Poniższy zbiorczy audyt fabryki okularów smart i wyjaśnienie, dlaczego został napisany w ten sposób
Lista kontrolna audytu mówi, co należy sprawdzić. Studium przypadku pokazuje, jak brzmi dobra odpowiedź, jak brzmi zła i którą z nich faktycznie ma się przed sobą. Na tym polega wartość poniższego materiału: jeden zbiorczy audyt fabryki okularów smart, przeprowadzony obszar po obszarze, wraz z ustaleniem z każdego obszaru i działaniem, które powinien podjąć kupujący. Nie zawiera on żadnego klienta, nazwy fabryki ani zamówienia z rzeczywistego konta, a zawarte w nim liczby są założeniami przyjętymi po to, by umożliwić prześledzenie toku rozumowania.
Scenariusz opiera się na konkretnej konfiguracji, a nie na ogólnej fabryce, ponieważ właśnie to czyni go przydatnym. Rozpatrujemy europejską markę okularów, która rozważa pierwszą kolejność 13 MP okularów z kamerą z etui do ładowania o pojemności 1400 mAh, z marką własną na opakowaniu detalicznym i dostawą do trzech centrów dystrybucji. Kierownik ds. inżynierii w marce dysponuje dwoma dniami i listą dostawców, dlatego przedstawiamy audyt w takiej formie, w jakiej przeprowadzilibyśmy go sami. Konfiguracja ma znaczenie, ponieważ określa, co audyt musi sprawdzić: klasę 13 MP, etui do ładowania o podanej pojemności, etui jako osobną pozycję w specyfikacji materiałowej, opakowanie w ramach programu marek własnych oraz więcej niż jeden rynek docelowy.
Warto wyraźnie przedstawić założenia przyjęte w scenariuszu, aby można było zweryfikować tok rozumowania, zamiast jedynie go podziwiać. Ilości, rynki, schemat dostaw i dwudniowy termin są założone, ponieważ studium przypadku pozbawione konkretnego kształtu jest abstrakcją. Założone nie jest natomiast zachowanie fabryki i właśnie ta część ma znaczenie: poniższe sześć ustaleń wynika z opublikowanego stanu wiedzy o tej kategorii, a nie z potrzeby stworzenia efektownej historii. Fabryka w tej kategorii dysponuje opublikowaną specyfikacją, według której może budować produkt, łańcuchem dokumentów do opisania oraz listą konfiguracji, którą łatwo nieznacznie pomylić. Te trzy elementy generują dokładnie sześć poniższych ustaleń, niezależnie od tego, czy ktoś postępuje nieuczciwie.
Ta sama logika wyjaśnia, dlaczego jedno z ustaleń dotyczy ogniwa dostarczonego przez dystrybutora, a nie przez producenta ogniw. Nie świadczy to o nieszczelności charakteru; jest to typowa struktura zakupowa, a w kategorii, w której moduł kamery, płyta główna i etui do ładowania również stanowią odrębne pozycje, jest to przewidywane miejsce, w którym łańcuch identyfikowalności może się osłabić. Zadaniem kupującego nie jest szukanie czarnych charakterów, lecz wskazanie miejsc, w których łańcuch jest słaby, i wprowadzenie odpowiednich zabezpieczeń.
Co każdy obszar zbiorczego audytu ma na celu ustalić
Struktura każdego obszaru jest za każdym razem taka sama i właśnie ona jest kluczowa. Co należy sprawdzić. Jak wygląda dobra odpowiedź. Co wynikło ze zbiorczego audytu. Co należy zrobić. Dobra odpowiedź jest przedstawiana przed ustaleniem, aby czytelnik mógł samodzielnie ocenić, czy dane ustalenie wskazuje na rzeczywistą lukę, czy na niewspółmierne wymaganie. Jest to ocena, którą musi przeprowadzić kupujący, a której format narracyjny zwykle nie ujawnia.

Obszary pierwszy i drugi: podmiot oraz produkt na linii
1. Najpierw zweryfikuj podmiot
Co należy sprawdzić. Dokument rejestracji spółki, nazwę firmy, rachunek bankowy, rejestrację wywozową oraz numer rejestracyjny operatora gospodarczego. Wszystkie te dokumenty powinny dotyczyć tego samego podmiotu prawnego albo powinna istnieć pisemne wyjaśnienie relacji między nimi.
Co powinna zawierać mocna odpowiedź. Pięciu dokumentów na tę samą nazwę, wystawionych w ciągu ostatniego roku, z danymi rachunku na fakturze pro forma zgodnymi z dokumentem rejestracji co do znaku.
Co wynikło ze zbiorczego audytu. Rachunek bankowy należał do innego podmiotu niż podmiot wskazany na fakturze pro forma, co opisano jako grupowe rozwiązanie w zakresie zarządzania środkami pieniężnymi. Nie stanowi to podstawy do odrzucenia dostawcy, ale wymagało listu od grupy, ustalenia statusu rezydencji podatkowej oraz wyjaśnienia, dlaczego w ogóle go zastosowano. Powodem było to, że nikt o to nie zapytał. Kupujący ustalił również, że rejestracja wywozowa była prowadzona pod czwartą, zupełnie inną nazwą. Jest to zgodne z prawem w niektórych strukturach, ale uniemożliwia prawidłowe działanie, jeśli dokumentacja celna wskazuje podmiot, z którym kupujący nie zawarł umowy, ponieważ importerem z formalnej strony byłby wówczas podmiot, na który kupujący nie ma wpływu.
Co należy zrobić. Udokumentuj relację płatniczą przed wpłatą zaliczki, a nie po niej, i porównaj nazwę w rejestrze eksportowym z nazwą na fakturze pro forma, a nie z marką. Artykuł o weryfikacji minimalnej wielkości zamówienia opisuje komercyjną część tego samego sprawdzenia. To właśnie w tym momencie relacja płatnicza niezgodna z zamówieniem staje się problemem cenowym, a nie formalnościowym.
2. Obserwuj budowę jednego egzemplarza
Co sprawdzasz. Jedną sztukę od początku do końca, podczas zwykłej pracy operatora, bez podejmowania specjalnych działań. Następnie znajdź tę samą sztukę w magazynie.
Co powinna zawierać dobra odpowiedź. Arkusz identyfikowalności z numerem partii ogniw, partii modułu kamery, wersją oprogramowania sprzętowego i datą, z których wszystkie jednoznacznie wskazują konkretny egzemplarz.
Co wynikło z audytu zbiorczego. Identyfikowalność istniała dla płyty głównej i etui do ładowania, ale nie dla ogniwa. Kierownik zmiany wyjaśnił, że ogniwa trafiają do fabryki przez dystrybutora, a nie bezpośrednio od producenta, dlatego partię rejestrowano na poziomie dystrybutora. To rzeczywiste ustalenie, które zmienia sposób sformułowania wymagań: problemu z ogniwem nie można powiązać z partią dostawcy, więc specyfikację ogniwa w zamówieniu trzeba egzekwować podczas kontroli towarów przychodzących, a nie zakładać na podstawie zamówienia zakupowego.
Co należy zrobić. Wpisz wymagania dotyczące ogniwa do zamówienia zakupowego i listy kontrolnej towarów przychodzących albo zaakceptuj, że poziom ogniwa jest jedynie prośbą, a nie specyfikacją. Warto precyzyjnie wyjaśnić, dlaczego ma to znaczenie w tej konfiguracji: marka kupuje model z kamerą 13 MP i etui o pojemności 1400 mAh, a ogniwo jest jedynym komponentem na liście materiałowej, w przypadku którego fabryka nie może wskazać partii, z której pochodzi. Ta jedna luka wystarczy, aby przenieść ogniwo z kategorii elementu specyfikowanego do elementu podlegającego kontroli, a samo sprawdzenie zajmuje kilka minut podczas przyjęcia towaru.
Obszary trzeci i czwarty: opakowanie i dokumentacja
3. Otwórz opakowanie i porównaj je ze specyfikacją
Co sprawdzasz. Egzemplarz produkcyjny względem opublikowanej specyfikacji modelu: poziom kamery, pojemność ogniwa, interfejs ładowania, obecność i pojemność etui, wersję Bluetooth i kolor.
Co powinna zawierać dobra odpowiedź. Egzemplarz jest zgodny, a dostawca może udostępnić arkusz specyfikacji, na podstawie którego powstał wpis w katalogu.
Co wynikło z audytu zbiorczego. Egzemplarz był zgodny w zakresie poziomu kamery, ogniwa i interfejsu. Etui w opakowaniu różniło się od etui w katalogu i miało mniejszą pojemność. Nikt nie zrobił tego celowo; zaktualizowano wpis w katalogu, ale nie listę pakowania. Nabywca zamawiał etui o pojemności 1400 mAh, a otrzymałby egzemplarz o pojemności 900 mAh, w kartonie marki własnej. Właśnie takie połączenie sprawia, że błędu konfiguracji najłatwiej nie zauważyć, a jego wykrycie jest najdroższe, ponieważ opakowanie detaliczne ukrywa zmieniony element.
Co należy zrobić. Poproś o listę pakowania jako dokument podlegający kontroli wersji, porównaj z nim egzemplarz z gotowej partii i potwierdź pojemność etui na egzemplarzu względem zamówienia, a nie etykiety na opakowaniu. Koszt sprawdzenia to kilka minut. Koszt jego pominięcia to fala zwrotów w trzech centrum dystrybucji, z trudnym do wyjaśnienia wskaźnikiem reklamacji, ponieważ egzemplarz w kartonie wygląda na prawidłowy.
4. Prześledź egzemplarz od komponentu do wysyłki
Co sprawdzasz. Drogę od komponentu w opakowaniu do kartonu na palecie oraz to, co fabryka faktycznie kontroluje na każdym etapie.
Co powinna zawierać dobra odpowiedź. Udokumentowaną trasę, kontrolowany obszar pakowania oraz obszar wysyłki zgodny z listą pakowania.
Co wynikło z audytu zbiorczego. Obszar pakowania był kontrolowany, ale obszar wysyłki nie. Karton zbiorczy na palecie był zwykłym kartonem bez nadrukowanych oznaczeń wysyłkowych, a opakowania detaliczne w jego wnętrzu leżały luzem. Same egzemplarze nie miały żadnych wad. Ryzyko polegało na tym, że kartonu trafiającego do centrum dystrybucji nie dałoby się zidentyfikować bez otwarcia, co w modelu dystrybucji obejmującym trzy magazyny oznaczałoby problem przy odbiorze podczas każdej dostawy, a nie tylko sporadycznie.
Co należy zrobić. Wymagaj nadrukowanych oznaczeń wysyłkowych oraz wkładki lub przekładki wewnątrz opakowania. Oba rozwiązania są niedrogie. Porównuj podstawę wyliczenia kosztu transportu ze wymiarami zapakowanego kartonu, a nie samego egzemplarza. Program marek własnych dostarczający produkty do trzech centrów dystrybucji zwróci koszt wkładki i oznaczeń wielokrotnie, przy czym tylko raz, a nie podczas każdej dostawy.

Obszary piąty i szósty: dokumenty, harmonogram i zakończenie
5. Przeczytaj dokumentację
Co sprawdzasz. Raporty z badań, pliki deklaracji, zakres certyfikacji oraz to, czy modele z katalogu są tymi samymi modelami, które opisują dokumenty.
Co powinna zawierać dobra odpowiedź. Numery certyfikatów, zakres modeli zgodny z zamówieniem oraz zakres obejmujący każdy rynek docelowy.
Co wynikło z audytu zbiorczego. Właśnie tutaj tkwiło największe ryzyko. Dokumentacja zgodności była zorganizowana według firmy, a nie według modeli, a zakres modeli nie został ustalony w dokumentach. Oznaczenie IP54 wariantu sportowego pojawiło się w katalogu jako oznaczenie katalogowe, bez numeru raportu z badań podmiotu trzeciego, a linia dla dzieci nie miała w ogóle ustalonej pozycji dotyczącej zgodności. Kupujący planował wprowadzić produkty na dwa rynki, a jeden z nich nie był objęty żadnym dokumentem.
Co zrobić. Nie przechodź do zamówienia, dopóki zgodność na poziomie poszczególnych modeli nie zostanie potwierdzona na piśmie dla każdego modelu i każdego rynku docelowego. To jedyne ustalone w całym audycie znalezisko, które mogłoby zatrzymać wysyłkę na granicy, a zarazem jedyne, którego nie da się szybko naprawić, ponieważ wydanie dokumentu dla modelu trwa tygodnie, a nie dni. Artykuł o weryfikacji fabryki omawia biurkową część tego sprawdzenia.
6. Sprawdź harmonogram pod kątem ograniczenia
Co sprawdzasz. Który etap jest nadrzędny, co zaplanowano przed tym zamówieniem, co się stanie, jeśli etap się opóźni, i kto odpowiada za odzyskanie terminu. Następnie zamknięcie kwestii handlowych: jak ustalenia wpływają na ofertę i na umowę.
Co powinna zawierać dobra odpowiedź. Pisemny harmonogram z wyznaczoną osobą odpowiedzialną za każdy etap oraz ofertę odzwierciedlającą rzeczywiście uzgodnioną konfigurację i zakres dokumentacji.
Co wynikło z audytu zbiorczego. Fabryka podała termin dostawy, ale nie przygotowała harmonogramu, a po pytaniu, który etap jest nadrzędny, padła odpowiedź: zatwierdzenie projektu graficznego — co było prawidłowe, ale nikt tego nie zapisał. Termin w ofercie oparto na zdolnościach produkcyjnych, a nie na zatwierdzeniu, które faktycznie miało decydować, dlatego podany termin był zbyt optymistyczny o jeden cykl zatwierdzania, którego nikt nie wycenił.
Co zrobić. Wpisz do zamówienia termin zatwierdzenia projektu graficznego oraz osobę za niego odpowiedzialną, uzależnij termin dostawy od tego zatwierdzenia i ponownie wycen ryzyko opóźnienia, zamiast zakładać, że go nie będzie. Następnie zamknij audyt trzema pisemnymi zmianami: zmianą ceny, zmianą warunków i żądaniem dokumentów, z terminem dla każdej pozycji. Lista kontrolna audytu fabryki to lista pozycji do zamknięcia, a asortyment kamer i dźwięku zawiera opublikowane szczegóły konfiguracji stojące za tym scenariuszem.
Zamknięcie kwestii handlowych to część audytu, którą najczęściej pozostawia się nieformalną, a w audycie zbiorczym byłaby to część o największym znaczeniu, ponieważ oba ustalenia z pierwszych czterech obszarów — struktury podmiotowej i zakresu zgodności — miały konsekwencje handlowe, których nikt nie wycenił. Kwestia rachunku bankowego wiązała się z kosztem: płatność przekierowana przez inny podmiot ma wymiar podatkowy i compliance’owy, który musi ponosić określona osoba, a jeśli kupujący nie ponosi go wprost, ponosi go niejawnie. Kwestia zgodności wiązała się z kosztem harmonogramu, ponieważ dokumenty, które trzeba wystawić po złożeniu zamówienia, przesuwają termin dostawy. Żadna z tych kwestii nie należy do rozmowy o fabryce. Obie powinny znaleźć się w poprawionej ofercie z zapisanymi założeniami.

Koszt i wartość audytu zbiorczego
Dwa dni na miejscu, jedna osoba i sześć obszarów, które dały sześć ustaleń. Dwa z nich — struktura podmiotowa i zakres zgodności — były na tyle poważne, że później mogłyby się okazać kosztowne, a kwestia zgodności mogłaby zatrzymać wysyłkę na granicy. Jedno — konfiguracja etui na liście pakunkowej — było błędem niewidocznym, dopóki klient nie zaczął narzekać na czas pracy baterii. Jedno — ścieżka ogniw łączących się z dystrybutorem — stanowiło lukę dokumentacyjną, którą można było zamknąć pozycją w zamówieniu i etapem kontroli przyjmującej. Dwa dotyczyły kwestii handlowych: termin, który nie uwzględniał swoich zależności, oraz cena, która nie obejmowała kosztu cyklu zatwierdzania.
Żadne z nich nie było tym, czego kupujący spodziewał się znaleźć. To argument za przeprowadzaniem audytu zamiast realizowania listy kontrolnej, a także argument za zapisywaniem go obszarami: ustalenia warte podjęcia działań pochodzą z innego kierunku niż ten, w którym zwrócony był kupujący.
W materiale zbiorczym jest druga lekcja, którą łatwo przeoczyć, a dotyczy ona dokumentacji kupującego, a nie fabryki. Marka przyszła z pisemną specyfikacją wskazującą wariant kamery i pojemność etui, a właśnie ten dokument pozwolił w ogóle wykryć cztery z sześciu ustaleń. Tam, gdzie opis kupującego był niejasny, audyt dałby ustalenia innego i znacznie mniej przydatnego rodzaju — ogólne stwierdzenie, że dokumentacja nie odpowiada oczekiwaniom, zamiast konkretnego punktu w zamówieniu. Pisemna specyfikacja jest narzędziem, które czyni audyt możliwym do przeprowadzenia, dlatego warto ją rzetelnie sporządzić przed wizytą, a nie w jej trakcie.
Porównanie kosztów warto przedstawić w jednym zdaniu. Audyt zajęł dwa dni pracy jednego inżyniera. Oba poważne ustalenia — struktura podmiotowa i zakres zgodności — mogłyby zatrzymać lub poważnie opóźnić pierwszą wysyłkę, a oba zostałyby wykryte w kolejce celnej lub podczas sporu dotyczącego płatności, a nie na spotkaniu planistycznym, które jest najmniej przydatnym miejscem do ich wykrycia.
Istnieje również kwota, której materiał zbiorczy celowo nie podaje, a jej brak jest pouczający. Nie podaje on, ile kosztowałby wykrycie ustaleń w późniejszym terminie, ponieważ nie ma uczciwej podstawy do takiej kwoty. Zatrzymana przesyłka generuje koszt składowania zależny od miejsca przeznaczenia, przewoźnika i długości zatrzymania; błąd w konfiguracji powoduje koszt zwrotów zależny od kanału sprzedaży i czasu potrzebnego na zidentyfikowanie problemu; spór dotyczący płatności pociąga za sobą koszt zależny od relacji. Można natomiast powiedzieć, że wszystkie trzy koszty są wyższe niż koszt dwóch dni, a ten, który najtrudniej wycenić, jest jednocześnie tym, którego kupujący nie może przedstawić własnemu kierownictwu.
Czym jest materiał zbiorczy i czym nie jest
Warto jednoznacznie wyjaśnić status powyższego materiału, ponieważ przykład, który czyta się jak studium przypadku, stanowi ryzyko komercyjne dla obu stron. Jest to materiał zbiorczy: scenariusz przygotowany w taki sposób, aby można było prześledzić tok rozumowania, z założonymi wartościami, bez klienta, fabryki i zamówienia w tle. Nie jest to opis rzeczywistego projektu, a żadna jego część nie powinna być interpretowana jako twierdzenie dotyczące rzeczywistej fabryki.
Jego przydatność polega na logicznym rozumowaniu, które można uogólnić: sprawdź podmiot przed produktem, prześledź pojedynczą sztukę zamiast jej opisu, porównaj opakowanie z konfiguracją, a nie z broszurą, odczytaj dokumentację względem modelu, a nie względem firmy, i zweryfikuj datę względem ograniczenia, które faktycznie nią rządzi. Te pięć kroków warto stosować w każdym programie, a każdy z nich zajmuje na hali zaledwie kilka minut.
Stosujemy następującą zasadę: publikujemy specyfikacje poszczególnych modeli, a pozostałe oznaczamy jako „Nieopublikowane”, i wolimy, aby kupujący znalazł lukę w audycie, a nie w kolejce celnej. Nasza własna dokumentacja jasno określa, co dotyczy poziomu firmy, a co poziomu modelu. Jeśli audytujecie naszą firmę, poproście o dokumentację, a nie o podsumowanie; sekcja dotycząca audytu fabryki przedstawia dokumenty, których należy zażądać, oraz sposób ich weryfikacji.
Powiązane lektury
- Perspektywa weryfikacji dostawcy dotycząca tego samego obszaru — weryfikacja minimalnej ilości zamówienia
- Kolejność weryfikacji biurkowej — jak zweryfikować fabrykę
- Lista elementów, które należy uwzględnić na spotkaniu końcowym — lista kontrolna audytu fabryki
- Opublikowana konfiguracja stanowiąca podstawę scenariusza — gamera i Dźwięk
Prześlijcie nam model, konfigurację, rynek docelowy i roczną wolumen, a powiemy, które z tych sześciu obszarów przyniosłoby ustalenia w ramach Waszego konkretnego programu.



