อด้านล่างเป็นสิ่งที่ไม่รู้ ไม่ใช่จุดอ่อนที่มีการบันทึกไว้ และเรายินดีบอกเช่นนี้มากกว่าเผยแพร่ขอบเขตที่เรายังไม่ได้ยืนยัน แคตตาล็อกของเราระบุผู้ช่วยเสียงด้วย AI เป็นเทคโนโลยีหลักในผลิตภัณฑ์กล้องทั้งหมด และกล่าวถึงการแปลภาษาด้วย AI ของ K01 โดยบันทึกไว้เป็นข้อสังเกตจากเว็บไซต์อิสระของเราเอง ไม่ใช่ข้อกำหนดที่เผยแพร่ เราไม่เผยแพร่ข้อมูลความแม่นยำ รายการภาษา ความหน่วง พฤติกรรมเมื่อใช้งานออฟไลน์ สถานที่ประมวลผล เงื่อนไขการสมัครสมาชิก ผู้ดำเนินงานแอป หรือเขตอำนาจศาลในการจัดเก็บข้อมูล
ดังนั้น ผลกระทบในทางปฏิบัติสำหรับผู้ซื้อคือ ข้อจำกัดทั้ง 7 ข้อด้านล่างต้องถูกแปลงเป็นคำถาม แทนที่จะอ้างอิงเป็นคุณสมบัติของผลิตภัณฑ์ บทความนี้มีไว้เพื่ออธิบายกระบวนการแปลงดังกล่าว

สิ่งที่ไม่รู้ทั้ง 7 ข้อ และการตัดสินใจด้านผลิตภัณฑ์ที่แต่ละข้อบังคับขึ้น
ทั้ง 7 ข้อ และสิ่งที่แต่ละข้อเปลี่ยน
1. ไม่มีข้อมูลความแม่นยำ ไม่ใช่ของเรา และจากหลักฐานที่เผยแพร่ก็ยังไม่มีของใครส่วนใหญ่ สิ่งที่เปลี่ยน: คุณไม่สามารถอ้างความแม่นยำได้ และไม่สามารถออกแบบผลิตภัณฑ์ที่ข้อเสนอด้านคุณค่าขึ้นอยู่กับความแม่นยำนั้น แนวทางในการออกแบบคือทำให้ฟีเจอร์เป็นการเสริมปรุง ไม่ใช่เหตุผลที่ควรซื้อ
2. ไม่ทราบพฤติกรรมเมื่อใช้งานออฟไลน์ สิ่งที่เปลี่ยน: สถานะการทำงานที่ลดทอนลงของผลิตภัณฑ์ไม่ถูกกำหนดไว้ และสถานะดังกล่าวคือสิ่งที่ลูกค้าของคุณจะอธิบายเมื่อพวกเขาบ่นเรื่องปัญหา แนวทางรองรับคือออกแบบให้การสูญเสียการเชื่อมต่อทำให้ประสิทธิภาพลดลง แต่ไม่ทำให้ผลิตภัณฑ์ใช้งานไม่ได้
3. ความครอบคลุมของภาษาเป็นเพียงระดับระบุ การนับจำนวนภาษาที่รองรับไม่ได้บอกอะไรเกี่ยวกับคู่ภาษาใดที่ใช้งานได้ ใช้งานได้ในทิศทางใด หรือมีคุณภาพเพียงใด สิ่งที่เปลี่ยน: ตลาดใดที่สามารถทำได้ จึงส่งผลต่อว่าข้อความสามารถระบุชื่อภาษาใดได้บ้าง แนวทางรองรับคือกำหนดคู่ภาษาที่ตลาดของคุณต้องการ แล้วถามว่าคู่ภาษาเฉพาะเหล่านั้นอยู่ในความครอบคลุมหรือไม่
4. ไม่ทราบเส้นทางการส่งข้อมูล ไม่ว่าเสียงหรือข้อความจะออกจากอุปกรณ์หรือไม่ สิ่งนี้มีผลต่อระดับการเปิดเผยความเป็นส่วนตัวและหน้าที่ในการจัดทำเอกสารของคุณ สิ่งที่เปลี่ยน: ขนาดของงานด้านการปฏิบัติตามข้อกำหนด และในตลาดส่วนใหญ่ นี่ไม่ใช่รายละเอียดทางเทคนิคที่สามารถผัดวันได้
5. โหมดความล้มเหลวจะเงียบโดยค่าเริ่มต้น ระบบที่ตอบคำถามผิดอย่างมั่นใจนั้นแย่กว่าระบบที่ไม่ตอบ เพราะผู้ใช้จะนำคำตอบนั้นไปปฏิบัติ สิ่งที่เปลี่ยนไปคือระดับความปลอดภัยของแอปพลิเคชันใด ๆ ที่สร้างบนพื้นฐานของฟีเจอร์นี้ แนวทางรับมือคือกำหนดให้ต้องมีสถานะความล้มเหลวที่มองเห็นได้ และปฏิเสธกรณีการใช้งานใด ๆ ที่คำตอบที่ผิดอาจถูกนำไปปฏิบัติโดยไม่มีการตรวจทาน
6. การพึ่งพาบุคคลที่สาม ฟีเจอร์ AI ในหมวดนี้มักจัดทำโดยบริษัทอื่นที่ไม่ใช่ผู้ผลิตฮาร์ดแวร์ ซึ่งเป็นเรื่องปกติและมักดีกว่าในแง่เชิงพาณิชย์ สิ่งที่เปลี่ยนไปคือใครเป็นเจ้าของฟีเจอร์ ใครคือผู้รับเรื่องเรียกร้อง และผลิตภัณฑ์ของคุณจะเป็นอย่างไรเมื่อบริษัทนั้นเปลี่ยนทิศทาง แนวทางรับมือคือระบุเจ้าของไว้ในใบสั่งซื้อ แทนที่จะค้นพบเมื่อเกิดเหตุการณ์
7. อาจมีค่าสมาชิก สิ่งที่เปลี่ยนไปคือความสัมพันธ์หลังการขายอย่างถาวร และโมเดลต้นทุนเบื้องหลัง วิธีรับมือคือกำหนดรายละเอียดให้ชัดเจนก่อนเผยแพร่รายการ แทนที่จะแก้ไขหลังจากมีข้อร้องเรียนเรื่องการยกเลิกสมาชิกครั้งแรก
ข้อจำกัดข้อที่แปด ซึ่งทำให้ผลิตภัณฑ์จบ
มีข้อจำกัดข้อหนึ่งที่ไม่ได้อยู่ในรายการ แต่ทำให้ผลิตภัณฑ์ในหมวดนี้จบไปมากกว่าอีกทั้งเจ็ดข้อ นั่นคือ ฟีเจอร์ที่ถูกทำการตลาดอย่างโดดเด่นกว่าที่ฮาร์ดแวร์รองรับ แบรนด์สร้างรายการสินค้าจากการสาธิต การสาธิตใช้สภาวะที่เอื้อต่อผลิตภัณฑ์ แต่ผลิตภัณฑ์ไม่สามารถส่งมอบผลลัพธ์นั้นในการใช้งานปกติ วิธีป้องกันดูเรียบง่ายและเป็นกฎมากกว่ากลยุทธ์ นั่นคือ อย่านำฟีเจอร์ AI ไปไว้ในพาดหัวจนกว่าคุณจะทดสอบด้วยตนเอง ภายใต้เงื่อนไขของคุณเอง และกับอุปกรณ์มากกว่าหนึ่งเครื่อง
การออกแบบสถานะด้อยล้อยก่อนออกแบบฟีเจอร์
ลำดับการดำเนินงาน
วิธีที่ใช้ได้จริงในการเปลี่ยนสิ่งที่ยังไม่รู้จักให้เป็นข้อมูลสำหรับการออกแบบ คือการออกแบบกรณีความล้มเหลวก่อนกรณีความสำเร็จ โดยมีหกขั้นตอนตามลำดับดังนี้
- ระบุฟีเจอร์ที่ลูกค้าจะใช้งานจริง ไม่ใช่รายการความสามารถ แต่เป็นงานเพียงอย่างเดียว
- สมมติว่าไม่สามารถเข้าถึงบริการได้ เพราะในบางจังหวะก็จะเป็นเช่นนั้น โดยไม่เกี่ยวข้องกับตัวผลิตภัณฑ์
- ระบุว่าสิ่งใดยังทำงานได้โดยไม่ต้องใช้บริการนั้น
- กำหนดว่าจะแจ้งอะไรให้ลูกค้าในสถานะดังกล่าว
- เขียนข้อมูลดังกล่าวไว้ในข้อความรายการสินค้า เพื่อให้คำอธิบายและพฤติกรรมตรงกัน
- ทดสอบกรณีออฟไลน์กับตัวอย่าง เพราะขั้นตอนที่สามยังเป็นเพียงข้อสมมติจนกว่าจะมีผู้ทดลองใช้งาน
ขั้นตอนที่สามคือจุดตัดสินใจ หากรายการว่างเปล่า ฟีเจอร์นั้นเป็นสิ่งที่ต้องพึ่งพา ไม่ใช่การเพิ่มความสามารถ และผลิตภัณฑ์ต้องได้รับการออกแบบใหม่ โดยต้องถอดสิ่งที่ต้องพึ่งพาออก หรือย้ายงานหลักของผลิตภัณฑ์ไปยังสิ่งที่ไม่ต้องพึ่งพามัน
การทดสอบว่าเป็นการเพิ่มความสามารถหรือสิ่งที่ต้องพึ่งพา
ความแตกต่างระหว่างการเพิ่มความสามารถกับสิ่งที่ต้องพึ่งพาไม่ได้อยู่ที่คุณภาพของฟีเจอร์ แต่อยู่ที่ผลิตภัณฑ์จะเกิดอะไรขึ้นเมื่อฟีเจอร์นั้นใช้งานไม่ได้ โดยมีคำถามทดสอบเพียงข้อเดียว คือ ผลิตภัณฑ์ยังทำงานตามหน้าที่หลักได้หรือไม่
ชั้นความสะดวกสบายล้มเหลว แต่ผลิตภัณฑ์ยังทำงานได้ เครื่องมือช่วยสนับสนุนล้มเหลว แต่พนักงานยังทำงานได้ แม้จะช้าลงบ้าง ขั้นตอนการทำงานหลักล้มเหลว แว่นตาอัจฉริยะจึงใช้งานไม่ได้ เครื่องมือช่วยด้านความปลอดภัยล้มเหลว แบรนด์จึงต้องรับภาระค่าใช้จ่ายที่ยังไม่ได้คำนวณไว้
ทั้งสี่กรณีมีผลลัพธ์ที่แตกต่างกันสำหรับการเปิดตัว และนี่คือจุดที่ข้อจำกัดเลิกเป็นแนวคิดนามธรรม ความสะดวกสบายสามารถเปิดตัวก่อนจะมีหลักฐานรองรับได้ โดยจำกัดขอบเขตของข้อความให้แคบลง แต่ขั้นตอนการทำงานทำไม่ได้ เพราะขั้นตอนการทำงานนั้นคือเหตุผลที่ลูกค้าซื้อสินค้า ส่วนการใช้งานที่เกี่ยวข้องกับความปลอดภัยควรถูกถอดออกจากการเปิดตัวทั้งหมด ซึ่งเป็นการตัดสินใจที่ถูกกว่ามากเมื่อทำก่อนเขียนข้อความมากกว่าหลังจากนั้น
สถานะด้อยล้อยในรายการสินค้าดูเป็นอย่างไร
สถานะด้อยล้อยจำเป็นต้องได้รับการอธิบาย และการอธิบายนั้นมีรูปแบบเฉพาะที่ควรนำไปใช้ ระบุว่าอะไรยังทำงานได้ อะไรไม่ทำงาน และลูกค้าควรทำอะไรแทน ส่วนที่สามคือสิ่งที่ข้อความส่วนใหญ่ละไว้ และเป็นส่วนที่เปลี่ยนข้อจำกัดให้เป็นคำแนะนำที่นำไปใช้งานได้
ทางเลือกอีกแบบคือการใช้ถ้อยคำอ้อม และการใช้ถ้อยคำอ้อมในหมวดนี้เป็นสาเหตุโดยตรงของข้อร้องเรียน รายการที่ระบุว่าฟีเจอร์ "อาจต้องใช้การเชื่อมต่อ" ทำให้ลูกค้าที่คาดว่าฟีเจอร์จะทำงานในห้องใต้ดินรู้สึกว่าถูกหลอก ขณะที่รายการที่ระบุว่า "การบันทึกและเล่นย้อนกลับทำงานได้โดยไม่ต้องเชื่อมต่อ การถอดเสียงและการแปลภาษาต้องใช้เครือข่าย" จะทำให้ลูกค้ารู้ว่าได้ซื้ออะไร

ความล้มเหลวที่ปรากฏเฉพาะในสัปดาห์ที่สาม
ข้อที่หลบเลี่ยงการทดสอบทุกครั้ง
มีความล้มเหลวบางประเภทที่ผ่านการทดสอบด้วยตัวอย่าง ผ่านการสาธิต ผ่านการทดสอบการรับงาน และยังเข้าสู่ตลาดได้ มันจะปรากฏในสัปดาห์ที่สามของการใช้งาน และมีสาเหตุสามประการ
สถานะของบัญชี ฟีเจอร์ที่ต้องสมัครใช้งานจะทำงานสำหรับผู้ทดสอบซึ่งสมัครใช้งานในช่วงการประเมิน แต่จะไม่ทำงานสำหรับลูกค้าที่ซื้อสินค้าในร้านและไม่ได้สร้างบัญชี รวมถึงไม่ทำงานสำหรับลูกค้าที่การทดลองใช้งานสิ้นสุดแล้ว การทดสอบตัวอย่างจะไม่พบปัญหานี้ เพราะมีขั้นตอนการสมัครใช้งานรวมอยู่ในการทดสอบ
การอัปเดต หน่วยที่แบรนด์ทดสอบใช้เวอร์ชันเฟิร์มแวร์จากช่วงการประเมิน ขณะที่หน่วยที่ผลิตจริงใช้เวอร์ชันที่ใหม่กว่า และเวอร์ชันใหม่นี้มีพฤติกรรมที่เปลี่ยนไป ความล้มเหลวไม่ใช่ข้อบกพร่องของเวอร์ชันใดเวอร์ชันหนึ่ง แต่เป็นช่องว่างในความครอบคลุมของการทดสอบระหว่างสองเวอร์ชัน
การต่ออายุ ฟีเจอร์ทำงานได้ภายใต้แพ็กเกจที่หมดอายุไปแล้ว ขณะที่ลูกค้าปัจจุบันใช้แพ็กเกจที่หมดอายุอย่างเงียบ ๆ โดยไม่มีเหตุการณ์เกิดขึ้นในสัปดาห์ของลูกค้าเพื่ออธิบายสิ่งที่เกิดขึ้น จึงกลายเป็นตั๋วฝ่ายซัพพอร์ตที่ถูกตั้งคำถามว่าเป็นข้อบกพร่อง
การทดสอบ 3 แบบที่ตรวจพบปัญหานี้
แบบแรกคือส่งมอบหน่วยให้ผู้ที่ยังไม่เคยเห็นสินค้ามาใช้งาน โดยตั้งค่าเป็นภาษาที่พวกเขาพูด ใช้โทรศัพท์ของตัวเอง แล้วดูว่าเกิดอะไรขึ้นโดยไม่ช่วยเหลือ นี่คือการทดสอบที่ให้ข้อมูลมากที่สุดในหมวดนี้ และใช้เวลาเพียงหนึ่งช่วงบ่าย เป็นการทดสอบเดียวที่ทดสอบขั้นตอนการสมัครใช้งาน ภูมิภาค และการกำหนดค่าไปพร้อมกัน
แบบที่สองคือเรียกใช้สคริปต์การตรวจรับกับเวอร์ชันเฟิร์มแวร์ที่ส่งมอบจริง แทนที่จะใช้เวอร์ชันที่มาพร้อมตัวอย่าง เมื่อสองเวอร์ชันนี้แตกต่างกัน ความแตกต่างนั้นคือจุดที่ซ่อนความไม่คาดคิดไว้
แบบที่สามคือจงทดสอบสถานะความล้มเหลวอย่างตั้งใจ และทดสอบความล้มเหลวที่ลูกค้าจะเผชิญจริง ป้อนอินพุตที่ตัวอย่างควรปฏิเสธ เช่น ชื่อที่กำกวม ตัวเลขที่ขาดบริบท หรือวลีที่ตีความได้ 2 แบบ จากนั้นปิดเครือข่ายและทดสอบชุดเดิมอีกครั้ง ฟีเจอร์ที่ระบุความไม่แน่นอนกับฟีเจอร์ที่ตอบอย่างมั่นใจเป็นคนละผลิตภัณฑ์ และผลิตภัณฑ์แบบหลังคือสิ่งที่สร้างความรับผิด

สิ่งที่ต้องเรียกร้องจากซัพพลายเออร์ก่อนจะสามารถประเมินข้อจำกัดได้
4 สิ่งที่ควรขอข้อมูล
คำถามที่ควรถามซัพพลายเออร์ไม่มีมากนัก เพราะซัพพลายเออร์ที่ตอบไม่ได้ก็เป็นซัพพลายเออร์ที่ไม่สามารถประเมินข้อจำกัดได้แม้แต่จะจ่ายราคาใด ๆ
ประการแรกคือคำตอบด้านสถาปัตยกรรม: สิ่งใดทำงานบนอุปกรณ์ สิ่งใดทำงานบนโทรศัพท์ และสิ่งใดทำงานบนเซิร์ฟเวอร์ นี่คือคำตอบที่เปลี่ยนข้อจำกัดข้อที่ 3 และข้อที่ 4 จากสิ่งที่ไม่รู้ ให้กลายเป็นคำอธิบาย
ประการที่สองคือชุดฟังก์ชันแบบออฟไลน์ที่ระบุไว้ชัดเจน: ฟังก์ชันใดบ้างที่ยังทำงานได้เมื่อถอดเครือข่ายออก โดยจัดทำเป็นรายการ
ประการที่สามคือคำตอบด้านการพึ่งพา: ใครเป็นผู้ดำเนินการผู้ช่วย ใครเป็นเจ้าของบัญชี และฟีเจอร์จะเกิดอะไรขึ้นหากผู้ดำเนินการเปลี่ยนทิศทางหรือหยุดให้บริการ
ประการที่สี่คือคำตอบเชิงพาณิชย์: จำเป็นต้องมีแพ็กเกจหรือไม่ แพ็กเกจครอบคลุมอะไรบ้าง และสินค้าจะทำอย่างไรสำหรับลูกค้าเดิมเมื่อแพ็กเกจสิ้นสุด
แต่ละข้อมีรูปแบบที่ยอมรับได้และรูปแบบที่ผัดวัน ซึ่งรูปแบบที่ผัดวันมีลักษณะที่จดจำได้ เช่น "ขึ้นอยู่กับการกำหนดค่า" "พันธมิตรของเราดูแลเรื่องนี้" "เราค่อยพูดคุยกันทีหลัง" เหล่านี้ไม่ใช่คำตอบ และผู้ซื้อที่ยอมรับคำตอบใดคำตอบหนึ่งก็กำลังยอมรับข้อจำกัดที่ไม่รู้อย่างถาวร
การเปลี่ยนคำตอบให้เป็นเกณฑ์ที่ตรวจสอบได้
คำตอบจะมีประโยชน์เมื่อถูกเปลี่ยนเป็นเกณฑ์ที่มีเงื่อนไขและค่าเกณฑ์ พร้อมเขียนไว้ในใบสั่งซื้อสินค้าเพื่อให้ตรวจสอบความล้มเหลวได้ สำหรับชุดฟังก์ชันแบบออฟไลน์ เกณฑ์คือการระบุรายการพร้อมกับการทดสอบหน่วย 2 เครื่องหลังถอดเครือข่ายออก สำหรับการพึ่งพา เกณฑ์คือการระบุเจ้าของที่ชัดเจนพร้อมระยะเวลาแจ้งล่วงหน้าสำหรับการเปลี่ยนแปลงที่ส่งผลต่อพฤติกรรม สำหรับแนวทางเชิงพาณิชย์ เกณฑ์คือข้อกำหนดที่เขียนไว้ ส่วนสำหรับสถาปัตยกรรม เกณฑ์คือข้อความที่แบรนด์สามารถนำไปใส่ในเอกสารของตนได้
เหตุผลที่ควรทำการเปลี่ยนแปลงนี้ในขั้นตอนซัพพลายเออร์แทนขั้นตอนการตรวจรับคือการเปลี่ยนแปลงว่าใครเป็นผู้รับภาระค่าใช้จ่าย เกณฑ์ในใบสั่งซื้อสินค้าคือมาตรฐาน ขณะที่เกณฑ์ในอีเมลคือความคิดเห็น
จุดที่ผู้ซื้อต้องลงมือทำ
มีข้อจำกัดหนึ่งข้อที่โอนไปยังซัพพลายเออร์ไม่ได้ และนั่นคือข้อจำกัดที่มีผลกระทบมากที่สุด ไม่มีซัพพลายเออร์รายใดบอกได้ว่าฟีเจอร์จะทำงานอย่างไรในตลาดของคุณ กับผู้ใช้ของคุณ ภายใต้เงื่อนไขของคุณ และบนเครือข่ายของคุณ นี่คือข้อจำกัดที่ต้องปิดด้วยการทดสอบ และเป็นข้อจำกัดที่โรงงานไม่สามารถปิดแทนผู้ซื้อได้
ลำดับขั้นตอนเชิงปฏิบัติจึงถูกกำหนดไว้แล้ว ให้ได้รับคำตอบทั้งสี่ข้อเป็นลายลักษณ์อักษร แปลงคำตอบเหล่านั้นเป็นเกณฑ์ ทดสอบสคริปต์กับอุปกรณ์ที่จัดส่งมา 2 ชุด ทดสอบการใช้งานครั้งแรกโดยผู้ใช้ที่ไม่เคยเห็นผลิตภัณฑ์มาก่อน จากนั้นจึงเขียนคำอธิบายตามผลลัพธ์ที่ได้จริง คัดลอกเป็นผลงานขั้นสุดท้ายของกระบวนการ ไม่ใช่ขั้นตอนแรก และความล้มเหลวส่วนใหญ่ในหมวดนี้เกิดขึ้นเพราะมีการสลับลำดับดังกล่าว
ข้อจำกัดใดบ้างที่สามารถระบุไว้ในคำสั่งซื้อ
ไม่ใช่ทุกข้อจำกัดจะอยู่ในสัญญา และการเลือกผิดพลาดมีต้นทุนสูงในทั้งสองทาง ข้อจำกัดที่ผู้จัดหุ้นจ่ายควบคุมได้และผู้ซื้อรู้สึกว่าเป็นข้อบกพร่อง ควรระบุไว้ในคำสั่งซื้อเป็นเกณฑ์การยอมรับ เพราะมิฉะนั้นข้อจำกัดนั้นจะกลายเป็นการเรียกร้องภายใต้การรับประกัน ข้อจำกัดที่ผู้จัดหุ้นจ่ายควบคุมไม่ได้ เช่น สถานะของบริการบุคคลที่สาม หรือความครอบคลุมของเครือข่ายแห่งชาติ ควรระบุไว้ในคำสั่งซื้อเป็นพันธกรณีในการเปิดเผย เพราะผู้จัดหุ้นจ่ายรับประกันได้ว่าจะแจ้งผู้ซื้อ แต่รับประกันในตัวสิ่งนั้นไม่ได้ ส่วนข้อจำกัดที่ขึ้นอยู่กับเงื่อนไขของผู้ซื้อเอง ควรอยู่ในเอกสารข้อกำหนดของผู้ซื้อและแผนการทดสอบของผู้ซื้อ เพราะไม่สามารถบังคับให้ผู้จัดหุ้นจ่ายรับผิดต่อเงื่อนไขที่ผู้ซื้อไม่เคยเปิดเผย
ต้นทุนและระยะเวลาดำเนินการด้านใบรับรองไม่อยู่ในกลุ่มเงื่อนไขที่ต่อรองได้ ด้วยเหตุผลเดียวกับที่อื่น ๆ ในหมวดนี้ คือค่าธรรมเนียมคิดต่อกลุ่มผลิตภัณฑ์ ส่วนระยะเวลาที่ใช้ไปตกอยู่กับห้องปฏิบัติการทดสอบ สิ่งที่เปิดให้ต่อรองได้อย่างแท้จริงคือชุดหลักฐาน ได้แก่ จะมีงบสำหรับการประเมินรอบที่สองหรือไม่หากรอบแรกไม่ผ่านเกณฑ์การยอมรับ เอกสารจะส่งมอบในรูปแบบของผู้ซื้อหรือไม่ และจะหักเงินสำรองจากค่าเอกสารแทนจากจำนวนอุปกรณ์หรือไม่ เนื่องจากปัญหาเรื่องกำหนดส่งมอบงานในหมวดนี้เกิดขึ้นกับเอกสารเป็นหลัก การหักเงินสำรองจึงควรตั้งอยู่ที่เอกสารด้วย
ข้อจำกัดที่เราเผยแพร่ และข้อจำกัดที่เราไม่สามารถเผยแพร่ได้
จุดยืนของเรา กำหนดไว้ในรูปของขอบเขตแทนคำกล่าวอ้าง
ในส่วนนี้ เราเผยแพร่ความสามารถ AI ตามที่แคตตาล็อกระบุ และระบุส่วนที่เหลือว่ายังอยู่ระหว่างเปิดเผย เราเผยแพร่ผู้ช่วยเสียง AI ในกลุ่มอุปกรณ์ที่มีกล้อง และเผยแพร่การแปลภาษาด้วย AI ของ K01 ในฐานะข้อสังเกตจากเว็บไซต์อิสระของเราเอง เราไม่เผยแพร่ตัวเลขความแม่นยำ จำนวนภาษา ความหน่วง การอ้างว่าใช้งานออฟไลน์ได้ สถานที่ประมวลผล สถานะการสมัครสมาชิก ผู้ให้บริการแอป หรือเขตอำนาจการจัดเก็บข้อมูลของโมเดลใด ๆ ในชุดผลิตภัณฑ์ และเราจะไม่ประมาณการสิ่งเหล่านั้น เพราะเรายังไม่ได้วัดผลเทียบกับเงื่อนไขที่ระบุไว้
เรายังไม่เผยแพร่ข้อมูลการรับรองแยกรายโมเดล การรับรองสำหรับการส่งออกบนปกแคตตาล็อกของเราเป็นความสามารถระดับบริษัท และความสามารถระดับบริษัทไม่ได้ยืนยันว่าโมเดลใดโมเดลหนึ่งมีใบรับรองที่ระบุไว้ ดังนั้นเราจึงไม่นำเสนอในลักษณะที่เป็นเช่นนั้น
จุดยืนดังกล่าวส่งผลในทางปฏิบัติต่อผู้ซื้อที่กำลังเปรียบเทียบผู้จัดหุ้นจ่ายสองราย ปัจจุบันเราไม่สามารถเปรียบเทียบความสามารถ AI ของเรากับผู้จัดหุ้นจ่ายอีกรายโดยใช้เอกสารได้ เพราะยังไม่มีรายละเอียดรองรับข้อมูล หากแนวคิดผลิตภัณฑ์ของคุณขึ้นอยู่กับฟีเจอร์ AI คำขอที่เป็นประโยชน์ต่อเราจึงไม่ใช่คำขอให้เปรียบเทียบ แต่คือคำขอรายละเอียดการดำเนินการของโมเดลที่เจาะจง เพื่อให้สามารถวัดปริมาณข้อจำกัดข้างต้นแทนการคาดเดา
สิ่งที่เราจะทำคือแจ้งให้คุณทราบว่าข้อจำกัดทั้ง 7 ข้อใดที่เอกสารของเราได้ตัดออกไปแล้วสำหรับโมเดลที่ระบุ ข้อใดที่ต้องได้รับคำตอบเป็นลายลักษณ์อักษรจากเจ้าของแพลตฟอร์ม และข้อใดที่สามารถปิดได้เฉพาะการทดสอบด้วยตัวอย่างของคุณเท่านั้น
Dependency ที่อยู่เบื้องหลังฟีเจอร์
ข้อมูลเบื้องหลังของฟีเจอร์อยู่ในหัวข้อ AI features in smart glasses เอกสารที่คุณต้องจัดทำสำหรับฟีเจอร์ AI อยู่ในหัวข้อ ai features certification requirements วิธีการเปรียบเทียบอยู่ในหัวข้อ how to compare ai features และขั้นตอนการกำหนดหลักเกณฑ์อยู่ใน ai features procurement checklist ส่วนการจัดทำหลักฐานจากตัวอย่างอยู่ในหัวข้อ sample evaluation
บทความที่เกี่ยวข้อง
- การกำหนดว่ามีอะไรให้ใช้งานได้จริง — ai features procurement checklist
- การเปรียบเทียบผู้จัดหุ้นจ่ายสองรายในแง่มิตินี้ — how to compare ai features
- การจัดทำหลักฐานจากตัวอย่าง — sample evaluation
- วิธีทดสอบก่อนสั่งซื้อ
บอกเราว่าผลิตภัณฑ์ของคุณขึ้นอยู่กับอะไร แล้วเราจะบอกคุณว่าควรจัดเป็นการปรับปรุงหรือ dependency



