กระบวนการ RMA โดยทั่วไปจะเขียนขึ้นก่อนเปิดตัวสินค้า แล้วนำไปใช้งานหลังเปิดตัว โดยมักออกแบบโดยคนละคน ฉบับที่เขียนขึ้นก่อนเปิดตัวเป็นแผนผังของกระบวนการในอุดมคติ ส่วนฉบับที่นำไปใช้งานหลังเปิดตัวคือคิวของสินค้าที่มาถึงพร้อมอุปกรณ์เสริมผิดปก จากช่องทางที่ไม่ถูกต้อง พร้อมคำอธิบายข้อบกพร่องที่อาจเกิดได้กับทุกรุ่นในแคตตาล็อก หลังฝ่ายบริการหลังการขายส่งคืน สิ่งที่ต้องพิจารณาเป็นส่วนใหญ่คือมีการปรับฉบับทั้งสองให้ตรงกันหรือไม่ และการปรับให้ตรงกันนั้นต้องเกิดขึ้นก่อนออเดอร์แรก ไม่ใช่ในช่วงเดือนแรกที่เต็มไปด้วยความยากลำบาก
ส่วนที่สำคัญที่สุดมักไม่ดูเป็นสิ่งสำคัญจริง ๆ ได้แก่ หมายเลข RMA ใช้ทำอะไร ใครเป็นผู้อนุมัติการส่งคืน ใครเป็นผู้จ่ายค่าขนส่งในแต่ละทิศทาง จะเกิดอะไรขึ้นกับสินค้าเมื่อมาถึง และเอกสารหรือบันทึกใดที่ใช้ปิดเรื่อง หากจัดการทั้ง 5 ประเด็นนี้ได้ถูกต้อง กระบวนการจะใกล้เคียงกับการดำเนินงานได้เอง หากทำผิด ไม่ว่าจะใช้ซอฟต์แวร์มากเพียงใดก็ไม่อาจแก้ไขได้
เหตุผลที่เรื่องนี้สำคัญกว่าในกลุ่มสินค้าส่วนใหญ่ก็คืออัตราส่วนระหว่างต้นทุนของการส่งคืนกับมูลค่าของสินค้า สินค้าประเภทนี้มีขนาดเล็ก บรรจุภัณฑ์คิดเป็นส่วนสำคัญของมูลค่าที่จัดส่ง และอุปกรณ์เสริมมักมีอิทธิพลต่อการตัดสินใจซื้อไม่น้อยกว่าอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ กล่าวอีกอย่างคือ ต้นทุนต่อรายการของการส่งคืนสูง การส่งคืนที่ไม่ครบถ้วนก็มีต้นทุนสูงต่อรายการ และกระบวนการที่ช่วยเพิ่มคุณภาพของหลักฐานต่อการส่งคืนจะคืนทุนได้เร็วกว่าเมื่อเทียบกับกลุ่มสินค้าที่มีมูลค่าต่อหน่วยสูงกว่า
การส่งคืนและ RMA หลังการขาย: สิ่งที่ต้องตัดสินใจก่อนเปิดตัว
การตัดสินใจ 7 ข้อ ซึ่งทั้งหมดมีต้นทุนต่ำกว่าเมื่อตัดสินใจก่อนการจัดส่งครั้งแรก มากกว่าการตัดสินใจในช่วงที่มีข้อเรียกกลุ่มแรก
หลักเกณฑ์การมีสิทธิ์ส่งคืน สิ่งใดที่ส่งคืนได้ ต้องเป็นไปตามเงื่อนไขใด และส่งคืนได้ภายในกี่วันหลังการส่งมอบ หลักเกณฑ์นี้ต้องระบุไว้เพียงครั้งเดียวและใช้อย่างสม่ำเสมอ เพราะทางเลือกอื่นคือการตัดสินใจเป็นรายกรณีโดยผู้ที่ว่างอยู่ในขณะนั้น ซึ่งมักให้คำตอบในวันศุกร์ต่างจากคำตอบในวันจันทร์
ข้อกำหนดด้านหลักฐาน ข้อเรียกต้องมีข้อมูลอะไรบ้างก่อนจึงจะอนุมัติการส่งคืนได้ ประเด็นนี้อธิบายไว้อย่างละเอียดใน ข้อเรียกด้านคุณภาพ โดยสรุปสั้น ๆ คือ ข้อเรียกที่ไม่มีข้อมูลระบุตัวตนและอาการชำรุดจะไม่สามารถจัดเส้นทางดำเนินการได้
หมายเลข RMA และหน้าที่ของมัน ใช้อนุมัติการส่งคืนล่วงหน้า ใช้ติดป้ายพัสดุเพื่อติดตามภายใน หรือใช้เป็นเพียงหมายเลขอ้างอิงเรื่อง นี่เป็นสิ่งที่แตกต่างกัน 3 แบบแต่ใช้ชื่อเดียวกัน และการสับสนระหว่างสิ่งเหล่านี้เป็นสาเหตุของความติดขัดส่วนใหญ่ที่กล่าวถึงด้านล่าง
ทิศทางการขนส่ง ขาเข้า ขาออก หรือแบ่งตามทิศทาง และคิดค่าขนส่งตามเกณฑ์ใด
การจัดการหลังรับสินค้าคืน วิเคราะห์และเก็บสินค้า ส่งคืนผู้ซื้อ ขัดฟื้นสภาพ หรือทิ้งทิ้ง — รวมถึงระยะเวลาที่เก็บสินค้าที่ได้รับการส่งคืน
ขั้นตอนการล้างข้อมูล สินค้าที่ส่งคืนอาจยังมีข้อมูลที่เจ้าของก่อนหน้าบันทึกไว้ ต้องล้างข้อมูลอะไรบ้าง ใครเป็นผู้ดำเนินการ และมีการบันทึกการล้างข้อมูลหรือไม่ ในกลุ่มสินค้าที่มีกล้อง สิ่งนี้ไม่ใช่แค่รายละเอียดเล็ก ๆ
บันทึกการปิดเรื่อง จะเขียนอะไรเมื่อปิดเรื่อง และจัดเก็บไว้ที่ใด เรื่องที่ปิดพร้อมใบลดหนี้โดยไม่ระบุสาเหตุ คือต้นทุนที่ไม่มีความทรงจำ
มีอีก 1 ข้อที่ใช้เฉพาะกับโครงการที่จัดส่งข้ามพรมแดน: การจัดการศุลกากรสำหรับสินค้าที่ส่งคืน การส่งสินค้ากลับประเทศผู้ผลิตเป็นธุรกรรมคนละประเภทกับการส่งกลับศูนย์กระจายในภูมิภาค และเอกสารที่จำเป็นขึ้นอยู่กับว่าใครเป็นผู้นำเข้าที่จดทะเบียนในแต่ละทิศทาง หากทำผิด การส่งคืนจะติดขัดอยู่กับตัวแทนนำเข้าหลายวัน ซึ่งมองไม่เห็นจากกระบวนการภายในของผู้จัดส่ง แต่ลูกค้าเห็นได้อย่างชัดเจน คำถามที่ต้องถามมีเพียงข้อเดียวว่า ฝ่ายใดถือเอกสารที่จำเป็นสำหรับการส่งคืน และโดยทั่วไปคำตอบคือฝ่ายที่จัดการจัดส่งเดิม
จุดประสงค์ของการนำสิ่งเหล่านี้มาเรียงไว้ด้วยกันก็คือ มันมีปฏิสัมพันธ์ซึ่งกันและกัน เงื่อนไขค่าขนส่งกำหนดว่าสินค้าจะส่งคืนมาหรือไม่ การจัดการหลังรับสินค้าคืนกำหนดว่าสินค้านั้นยังมีมูลค่าหรือไม่ หลักฐานกำหนดว่าจะจัดเส้นทางดำเนินการเรื่องได้หรือไม่ การตัดสินใจแยกส่วนกันคือสาเหตุที่โครงการหลายโครงการจึงลงท้ายด้วยกระบวนการส่งคืนที่ขนส่งสินค้าซึ่งไม่สามารถนำไปใช้ประโยชน์ได้
ยังมีการตัดสินใจอีกข้อที่มักถูกผัดผ่อนออกไป และไม่ควรผัดผ่อน: จะดำเนินการอย่างไรกับการส่งคืนที่มาถึงนอกช่วงเวลาที่มีสิทธิ์ส่งคืน ทางเลือกคือปฏิเสธ ซึ่งต้องมีผู้ทำหน้าที่ปฏิเสธ หรือรับรับและดำเนินการ ซึ่งจะสร้างพันธกรณีที่ไม่จำกัด ทางเลือกตรงกลาง — รับรับ ดำเนินการ แล้วค่อยตัดสินใจภายหลังว่ามีสิทธิ์ส่งคืนหรือไม่ — พบบ่อยที่สุดและมีต้นทุนสูงที่สุด เพราะเป็นการนำการตัดสินใจไปฝากไว้กับคลังสินค้าในขณะที่สินค้าถูกจัดส่งกลับมาแล้ว

หมายเลข RMA และหน้าที่ที่แท้จริง
หมายเลข RMA มักถูกอธิบายว่าเป็นการอนุมัติการคืนสินค้า ซึ่งฟังดูเป็นกระบวนการและโดยทั่วไปก็เป็นการดำเนินงานเชิงปฏิบัติ มีสามสิ่งที่แตกต่างกันซึ่งถูกเรียกว่าหมายเลข RMA และมีเพียงสิ่งเดียวเท่านั้นที่เป็นการอนุมัติจริง
รูปแบบการอนุมัติ หมายเลขจะถูกออกก่อนที่อุปกรณ์จะถูกส่งคืน และผู้จัดหามีหน้าที่ต้องรับอุปกรณ์ที่มาถึงพร้อมหมายเลขดังกล่าว นี่คือสิ่งที่ผู้ซื้อมักคิดว่ากำลังได้รับ และเป็นประโยชน์อย่างแท้จริง เพราะช่วยขจัดข้อโต้แย้งว่าพัสดุจะได้รับการยอมรับหรือไม่
รูปแบบการติดตาม หมายเลขถูกออกโดยผู้ซื้อเพื่อใช้อ้างอิงภายใน และไม่ผูกพันใครให้ต้องรับสินค้าใด เป็นเพียงหมายเลขอ้างอิงเคสที่บังเอิญมีหน้าตาเหมือนการอนุมัติ
รูปแบบการยืนยันการรับ หมายเลขถูกออกโดยผู้จัดหาเมื่อสินค้ามาถึง ไม่มีการอนุมัติล่วงหน้า และหมายเลขจะมีอยู่ก็ต่อเมื่ออุปกรณ์เข้าสู่คลังสินค้าแล้ว
ผลกระทบเป็นรูปธรรม ภายใต้รูปแบบการติดตาม พัสดุที่ส่งโดยไม่มีหมายเลขอาจถูกปฏิเสธที่หน้าประตู ทำให้ผู้ซื้อทราบเรื่องนี้จากบริษัทขนส่งแทนที่จะทราบจากฝ่ายรับสินค้า ภายใต้รูปแบบการยืนยันการรับ อุปกรณ์อาจมาถึงโดยไม่มีหมายเลขอ้างอิงเลย และถูกจัดเก็บไว้ไม่จำกัดเวลา เพราะไม่มีใครสามารถระบุได้ว่าเป็นเคสใด ทั้งสองรูปแบบของความล้มเหลวพบได้บ่อย และสามารถหลีกเลี่ยงได้ด้วยประโยคเดียวในข้อตกลงที่ระบุว่าหมายเลขนี้อนุมัติการคืนสินค้า รวมถึงระบุว่าจะเกิดอะไรขึ้นหากหมายเลขหายไป
รูปแบบที่สี่ซึ่งพบไม่บ่อยแต่ควรรู้จัก คือหมายเลขที่ออกโดยช่องทางการจัดการ แทนที่จะออกโดยคู่ค้าทั้งสองฝ่าย รูปแบบนี้ใช้ในโครงการที่ผู้ค้าปลีกดำเนินการคืนสินค้า โดยโรงงานไม่เคยพบลูกค้า รูปแบบนี้ช่วยให้กระบวนการรวดเร็ว แต่ไม่เหมาะกับการวิเคราะห์ เพราะข้อมูลเคสยังคงอยู่กับช่องทางการจัดการ เว้นแต่มีการกำหนดให้ต้องแบ่งปัน หากเลือกใช้รูปแบบนี้ ข้อตกลงควรระบุอย่างชัดเจนว่าข้อมูลเคสต้องส่งถึงโรงงาน เพราะมิฉะนั้นแบรนด์จะเป็นเจ้าของสินค้าแต่ไม่มีบันทึกว่าสินค้าเสียหายอย่างไร
อีกครึ่งหนึ่งของหมายเลขคือข้อมูลที่หมายเลขนั้นบรรทุก หมายเลข RMA ที่มีประโยชน์จะเชื่อมโยงไปยังเคสที่มีข้อมูลระบุตัวตน อาการ และผลลัพธ์ที่ร้องขออยู่แล้ว หมายเลขที่ระบุได้เพียงพัสดุจะบังคับให้ต้องคุยเรื่องเดิมอีกครั้งเมื่อสินค้ามาถึง ซึ่งเป็นสาเหตุที่พบบ่อยที่สุดเพียงข้อเดียวของกระบวนการคืนสินค้าที่รู้สึกช้ากว่าที่ควรจะเป็น
เรื่องนี้นำไปสู่ทางเลือกการออกแบบที่ผู้ซื้อมักเลือกมากกว่าที่ตระหนัก: จะให้ผู้ซื้อหรือผู้จัดหาเป็นผู้ออกหมายเลข RMA หมายเลขที่ผู้ซื้อเป็นผู้ออกหมายความว่าผู้ซื้อต้องจัดเตรียมบุคลากรดูแลหน้าที่การอนุมัติ และจะทำให้ผู้ซื้อได้รับข้อมูลเคสก่อนที่อุปกรณ์จะถูกส่ง หมายเลขที่ผู้จัดหาเป็นผู้ออกหมายความว่าภาระด้านการบริหารของผู้ซื้อน้อยลง และข้อมูลเคสจะมาพร้อมอุปกรณ์แทนที่จะมาก่อน สำหรับปริมาณน้อยในตลาดเดียว รูปแบบที่ผู้จัดหาเป็นผู้ออกหมายเลขมักจะง่ายกว่า สำหรับโครงการหลายช่องทางที่มีข้อบกพร่องแบบเดียวกันส่งเข้ามาพร้อมกันจากหลายทิศทาง รูปแบบที่ผู้ซื้อเป็นผู้ออกหมายเลขเป็นเพียงรูปแบบเดียวที่สร้างชุดข้อมูลเดียวได้ และชุดข้อมูลเดียวเป็นเงื่อนไขก่อนการวิเคราะห์ระดับชุด
การอนุมัติ ค่าขนส่ง และการจัดการอุปกรณ์ที่คืน
การอนุมัติควรเป็นกฎ ไม่ใช่ดุลยพินิจ กฎดังกล่าวระบุว่าใครมีอำนาจอนุมัติการคืนสินค้า อาศัยหลักฐานใด และอนุมัติได้สูงสุดในมูลค่าเท่าใด สิ่งที่ไม่ควรมีในกฎคือองค์ประกอบที่ใช้ดุลยพินิจ เพราะการอนุมัติโดยใช้ดุลยพินิจคือการเจรจาทางการค้าที่ขึ้นอยู่กับว่าใครกำลังเข้าเวร และผู้ซื้อไม่สามารถวางแผนรับมือได้
วิธีเขียนกฎที่เป็นประโยชน์คือจัดทำเป็นตารางค้นหาแทนที่จะเป็นประโยค ได้แก่ รายการหลักฐาน และผลลัพธ์สำหรับแต่ละชุดของหลักฐานที่มีอยู่ วิธีนี้ทำให้ผู้ที่อยู่ในเวรใช้ตารางแทนการตีความย่อหน้า และการตีความจะหมดไปในฐานะแหล่งที่ทำให้เกิดความล่าช้า นอกจากนี้ยังทำให้กระบวนการตรวจสอบได้ เพราะสามารถเทียบเทียบการตัดสินใจกับแถวของตารางที่เป็นต้นเหตุได้ ข้อจำกัดด้านมูลค่าก็ควรอยู่ในตารางเดียวกัน เนื่องจากเคสที่ติดขัดบ่อยที่สุดมักเป็นเคสที่มีมูลค่าสูงและไม่มีใครมั่นใจว่าใครมีอำนาจอนุมัติ
ค่าขนส่งควรมีย่อหน้าของตัวเอง เพราะเงื่อนไขในทางปฏิบัติมีความหลากหลายจริง ๆ มีข้อตกลงที่พบบ่อยสี่แบบ ผู้จัดหาจ่ายค่าขนส่งขาเข้าเท่านั้น ซึ่งพบบ่อยที่สุดและไม่เอื้อต่อผู้ซื้อมากที่สุด ผู้จัดหาจ่ายค่าขนส่งทั้งสองทาง ซึ่งพบน้อยและมักสะท้อนถึงผู้จัดหาที่ต้องการรับอุปกรณ์คืนเพื่อวิเคราะห์ ผู้ซื้อจ่ายค่าขนส่งขาเข้า และผู้จัดหาจ่ายค่าขนส่งขาออก ซึ่งเหมาะที่สุดสำหรับเคสประกัน เพราะแต่ละฝ่ายรับผิดชอบค่าใช้จ่ายในส่วนที่ควบคุมได้ และข้อตกลงแบบร่วมกันตามอัตราที่ระบุ ซึ่งใช้งานได้หากระบุฐานการคำนวณอัตรา และมักเป็นวิธีที่มีต้นทุนในการบริหารต่ำที่สุด
ข้อแลกเปลี่ยนดังกล่าวควรระบุไว้ เพราะไม่ค่อยมีการพูดถึงอย่างชัดเจน ผู้ซื้อที่จัดส่งสินค้าคืนโดยชำระค่าจัดส่งเองจะมีปริมาณการคืนสินค้าที่ไม่คุ้มค่าเพิ่มขึ้น เพราะการตัดสินใจส่งสินค้ากลับมีต้นทุนต่ำ ส่วนผู้ซื้อที่กำหนดให้การคืนสินค้ามีต้นทุนสูงจะได้รับหลักฐานที่ดีกว่าต่อหนึ่งหน่วย และมีการคืนสินค้าโดยรวมน้อยลง ซึ่งปกติเป็นผลลัพธ์ที่ดีกว่า แต่จะเกิดขึ้นได้ก็ต่อเมื่อกระบวนการคืนสินค้าถูกออกแบบให้รองรับจำนวนกรณีที่น้อยลงแต่มีเอกสารรองรับครบถ้วนกว่าเท่านั้น
การจัดการสินค้าคืนคือข้อกำหนดที่มีผลกระทบยาวนานที่สุด การวิเคราะห์และเก็บรักษาตามระยะเวลาที่ระบุไว้ เป็นทางเลือกที่คงไว้ทุกสิ่งในกระบวนการปฏิบัติตามหลัง ทั้งการวิเคราะห์รุ่นสินค้า การบันทึกสาเหตุ และความเป็นไปได้ในการแสดงให้คู่ค้าช่องทางเข้าใจว่าเหตุขัดข้องไม่ได้แพร่ระบาด การทิ้งทิ้งเมื่อสินค้ามาถึงจะทำลายข้อมูลทั้งสามส่วนนี้ และเป็นทางเลือกที่มีแนวโน้มสูงสุดที่จะถูกเลือกโดยไม่ต้องตัดสินใจ เพราะไม่มีใครต้องรับผิดชอบในการตัดสินใจดังกล่าว
สินค้าที่เก็บรักษาไว้มีต้นทุนที่ควรระบุไว้ มากกว่าจะปล่อยให้พบภายหลัง ได้แก่ ค่าพื้นที่จัดเก็บ และภาระหน้าที่ในการล้างข้อมูลจากทุกหน่วยก่อนนำไปซ่อมแซมหรือทำลาย เมื่อปริมาณสินค้าที่เก็บรักษาไว้มีจำนวนมาก การกำหนดระยะเวลาเก็บรักษาพร้อมสถานะสุดท้ายที่ชัดเจน ทั้งการวิเคราะห์แล้วทำลาย หรือการวิเคราะห์แล้วซ่อมแซมเพื่อนำไปฟื้นฟู จะมีต้นทุนถูกกว่าการเก็บรักษาโดยไม่กำหนดสิ้นสุดอย่างมาก และยังช่วยขจัดความเสี่ยงด้านความเป็นส่วนตัวที่เกิดจากการจัดเก็บข้อมูลอย่างไม่จำกัด

สิ่งที่ควรใส่ในกระบวนการคืนสินค้าของผู้ซื้อ
กระบวนการของซัพพลายเออร์จะใช้งานได้ก็ต่อเมื่อฝั่งผู้ซื้อสามารถป้อนข้อมูลให้กระบวนการนั้นได้ มีสี่สิ่งที่ควรอยู่ในกระบวนการของผู้ซื้อเอง และทั้งสี่สิ่งล้วนเป็นเรื่องกระบวนการ ไม่ใช่การลงทุน
คู่มือเก็บหลักฐานแบบหนึ่งหน้าสำหรับผู้รับสินค้าคืน — ไม่ว่าจะเป็นพนักงานหน้าเคาน์เตอร์ ฝ่ายรับเรื่องคืนสินค้าของตัวแทนจำหน่าย หรือคลังสินค้า ประกอบด้วยช่องข้อมูลสี่ช่อง ภาพถ่ายหนึ่งรูป และคำสั่งให้เว้นว่างช่องข้อมูลไว้แทนการเดา
หมายเลขอ้างอิงบนพัสดุ โดยพิมพ์หมายเลข RMA บริเวณด้านนอก พร้อมกรอกช่องหมายเลขอ้างอิงเคสบนแผงคำแนะนำการคืนสินค้า ด้านการจัดแพ็กเกจของส่วนนี้อยู่ใน แพ็กเกจสำหรับการคืนสินค้า
ขั้นตอนบันทึกข้อมูลรุ่นสินค้า เมื่อสินค้ากลับมา ให้อ่านและบันทึกเครื่องหมายรุ่นสินค้าไว้กับเคส นี่คือขั้นตอนที่กำหนดว่าจะสามารถวิเคราะห์รุ่นสินค้าได้หรือไม่ หากทำขณะรับสินค้า ใช้เวลาเพียงไม่กี่วินาที แต่หากไม่ทำเลยก็เป็นไปไม่ได้
วินัยในการปิดเคส ไม่มีเคสใดจะปิดได้จนกว่าจะกรอกช่องสาเหตุหรือระบุชัดเจนว่าสรุปสาเหตุไม่ได้ หากไม่มีข้อกำหนดนี้ ชุดข้อมูลจะสะสมเคสที่ปิดแล้วจำนวนมากแต่ไม่ให้ข้อมูลที่เป็นประโยชน์ และการวิเคราะห์ในภายหลังทุกครั้งต้องตัดเคสเหล่านั้นออก
ควรเพิ่มรายการนี้ในรายการดังกล่าว เพราะไม่มีต้นทุนและช่วยลดข้อโต้แย้งทั้งประเภทได้ นั่นคือ ข้อเขียนระบุชัดเจนว่าอะไรไม่ถือเป็นข้อขัดข้อง เช่น การตั้งค่าสับสน อุปกรณ์เสริมหาย สินค้าที่ไม่เคยถูกชาร์จ หรือความคาดหวังของลูกค้าที่ไม่ได้ระบุไว้ในคำอธิบายสินค้า เคสเหล่านี้อยู่ในกลุ่มสินค้าที่คืน และต้องได้รับการจัดหมวดหมู่ มิฉะนั้นจะทำให้สัญญาณข้อขัดข้องที่กระบวนการทั้งหมดมีไว้เพื่อระบุอ่อยลง
มีรายการที่ห้า ซึ่งเพิ่มได้ง่ายแต่มักถูกข้าม การกระทบยอดเป็นระยะระหว่างเคสที่เปิดกับสินค้าที่ได้รับ กองเคสที่เปิดค้างอยู่โดยไม่มีสินค้ามารับ มักหมายถึงลูกค้าที่ได้รับอนุญาตให้คืนสินค้าแล้ว แต่ไม่ได้จัดส่งสินค้ากลับ และหยุดตอบกลับไป กองเคสดังกล่าวมองไม่เห็นในระบบส่วนใหญ่ และทำให้ตัวเลขทุกรายการที่ผู้ซื้อรายงานเพี้ยนเฉิน รวมถึงอัตราการคืนสินค้าที่ใช้ในการทบทวนช่องทาง
รายการที่หกคือกฎสำหรับกรณีตรงกันข้าม นั่นคือ สินค้าที่ได้รับแต่ไม่มีใครเปิดเคส ได้แก่ พัสดุที่มาถึงพร้อมหมายเลขที่ไม่มีระบบใดรู้จัก ในกระบวนการที่ไม่มีขั้นตอนกระทบยอด พัสดุเหล่านี้จะสะสมจนกลายเป็นสินค้าคงคลังที่ระบุไม่ได้ ซึ่งเป็นทั้งปัญหาบัญชี ปัญหาความเป็นส่วนตัว และการสูญเสียหลักฐานที่จะทำให้ดำเนินการกับเคสได้ การตรวจสอบหนึ่งครั้งต่อเดือนสามารถจับการไม่สอดคล้องทั้งหมดนี้ได้

เกณฑ์สำหรับการประเมินกระบวนการ RMA ก่อนตัดสินใจ
มีห้าเกณฑ์ ซึ่งทั้งหมดนำไปใช้กับคำตอบของซัพพลายเออร์ ไม่ใช่เอกสารนโยบายของพวกเขา
หมายเลขอนุญาตการคืนสินค้าล่วงหน้าหรือไม่ และจะเกิดอะไรขึ้นหากไม่มีหมายเลข? หากคำตอบไม่ครอบคลุมทั้งสองส่วน ค่าขนส่งจะถูกปฏิเสธ ณ จุดใดจุดหนึ่ง
เกณฑ์การมีสิทธิ์คืนสินค้าเป็นกฎจริงหรือไม่? ระบุเพียงครั้งเดียว ใช้อย่างสม่ำเสมอ และไม่ปล่อยให้ใช้ดุลยพินิจเป็นรายเคส
การจัดการสินค้าคืนระบุทางเลือกและระยะเวลาหรือไม่? “ตามความเหมาะสม” ไม่ถือเป็นการจัดการสินค้าคืน
ขั้นตอนล้างข้อมูลมีชื่อ ผู้รับผิดชอบ และบันทึกชัดเจนหรือไม่? ในหมวดนี้ถือเป็นช่องว่างด้านการปฏิบัติตามข้อกำหนด ไม่ใช่เพียงความต้องการด้านการบริการ
กระบวนการให้ผลเป็นสาเหตุหรือเพียงผลลัพธ์? กระบวนการที่ให้ผลได้เพียงเครดิตคืนสินค้า เป็นเพียงจุดรับคืนสินค้า
ธงแดงสองข้อที่ควรเอ่ยถึงเกี่ยวข้องกับระยะเวลามากกว่าเนื้อหา กระบวนการที่เริ่มมีข้อผูกพันเมื่อสินค้ามาถึงถือว่ายอมรับค่าขนส่งแล้ว ซึ่งมักเป็นค่าใช้จ่ายรายการเดียวที่ใหญ่ที่สุดในการคืนสินค้า ส่วนกระบวนการที่ไม่ระบุระยะเวลาสำหรับการเก็บรักษาสินค้าไว้ เท่ากับยอมตกลงอย่างมีผลให้เก็บหลักฐานไว้ไม่จำกัด ซึ่งเป็นปัญหาด้านการจัดเก็บและความเป็นส่วนตัวที่ไม่มีใครคำนวณต้นทุนไว้
ธงแดงข้อที่สามละเอียดกว่า นั่นคือเกณฑ์การมีสิทธิ์ที่เขียนด้วยถ้อยคำซึ่งผู้จัดหาไม่สามารถตรวจสอบได้ “หน่วยสินค้าในสภาพที่ดี” ไม่ใช่เกณฑ์จนกว่าจะมีการนิยามสภาพให้ชัดเจน เพราะทั้งสองฝ่ายจะเกิดข้อโต้แย้งกันในกรณีสินค้าที่มีขาแว่นเป็นรอยขีดข่วนแต่แบตเตอรี่ยังใช้งานได้ เกณฑ์ที่เขียนในรูปแบบตรวจสอบได้ เช่น ระยะเวลาที่ระบุนับจากวันส่งมอบ ชุดอุปกรณ์เสริมที่ต้องมีตามการระบุ และการไม่มีความเสียหายทางกายภาพ พบได้น้อย ประหยัดในการใช้งาน และขจัดข้อโต้แย้งได้ทั้งหมด
แนวทางที่เราเผยแพร่และสิ่งที่เราจะเขียนสำหรับโครงการ
วิธีนำเสนออย่างสุจริตคือแยกสิ่งที่เราสามารถวัดได้ออกจากสิ่งที่ยังไม่เคยมีการกำหนดไว้
ไม่มีการเผยแพร่ที่อยู่สำหรับการคืนสินค้า ไม่มีการเผยแพร่นโยบายค่าขนส่งสำหรับการคืนสินค้า ไม่มีการเผยแพร่ระยะเวลารับประกัน ไม่มีการเผยแพร่อัตราการเปลี่ยนสินค้า และไม่มีการเผยแพร่กระบวนการออก RMA ไม่มีข้อใดเป็นแนวทางที่เราได้ยืนยัน แต่ละข้อเป็นเพียงช่องว่างในสิ่งที่เรามีอยู่ และกระบวนการ RMA ที่พิมพ์ไว้บนเว็บไซต์คือคำมั่นที่ลูกค้าสามารถเรียกร้องให้มีการปฏิบัติได้
ช่องว่างด้านข้อกำหนดอยู่ในกระบวนการเดียวกัน มีข้อมูลน้ำหนักที่เผยแพร่แล้วเพียงรุ่นเดียว ได้แก่ MT6 ที่ 158 g ส่วนน้ำหนักของทุกรุ่นอื่นไม่ได้เผยแพร่ ไม่มีการเผยแพร่รุ่นของเซ็นเซอร์ มุมมองภาพ ข้อกำหนดวิดีโอ หรือข้อกำหนดไมโครโฟน ไม่มีการเผยแพร่หมายเลขรายงานการทดสอบการป้องกันน้ำและฝุ่นสำหรับชุดผลิตภัณฑ์นี้ ในด้านใบรับรอง แคตตาล็อกไม่มีข้อความเกี่ยวกับ CE, FCC หรือ RoHS และไม่มีแถวใบรับรองแยกสำหรับแต่ละรุ่น เอกสารของทุกรุ่นจึงต้องรอคำขอเป็นลายลักษณ์อักษร และรุ่นสำหรับเด็กไม่มีข้อกำหนดด้านกฎเกณฑ์ในสิ่งที่เราเผยแพร่ การกำหนดชื่อในแคตตาล็อกยังไม่สมบูรณ์ รายการหนึ่งใช้ชื่อ “L2 Utral” โดยมีหมายเหตุว่าเป็นการพิมพ์ “Ultra” ผิด อีกรายการหนึ่งใช้ชื่อ “Utral Pro Max” ซึ่งยังไม่มีการเผยแพร่ความหมาย ส่วนรายการที่เกี่ยวกับการตอบสนองแสงและการส่งเสียงผ่านกระดูกไม่ได้ระบุชื่อไว้เลย การสนับสนุนซอฟต์แวร์แยกตามรุ่นและสถานที่จัดเก็บข้อมูลไม่ได้เผยแพร่ สำหรับ RMA ประเด็นนี้เป็นคำถามโดยตรง ไม่ใช่ข้อมูลรอง เพราะเป็นตัวกำหนดว่าสินค้าที่คืนกลับมาต้องผ่านการตรวจสอบอะไรบ้างก่อนนำกลับเข้าคลัง
สำหรับโครงการและการตั้งค่าที่ระบุชื่อ เราจะเขียนการตัดสินใจทั้งเจ็ดข้อไว้ในข้อตกลง ได้แก่ สิทธิ์การคืนสินค้า หลักฐาน หมายเลข RMA และผลของหมายเลขดังกล่าว ทิศทางการขนส่ง การจัดการสินค้าพร้อมระยะเวลา ขั้นตอนการล้างข้อมูล และบันทึกการปิดเรื่อง เราจะระบุด้วยว่าการตัดสินใจใดบ้างที่สามารถดำเนินการได้ในวันนี้สำหรับการตั้งค่านั้น และข้อใดต้องสร้างขึ้นก่อน โดยจะแจ้งให้ทราบ ณ จุดดังกล่าว ไม่ใช่หลังจากนั้น
ส่งช่องทาง ตลาดเป้าหมาย ปริมาณที่คาดหวัง และตลาดที่คุณจำหน่ายสินค้าเข้าไปถึงมายังเรา แล้วเราจะจัดทำข้อเสนอเป็นลายลักษณ์อักษร โดยปรับให้เข้ากับกระบวนการคืนสินค้าของคุณ แทนการจัดทำเอกสารทั่วไป
สิ่งหนึ่งที่เราจะไม่ทำคือเสนอกระบวนการนี้เป็นเทมเพลตที่นำไปใช้ระหว่างผู้จัดหาได้ ข้อตกลง RMA ผูกพันสองคู่ที่ต่างก็ต้องดำเนินการตามข้อตกลง และรุ่นที่ใช้ได้กับโรงงานที่รับสินค้าสัปดาห์ละสองครั้งจะไม่ใช่รุ่นที่ใช้ได้กับโรงงานที่รับสินค้าปีละสองครั้ง สิ่งที่นำไปใช้ได้คือโครงสร้าง ได้แก่ สิทธิ์การคืนสินค้า หลักฐาน การอนุมัติ ค่าขนส่ง การจัดการสินค้า การล้างข้อมูล และการปิดเรื่อง ไม่ใช่ตัวเลข
การอ่านที่เกี่ยวข้อง
- หลักฐานที่กระบวนการต้องใช้ — การเรียกร้องคุณภาพ
- บรรจุภัณฑ์ที่ใช้สำหรับการคืนสินค้า — บรรจุภัณฑ์สำหรับการคืนสินค้า
- เกณฑ์เวลาที่กระบวนการใช้ — ระยะเวลาการตอบกลับ
ส่งช่องทาง ตลาดเป้าหมาย และปริมาณที่คาดหวังมาให้เรา แล้วเราจะเขียนการตัดสินใจทั้งเจ็ดข้อให้สอดคล้องกับกระบวนการคืนสินค้าของคุณ



