Een MSDS is een veiligheidsinformatieblad: een gestructureerd document dat beschrijft welke gevaren een materiaal kent, hoe het moet worden behandeld, wat er in een noodgeval moet worden gedaan en hoe het moet worden vervoerd en afgevoerd. Het wordt opgesteld door de fabrikant van het materiaal, volgt een vaste volgorde van onderdelen en is geschreven voor mensen die met het materiaal werken, niet voor de persoon die uiteindelijk het eindproduct bezit. Juist bij dat laatste punt ontstaat in deze categorie de meeste verwarring, omdat een inkoper van slimme brillen doorgaans geen losse lithiumcel hanteert — en de documentatie die cel toch volgt door de hele keten.
Het praktische antwoord op de vraag die een inkoper werkelijk stelt, is dat het document de batterij volgt, niet het apparaat. Een apparaat dat met een lithiumcel wordt verzonden, reist met de documentatie van die cel, en de expediteur, de vervoerder en het ontvangende magazijn vragen er allemaal om, in de een of andere vorm, meestal bij het boeken in plaats van bij de aflevering. Welke vorm ze verlangen, hangt af van waarvoor ze het nodig hebben. De praktische moeilijkheid is dat er routinematig drie verschillende documenten zijn waarvoor vergelijkbare namen worden gebruikt.
Dit artikel legt uit wat het document bevat, waarom hetzelfde materiaal onder meerdere namen voorkomt, wanneer een zending er werkelijk een nodig heeft, wat de catalogus over de batterijen in deze serie publiceert en wat u bij een leverancier moet aanvragen zodat de documentatie vóór de goederen arriveert.
Wat is een MSDS en welke batterij het dekkt
Het document wordt uitgegeven voor een specifiek materiaal in een specifieke vorm en heeft daarom betrekking op een cel, niet op een product. Voor deze serie worden de celwaarden voor alle 28 artikelen gepubliceerd en die zijn niet uniform: 220, 260, 265 en 290 milliampère-uur bij de camera-artikelen, 90 milliampère-uur per paar bij de K01 en K02, 55 milliampère-uur per paar bij het paar LC-105, de G07 en de YK12, 70 milliampère-uur per paar bij de YKC02, één cel van 100 milliampère-uur bij de D11 en D12, en verder cellen van 40, 70, 115, 100 en 200 milliampère-uur. Eenentwintig artikelen bevatten één cel en zeven bevatten er twee.
Daaruit volgen twee gevolgen. Ten eerste kan een leverancier meerdere celtypes in voorraad hebben, in welkeval er meer dan één document is en bij de aanvraag de cel moet worden genoemd in plaats van het product. Ten tweede is het aantal cellen in een verpakking een gegeven dat van invloed is op de classificatie en documentatie van een zending. Het is dus een vraag die moet worden gesteld, geen aanname die mag worden gemaakt.
De reikwijdte van het document moet ook duidelijk worden vermeld, omdat deze smaller is dan inkopers soms verwachten. Een veiligheidsinformatieblad beschrijft de gevaren, de behandeling, de opslag, de noodrespons, de afvoer en de vervoerseisen voor een materiaal. Het is geen kwaliteitscertificaat, het garandeert geen overeenstemming met een productnorm en zegt niets over het eindproduct waarin de cel wordt geplaatst. Een inkoper die een veiligheidsinformatieblad in het dossier heeft, heeft aan geen enkele certificeringseis voldaan. En een inkoper die certificeringsbewijs heeft, heeft niet voldaan aan de documentatieaanvraag van een vervoerder.

Wat het document bevat
Een veiligheidsinformatieblad volgt een standaardvolgorde van onderdelen. Het is de moeite waard om deze onderdelen te kennen, omdat een inkoper die er een ontvangt, aan de hand daarvan kan controleren of het document voor zijn doel volledig is, zonder het regel voor regel te lezen.
De openingsonderdelen identificeren het materiaal en de leverancier en vermelden contactgegevens voor noodgevallen — dit is het onderdeel dat een expediteur of magazijn als eerste controleert. Het onderdeel over het identificeren van gevaren vermeldt de gevaren en de eventuele classificatie van het materiaal. Het onderdeel over samenstelling noemt de bestanddelen en hun verhoudingen, wat bij een batterij de celchemie en het elektrolyt betekent.
Het onderdeel over behandeling en opslag behandelt wat wel en niet met de cel mag worden gedaan. Voor een lithiumcel gaat dit onder meer om de temperatuur- en mechanische omstandigheden die moeten worden vermeden. Het onderdeel over brandbestrijding vermeldt het blusmiddel, waarbij een specifieke aanbeveling wordt gegeven in plaats van een algemene. Het onderdeel over blootstellingsbeheersing en persoonlijke bescherming behandelt wat een werknemer nodig heeft. Het onderdeel over eerstehulpbijdragen behandelt wat er moet worden gedaan na contact, inslikking of inhalatie.
De latere onderdelen behandelen de technische parameters, de toxicologische en ecologische informatie, de afvoeraspecten en ten slotte de vervoersinformatie — het onderdeel met de classificatie, het UN-nummer indien van toepassing, de verpakkingsgroep en de behandelvoorschriften voor de gekozen vervoerswijze. Dat laatste onderdeel verbindt het document met een zending en vormt de basis waarop een expediteur daadwerkelijk werkt.
Wat de catalogus hierover publiceert, is niets. Er is nergens in het gepubliceerde materiaal van het assortiment een veiligheidsinformatieblad, een materiaalveiligheidsinformatieblad, een gedeelte met transportinformatie, chemische samenstelling, celvervaardiger of celtestrapport te vinden.
De samenstellingssectie is de eerste die een inkoper moet lezen, omdat deze het antwoord geeft op de vraag waarvoor doorgaans een celdocument wordt opgevraagd: wat zit er daadwerkelijk in? Voor een Batterij geeft deze de chemische samenstelling en de elektrolyt, en die informatie bepaalt de transportclassificatie en de opslagomstandigheden. Een document dat het productassortiment van een leverancier opsomt zonder de samenstelling te vermelden, is geen celdocument. Een inkoper die zo’n document indient, heeft een document in handen dat de tweede vraag van de vervoerder niet overleeft. Dit is de meest voorkomende vorm van het probleem, omdat het bestand doorgaans onder de naam van de leverancier wordt geïndexeerd in plaats van onder het celmodel.
Om dezelfde reden verdient de configuratie met de oplaadcase een tweede blik. Vijf camera’s publiceren de capaciteit van hun oplaadcase, en een case met een gepubliceerde capaciteit impliceert dat er een Batterij in de case zit. Een zending die cases bevat, kan dus meer dan één celtype bevatten. Een inkoper die aanneemt dat het product en de accessoires hetzelfde celtype gebruiken, zal waarschijnlijk onjuist zijn. De correctie is eenvoudig als deze in het aanvraagproces wordt aangebracht in plaats van aan de laadkade.
Waarom hetzelfde materiaal meerdere namen heeft
Drie documenten worden met elkaar verward, en elk beantwoordt een andere vraag.
Het veiligheidsinformatieblad is het document voor de communicatie van gevaren. Het wordt uitgegeven door de fabrikant van het materiaal, heeft de indeling van de standaard sectievolgorde en is bedoeld om anderen in staat te stellen het materiaal veilig te hanteren, op te slaan en te vervoeren. De oudere term "materiaalveiligheidsinformatieblad" verwijst naar hetzelfde document in de eerdere vorm. In de commerciële praktijk worden beide namen nog steeds afwisselend gebruikt, zelfs waar de norm inmiddels is bijgewerkt.
De samenvatting van het transporttestrapport voor lithiumbatterijen is bewijs met betrekking tot het celontwerp. Deze legt de resultaten vast van de tests in de handleiding voor tests en criteria die een cel of Batterij moet doorstaan voordat deze voor transport kan worden aangeboden. Het gaat onder meer om tests voor hoogtesimulatie, thermische cycli, vibratie, schok, kortsluiting aan de buitenkant, overladen en geforceerde ontlading. Het is een document over een specifiek celmodel en is wat een forwarder opvraagt wanneer een zending lithiumcellen bevat.
De verzendpapieren zijn het document dat de vervoerder of forwarder opstelt voor een specifieke zending, op basis van de andere twee. Ze beschrijven de zending, de classificatie, de verpakking en de behandeling ervan.
De praktische regel die daaruit voortvloeit is de volgende: een inkoper die om "de MSDS" vraagt, kan elk van deze documenten ontvangen. Wie twee dingen nodig heeft, moet om twee documenten vragen. Een gerichte aanvraag van het veiligheidsinformatieblad en de samenvatting van het transporttestrapport voor de cel die in een specifieke productpagina wordt gebruikt, levert precieze antwoorden op. Een aanvraag van de MSDS levert op zijn beacht op wat de leverancier daar volgens eigen zeggen onder verstaat.

Wanneer een zending er daadwerkelijk een nodig heeft
De vereiste ontstaat niet doordat iemand een apparaat bezit, maar doordat cellen over een grens worden vervoerd of een proces voor gevaarlijke stoffen doorlopen. In de praktijk wordt het document in vier situaties opgevraagd, die op verschillende momenten in de planning van de inkoper plaatsvinden.
Bij de boeking, door de vervoerder of de freight forwarder. Bij lucht- en zeevracht heeft een zending met lithiumcellen documentatie nodig voordat deze wordt geaccepteerd. De forwarder vraagt om de samenvatting van het transporttestrapport en, afhankelijk van de afspraken, om het veiligheidsinformatieblad. Dit is het moment waarop een ontbrekend document een zending tegenhoudt in plaats van uitstelt. Ook ontdekt de inkoper hier of de documentatie van de leverancier überhaupt bestaat.
In het distributiecentrum, bij ontvangst. Een distributiecentrum dat lithiumcellen behandelt, vereist doorgaans het veiligheidsinformatieblad voordat goederen worden opgeslagen, vanwege de eigen hanteringsregels en de opleiding van het personeel. De vereiste komt voort uit de hanteringsactiviteit en niet uit het transport. Ze geldt dus ook voor een zending die zonder problemen is aangekomen.
Voor hantering op de werkplek. Een bedrijf dat cellen in voorraad houdt, heeft eigen verplichtingen op het gebied van gevarencommunicatie, opslag en opleiding. Het veiligheidsinformatieblad ondersteunt die verplichtingen. Dit geldt zowel voor een inkoper die monsters of reserveonderdelen op voorraad heeft als voor een inkoper die eindproducten op voorraad houdt.
Voor het nalevingsdossier van de inkoper zelf. Een inkoper die in de Europese Unie importeert, moet kunnen aantonen wat er in de verkochte producten zit. Een batterijdocument vormt een onderdeel van dat dossier. Het is ook het document dat de vragen beantwoordt die klanten van de inkoper tijdens due diligence zullen stellen.
Eén punt van orde is in alle vier de situaties van belang: in het verzoek moet de cel worden genoemd, niet het apparaat. Een leverancier met verschillende celtypen in het assortiment kan niet één document voor het hele assortiment versturen. Een inkoper die één document ontvangt voor een product met twee verschillende celtypen, heeft een document voor slechts één daarvan ontvangen.

Wat de catalogus over de accu’s publiceert
Het gepubliceerde accu-informatieblad van het assortiment is werkelijk nuttig voor de planning, maar onvoldoende voor naleving. Dat onderscheid is scherp in stand te houden.
Gepubliceerd: voor elke vermelding een celwaarde, in de eigen notatie van de catalogus, die voor de zeven vermeldingen met twee cellen verschijnt als een waarde maal twee; voor elke vermelding een laadtijd, waarvan er 26 worden gepubliceerd als een maximum van twee uur of minder en de D17 en de ZH12 als ongeveer een uur; voor 24 vermeldingen een laadmethode, waarbij er 17 magnetisch zijn en 7 Type-C; en de configuratie van de oplaadhoes, die een inkoper laat weten of er überhaupt een oplaadhoes bij het product wordt geleverd.
Niet gepubliceerd: de celchemie, de celproducent, de celmodelaanduiding, de energie-inhoud in wattuur, het veiligheidsinformatieblad, de samenvatting van de transporttests, enig testrapportnummer, de transportclassificatie, het UN-nummer en enige verklaring over welke cel een bepaalde vermelding gebruikt. De energie-inhoud is in het bijzonder een afgeleide waarde en geen gepubliceerde waarde. Die wordt afgeleid uit de capaciteit en de celspanning, waardoor deze afkomstig moet zijn van de celleleverancier en niet uit een capaciteitsregel.
De praktische gevolg is dat een inkoper met de catalogus kan bepalen welke celtypen in een productlijn aan de orde zijn — wat werkelijk waardevol is, omdat het de inkoper vertelt dat een zending met meerdere modellen verschillende celtypen kan bevatten en dat het documentverzoek per cel moet worden ingediend — maar er helemaal geen nalevings- of transportpapieren mee kan voorbereiden. Een inkoper die een lancering op de accuregels uit de catalogus heeft gebaseerd, heeft de logistiek gepland, maar niet de documentatie. In de praktijk worden die twee samen geregeld.
Er is een tweede reden waarom de celwaarden commercieel van belang zijn, en dat is de reden die inkopers verrast. Een inkoper die twee vermeldingen op capaciteit vergelijkt, vergelijkt gepubliceerde cijfers. Die gepubliceerde cijfers gebruiken de eigen notatie van de catalogus, die voor vermeldingen met twee cellen bestaat uit een waarde maal het aantal cellen. Het risico van een totaalwaarde zonder verdere toelichting in een specificatie is dat deze later wordt opgevat als één gepubliceerde celwaarde. Dat is een andere bewering en soms een onjuiste.
Vragen waarmee het juiste document in het dossier komt
- Welke cel of cellen zijn in elke vermelding die we bestellen gemonteerd, en wat is de celmodelaanduiding? De catalogus publiceert de capaciteitswaarde en het aantal cellen; de aanduiding moet van de leverancier komen.
- Kunt u voor elk celtype in onze bestelling het veiligheidsinformatieblad en de samenvatting van de lithiumaccutransporttests verstrekken, en in welk formaat? Twee documenten met een precieze benaming, in plaats van één document dat MSDS wordt genoemd.
- Wat zijn de transportclassificatie, het UN-nummer indien van toepassing en de verpakkingsvoorschriften voor lucht- en zeevaart? Deze bepalen wat de verlader kan accepteren en hoe de zending moet worden verpakt.
- Wat is de energie-inhoud van de cel in wattuur en wat is de celchemie? Beide zijn nodig voor transportpapieren en komen niet voor in het gepubliceerde informatieblad.
- Welke accu-aanduidingen staan op het product en op de verpakking, en wie brengt ze aan? De eis voor markering berust bij de partij die verantwoordelijk is voor de zending. Een fout hierin houdt een zending tegen.
- Zijn er voorwaarden voor hantering, opslag of temperatuur voor deze cellen die van invloed zijn op de manier waarop we voorraad mogen houden? Dit is het gedeelte dat van belang is voor een inkoper met een eigen magazijn.
- Hoe ziet de documentatieset eruit voor een nieuw celtype en hoe lang duurt het om die op te stellen? De catalogus publiceert voor niets een levertijd. Het antwoord moet dus schriftelijk worden gegeven en in het lanceringsplan worden verwerkt.
- Welk document vraagt uw verlader om en in welk formaat? De snelste manier om de juiste papieren te krijgen, is doorgaans vragen aan de partij die ze zal eisen.
Een inkoper die monsters, reserve-eenheden of retourgoeder heeft, loopt hetzelfde risico als een inkoper die voorraad heeft, en de verplichting komt eerder dan een zending. De sectie over afvoer wordt het vaakst overgeslagen en is degene die een langdurige verplichting creëert: daarin staat hoe de cel aan het einde van haar levensduur moet worden behandeld, wat voor een lithiumcel doorgaans betekent dat deze door een gekwalificeerde faciliteit moet worden verwijderd in plaats van via het algemene afval te worden afgevoerd. Een inkoper die die sectie nooit heeft gelezen en vervolgens een partij eenheden afvoert, heeft een beslissing genomen zonder de informatie die daarvoor nodig is.
Een batterijdocumentaanvraag opstellen waarop wordt gereageerd
Het verschil tussen een aanvraag die een bruikbare documentenset oplevert en een aanvraag die een map met irrelevante documenten oplevert, zit grotendeels in de manier waarop deze is opgesteld. Vier gewoonten maken het verschil.
Noem de documenten in plaats van de categorie. "Het MSDS" is dubbelzinnig: het kan een veiligheidsinformatieblad of een testrapport voor vervoer zijn, en een leverancier die deze vraag beantwoordt, kiest het document dat hij heeft. Vraag om het veiligheidsinformatieblad en het testrapport voor het vervoer van lithiumbatterijen voor een genoemde cel, dan krijgt u twee specifieke documenten.
Noem de cel in plaats van de vermelding. De catalogus publiceert voor elke vermelding een celwaarde en eencelaantal, waarmee het celtype wordt geïdentificeerd. De aanvraag moet die waarde en dat aantal overnemen, zodat de leverancier weet welk celdocument nodig is.
Vraag om de eigen identificatiegegevens van het document. Uitgiftedatum, revisie, contactgegevens voor noodsituaties van de leverancier, documenttaal en cELAanduiding bepalen of een document later controleerbaar is. Een testrapport heeft een eigen identiteit die geen certificeringsnummer is. Als de inkoper deze gegevens in zijn register vastlegt, kan een latere zending aan de juiste documenten worden gekoppeld.
Houd een register bij. Eén regel per document — celtype, vermelding, documentnaam, datum, houder — is voldoende om een auditvraag of herhaalzending te beantwoorden zonder een mailbox door te zoeken. Het is het verschil tussen een nalevingsdossier en een verzameling bijlagen.
Er is één timingpunt dat hierbij hoort en de reden is om de aanvraag tijdens de monsterfase te versturen in plaats van na de bulkbestelling. De catalogus publiceert geen doorlooptijd voor het opstellen van nalevingsdocumenten, dus de responstijd is onbekend tot erom wordt gevraagd. Een zending die arriveert terwijl de documentatie nog openstaat, wordt in afwachting gehouden in plaats van vertraagd. Als de aanvraag wordt verstuurd terwijl de monsters worden geëvalueerd, kost dit een korte vertraging en verdwijnt een onbekende factor uit het lanceringsplan.
De commerciële reden om dit vroeg te doen is eenvoudige rekenkunde: een zending die in de haven wordt vastgehouden, door een magazijn wordt geweigerd of opnieuw wordt geboekt omdat een document ontbreekt, kost veel meer dan een documentaanvraag die samen met de monsterbestelling wordt verstuurd. De inkoper die vroeg heeft gevraagd, is ook de inkoper waarvan de klantenvragen over due diligence worden beantwoord op basis van een dossier in plaats van door een leverancier.
Een inkoper die deze acht antwoorden heeft, beschikt over een documentenpakket voordat de goederen worden geproduceerd, waardoor de discussie over de zending een controle wordt in plaats van een escalatie. Een inkoper die deze antwoorden niet heeft, moet bij de boeking een gesprek voeren met een vervoerder, waardoor de vertraging op de lancering terechtkomt in plaats van op de documentatie.
Wat dit document betreft, is ons standpunt dat de catalogus geen van deze gegevens publiceert en dat dit een bewuste grens is, geen omissie die later moet worden aangevuld. We publiceren geen veiligheidsinformatieblad, testrapport voor vervoer, celchemie, cELAanduiding of wattuurwaarde voor een van de 28 vermeldingen, omdat de cel tijdens de productie wordt geselecteerd en de documentatie toebehoort aan de celleleverancier, niet aan het assortiment eindproducten. De catalogus publiceert wel de celwaarde en het celaantal voor elke vermelding. Dat is voldoende voor een inkoper om te weten hoeveel celtypen bij een bestelling met meerdere modellen betrokken zijn, en dit is de eerste vraag in elke aanvraag om batterijdocumentatie.
Gerelateerde lezing
- Het vervoersdocument dat niet hetzelfde is — UN 38.3 uitgelegd
- Hoe de twee vervoersdocumenten verschillen — UN 38.3 en IEC 62133
- Of een zending over zee dit vereist — UN 38.3 voor zeevracht
- Hoe de cellen in dit assortiment zijn geconfigureerd — mAh uitgelegd
Het document volgt de cel, niet het apparaat — noem de cel, vraag om beide documenten en verzamel ze voordat de goederen worden geproduceerd.



