Η πνευματική ιδιοκτησία σε ένα πρόγραμμα ODM αφορά το ποιος κατέχει κάθε παραδοτέο και ο λόγος που συγχέεται είναι ότι «ο σχεδιασμός» θεωρείται ένα πράγμα, ενώ είναι τουλάχιστον τέσσερα, το καθένα με διαφορετικό κάτοχο και διαφορετική πρακτική σημασία. Μια ρήτρη που ορίζει ότι ο αγοραστής κατέχει τον σχεδιασμό δεν προστατεύει τίποτα συγκεκριμένο, επειδή δεν προσδιορίζει ποιο από τα τέσσερα, σε ποια έκδοση, σε ποια μορφή ή σε ποιον χώρο.
Η πιο ουσιαστική διάκριση σε αυτή την κατηγορία είναι αυτή μεταξύ της μορφής του προϊόντος και του λογισμικού που περιέχεται σε αυτό. Μια μάρκα που κατέχει τον βιομηχανικό σχεδιασμό αλλά όχι το υλικολογισμικό κατέχει το μέρος του προϊόντος που είναι ορατό σε ένα ράφι και όχι το μέρος που καθορίζει τι συμβαίνει όταν ο πελάτης το χρησιμοποιεί — δηλαδή το μέρος που καθορίζει εάν η εμπειρία του πελάτη θα εξακολουθεί να υπάρχει σε τρία χρόνια, αν τελειώσει η συνεργασία.
Η δημοσιευμένη θέση μας δείχνει τι διακυβεύεται. Η δημοσιευμένη καταγραφή προσαρμογών δεν αποτελεί μια ενιαία λίστα για όλο το γκάμε μας — η βαθμίδα κάμερας περιλαμβάνει επτά καταχωρισμένα στοιχεία, η βαθμίδα ήχου πέντε, η αθλητική βαθμίδα πέντε και η παιδική βαθμίδα δύο, καθένα από τα οποία διαφέρει από τα υπόλοιπα — οπότε το εμπορικά ευαίσθητο υλικό είναι ο σχεδιασμός και το λογισμικό. Ο αγοραστής θα πρέπει να ρωτήσει ποιες από αυτές τις καταχωρισμένες εγγραφές δημιουργούν ένα περιουσιακό στοιχείο που θα ανήκει αποκλειστικά σε αυτόν και ποιες δημιουργούν ένα περιουσιακό στοιχείο που θα αποτελεί απλώς αντικατάσταση άδειας χρήσης. Οι διαθέσιμες επιλογές χρώματος για το V03 Pro δημοσιεύονται σε τρεις και για το V06 σε τέσσερις, κάτι που σημαίνει ότι αυτές οι χρωματικές παραλλαγές μας ανήκουν και τεκμηριώνονται· οτιδήποτε άλλο σχετικά με το χρώμα αποτελεί εξατομικευμένη ανάπτυξη. Η εμπιστευτικότητα προστατεύει το υλικό· η κυριότητα καθορίζει αν μπορείτε να κάνετε κάτι με αυτό. Η συμφωνία μη αποκάλυψης αποτελεί τον μηχανισμό για το πρώτο και δεν συμβάλλει καθόλου στο δεύτερο.
Άρα, η κυριότητα πνευματικής ιδιοκτησίας στην ανάπτυξη ODM είναι μια ερώτηση για το ποιο από τα τέσσερα παραδοτέα καταλήγει να έχει ο αγοραστής, σε μορφή που μπορεί πραγματικά να χρησιμοποιήσει.
Κυριότητα πνευματικής ιδιοκτησίας στην ανάπτυξη ODM: τα τέσσερα παραδοτέα και οι κάτοχοί τους
1. Ο βιομηχανικός σχεδιασμός. Η γεωμετρία του πλαισίου, το προφίλ των βραχιών, τα φινιρίσματα επιφάνειας. Αυτό είναι το παραδοτέο που μια μάρκα έχει τις περισσότερες πιθανότητες να θέλει να κατέχει αποκλειστικά, αλλά είναι και αυτό που είναι πιο δύσκολο να προστατευτεί χωρίς καταχωρισμένο σχεδιασμό — επειδή ένας καταχωρισμένος σχεδιασμός προστατεύει την εμφάνιση και όχι την κατασκευή, κάτι που σημαίνει ότι ένας ανταγωνιστής μπορεί να κατασκευάσει κάτι που φαίνεται διαφορετικό αλλά λειτουργεί με τον ίδιο τρόπο, ή φαίνεται ίδιο αλλά δεν παραβιάζει κανένα δικαίωμα. Τα καταχωρισμένα δικαιώματα έχουν γεωγραφική εφαρμογή και αποτελούν θέμα νομικής λειτουργίας, όχι συμβατικής διάταξης.
2. Τα αρχεία σχεδιασμού και τα εργαλεία. Τα αρχεία CAD, τα σχέδια των εργαλείων, οι φόρμες. Τα πρακτικά ερωτήματα είναι τέσσερα και είναι όλα ξεχωριστά: ποιος κατέχει τα αρχεία, σε ποια μορφή τηρούνται, ποιος κατέχει το εργαλείο και πού βρίσκεται φυσικά το εργαλείο. Ένα εργαλείο που βρίσκεται σε έναν προμηθευτή χωρίς καταγραφή κυριότητας αποτελεί περιουσιακό στοιχείο που δεν ελέγχει κανένας από τους δύο, και η απουσία καταγραφής είναι το διαπιστωμένο ζήτημα — όχι η τοποθεσία.
3. Το υλικολογισμικό και η εφαρμογή. Ο πηγαίος κώδικας, το σύστημα build, η διαδικασία εκδόσεων και ο οδικός χάρτης ανάπτυξης. Το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι ποιος το έγραψε, αλλά ποιος μπορεί να το τροποποιήσει και ποιος το συντηρεί. Μια εφαρμογή με επωνυμία μιας μάρκας αποτελεί μόνιμη υποχρέωση και όχι παραδοτέο, και η δημοσιευμένη θέση μας είναι ότι οι λεπτομέρειες των λειτουργιών — ποια μοντέλα υποστηρίζονται, πού εκτελείται η επεξεργασία, αν ισχύει συνδρομή και πού τηρούνται τα δεδομένα — δεν δημοσιεύονται, κάτι που αποτελεί ακριβώς το υλικό που μια μάρκα δεν θα ήθελε να βρίσκεται στα χέρια ενός ανταγωνιστή και δεν μπορεί εύκολα να αντικαταστήσει.
4. Τα δεδομένα του προϊόντος. Οι δηλώσεις, οι εικόνες, οι καταχωρίσεις, τα δεδομένα πεδίου και οι πληροφορίες πελατών. Αυτό είναι το παραδοτέο που συχνά θεωρείται ότι ανήκει στη μάρκα επειδή πλήρωσε για την εργασία και σπάνια καταγράφεται οπουδενπού. Είναι επίσης αυτό που έχει τη μεγαλύτερη σημασία αν ένα πρόγραμμα καταλήξει άσχημα, επειδή η σχέση με τον πελάτη δεν μεταβιβάζεται μαζί με το προϊόν.
Καθένα από τα τέσσερα έχει διαφορετικό τρόπο αποτυχίας, και η σύγχυσή τους είναι αυτή που καθιστά ασαφείς τις ρήτρες κυριότητας. Ο βιομηχανικός σχεδιασμός αποτυγχάνει επειδή προστατεύεται σε αρχετικό επίπεδο αλλά δεν μπορεί να επιβληθεί στην πράξη, επειδή κανείς δεν καταχώρησε τίποτα σε καμία δικαιοδοσία και κανείς δεν εξέτασε ποιες δικαιοδοσίες έχουν σημασία για τις αγορές του αγοραστή. Τα αρχεία σχεδιασμού και τα εργαλεία αποτυγχάνουν επειδή παραδίδονται σε μορφή από την οποία δεν είναι δυνατή η κατασκευή ή επειδή βρίσκονται σε έναν προμηθευτή χωρίς καθόλου καταγραφή κυριότητας. Το υλικολογισμικό και η εφαρμογή αποτυγχάνουν επειδή ανατείθενται σε αρχετικό επίπεδο αλλά ελέγχονται στην πράξη από όποιον διατηρεί το αποθετήριο. Τα δεδομένα του προϊόντος αποτυγχάνουν επειδή δεν αναφέρονται ποτέ.
Η σειρά δυσκολίας αξίζει να λαμβάνεται υπόψη, επειδή καθορίζει πού πρέπει να κατευθύνει ο αγοραστής τις διαπραγματεύσεις. Ο σωστός χειρισμός του βιομηχανικού σχεδιασμού είναι ο ευκολότερος από τους τέσσερις και έχει τη μεγαλύτερη ορατότητα, γεγονός που τον κάνει τον τομέα στον οποίο οι αγοραστές αφιερώνουν τον περισσότερο χρόνο. Ο σωστός χειρισμός της κατάστασης των εργαλείων είναι πιο δύσκολος και έχει μεγαλύτερη σημασία, επειδή το εργαλείο είναι το μοναδικό από τα τέσσερα που υπάρχει φυσικά και, συνεπώς, το μοναδικό που μπορεί να μετακινηθεί, να υποστεί βλάβη ή να χαθεί. Ο σωστός χειρισμός της κατάστασης του υλικολογισμού είναι ο πιο δύσκολος και συνήθως αναβάλλεται σε αίτημα αλλαγής που κανείς δεν διαβάζει. Η κατάσταση των δεδομένων του προϊόντος είναι η πιο εύκολη να συμφωνηθεί και αυτή που πιο συχνά παραλείπεται εντελώς.
Υπάρχει ένα πέμπτο ερώτημα που ανήκει στην ίδια ομάδα, μολονότι δεν αφορά καθόλου τεχνητό προϊόν: τι συμβαίνει στην κατάσταση ιδιοκτησίας εάν αλλάξει η ίδια η ιδιοκτησία του προμηθευτή. Η εταιρική ιδιοκτησία μπορεί να μεταβιβαστεί, να ενεχυριαστεί σε χρηματοδότη ή να ανήκει σε μια οντότητα ομίλου που δεν υπέγραψε τη σύμβαση. Ο αγοραστής που έχει αναλάβει δικαιώματα από τη λάθος οντότητα το ανακαλύπτει στη χειρότερη δυνατή στιγμή, ενώ η απάντηση είναι να γίνεται ρητή αναφορά στην οντότητα που κατέχει το τεχνητό προϊόν και όχι στην εταιρεία που τυχαίνει να το πουλά.
Υπάρχουν δύο ακόμη τεχνητά προϊόντα εκτός από αυτά τα τέσσερα, τα οποία αξίζει να ονομαστούν, επειδή και τα δύο συχνά θεωρούνται αυτόματα μέρος των δύο πρώτων. Τα αρχεία του λογότυπου και τα αρχεία της συσκευασίας είναι αρχεία σχεδίασης με ιδιοκτησία, έκδοση και διαδικασία εκτύπωσης, και παραδίδονται πιο συχνά ως συμπιεσμένα αρχεία έτοιμα για την εκτύπωση παρά ως επεξεργάσιμα αρχεία προέλευσης. Ο κατάλογος υλικών και τα αρχεία δοκιμών δεν είναι ούτε σχεδίαση ούτε λογισμικός κώδικας, αλλά διαθέτουν τη μεγαλύτερη λειτουργική αξία από όλα τα στοιχεία του προγράμματος και συνήθως παραμένουν στον προμηθευτή, χωρίς να έχει διατυπωθεί καμία θέση ιδιοκτησίας.

Τι να ρωτήσετε όταν η απάντηση είναι ότι πρόκειται για την πλατφόρμα
Η φράση «Πρόκειται για την πλατφόρμα» αποτελεί εύλογη απάντηση σε ερώτημα ιδιοκτησίας, αλλά ασθενές σημείο για να τερματίσει η συζήτηση, επειδή σημαίνει ότι το τεχνητό προϊόν προηγείται του προγράμματος και δημιουργήθηκε για κάποιον άλλον. Δεν έχει σημασία αν αυτό είναι αληθές, αλλά τι αποτέλεσμα έχει. Οι ερωτήσεις παρακολούθησης είναι πάντα οι ίδιες τέσσερις.
Πόσο καιρό υπάρχει και αν έχει χρησιμοποιηθεί σε άλλα προϊόντα. Εάν η απάντηση είναι ότι ο βιομηχανικός σχεδιασμός είχε χρησιμοποιηθεί σε προηγούμενο πρόγραμμα για άλλη μάρκα, η θέση του αγοραστή είναι πολύ ασθενέστερη από ό,τι προσδοκά, και το να το γνωρίζει ο αγοραστής την πρώτη εβδομάδα αξίζει πολύ.
Τι άλλαξε ειδικά για το παρόν πρόγραμμα και σε ποιον ανήκει αυτή η αλλαγή. Η προσαρμογή για συγκεκριμένο αγοραστή συνιστά πολύ ισχυρότερη θέση από την υποκείμενη πλατφόρμα, και η διαφορά συνήθως τεκμηριώνεται σε κάποιο σημείο, ακόμη κι αν κανείς δεν έχει ψάξει.
Εάν υπάρχει δυνατότητα αποκλειστικής ρύθμισης και τι θα αποκλείει. Σε αυτήν την κατηγορία, η αποκλειστικότητα είναι συχνά διαθέσιμη και σπάνια αξίζει όσο ελπίζουν οι αγοραστές, επειδή συνήθως αποκλείει τον προμηθευτή από την παροχή υπηρεσιών στον συγκεκριμένο ανταγωνιστή, αντί να εμποδίζει τον ανταγωνιστή να κατασκευάσει κάτι παρόμοιο σε διαφορετική πλατφόρμα.
Πόσο θα κόστιζε η μεταβίβαση, εάν καθόλου είναι δυνατή. Ορισμένο υλικό πλατφόρμας δεν μπορεί να μεταβιβαστεί, επειδή ενσωματώνει τεχνολογία τρίτων με δικούς της όρους — ένα chipset με άδεια χρήσης, μια στοίβα λογισμικού με άδεια χρήσης ή ένα στοιχείο σχεδίασης με άδεια χρήσης — και η ειλικρινής απάντηση σε αυτές τις περιπτώσεις είναι άδεια χρήσης με περιορισμούς και όχι μεταβίβαση. Πρόκειται για απολύτως λειτουργικό αποτέλεσμα, εφόσον ο αγοραστής το γνωρίζει πριν από την υπογραφή και όχι κατά τη διάρκεια μιας διαφοράς.
Το επόμενο ερώτημα, αφού λάβετε αυτήν την απάντηση, είναι αυτό που ξεχωρίζει μια χρήσιμη από μια άχρηστη ρύθμιση: τι θα έπρεπε να κάνει διαφορετικά η μάρκα, εάν ήθελε να κατασκευάσει αυτό το προϊόν με κάποιον άλλον. Η απάντηση αποτελεί το πραγματικό κόστος της ρύθμισης ιδιοκτησίας, εκφρασμένο σε εργασία και όχι σε χρήμα, και συνήθως αποτελεί πολύ καλύτερη βάση για διαπραγμάτευση από οποιοδήποτε ποσοστό του κόστους των εργαλείων.
Ο τρόπος αξιολόγησης της ίδιας της απάντησης, πριν αναλάβετε δέσμευση, είναι απλός. Ένας προμηθευτής που εξηγεί τι αποτελεί πλατφόρμα, τι είναι προσαρμοσμένο, τι υπόκειται σε άδεια χρήσης και τι δεν μπορεί να μετακινηθεί σας παρέχει μια χρήσιμη θέση. Ένας προμηθευτής που λέει ότι όλα μπορούν να μεταβιβαστούν χωρίς επιφυλάξεις είτε δεν έχει σκεφτεί το ζήτημα είτε δεν προτίθεται να ευθυνοδοτηθεί για αυτό, και σε αμφότερες τις περιπτώσεις ο αγοραστής θα το ανακαλύψει αργότερα.
Τα πέντε ερωτήματα που πρέπει να κάνετε πριν υπογράψετε οτιδήποτε
- Ποιος κατέχει τα αρχεία σχεδιασμού και σε ποια μορφή αποθηκεύονται; Μια μορφή την οποία ο αγοραστής δεν μπορεί να ανοίξει δεν αποτελεί ιδιοκτησία. Ζητήστε να λάβετε ένα αρχείο πριν από την υπογραφή και όχι αφού η σχέση έχει γίνει δύσκολη, επειδή ένας προμηθευτής που αρνείται να επιδείξει τη μορφή σας σας δίνει μια ένδειξη.
- Ποιος κατέχει το εργαλείο, πού φυλάσσεται φυσικά και ποια είναι η κατάσταση συντήρησής του; Ένα εργαλείο με καταγεγραμμένο αριθμό κύκλων παραγωγής και τεκμηριωμένη κατάσταση αποτελεί περιουσιακό στοιχείο. Ένα εργαλείο χωρίς αυτά αποτελεί μόνο ελπίδα. Η κατάσταση συντήρησης έχει μεγαλύτερη σημασία από την κατάσταση ιδιοκτησίας, επειδή ένα εργαλείο που δεν έχει συντηρηθεί θα χρειαστεί εργασίες πριν μπορέσει να παράγει ξανά ένα αποδεκτό εξάρτημα.
- Ποιος κατέχει τον πηγαίο κώδικα υλικολογισμικού και την εφαρμογή και ποιος τους συντηρεί; Στη συνέχεια, ρωτήστε το δεύτερο μέρος της ερώτησης, που είναι το ουσιαστικό: τι συμβαίνει με την εμπειρία του πελάτη εάν λήξει η συμφωνία. Μια συμφωνία στην οποία κανείς δεν συντηρεί την εφαρμογή αφήνει τους πελάτες του αγοραστή με μια εφαρμογή που σταματά να ενημερώνεται, και ο αγοραστής ανακαλύπτει αυτό τη χειρότερη δυνατή στιγμή.
- Ποια καταχωρισμένα δικαιώματα υπάρχουν, εάν υπάρχουν, και σε ποιες δικαιοδοσίες; Συμπεριλαμβανομένων του αν έχει καταχωριστεί σχέδιο, αν έχει υποβληθεί αίτημα σήμα και αν κάποιο από τα δύο εκκρεμεί. Η απάντηση δεν αλλάζει τίποτα εμπορικά την πρώτη ημέρα και αλλάζει τα πάντα σε περίπτωση διαφοράς.
- Ποια είναι η κατάσταση σχετικά με τα δεδομένα του προϊόντος, τις δηλώσεις και τις πληροφορίες πελατών; Ειδικότερα: ποιος κατέχει το περιεχόμενο της σελίδας του προϊόντος, ποιος κατέχει τη λίστα πελατών, τι συμβαίνει με τα δύο κατά τη λήξη της συμφωνίας και εάν ο προμηθευτής έχει οποιοδήποτε δικαίωμα χρήσης των δεδομένων του προϊόντος του αγοραστή για οποιονδήποτε λόγο.

Το τρίτο έτος: μπορεί η μάρκα να συνεχίσει το προϊόν;
Αυτή είναι η ερώτηση που καθορίζει αν μια συμφωνία είναι λειτουργική και τίθεται με αυτή τη μορφή επειδή είναι η μόνη εκδοχή που δίνει χρήσιμη απάντηση. Οι περισσότερες συζητήσεις ιδιοκτησίας πραγματοποιούνται κατά την υπογραφή, όταν και τα δύο μέρη είναι αισιόδοξα και κανένας δεν διαθέτει πληροφορίες. Το τρίτο έτος μετατρέπει μια αφηρημένη ερώτηση σε τέσσερις συγκεκριμένες.
Μπορεί η μάρκα να λάβει τα αρχεία σχεδιασμού; Σε μορφή που θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει διαφορετικός κατασκευαστής. Όχι μια επίπεδη εξαγωγή, όχι ένα αντίγραφο σε χαρτί και όχι μια υπόσχεση ότι θα παρασχεθούν αργότερα.
Μπορεί η μάρκα να τα χρησιμοποιήσει για την κατασκευή; Κάτι που προϋποθέτει ότι τα αρχεία περιγράφουν το τρέχον προϊόν και όχι το προϊόν όπως σχεδιάστηκε αρχικά. Τα αρχεία σχεδιασμού αποκλίνουν από το πραγματικό προϊόν, και η παράδοση των αρχικών αρχείων αντί των τρεχουσών οδηγεί σε ένα προϊόν διαφορετικό από αυτό που είχε εγκριθεί.
Μπορεί η μάρκα να τα τροποποιήσει; Και αυτή είναι μια διαφορετική ερώτηση, την οποία μπορεί να περιορίζει ένα καταχωρισμένο σχέδιο ή μια άδεια πλατφόρμας, ακόμη και όταν η ιδιοκτησία δεν περιορίζεται.
Μπορεί η μάρκα να συνεχίσει χωρίς τον προμηθευτή; Κάτι που απαιτεί όλα τα παραπάνω, συν το εργαλείο, συν την τεκμηρίωση και συν — το πιο δύσκολο — τον κλάδο του υλικολογισμικού και την εφαρμογή.
Δύο ακόμη ερωτήσεις ανήκουν στην ίδια σειρά και τίθενται ακόμη λιγότερο συχνά. Χρειάζεται η μάρκα αποκλειστικότητα και, αν ναι, από ποιον — επειδή μια αποκλειστική συμφωνία σε μια κατηγορία όπου ένας ανταγωνιστής θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει την ίδια πλατφόρμα και να την εμπορευτεί με διαφορετική μάρκα αξίζει ελάχιστα, ενώ στερεί από τον προμηθευτή τη δυνατότητα να εξυπηρετεί άλλους. Και τι συμβαίνει με μια αλλαγή σχεδιασμού που η μάρκα δεν θέλει: εάν ο κατασκευαστής κατέχει τον βιομηχανικό σχεδιασμό, η ικανότητα της μάρκας να προστατεύσει την ταυτότητά της περιορίζεται στα εξαρτήματα που κατέχει και η ικανότητά της να εμποδίσει μια αλλαγή είναι σχεδόν μηδενική.
Η αντιλλαγία μεταξύ εύρους και ασφάλειας είναι αυτή που οι αγοραστές συχνότερα επιλύουν από αδιανοούμενα. Μια ευρύτατη μεταβίβαση — όλα τα αντικείμενα, όλες οι εκδόσεις, όλες οι εδάφη — φαίνεται ισχυρή και μπορεί να είναι πιο ασθενικής στην πράξη από μια περιορισμένη μεταβίβαση με δικαίωμα ελέγχου, επειδή μια ευρύτατη ρήτρα προκαλεί την αντίσταση του προμηθευτή στις διαπραγματεύσεις, και μια ρήτρα που αντιστέκεται κατά την υπογραφή είναι μια ρήτρα που θα ερμηνεύεται περιοριστικά σε περίπτωση διαφοράς. Μια περιορισμένη και συγκεκριμένη μεταβίβαση, με καθορισμένη μορφή, καθορισμένη θέση και ρητό δικαίωμα επιθεώρησης, συνήθως είναι ευκολότερο να εξασφαλιστεί και ευκολότερο να επιβληθεί. Πρόκειται για μια αντιλλαγία την οποία αξίζει να γνωρίζετε πριν αναλώσετε διαπραγματευτικό κεφάλαιο στη λανθισμένη ρήτρα.
Υπάρχει επίσης ένα ζήτημα σειράς. Η ιδιοκτησία και η εμπιστευτικότητα είναι διαφορετικοί μηχανισμοί που επιτελούν διαφορετικό έργο, και η συζήτηση για την εμπιστευτικότητα παρουσιάζει τις τέσσερις κατηγορίες ευαίσθητου υλικού. Μια συμφωνία μπορεί να προστατεύει τέλεια ένα αρχείο σχεδιασμού που δεν ανήκει στη μάρκα, και μια μάρκα μπορεί να κατέχει τέλεια ένα αρχείο σχεδιασμού για το οποίο κανείς άλλος δεν υποχρεούται να τηρήσει εμπιστευτικότητα. Οι αγοραστές συχνά συγχέουν τα δύο επειδή σε αμφότερα τα έγγραφα εμφανίζονται τα ίδια ουσιαστικά ονόματα, με συνέπεια ότι ένα εμπιστευτικό αρχείο σχεδιασμού εξακολουθεί να μην σας ανήκει.

Πέντε λάθη που μοιάζουν με ιδιοκτησία, αλλά δεν είναι
1. Υποθέτοντας ότι ο σχεδιασμός ανήκει στην εταιρεία επειδή η εταιρεία τον πλήρωσε. Η πληρωμή δεν συνιστά κτήση και σε ένα ODM ο σχεδιασμός συχνά είναι η πλατφόρμα του κατασκευαστή, τροποποιημένη για τον αγοραστή. Το ειλικρινές ερώτημα δεν είναι αν πληρώσατε, αλλά αν αυτό που πληρώσατε δημιουργήθηκε για εσάς ή προσαρμόστηκε από κάτι που υπήρχε ήδη.
2. Αποδεχόμενοι την παράδοση αρχείου σχεδιασμού που είναι επίπεδη έκδοση, το οποίο δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την κατασκευή οποιουδήποτε προϊόντος και δεν μπορεί να προστατεύσει τίποτα. Ένα επίπεδο αρχείο είναι μια εικόνα ενός σχεδιασμού, όχι ο ίδιος ο σχεδιασμός, και η παραλαβή του με την πεποίθηση ότι αποτελεί το δεύτερο είναι ένα συχνό και δαπανηρό λάθος.
3. Αφήνοντας την εφαρμογή σε μια γκρίζα ζώνη. Εάν η εφαρμογή ανήκει στον κατασκευαστή και φέρει το όνομα της εταιρείας, τότε οι πελάτες της εταιρείας έχουν σχέση με τον κατασκευαστή και η υποχρέωση συντήρησης υφίσταται, είτε έχει γραφτεί είτε όχι. Οι γκρίζες ζώνες σε αυτήν την κατηγορία επιλύονται μονόμπλευρα και υπέρ εκείνου που κατέχει τον πηγαίο κώδικα.
4. Μη καταγράφοντας την κατάσταση του εργαλείου κατά την παράδοση, η οποία είναι ακριβώς η χρονική στιγμή κατά την οποία ο αριθμός βολών και το ιστορικό συντήρησης παύουν να είναι γνωστά. Όποια κατάσταση καταγραφεί, αυτή θα αποτελεί το αντικείμενο αμφισβήτησης.
5. Θεωρώντας ότι η συμφωνία αποκρίκειας εκτελεί τη δουλειά της κτήσης. Δεν την εκτελεί. Μια συμφωνία μπορεί να είναι υποδειγματική και επιβαλλόμενη, αλλά μπορεί να αφήσει την εταιρεία χωρίς κτήση επί χρήσιμου υλικού.
Ένα έκτο λάθος αξίζει να αναφερθεί, επειδή είναι το πιο συχνό από όλα και το λιγότερο ορατό: την υπόθεση ότι η κτήση μεταβιβάζεται από το πρόγραμμα στην οικογένεια προϊόντων. Το πρώτο πρόγραμμα έχει σύμβαση, ορισμένη επαφή και προσοχή. Το πέμπτο μοντέλο της οικογένειας δεν έχει, και τότε το άτομο που γνώριζε τη θέση κτήσης έχει αποχωρήσει. Το ερώτημα για το δεύτερο έτος είναι ένα μόνο: ποιο στοιχείο αναθέσαμε, ποιο αδειοδοτήσαμε και πού βρίσκεται το αντίστοιχο αρχείο για καθένα. Αν κανείς δεν μπορεί να απαντήσει μέσα σε ένα λεπτό, η θέση κτήσης δεν γράφτηκε ποτέ.
Τι μπορούμε να αναθέσουμε, τι αδειοδοτούμε και τι δεν μπορούμε να μεταβιβάσουμε
Θα καταγράψουμε γραπτώς τη θέση κτήσης για καθένα από τα τέσσερα στοιχεία, ξεχωριστά από τους όρους αποκρίκειας, και θα σας πούμε με σαφήνεια ποια μπορούμε να αναθέσουμε, ποια ανήκουν στην πλατφόρμα και πού η πρακτική λύση είναι άδεια χρήσης αντί για ανάθεση.
Θα είμαστε επίσης ευθείς: ο δημοσιευμένος κατάλογός μας — οι διαμορφώσεις, οι ηλεκτρικές σειρές, οι επιλογές χρώματος και οι γενικές περιγραφές τεχνολογίας — είναι δημοσιευμένος και δεν μπορεί να γίνει αποκρυφός ούτε να μεταβιβαστεί δύο φορές. Το αποκρυφό υλικό είναι το μη δημοσιευμένο μέρος: τα αρχεία σχεδιασμού, το υλικολογισμικό, η εφαρμογή, οι εμπορικοί όροι και η θέση πιστοποίησης.
Τρεις διακρίσεις αναλαμβάνουν το μεγαλύτερο μέρος της πρακτικής δουλειάς και αξίζει να ρωτήσετε για καθεμία από αυτές. Ανάθεση έναντι άδειας χρήσης: η άδεια χρήσης είναι μια άδεια που μπορεί να περιοριστεί ως προς το πεδίο εφαρμογής, την εδαφική έκταση και τη διάρκεια και λήγει σε ορισμένη ημερομηνία, ενώ η ανάθεση αποτελεί αλλαγή κατόχου χωρίς τέτοιους περιορισμούς. Πλατφόρμα έναντι προσαρμογής: μια τροποποίηση που έγινε ειδικά για έναν αγοραστή συνιστά πολύ ισχυρότερη θέση κτήσης από μια προσαρμογή κάτι που υπήρχε ήδη, και η διαφορά πρέπει να τιμολογείται, όχι να θεωρείται δεδομένη. Στοιχείο έναντι διαδικασίας: η κτήση ενός κλάδου υλικολογισμικού διαφέρει από την κτήση της διαδικασίας έκδοσης, και η δεύτερη καθορίζει αν η πρώτη είναι χρήσιμη.
Ο πρακτικός τρόπος χρήσης αυτών των τριών διακρίσεων είναι να ζητήσετε έναν πίνακα αντί για μια ρήτρη. Τέσσερις γραμμές, μία για κάθε στοιχείο, τρεις στήλες — τι κατέχουμε, τι αδειοδοτούμε και τι κατέχουμε ως πλατφόρμα — με μια γραμμή κάτω από κάθε κελί που περιγράφει το όριο. Η συμπλήρωσή του απαιτεί μία ώρα, είναι το μόνο στοιχείο που οι περισσότεροι αγοραστές θα εξακολουθούν να βρίσκουν στο τρίτο έτος και καθιστά τη διαπραγμάτευση συγκεκριμένη αντί για αφηρημένη.
Υπάρχει ένα πράγμα που δεν θα κάνουμε και αξίζει να το αναφέρουμε, επειδή ζητείται. Δεν θα αναθέσουμε κτήση υλικού που δεν δημιουργήθηκε για τον αγοραστή και επί του οποίου τρίτος μέρος ενδέχεται να έχει δικαιώματα, επειδή η μεταβίβασή του θα αποτελούσε δήλωση την οποία δεν θα μπορούσαμε να υποστηρίξουμε. Σε αυτήν την περίπτωση, μπορούμε να προσφέρουμε άδεια χρήσης με συγκεκριμένο πεδίο εφαρμογής, συγκεκριμένη διάρκεια και συγκεκριμένο δικαίωμα πρόσβασης σε νέο προμηθευτή για τη συνέχεια, και θα σας δηλώσουμε με σαφήνεια τους ορισμένους όρους από αυτούς τους τρεις που μπορούμε και δεν μπορούμε να καλύψουμε για ένα δεδομένο πρόγραμμα.
Αυτή η απάντηση είναι πιο χρήσιμη από ένα απλό «ναι» και αξίζει να εξηγηθεί ο λόγος σε έναν αγοραστή που περίμενε κάτι τέτοιο. Ένας προμηθευτής που αναθέτει τα πάντα είτε έχει δημιουργήσει περισσότερα από όσα πλήρωσε ο αγοραστής είτε αναλαμβάνει μια υποχρέωση που δεν μπορεί να εκπληρώσει, και σε αυτή την κατηγορία συνήθως συμβαίνει το δεύτερο. Οι αγοραστές που κατανοούν ότι η ειλικρινής απάντηση είναι μια δομημένη άδεια χρήσης θα διαπραγματεύονται τους όρους της άδειας — εύρος, διάρκεια, συνέχεια — αντί να ξοδεύουν μήνες ανακαλύπτοντας ότι η ρήτρη μεταβίβασης είναι πιο περιοριστική από τις προσδοκίες που στηρίζονται.
Αυτό που θα ζητούσαμε από έναν αγοραστή, ως αντάλλαγμα, είναι εξίσου απλό: να μας πει ποια τεχνουργά προϊόντα χρειάζεται πραγματικά η επιχείρηση να αποκτά στην κτήση της, αντί για ποια θα προτιμούσε να αποκτά. Αυτή η διάκριση αποτελεί ολόκληρη τη διαπραγμάτευση. Μια επιχείρηση που χρειάζεται να αποκτήσει στην κτήση της τα εργαλεία έχει ένα σαφές και εφικτό αίτημα. Μια επιχείρηση που θέλει να αποκτήσει στην κτήση της τα πάντα έχει ένα αίτημα στο οποίο θα αντισταθεί η άρνηση για λόγους που αφορούν την πλατφόρμα και όχι τον αγοραστή, και η άρνηση κοστίζει περισσότερο τη σχέση τους από όσο θα κόστιζε η παραχώρηση.
Εάν μας πείτε ποια τεχνουργά προϊόντα χρειάζεται η επιχείρησή σας να αποκτήσει στην κτήση της, θα σας πούμε ποια μπορούμε να μεταβιβάσουμε, ποια θα χρειαστούν άδεια χρήσης και ποια θα διατηρήσουμε ως πλατφόρμα. Η συζήτηση για την προστασία καλύπτει την πλευρά των καταχωρισμένων δικαιωμάτων, η οποία αποτελεί διαφορετικό μηχανισμό από τη συμβατική κυριότητα και θα πρέπει να προγραμματιστεί πριν από την πρώτη παράδοση των εργαλείων, όχι μετά από μια διαφωνία.
Σχετικά άρθρα
- Προστασία πνευματικής ιδιοκτησίας για OEM
- Εμπιστευτικότητα στην ανάπτυξη ODM
- Μπορείτε να υπογράψετε NDA
- Ανάπτυξη ODM
Πείτε μας ποια τεχνουργά προϊόντα χρειάζεστε να αποκτήσετε στην κτήση σας και θα σας πούμε ποια μπορούμε να μεταβιβάσουμε.



