การทบทวนกรณีพัฒนา ODM คือการทบทวนโครงการที่ดำเนินการไปแล้ว และคุณค่าของการทบทวนขึ้นอยู่กับว่าข้อค้นพบจะถูกนำไปใช้กับโครงการถัดไปหรือไม่ การทบทวนที่บันทึกสิ่งที่เกิดขึ้นโดยไม่เปลี่ยนแปลงสิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อไปนั้นเป็นเพียงเอกสารบันทึก ไม่ใช่การทบทวน
ความยุ่งยากในหมวดนี้คือผลลัพธ์ของโครงการระบุสาเหตุได้ยาก เพราะข้อมูลจำนวนมากที่เผยแพร่มีรายละเอียดน้อย และการตัดสินใจที่สำคัญจำนวนมากก็ไม่ได้ถูกบันทึกไว้ สิ่งที่เราเผยแพร่เกี่ยวกับโครงการทั้งหมดคือฐานข้อมูลที่การทบทวนใช้อ้างอิง ได้แก่ พื้นที่การกำหนดค่า ตัวเลือกสีที่เผยแพร่ของสองรุ่น เครื่องหมาย IP54 บน V06 และ S7 ที่ไม่มีหมายเลขรายงาน การรับรองที่อ้างอิงไว้ซึ่งยังรอการยืนยันหมายเลขใบรับรอง และรายการที่มีสถานะ Not published ทุกแห่ง
ดังนั้น การทบทวนกรณีพัฒนา ODM ควรเข้าใจว่าเป็นโครงสร้างการทบทวนที่ออกแบบมาเพื่อปรับปรุงโครงการถัดไป ไม่ใช่เพื่อให้คะแนนโครงการก่อนหน้า — และความแตกต่างนี้ไม่ใช่เพียงเรื่องถ้อยคำ โครงสร้างที่ให้คะแนนจะสร้างตัวเลขขึ้นมา และตัวเลขนั้นจะถูกนำมาเปรียบเทียบระหว่างโครงการที่ไม่สามารถเปรียบเทียบกันได้ ส่วนโครงสร้างที่ปรับปรุงจะสร้างการดำเนินการ และการดำเนินการแต่ละรายการมีผู้รับผิดชอบ
การกำหนดเวลามีความสำคัญไม่น้อยไปกว่าโครงสร้าง การทบทวนที่ดำเนินการขณะที่ผู้มีส่วนรับผิดชอบในการตัดสินใจยังอยู่ สามารถกู้เหตุผลเบื้องหลังการตัดสินใจเหล่านั้นได้ แต่การทบทวนเดียวกันหากดำเนินการหนึ่งปีให้หลัง จะกู้ได้เพียงตัวการตัดสินใจเท่านั้น ทั้งที่เหตุผลเบื้องหลังคือสิ่งที่การทบทวนมุ่งหวังจะได้รับจริง ๆ
ข้อถอดปฏิบัติที่ตามมาจากเรื่องนี้ควรนำไปวางแผนไว้ ผู้ที่รู้ว่าเหตุใดจึงตัดสินใจในเรื่องหนึ่ง เป็นชุดเดียวกับผู้ที่กำลังจะย้ายไปดูแลโครงการถัดไป และกำหนดการทบทวนเกือบทุกครั้งจะไปชนกับช่วงเวลาส่งมอบงานของพวกเขา การทบทวนที่กำหนดไว้สองสัปดาห์ก่อนที่บุคคลหนึ่งจะจากไป จะให้ผลเป็นข้อเท็จจริง ส่วนการทบทวนที่กำหนดไว้สองเดือนหลังจากที่เขาจากไปแล้ว จะให้ผลเป็นการคาดเดาที่นำเสนอด้วยความมั่นใจเท่ากัน หากเหตุผลมีความสำคัญ — ซึ่งในหมวดนี้มักเป็นเช่นนั้น — การทบทวนจะต้องดำเนินการในขณะที่ผู้ร่วมทบทวนยังอยู่ครบชุด
ข้อจำกัดนี้ยังกำหนดว่าใครควรเข้าร่วมการทบทวนด้วย การทบทวนที่มีเพียงผู้สนับสนุนโครงการเข้าร่วม จะให้ผลเป็นบทสรุป การทบทวนที่มีผู้ปฏิบัติงานเข้าร่วม พร้อมกับผู้สนับสนุนโครงการที่อยู่เพื่อรับผิดชอบการดำเนินการ จะให้ผลเป็นข้อค้นพบ บทบาทของผู้สนับสนุนโครงการมิใช่การมีส่วนร่วมในเนื้อหา แต่คือการจัดสรรทรัพยากรเพื่อดำเนินการตามข้อค้นพบ นี่คือเหตุผลที่การทบทวนกลายเป็นเพียงเอกสารเมื่อผู้สนับสนุนโครงการไม่เข้าร่วม
การพัฒนา ODM: จุดประสงค์แท้จริงของการทบทวนกรณี
การทบทวนกรณีมีวัตถุประสงค์ที่เป็นไปได้สามประการ และการปนเป้าประสงค์เหล่านี้เข้าด้วยกันเป็นสาเหตุที่พบบ่อยที่สุดว่าทำไมการทบทวนจึงไม่เป็นประโยชน์
การปิดโครงการ นี่คือวัตถุประสงค์ด้านบริหารจัดการ ได้แก่ การยืนยันสิ่งที่ส่งมอบแล้ว การสรุปประเด็นที่ยังค้างอยู่ และการปล่อยผู้ที่เกี่ยวข้องออกจากงาน เป็นวัตถุประสงค์ที่ชอบด้วยกฎหมาย แต่ไม่ใช่สิ่งที่สร้างคุณค่าให้กับโครงการถัดไป
การตอบคำถามเฉพาะเรื่อง มีผู้ที่จำเป็นต้องทราบว่าการตัดสินใจเรื่องใดเป็นคำตอบที่ถูกต้องหรือไม่ หรือความล้มเหลวสามารถหลีกเลี่ยงได้หรือไม่ การทบทวนลักษณะนี้ให้ผลลัพธ์ที่แคบแต่เกิดขึ้นจริง ตราบใดที่คำถามถูกเขียนไว้ตั้งแต่ต้นแทนที่จะเกิดขึ้นจากการพูดคุย
การปรับปรุงโครงการถัดไป นี่คือวัตถุประสงค์ที่ทำให้ความพยายามที่ลงทุนไว้คุ้มค่า และจำเป็นต้องระบุชื่อโครงการถัดไปตั้งแต่ต้น การทบทวนที่ข้อค้นพบไม่มีที่ไหนจะนำไปใช้ จะกลายเป็นเพียงเอกสาร เพราะเอกสารคือสิ่งที่การทบทวนจะผลิตออกมาเมื่อไม่มีใครรับผิดชอบที่จะดำเนินการตามข้อค้นพบ
ในสามข้อนี้ ข้อที่สามเป็นข้อเดียวที่เปลี่ยนแปลงสิ่งต่าง ๆ และเป็นข้อที่มักถูกปล่อยให้เป็นนัยมากที่สุด การตัดสินใจระบุชื่อโครงการถัดไปตั้งแต่ต้น เป็นองค์ประกอบเชิงโครงสร้างเพียงองค์เดียวที่แยกการทบทวนออกจากการสรุปย้อนหลัง และไม่ต้องเพิ่มต้นทุนใด ๆ ในการเพิ่มเข้ามา
ควรพิจารณาในเชิงรูปธรรมว่าการระบุชื่อโครงการถัดไปเปลี่ยนแปลงอะไรในทางปฏิบัติ หากไม่ระบุ ข้อค้นพบจะกลายเป็นเพียงบันทึกย่อในเอกสาร แต่เมื่อระบุแล้ว ข้อค้นพบจะกลายเป็นรายการในข้อกำหนดของบุคคลใดบุคคลหนึ่ง ซึ่งจะถูกตรวจสอบเมื่อถึงกำหนดการตรึงการออกแบบครั้งถัดไป กลไกนี้ไม่น่าตื่นเต้น แต่เป็นกลไกที่เชื่อถือได้เพียงรายการเดียว ข้อค้นพบจะถูกบันทึกลงในรายการข้อกำหนดของโครงการที่มีกำหนดการอยู่แล้ว และข้อกำหนดใดที่ไม่ถูกบันทึกก็ถือว่ายังไม่มีผู้ใดรับผิดชอบ
นี่คือเหตุผลอีกข้อที่การทบทวนควรให้ผลเป็นการดำเนินการที่มีผู้รับผิดชอบ แทนที่จะเป็นรายการข้อเสนอแนะ ข้อเสนอแนะไม่ได้ระบุผู้รับผิดชอบและหมดอายุลงเมื่อการประชุมสิ้นสุด แต่การดำเนินการมีชื่อกำกับและกำหนดวันที่ต้องดำเนินการให้เสร็จหรือปฏิเสธอย่างชัดเจน ซึ่งถือเป็นความรับผิดชอบที่ต่างกันอย่างมากสำหรับงานเพิ่มเพียงเล็กน้อย
มีวัตถุประสงค์ที่สี่ซึ่งพบเฉพาะบางองค์กร และควรเรียกออกมาเพราะมันให้ผลลัพธ์ที่ดีที่สุด นั่นคือการระบุว่าข้อกำหนดใดควรกลายเป็นมาตรฐาน แทนที่จะเป็นข้อกำหนดเฉพาะเคส หากการทบทวนพบว่าโครงการติดต่อกันสองโครงการได้ระบุเกณฑ์การยอมรับชุดเดียวกันแยกกัน การทบทวนนั้นก็ได้พบสิ่งที่มีคุณค่ามากกว่าคำอธิบายกำหนดเวลา เพราะเกณฑ์ดังกล่าวได้กลายเป็นตัวแทนสำหรับแคตตาล็อก ไม่ใช่สิ่งที่ต้องเจรจาในครั้งถัดไป

ห้าส่วนที่การทบทวนต้องมี
1. ชุดข้อกำหนดตามที่มีการเข้าใจจริง ไม่ใช่ข้อกำหนดที่ลงนามแล้ว แต่เป็นรายการข้อกำหนดในสภาพที่มีอยู่เมื่อโครงการเริ่มต้น รวมถึงรายการที่ไม่มีใครจดไว้ ช่องว่างระหว่างสองสิ่งนี้คือขอบเขตที่แท้จริงของโครงการ และเป็นสิ่งที่การทบทวนกำหนดได้อย่างมีประโยชน์ที่สุด
2. การตัดสินใจตามลำดับ พร้อมเหตุผลของการตัดสินใจแต่ละครั้ง โครงการคือลำดับของการตัดสินใจ และการตัดสินใจที่สุดท้ายมีผลสำคัญมักไม่ใช่สิ่งที่ดูสำคัญในขณะนั้น หากบันทึกย้อนหลังได้ ก็เป็นไปได้เมื่อทำการทบทวนขณะที่ผู้เกี่ยวข้องยังอยู่
3. สิ่งที่ล่าช้า และข้อจำกัดที่เป็นสาเหตุ ในหมวดนี้ ข้อจำกัดที่พบบ่อยมักเป็นคิวของห้องปฏิบัติการ ระยะเวลาผลิตแม่พิมพ์ รอบการอนุมัติงานภาพ และการเปลี่ยนชิ้นส่วน การทบทวนที่ระบุข้อจำกัดของความล่าช้าแต่ละรายการมีคุณค่ามากกว่าการทบทวนที่เพียงระบุรายการความล่าช้า เพราะข้อจำกัดคือส่วนที่นำไปใช้ทั่วไปได้ ส่วนความล่าช้านั้นไม่ได้
4. ข้อค้นพบที่ควรเปลี่ยนแปลงโครงการครั้งถัดไป การเปลี่ยนแปลงการออกแบบ แถวข้อกำหนดที่ควรกำหนดไว้ และเกณฑ์การยอมรับที่ควรมีอยู่ นี่คือส่วนที่ทำให้การทบทวนเป็นการทบทวนจริง
5. สิ่งที่เราจะทำแตกต่างออกไป และผู้รับผิดชอบแต่ละการดำเนินการ หากมีการดำเนินการพร้อมผู้รับผิดชอบและกำหนดวันที่ มิฉะนั้นการทบทวนจะผลิตเอกสาร ไม่ใช่ผลลัพธ์
ลำดับของแต่ละส่วนนี้จงใจกำหนดไว้ และไม่ได้เรียงตามลำดับเวลา ส่วนที่หนึ่งและสอง reconstruct สิ่งที่โครงการเป็น ส่วนที่สามอธิบายว่าอะไรเกิดขึ้น ส่วนที่สี่เปลี่ยนคำอธิบายนั้นให้เป็นข้อกำหนด ส่วนที่ห้าเปลี่ยนข้อกำหนดให้เป็นงาน การทบทวนที่ดำเนินการตามลำดับโครงการจะจบด้วยคำบรรยายสิ่งที่เกิดขึ้น ซึ่งเป็นผลลัพธ์ที่โครงสร้างทั้งหมดมีไว้เพื่อหลีกเลี่ยง
ส่วนที่สามเป็นส่วนที่ต้องใช้วินัยมากที่สุด เพราะการระบุข้อจำกัดจำเป็นต้องยอมรับว่ากำหนดเวลาของใครบางคนผิดพลาด วิธีที่ได้ผลคือการถามว่าทีมเชื่ออะไรในเวลานั้น แล้วบันทึกความเชื่อนั้นไว้ควบคู่กับข้อเท็จจริง ทีมที่เชื่อว่ากำหนดเวลานั้นแน่นอนแต่กลับผิดพลาด มีข้อค้นพบด้านการสื่อสาร ส่วนทีมที่รู้ว่ากำหนดเวลานั้นยืดหยุ่นแต่ไม่ได้พูดอะไร มีข้อค้นพบต่างออกไป ทั้งสองแบบดำเนินการได้ และไม่มีข้อใดดำเนินการได้หากไม่แยกแยะความแตกต่างนี้
มีรูปแบบของส่วนที่สามที่มีประโยชน์ยิ่งกว่า และจัดทำได้ยากกว่ามาก นั่นคือข้อจำกัดที่ไม่เคยมองเห็นมาก่อนเลย การทบทวนส่วนใหญ่บันทึกข้อจำกัดที่ทีมรู้อยู่แล้ว เช่น คิวของห้องปฏิบัติการที่ติดตามอยู่ หรือระยะเวลาผลิตแม่พิมพ์ที่ได้รับใบเสนอราคาไว้แล้ว ข้อค้นพบที่มีคุณค่ามากกว่าคือการพึ่งพาที่ไม่มีใครระบุจนกว่าจะกลายเป็นข้อจำกัด และการระบุสิ่งนี้มักต้องมีใครบางคนบอกสิ่งที่ตนคาดหวัง แทนที่จะบอกสิ่งที่ตนรู้
นี่คือเหตุผลที่การทบทวนควรถามคำถามก่อนการประชุม ไม่ใช่ระหว่างการประชุม โดยส่งรายการความล่าช้าให้ผู้เข้าร่วมล่วงหน้า และขอให้แต่ละคนระบุข้อจำกัดที่ตนเชื่อว่าเป็นสาเหตุในเวลานั้น ความแตกต่างระหว่างคำตอบเหล่านั้นกับความทรงจำร่วมกันของทีม มักเป็นเนื้อหาที่มีคุณค่ามากที่สุดของการทบทวนทั้งหมด และได้รับได้ง่ายกว่ามากในรูปแบบลายลักษณ์อักษรก่อนที่ทุกคนจะเห็นพ้องต้องกันเกี่ยวกับคำบรรยายเดียวกัน
ส่วนที่สี่เป็นส่วนที่การทบทวนจะสร้างคุณค่าให้คุ้มกับต้นทุนหรือไม่ และหลักทดสอบนั้นง่ายมาก ทุกข้อค้นพบควรสามารถแปลงเป็นบรรทัดในข้อกำหนดหรือรายการตรวจสอบได้ ข้อค้นพบที่ไม่สามารถแปลงได้ มักเป็นข้อสังเกตที่ถูกต้องแต่ไม่มีที่ทางจัดเก็บ จึงควรบันทึกแยกจากข้อค้นพบอื่น ๆ แทนที่จะฝืนยัดเข้าไปในข้อกำหนดที่ไม่เหมาะสม
สิ่งที่ควรนำมา และสิ่งที่แต่ละรายการพิสูจน์
1. รายการข้อกำหนดในสภาพเดิม และสภาพที่กลายเป็นในภายหลัง ความแตกต่างคือขอบเขตที่แท้จริงของโครงการ เมื่อมีเอกสารทั้งสองฉบับอยู่ ความแตกต่างจะมองเห็นได้ง่าย แต่เมื่อไม่เคยเขียนรายการข้อกำหนดไว้ การไม่มีเอกสารนั้นเองคือข้อค้นพบ และควรบันทึกเป็นข้อค้นพบ แทนที่จะย้อนสร้างขึ้นภายหลังจากความทรงจำ
2. แผนตรวจสอบชิ้นแรก และผลการตรวจสอบจริง ช่องว่างระหว่างเกณฑ์กับผลลัพธ์คือจุดที่เกณฑ์การยอมรับหลวมเกินไป คู่เอกสารนี้เป็นเอกสารที่มีประโยชน์ที่สุดในการทบทวน เพราะเปลี่ยนข้อกว้าง ๆ เกี่ยวกับคุณภาพให้เป็นข้อระบุเฉพาะเจาะจงว่าเกณฑ์ใดไม่สามารถทำหน้าที่ได้
3. บันทึกการเปลี่ยนแปลง ทุกการเปลี่ยนแปลงและสาเหตุที่ก่อให้เกิดขึ้น เพราะการเปลี่ยนแปลงที่ไม่มีสาเหตุคือการเปลี่ยนแปลงที่จะเกิดขึ้นซ้ำอีก บันทึกการเปลี่ยนแปลงที่ไม่มีสาเหตุแท้จะเป็นเพียงรายการวันที่ และไม่สามารถสนับสนุนข้อสรุปใด ๆ เกี่ยวกับประสิทธิภาพของการควบคุมการเปลี่ยนแปลงได้
4. ข้อความที่ใช้ในรายการสินค้าในช่วงที่โครงการยังดำเนินอยู่ และเอกสารประกอบหลังฐานของแต่ละข้อความ นี่คือส่วนที่มีเนื้อหาอึดอัดที่สุดและมีคุณค่ามากที่สุด รายการสินค้ามักมีอายุยาวกว่าผู้ที่อนุมัติ เพราะไข้ความที่ประกาศไว้ในเดือนที่สี่อาจยังถูกใช้อยู่นานหลังจากที่โครงการปิดตัวลงและหลักฐานที่รองรับข้อความนั้นหมดอายุไปแล้ว
5. ข้อมูลการคืนสินค้าและข้อมูลจากการใช้งานจริง โดยจัดโครงสร้างข้อมูลแทนการเล่าเป็นรายกรณี นี่เป็นแหล่งข้อมูลเดียวเกี่ยวกับประสิทธิภาพในโลกความจริง เพราะแถวข้อมูลที่เผยแพร่ในชุดนี้มีจำนวนน้อย และการใช้งานในสนามคือแหล่งที่ความจริงปรากฏ
เอกสารชุดที่หกจะทำให้ชุดเอกสารนี้ครบถ้วน และมักถูกละเลย ได้แก่ ใบเสนอราคาและใบสั่งซื้อในสภาพที่เป็นจริง การเปรียบเทียบการจัดกำหนดค่าตามใบเสนอราคากับสิ่งที่ส่งมอบจริง เป็นวิธีที่เร็วที่สุดในการค้นหาข้อกำหนดที่เปลี่ยนไปโดยไม่เป็นทางการ และไม่ต้องขอให้ใครจำรายละเอียด
การเปรียบเทียบดังกล่าวควรทำอย่างละเอียด ไม่ใช่มองผ่าน ๆ เพียงครั้งเดียว เพราะการเปลี่ยนแปลงที่ไม่เป็นทางการคือส่วนที่น่าสนใจที่สุด ไม่ว่าจะเป็นการเปลี่ยนการจัดกำหนดค่าของเซลล์ การเปลี่ยนความจุของเคส หรือการส่งมอบเฟิ์มแวร์ที่มากกว่าเวอร์ชันที่ระบุไว้ แต่ละกรณีเป็นความคลาดเคลื่อนเล็ก ๆ ที่ไม่ปรากฏในบันทึกการเปลี่ยนแปลงที่ใด และโครงการในอนาคตจะสมมติว่าไม่เคยเกิดขึ้น ใบเสนอราคาและใบสั่งซื้อเป็นเอกสารสองฉบับที่ถูกจัดทำขึ้น ณ เวลาเฉพาะ จึงเป็นหลักฐานเจตนาที่น่าเชื่อถืออย่างผิดปกติ
รายการที่เจ็ดควรเพิ่มเข้าไปในกรณีที่มีข้อมูลจากการใช้งานจริง ได้แก่ ตัวอย่างตั๋วฝ่ายสนับสนุนหรือรายการคืนสินค้าที่ถูกปิดโดยไม่มีการบันทึกสาเหตุ เหตุการณ์เหล่านี้คือความล้มเหลวที่ไม่เคยได้เข้าสู่กระบวนการทบทวนตั้งแต่ต้น และมักมีจำนวนมากกว่าที่เข้าสู่การทบทวน คุณค่าของข้อมูลเหล่านี้ไม่ได้อยู่ที่ตั๋วแต่ละใบ แต่อยู่ที่รูปแบบ เช่น กลุ่มของความล้มเหลวที่ไม่ได้รายงานในการจัดกำหนดค่าหนึ่ง ๆ บอกข้อมูลได้มากกว่าบันทึกการวิเคราะห์หลังเหตุการณ์หน้าหนึ่งหน้า

สิ่งที่การทบทวนไม่ควรทำ
1. ให้คะแนนโครงการ คะแนนชวนให้เปรียบเทียบระหว่างโครงการที่ไม่สามารถเปรียบเทียบกันได้ และซ่อนข้อค้นพบไว้
2. กล่าวโทษผู้ผลิตหรือผู้ซื้อ ข้อค้นพบมักเกี่ยวข้องกับข้อกำหนดที่ไม่เคยถูกระบุไว้ และการทบทวนที่พยายามหาบุคคลมากล่าวโทษจะหยุดถามว่าอะไรเป็นสาเหตุที่แท้จริง
3. ยอมรับเอกสารระดับตระกูลสินค้าเป็นขอบเขตของการครอบคลุม แคตตาล็อกของเราเองมีรายการหนึ่งระบุว่า "L2 Utral" พร้อมหมายเหตุเกี่ยวกับการสะกด รวมถึงชื่อกำหนด "Utral Pro Max" อีกชื่อหนึ่งซึ่งไม่ได้เผยแพร่ความหมาย ส่วนรายการที่มีการตอบสนองต่อแสงและการส่งผ่านกระดูกไม่มีชื่อกำหนดเลย ความกำกวมของชื่อในการทบทวนถือเป็นข้อค้นพบ
4. ถือว่าเครื่องหมายในแคตตาล็อกเป็นรายงานผลการทดสอบ เครื่องหมาย IP54 ของรุ่นกีฬาไม่มีหมายเลขรายงานผลการทดสอบเผยแพร่ไว้ การเรียกสิ่งนั้นว่าเป็นรายงานจะทำให้ข้อความที่เป็นเท็จเข้าไปอยู่ในแฟ้มของโครงการถัดไป
5. ปิดการทบทวนด้วยบทสรุป การทบทวนที่ไม่มีข้อปฏิบัติการเป็นเพียงคำบรรยายสิ่งที่เกิดขึ้น
ข้อห้ามข้อที่หกอาจไม่ชัดเจนนัก แต่อาจเป็นข้อห้ามที่เป็นอันตรายที่สุด ได้แก่ อย่าปล่อยให้การทบทวนจัดทำเอกสารที่จะถูกนำไปใช้เป็นหลักฐานในภายหลัง การทบทวนมักมีคำยอมรับ เช่น ตัวเลขบางตัวถูกตั้งสมมติฐาน เครื่องหมายบางรายการยังไม่ได้รับการยืนยัน หรือมีการอ้างอิงข้อความโดยไม่มีเอกสาร ซึ่งเป็นสิ่งที่เหมาะสมอย่างยิ่งในการทบทวน แต่ไม่เหมาะสมอย่างยิ่งในแฟ้มที่ใครบางคนจะนำไปใช้อ้างอิงในภายหลัง การทบทวนเป็นเอกสารภายใน การปฏิบัติต่อการทบทวนเหมือนเป็นบันทึกจะเปลี่ยนวิธีที่ผู้คนยอมรับที่จะพูด ซึ่งจะทำให้คุณภาพของการทบทวนแย่ลง เพราะความตรงไปตรงมาที่ทำให้การทบทวนมีประโยชน์ถูกตัดออกไป

การตั้งคำถามที่ถูกต้อง 5 ข้อตั้งแต่เริ่มต้น
- วัตถุประสงค์ของการทบทวนนี้คืออะไร? เพื่อปิดโครงการ เพื่อปรับปรุงโครงการถัดไป หรือเพื่อตอบคำถามเฉพาะเรื่อง ทุกอย่างอื่นขึ้นอยู่กับคำตอบ และเหตุผลที่พบบ่อยที่สุดที่การทบทววนไม่ให้ผลลัพธ์คือไม่มีใครเห็นพ้องต้องกันเกี่ยวกับวัตถุประสงค์
- ใครอยู่ในห้องประชุม และมีผู้ที่ตัดสินใจร่วมอยู่ด้วยหรือไม่ การทบทวนที่ไม่มีผู้ตัดสินใจเข้าร่วมสามารถย้อนสร้างเหตุการณ์ได้ แต่ไม่สามารถอธิบายเหตุผลในการตัดสินใจได้
- มีข้อมูลอะไรบ้างที่ใช้ได้ — รายการข้อกำหนด บันทึกชิ้นแรก บันทึกการเปลี่ยนแปลง การคืนสินค้า และใบเสนอราคา การตอบคำถามนี้อย่างตรงไปตรงมาบางครั้งจะเผยให้เห็นว่าการทบทวนไม่สามารถดำเนินการอย่างเป็นประโยชน์ได้ ซึ่งเป็นผลลัพธ์ที่ดีกว่าการดำเนินการต่ออยู่ดี ๆ
- โครงการถัดไปคือโครงการใด และข้อค้นพบเหล่านี้จะไปถึงโครงการนั้นหรือไม่ การระบุชื่อโครงการคือสิ่งที่เปลี่ยนข้อค้นพบให้กลายเป็นข้อกำหนด
- การทบทวนจะจัดทำผลงานอะไรขึ้นมาที่มีผู้นำไปดำเนินการ? เอกสารที่มีผู้รับผิดชอบและกำหนดวันที่ระบุไว้ หรือไม่มีผลงานที่เป็นประโยชน์
คำถามที่ห้าเป็นคำถามที่จะเผยให้เห็นว่าการทบทวนคุ้มค่ากับเวลาที่ใช้หรือไม่ หากคำตอบคือรายงาน การทบทวนนั้นเป็นเพียงพิธีกรรมเอกสาร จึงควรจัดสรรเวลาเป็นเช่นนั้น หากคำตอบคือข้อกำหนดที่ต้องแก้ไข การทบทวนนั้นก็คุ้มค่าที่จะทำอย่างถูกต้อง
มีคำถามที่หกซึ่งมีประโยชน์เมื่อโครงการดำเนินไปได้ไม่ดี: ถามว่าทีมงานจะทำอะไรต่างออกไปหากพวกเขาเริ่มต้นใหม่โดยมีข้อมูลชุดเดียวกัน เป็นคำถามที่เป็นประโยชน์เพราะตัดการกล่าวโทษออกไป — ทีมงานมีข้อมูลชุดเดียวกัน — ขณะยังคงได้ข้อสรุปเฉพาะเจาะจงซึ่งเป็นสิ่งที่การทบทวนมีไว้เพื่อสร้างขึ้น
คำถามที่เจ็ดเป็นตัวกำหนดว่าการทบทวนจะถูกบันทึกไว้อย่างไร และควรถามก่อนการประชุม ไม่ใช่ระหว่างการประชุม: ใครมีสิทธิ์อ่านผลลัพธ์ และหลังจากนั้นผลลัพธ์จะถูกส่งไปที่ใด การทบทวนมีข้อยอมรับบางอย่างที่เหมาะสมสำหรับการใช้งานภายใน แต่ไม่เหมาะสมสำหรับเอกสารทางเทคนิค ดังที่กล่าวไว้ข้างต้น และคำตอบจะกำหนดว่าผู้คนจะกล้าพูดตรงไปตามตรงหรือไม่ การบันทึกว่าผลลัพธ์เป็นเอกสารทำงานภายใน พร้อมระบุชื่อผู้รับ เป็นขั้นตอนเพียงสองนาทีที่เปลี่ยนคุณภาพของสิ่งที่ถูกพูดอย่างมีนัยสำคัญ
ยังมีคำถามเรื่องความถี่ที่องค์กรส่วนใหญ่ปล่อยให้เป็นค่าเริ่มต้นมากกว่าการตัดสินใจ การทบทวนหลังจบทุกโครงการจะสร้างเอกสารจำนวนมากและผลตอบแทนที่ลดลง เพราะโครงการในหมวดเดียวกันมักทบทวนบทเรียนเดิมซ้ำ ๆ การทบทวนหลังจบทุกสามโครงการจะสร้างเอกสารน้อยลงและเป็นการสรุปกว้าง ๆ มากขึ้น คำตอบที่เหมาะสมขึ้นอยู่กับความคล้ายคลึงของโครงการถัดไปกับโครงการก่อนหน้า และคำถามที่ควรถามคือ ผลการทบทวนจะเปลี่ยนแปลงสิ่งใดหรือไม่ หากส่งถึงมาช้ากว่าไปสองโครงการ
การเปิดเผยอย่างตรงไปตรงมาเกี่ยวกับช่องว่างที่เราเผยแพร่ ในฐานะข้อมูลสำหรับการทบทวน
เราจะพูดตรง ๆ ว่าการทบทวนกรณีควรสร้างรายการการดำเนินการพร้อมผู้รับผิดชอบ มิใช่คะแนน และจุดเริ่มต้นอย่างซื่อสัตย์ในหมวดนี้คือช่องว่างที่เราเผยแพร่ — น้ำหนักของเฟรม ยกเว้นรุ่นหนึ่งที่ 158 g, เซ็นเซอร์, มุมมอง, ข้อกำหนดวิดีโอ, ตัวเลขไมโครโฟน, ประสิทธิภาพเลนส์, วัสดุปิดผนึก, หมายเลขรายงานการทดสอบ และหมายเลขใบรับรอง
เราจะไม่เติมช่องว่างเหล่านั้นด้วยค่าทั่วไป และจะไม่นำเสนอข้อมูลในแคตตาล็อกเป็นรายงานการทดสอบ ในบริบทของการทบทวน สิ่งนี้มีผลตามมาเฉพาะเจาะจง: ข้อค้นพบที่ตั้งอยู่บนตัวเลขที่สมมติขึ้นมาไม่สามารถแก้ไขได้ด้วยการขอตัวเลจจากเรา จึงต้องแก้ไขโดยการเขียนเกณฑ์และดำเนินการวัด งานนี้ใช้เวลามากกว่าการโทรศัพท์ และเป็นเวอร์ชันเดียวของคำตอบที่ยังคงเป็นความจริงในเอกสารทางเทคนิคในปีหน้า
กฎเดียวกันนี้ใช้กับการตัดสินใจในอดีตของเราเอง ไม่เพียงแต่แคตตาล็อกปัจจุบัน หากโครงการที่เราจัดหาไว้อาศัยตัวเลขที่เราไม่มีในเวลานั้นและยังไม่เคยเผยแพร่มาจนถึงปัจจุบัน นั่นถือเป็นข้อค้นพบของการทบทวนเกี่ยวกับทั้งสองฝ่าย และการดำเนินการที่เป็นประโยชน์ก็เหมือนกันในทั้งสองกรณี: เขียนเกณฑ์ นิยามวิธีการ และวัดตามตัวอย่างที่กำหนดไว้ การทบทวนจะสร้างการดำเนินการดังกล่าวได้ดียิ่งขึ้นเมื่อได้รับอนุญาตให้บันทึกว่าตัวเลขนั้นเป็นค่าสมมติ ไม่ใช่ค่าที่ตกลงไว้
หากคุณบอกเราว่าการทบทวนมีไว้เพื่ออะไร และมีโครงการใดตามมา เราจะบอกคุณว่าต้องเก็บข้อมูลอะไรบ้างจึงจะทำให้การทบทวนมีความคุ้มค่า — และส่วนใดของข้อมูลนั้นจำเป็นต้องได้มาจากหน้างาน ไม่ใช่จากเรา
โครงสร้างขั้นตอนที่การทบทวนพิจารณาอยู่ใน การพัฒนา ODM เอกสารที่การทบทวนควรสามารถอ่านได้อยู่ใน เอกสารกระบวนการพัฒนา และขั้นตอนการผลิตที่การทบทวนส่วนใหญ่พยายามอธิบายอยู่ใน กระบวนการพัฒนา การผลิตมวลชาต
ปิดท้ายด้วยข้อสังเกตเกี่ยวกับการทบทวนที่ไม่สร้างผลลัพธ์ ความล้มเหลวไม่ได้เกิดจากการทบทวนที่ดำเนินไปอย่างแย่ แต่เกิดจากการทบทวนที่ไม่มีโครงการรุ่นถัดไป ไม่มีผู้รับผิดชอบการดำเนินการ หรือไม่มีอนุญาตให้พูดอย่างตรงไปตรงมา การขาดแต่เพียงข้อใดข้อหนึ่งในสามข้อนี้ก็เพียงพอแล้ว และทั้งสามข้อสามารถมองเห็นได้ในขณะที่จัดเวลาการทบทวน ไม่ใช่ในขณะที่ปิดการทบทวน การจัดเวลาการทบทวนโดยระบุโครงการรุ่นถัดไปและตกลงเรื่องความตรงไปตรงมาล่วงหน้า ถือเป็นงานส่วนใหญ่ของการเตรียมการทบทวน
ยังมีคำถามอีกข้อหนึ่งที่แยกการทบทวนที่ได้ผลออกจากการทบทวนที่ไม่ได้ผล และคำถามนี้ถามในตอนจบ ไม่ใช่ตอนต้น: ในโครงการถัดไป เราจะทำอะไรต่างออกไป คนละหนึ่งประโยค? การขอคำตอบหนึ่งประโยคทำให้ต้องกำหนดลำดับความสำคัญ การทบทวนที่จบด้วยข้อค้นพบห้าข้อที่มีความสำคัญเท่ากันได้สร้างเพียงรายการ ส่วนการทบทวนที่จบด้วยคำตอบหนึ่งประโยคจากผู้เข้าร่วมแต่ละคนได้สร้างการตัดสินใจ และการตัดสินใจนั้นคือสิ่งที่โครงการถัดไปต้องการ
บทความที่เกี่ยวข้อง
บอกเราได้ไหมว่าบทความนี้เกี่ยวข้องกับอะไร และโปรแกรมใดต่อยอดจากบทความนี้



