Rozpoczęcie programu customizacji w tej kategorii to przede wszystkim kwestia kolejności, ale kolejność jest inna, niż ludzie zwykle zakładają. Personalizacje, które wyglądają jak branding — kolor, logo, wykończenie — najczęściej okazują się strukturalne, a te, które wyglądają strukturalnie — nowe ramiona, nowa aplikacja — to często jedynie konfiguracja, której jeszcze nie zidentyfikowano. Uporządkowanie opcji customizacji już w pierwszej rozmowie decyduje o tym, czy program można wycenić, czy można jedynie przedyskutować.
Dobra wiadomość: opublikowany zakres możliwości jest szeroki i konkretny. Nasz katalog rejestruje osobny zestaw ścieżek customizacji dla każdej kategorii, a nie jedną listę dla całej gamy, i publikuje wiersze produktowe opisujące istniejące już konfiguracje: ładowanie magnetyczne w siedemnastu modelach i Type-C w siedmiu, przy czym w czterech modelach nie opublikowano żadnego z tych rozwiązań; pojemności etui w pięciu modelach na poziomie 900, 1200 i 1400 mAh; czas ładowania „2 godziny lub mniej" w dwudziestu sześciu modelach, a jedynie D17 i ZH12 podają orientacyjnie jedną godzinę; rozdzielczość kamery 8 MP w ośmiu modelach i 13 MP w trzech; klasę odporności na przenikanie tylko dla V06 i S7; wagę oprawki 158 g tylko dla MT6; opcje kolorystyczne w dwóch modelach; oraz wersję Bluetooth w czternastu z dwudziestu ośmiu pozycji.
Wszystko, czego potrzebuje pierwszy program, jest w dużej mierze już dostępne. Trzeba to tylko znaleźć.
Opcje customizacji i co należy wysłać w pierwszej wiadomości
Pierwsza wiadomość wyznacza tempo wszystkiego, co następuje później. Wiadomość zawierająca propozycję, rynek, ilość i termin otrzyma odpowiedź dla każdej konfiguracji z osobna. Wiadomość z listą życzeń otrzyma ulotkę informacyjną.
Warto wysłać sześć elementów, przy czym żaden z nich nie musi stanowić pełnej specyfikacji:
- Propozycję w jednym zdaniu. Nie listę funkcji. Do czego służy produkt, kto będzie go nosił i dlaczego powinien istnieć. To zdanie pozwala dostawcy zidentyfikować najbliższą opublikowaną konfigurację, w której tkwi większość oszczędności.
- Modele, które bierzesz pod uwagę, jeśli już je znasz. Jeśli nie, opisz, co produkt musi robić — kamera, dźwięk, sport, dzieci — i pozwól gamie produktów zaproponować odpowiednie rozwiązanie.
- Rynki docelowe. Zakres dokumentacji, etykietowanie i liczba języków wynikają z rynków, a stanowią większą część pracy niż sprzęt.
- Ilość i proporcje wariantów, nawet podane jako przedział. Zarówno pierwsza liczba, jak i późniejsza są przydatne, ponieważ ta druga pokazuje dostawcy, które konfiguracje traktujesz poważnie.
- Okno premierowe i informację, czy jest ono stałe. Stała data i data elastyczna wymagają zupełnie różnych programów, a dostawca powinien wiedzieć, z którą ma do czynienia.
- To, co już zostało ustalone, oraz to, co wciąż pozostaje otwarte. Zwłaszcza kwestie otwarte. Wymóg opisany jako „prawdopodobnie stały" to inne pytanie niż wymóg opisany jako stały, dlatego warto jasno wskazać, który z nich dotyczy.
Czego nie wysyłać w pierwszej wiadomości: kompletnej specyfikacji bez wersji, docelowej ceny bez konfiguracji ani pakietu plików z grafiką bez dołączonych wytycznych marki. Każda z tych rzeczy utrudnia pierwszą odpowiedź, ponieważ każda wygląda bardziej ostatecznie, niż jest w rzeczywistości.
Uwaga dla kupujących, którzy nie są właścicielami marki. Dystrybutor lub partner kanałowy rozpoczynający program customizacji potrzebuje innej pierwszej wiadomości, ponieważ decyzja o customizacji często nie należy do niego. Przydatna wiadomość opisuje w takim przypadku rynek, klienta i przedział cenowy, który kanał jest w stanie zaakceptować, oraz pyta, co jest możliwe w ramach tych ograniczeń. Odpowiedź jest bardziej przydatna niż katalog, ponieważ to ograniczenia decydują o konfiguracji, a konfiguracja decyduje o cenie.

Opcje customizacji: opublikowany zakres, od którego można zacząć
Opublikowana lista customizacji wskazuje ścieżki, ale przydatnym punktem wyjścia są wiersze konfiguracji, ponieważ opisują one produkty, które już istnieją i mogą być produkowane.
Zacznij od wiersza, który najbardziej odpowiada Twojej propozycji, i przeanalizuj go w poziomie:
Sedno tego ćwiczenia jest takie, że każdy wiersz, którego nie musisz opracowywać, to wiersz, którego nie musisz finansować. Program z kamerą, który akceptuje ładowanie magnetyczne z opublikowanego zestawu, nie wymaga opracowania interfejsu ładowania. Program, który akceptuje model z opublikowaną pojemnością etui, nie wymaga narzędzia do etui. Program, który akceptuje 8 MP zamiast 13 MP, nie wymaga decyzji o czujniku.
Praktycznym sposobem wykorzystania opublikowanych wierszy jest porównanie dwóch kandydatów obok siebie przed dokonaniem wyboru, a nie po nim. Dwa modele mogą spełniać założenia na papierze, ale wyraźnie różnić się zakresem już opublikowanych informacji. Jeden z nich może publikować metodę ładowania, pojemność etui, czas ładowania i wskaźnik ochrony przed wnikaniem, podczas gdy drugi publikuje jedynie czas ładowania — a to właśnie w przypadku drugiego modelu trzeba napisać instrukcję obsługi, etykietę i listę deklaracji, zamiast je dostosować. Takie porównanie zajmuje dziesięć minut przy otwartym katalogu i zwykle jest to najcenniejsze dziesięć minut w pierwszym tygodniu.
Niektóre szczegóły warto poznać przed rozpoczęciem obliczania zakresu prac, które trzeba opracować:
- Obecność etui jest publikowana dla każdego modelu, ale niekompletnie. Pojemność opublikowano dla pięciu modeli: MT6 o pojemności 1200 mAh w składanym etui, L2 Utral o pojemności 900 lub 1400 mAh oraz L1 Pro, CY05 i CY03 — każdy o pojemności 1400 mAh. Etui istnieje dla modeli KY06 i MT5, ale dla żadnego z nich nie opublikowano pojemności. Wiersz dotyczący etui nie pojawia się dla modeli S7 i V03 Pro, a dla V06 i V03 opublikowano informację o braku etui.
- Metodę ładowania opublikowano dla dwudziestu jeden z dwudziestu pięciu wskazanych modeli. Modele MT6, CY05, CY03 i L1 Pro nie publikują informacji o ładowaniu magnetycznym ani Type-C, dlatego to cztery modele, w przypadku których trzeba ustalić sposób ładowania, zanim będzie można napisać instrukcję obsługi.
- Ochronę przed wnikaniem opublikowano dla dwóch modeli. Jeśli program wymaga opublikowanego wskaźnika ochrony przed wnikaniem, modelami odniesienia są V06 i S7; w przypadku wszystkich pozostałych kwestię tę trzeba uzgodnić w ramach testów.
- Masy opublikowano dla jednego modelu. Założenie dotyczące niskiej wagi nie ma niemal żadnego oparcia, chyba że produktem jest MT6.
- Dźwięk przestrzenny opublikowano dla modelu D11, natomiast D17 publikuje Surround Sound, a ZH12 —.
- Katalog nie zawiera wiersza dotyczącego obsługi dotykowej opartej na pojemności ani wiersza dotyczącego tłumaczenia. Oba są elementami prac rozwojowych, a nie funkcjami, które można deklarować.
Strona przegląd opcji dostosowania przedstawia pełną strukturę, a artykuł co można dostosować omawia granicę między konfiguracją a rozwojem. Cel obu materiałów jest taki sam: tę granicę można poznać przed uzyskaniem pierwszej oferty, a jej poznanie stanowi najtańszą część prac w programie.
Opcje dostosowania i decyzje, które trzeba podjąć wcześnie
Sześć decyzji jest kosztownych do cofnięcia. Żadna z nich nie należy do zakładu, a wszystkie powinny zapadać podczas pierwszych dwóch rozmów.
Model i konfiguracja na poziomie części. Dokumenty, listy pakowania i konfiguracja linii produkcyjnej działają na poziomie części, a program określony za pomocą nazw modeli trzeba przetłumaczyć na części podczas pierwszego spotkania produkcyjnego. Konfigurację na poziomie części należy ustalić jednorazowo.
Rynki docelowe. Zależą od nich dokumenty, etykiety, języki i zakres zgodności. Rynek dodany w trzecim miesiącu oznacza komplet dokumentów, nakład druku i termin realizacji.
Wolumen i mieszanina produktów. Koszt konfiguracji jest rozłożony na cenę jednostkową, dlatego mieszanina produktów wpływa na cenę. Pierwsze zamówienie obejmujące jeden model i jeden kolor to inna rozmowa handlowa niż pierwsze zamówienie obejmujące cztery modele i sześć kolorów.
Termin i zakres tego, co jest stałe. Wszystkie elementy — ścieżka narzędziowa, termin druku i cykle zatwierdzania — są planowane względem niego. Stały i elastyczny termin wymagają różnych programów.
Trwałość identyfikacji wizualnej. Logo, które się nie zmieni, może zostać uwzględnione w formie; logo, które może się zmienić, nie powinno. To decyzja, która określa, czy program brandingu stanie się również programem narzędziowym, a strona dotycząca wymagań dotyczących narzędzi przedstawia jej konsekwencje.
Poziom zaangażowania w oprogramowanie. Motyw, wersja white-label, niestandardowa aplikacja albo żadne z nich — cztery poziomy z czterema różnymi obowiązkami w zakresie utrzymania. Artykuł o brandingu aplikacji przedstawia zobowiązania związane z każdym wariantem, a koszt rozwoju stanowi jedynie najmniejszą część tych zobowiązań. Omówienie NRE i narzędzi przedstawia stronę kosztową tych samych decyzji.
I jeszcze jedna decyzja, która stoi obok wszystkich sześciu: kto jest właścicielem materiałów. Projekt, narzędzia, oprogramowanie i dane to cztery różne zasoby, do których przysługują cztery różne odpowiedzi. Omówienie własności IP przedstawia sposób ich zwykle rozdzielania. Jest to rozmowa, którą należy odbyć przed rozpoczęciem prac, a nie po ich zakończeniu.
Dwie z tych sześciu decyzji zasługują na osobną uwagę, ponieważ to one określają kształt programu, a nie jego szczegóły.
Decyzja dotycząca modelu i konfiguracji to jednocześnie decyzja o tym, z czego rezygnujecie. Każde wymaganie, które nie znajduje się w wybranej konfiguracji, nie jest pozycją w budżecie; oznacza natomiast konieczność opracowania rozwiązania. Kupujący często przychodzą z oczekiwaniem, że wymagania zostaną wycenione osobno, i słusznie oczekują tego — jednak cena danej pozycji nie jest tym samym co jej wpływ na harmonogram, a ten drugi efekt jest zwykle większy. Na przykład konfiguracja bez opublikowanej metody ładowania nie jest pozycją w budżecie, lecz zestawem pytań dotyczących instrukcji, etykiety i sposobu opisania procesu ładowania.
Decyzja dotycząca terminu to decyzja o tym, które wymagania mogą w ogóle istnieć. Stały termin przy otwartym zakresie to połączenie prowadzące do powstania programów, których nikt nie jest w stanie zrealizować. Jeśli termin jest ustalony, zakres musi od niego zależeć, a najlepszym sposobem wyrażenia tej zależności jest najpierw ustalenie terminu, a następnie określenie, które wymagania się w nim mieszczą. Odwrotna kolejność — ustalenie zakresu, a potem nadzieja na dotrzymanie terminu — prowadzi do sytuacji, w której premierę zaplanowano na dziewiąty tydzień, a próbę produkcyjną na czternasty. Artykuł o czasie realizacji wyjaśnia, w jaki sposób każdy rodzaj wymagania wpływa na termin, czyli dokładnie te informacje, których potrzebuje decyzja dotycząca relacji między zakresem a terminem.

Opcje dostosowania i dokumentacja, którą trzeba przygotować przed wykonaniem próbki
Próbka bez stojącej za nią specyfikacji wywołuje feedback, a nie decyzję. Przed wykonaniem pierwszej próbki powinno istnieć sześć dokumentów, których przygotowanie nie jest drogie:
- Lista wymagań, uporządkowana według warstw, z każdą pozycją oznaczoną jako istniejąca konfiguracja lub opracowanie. Checklista opcji dostosowania jest formularzem przeznaczonym do tego celu, a opis metody uporządkowania znajduje się w przeglądzie.
- Wytyczne marki, a przynajmniej zasady dotyczące materiałów graficznych: pliki logo, minimalne rozmiary, pole ochronne, definicje kolorów i zasady umieszczania.
- Lista rynków, zawierająca liczbę języków dla każdego rynku oraz dokumenty wymagane na danym rynku.
- Lista deklaracji. Co będzie się mówić o możliwościach produktu i jakie dowody potwierdzają każde stwierdzenie. To dokument, który Was chroni i który powinien zostać przygotowany na podstawie opublikowanych wierszy: dla V06 i S7 istnieje wskaźnik odporności na przenikanie, dla MT6 — masa, dla dwudziestu sześciu modeli — czas ładowania, w przypadku czasu pracy nie opublikowano warunków testu, a w katalogu nie ma osobnego wiersza dotyczącego certyfikacji dla każdego modelu ani w jego treści nie wskazano żadnego systemu certyfikacji. Deklaracja bez odpowiadającego jej wiersza jest deklaracją, której nie można obronić.
- Wersja robocza kryteriów akceptacji, nawet na etapie roboczym: co próbka ma wykazać i według jakich parametrów należy ją oceniać.
- Notatka dotycząca odpowiedzialności, określająca, kto jest właścicielem materiałów graficznych, plików projektowych, narzędzi i oprogramowania oraz kto przechowuje poufne informacje. Umowę o poufności łatwiej podpisać przed przekazaniem plików niż później.
Powyższa kolejność jest celowo krótka. Każdy z dokumentów istnieje po to, aby odpowiedzieć na jedno pytanie przed rozpoczęciem kolejnego etapu. Ponadto każdy z nich jest dokumentem, a nie spotkaniem, dzięki czemu można go przeglądać asynchronicznie i nie zajmuje on nikomu czasu w kalendarzu.
Warto dodać do tej listy jedną zasadę, ponieważ jest to najtańszy nawyk w całym programie: nadawaj wersję każdemu dokumentowi, w tym liście wymagań. Lista wymagań bez wersji nie ma zatwierdzenia ani ustalonego stanu, co oznacza, że każdy komentarz z pierwszego cyklu przeglądu po cichu staje się zmianą, a każdą zmianę trzeba ponownie przedyskutować na etapie próbki. Wersja opatrzona datą i imieniem osoby zatwierdzającej zamienia dyskusję w ustalony stan, a jej przygotowanie nic nie kosztuje.
Drugi nawyk jest wart jednego zdania: prowadź dziennik decyzji oddzielnie od listy wymagań. Lista wymagań określa, czym jest produkt; dziennik decyzji wyjaśnia, dlaczego każdy sporny punkt rozstrzygnięto w dany sposób, kto go rozstrzygnął i kiedy. Gdy próbka wróci i ktoś zapyta, dlaczego pozostawiono metodę ładowania otwartą, odpowiedź zajmie trzydzieści sekund, a nie całe popołudnie.

Opcje dostosowania i pytania, dzięki którym pierwsza rozmowa będzie owocna
Jeśli macie możliwość odbycia tylko jednej rozmowy, warto zadać następujące pytania:
- Który model i konfiguracja z opublikowanej gamy są najbliższe naszej propozycji?
- Które z naszych wymagań stanowią istniejące konfiguracje, a które są elementami rozwoju?
- Jaka jest najmniejsza konfiguracja, którą moglibyśmy wprowadzić na rynek i co pomija?
- Które z naszych wymagań wymagają nowych narzędzi i na czym polega decyzja dotycząca narzędzi?
- Jaka byłaby pozycja w zakresie rozwoju i NRE dla warstwy niestandardowej?
- Jakie są poziomy zaangażowania aplikacji i do czego każdy z nich zobowiązuje nas po premierze?
- Jaką dokumentację otrzymalibyśmy dla każdego modelu i rynku oraz od kogo?
- Jaka byłaby kolejność próbek, ich koszt i czas realizacji?
- Jaka byłaby cena jednostkowa, minimalna wielkość zamówienia i czas realizacji dla każdej konfiguracji?
- Co musiałoby zawierać pierwsze zamówienie i co przejęłoby drugie?
Pytania 3 i 10 to te, które najczęściej zmieniają program. Pierwsze pyta, czy zakres można ograniczyć do czegoś, co już istnieje, co jest najskuteczniejszą metodą kontroli kosztów w tej kategorii. Drugie pyta, jak wygląda program przy powtórzeniu, ponieważ premiera, która jest tańsza za sztukę niż kolejne zamówienie, była źle zaplanowana.
Opcje dostosowania i zawartość pierwszej odpowiedzi
Przydatna pierwsza odpowiedź jest konkretna i wskazuje wyraźnie następny krok. Powinna zawierać:
- Identyfikację konfiguracji. Który opublikowany model i konfiguracja są najbliższe propozycji wraz z odpowiednimi wierszami katalogu: sposób ładowania urządzenia, informację o dostępności etui, czas ładowania, rozdzielczość, klasę odporności na przenikanie, wagę, dostępne kolory i wersję Bluetooth.
- Luki jako pytania. Wszystko, czego opublikowany katalog nie obejmuje dla danego modelu, staje się pytaniem z przypisaną osobą odpowiedzialną, a nie milczeniem.
- Przypisanie warstwy do każdego wymagania, z osobno oznaczonymi elementami rozwoju i konfiguracji.
- Stanowisko dotyczące narzędzi i NRE, przedstawione jako stanowisko, a nie jako liczba, wraz z informacją, od czego zależałaby ta wartość.
- Plan próbek, obejmujący liczbę próbek, kolejność, koszt i czas realizacji.
- Warunki handlowe możliwe do podania, oraz jednoznaczne wskazanie, których nie można jeszcze wycenić i dlaczego.
Powyższy schemat decyzyjny to uproszczona wersja rozmowy. Nie jest to selektor produktów, lecz sposób ustalenia, które pytanie o konfigurację należy zadać najpierw.
Czego nie otrzymasz od nas i czego nie należy oczekiwać, to cennik, jedna minimalna wielkość zamówienia ani standardowy czas realizacji. Żadna z tych wartości nie obowiązuje w całym zbiorze opcji obejmującym cztery modele bez opublikowanej metody ładowania, dwa modele bez opisanego etui, jeden model bez opublikowanej wagi oraz opcję kolorystyczną dla dwóch modeli na dwadzieścia pięć. Przydatna odpowiedź ma formę odrębną dla każdej konfiguracji i jest dostępna zaraz po ustaleniu konfiguracji.
Pierwsza odpowiedź powinna również zawierać krótką listę pytań, na które jeszcze nie możemy odpowiedzieć, wraz z powodem oraz oczekiwanym terminem uzyskania odpowiedzi. Dostawca, który pierwszego dnia udziela pewnej odpowiedzi na wszystkie pytania, przekazuje ci pewne informacje, ale rzadko są one poprawne. Pierwsza odpowiedź w stylu „metoda ładowania modelu MT6 nie jest opublikowana, a odpowiedź uzyskam od zespołu inżynieryjnego do czwartku” jest dla kupującego bardziej przydatna niż zaokrąglona wartość, ponieważ kupujący może zaplanować działania wokół wskazanego braku informacji, ale nie może tego zrobić w przypadku wartości przybliżonej.
Harmonogram wynikający z tej zasady jest taki sam jak opisany w artykule o czasie realizacji: narzędzia są oddzielone od produkcji, wskazane są kolejki oczekujące, a cykl zatwierdzania kupującego jest uwzględniany jako część programu, a nie traktowany jako zerowy. Pełny zbiór opcji znajdziesz w sekcji opcje dostosowania.
Najszybszą drogą przez pierwszy program jest prosta. Prześlij propozycję, rynki, wielkość zamówienia i datę. Zapytaj, która opublikowana konfiguracja jest najbliższa. Następnie w tej kolejności ustal, co jest stałe, co podlega negocjacji, a czego program w ogóle nie obejmuje — a my opracujemy te same trzy listy, uzupełniąc je odpowiednimi wierszami katalogu, i zapisujemy luki jako pytania z przypisanymi osobami odpowiedzialnymi i terminami.
Powiązane lektury



