Materialen voor brilmonturen: het enige gepubliceerde gewicht
Montuurmaterialen zijn de specificatie die een koper doorgaans als vastgesteld zou beschouwen, omdat een montuur een montuur is: het materiaal is een bekende kunststof of metaal, het gewicht is een getal en de afmetingen staan op een tekening. In deze categorie is dat voor de volledige productreeks niet beschikbaar, en dat ene feit moet de hele aanpak bepalen. Onze gepubliceerde positie is dat het montuurmateriaal geen eigenschap op productreeksniveau is, dat het gewicht per exemplaar slechts voor één model in de volledige catalogus bestaat — 158 g voor de MT6 — en dat de montuurafmetingen, de lengte van de scharnieren en de buiging van de scharnieren niet voor elk model zijn gepubliceerd. Een testplan dat is opgesteld rondom gepubliceerde gegevens zou dus niets te testen hebben.
De beslissing, in drie zinnen. Beschouw elk montuurg-eigenschap als een meting die de koper zelf moet uitvoeren totdat een leverancier een getal met een bijbehorende methode aanlevert, en stel uw eigen criteria op voordat de samples binnenkomen, omdat de cijfers van de leverancier niet bestaan om mee te vergelijken. De meting die het belangrijkst is, is de dikte van de doorsnede bij het elektronicavak, omdat dit getal het materiaal koppelt aan de celconfiguratie en het getal is waarop het montuur daadwerkelijk is ontworpen. Schrijf de tolerantieband voor het eerste exemplaar vast, want een band die na de tweede batch wordt afgesproken, is een band die al is gemist.
Wie deze meting uitvoert en wat deze moet beschermen. De lezer is een productmanager of inkoopengineer bij een merk die een montuur in handen heeft of binnenkort zal ontvangen en moet bepalen of een materiaal aanvaardbaar is voordat een materiaalspecificatie wordt vastgelegd. Wat wordt beschermd, is het retourpercentage, de garantieblootstelling bij een montuur dat barst of vervormt, en de artwork en verpakking die uitgaan van een stabiele vorm. Een montuur is het enige onderdeel van een slimme brilproduct dat de klant fysiek de hele dag aanraakt, dus het slijtpatroon dat het veroorzaakt is een commerciële variabele en geen comfortdetail.
Wat onze catalogus publiceert over het fysieke product. Het gewicht per exemplaar voor één model, 158 g voor de MT6, dat ook het model is met een opvouwbare behuizing van 1200 mAh en een gepubliceerde draagbare positionering. Drie gepubliceerde kleuropties voor de V03 Pro en vier voor de V06, waarbij elke kleur een eigen minimale afname, eigen artwork en eigen voorraadregel is. De V06 en de S7 publiceren een afneembaar binnenmontuur en een ergonomisch montuurontwerp, samen met een in de catalogus gemarkeerde IP54. De celconfiguraties lopen van 40 mAh bij de A05 en de A06 tot 290 mAh bij de L1 Pro en de CY05, en de L2 Utral en de CY03, met per zijde gepubliceerde dual-celconfiguraties van 55 mAh, 70 mAh en 90 mAh bij de LC-105, de K01 en de YKC02, de YK12 en de G07, en de K02.
Wat niet is gepubliceerd: het montuurmateriaal als eigenschap op productreeksniveau, de montuurafmetingen, de lengte en buiging van de scharnieren, de dikte van de doorsnede, het afwerkingsproces en de inspectienorm.
Waarom de celconfiguratie überhaupt op deze pagina staat. De elektronica zit in de scharnieren, en het scharnier is een constructielelement dat een cel, een printplaat, een batterijconnector, een oplaadcontact en, bij cameramodellen, een camera-assembly moet dragen. De doorsnede bij dat vak is het geometrische gevolg van al deze onderdelen, en de celcapaciteit is de belangrijkste invoer daarvoor. Daarom zijn een scharnier met twee cellen van 55 mAh en een scharnier met één cel van 100 mAh niet hetzelfde constructieve probleem, en moeten het materiaal en de dikte van de doorsnede samen worden besproken in plaats van afzonderlijk.
Waar het geld in een materiaalbeslissing zit. Het materiaal zelf is een kleine post. Het geld zit in de gereedschapskosten, de afwerking, de inspectienorm en het aantal combinaties waarin een montuur uitloopt: één montuur, vier kleuren en twee celconfiguraties vormen acht gevormde en op voorraad gehouden varianten. Een koper die onderhandelt over de eenheidsprijs en het materiaal zonder te kijken naar het aantal combinaties en de tolerantieband, onderhandelt over de kleinste posten op de offerte.

De doorsnede is het getal dat het materiaal aan de cel koppelt
De meting zelf is eenvoudig, en de discipline zit in de methode. Meet de sectiedikte in het elektronica compartiment met een schuifmaat, op een vastgelegde positie, in een vastgelegde oriëntatie, bij een vastgelegd aantal exemplaren. De positie moet worden vastgelegd omdat een poot geen uniforme staaf is: deze loopt taps, wordt breder rond het compartiment en kan een uitsparing hebben. Twee personen die bij hetzelfde exemplaar "de dikte van de poot" meten, kunnen een verschil van tien procent krijgen, en een acceptatiecriterium dat dat toestaat, is geen criterium.
Het getal waarmee de meting wordt vergeleken, komt uit het ontwerp en niet uit de catalogus. Het ontwerpidee voor een compartiment met aan elke kant een cel van 55 mAh verschilt van dat voor een compartiment met een cel van 100 mAh, en de sectiedikte laat zien of het montuur rond de elektronica wordt gebouwd of dat de elektronica erin wordt geperst. Als de leverancier het ontwerpidee niet wil noemen, wordt de meting een vergelijking tussen kandidaten in plaats van een absolute acceptatie, en dat is nog steeds de moeite waard om uit te voeren, omdat het relatieve getal bepaalt wie op de shortlist komt.
Wat een lage sectiedikte in commerciële termen kost. Een montuur dat dun is waar het een cel moet dragen, is een montuur dat buigt, en een montuur dat buigt, is een montuur waarvan de batterijcontacten en de pootuitlijning eerder afwijken dan de garantietermijn. De inkoper ziet dit als een groeiende concentratie exemplaren die niet langer betrouwbaar opladen of niet langer recht zitten, en de leverancier ziet dit als een garantieclaim in plaats van een ontwerpbeslissing. De sectie meten vóór de bestelling voorkomt dat die discussie ontstaat.
De maat die erbij hoort, is de pootlengte, op twee manieren gemeten. De pootlengte langs de boog gemeten en de pootlengte recht gemeten zijn twee verschillende getallen, en het verschil is een maat. Onze catalogus publiceert geen van beide, dus de inkoper meet op echte hoofdvormen over de maatreeks die het product moet dekken, en het resultaat wordt de maattabel in de productlisting en de bijbehorende tolerantie.
De maten die een inkoper vastlegt, zijn er meer dan vijf. Totale breedte, lensbreedte, neusbreedte, pootlengte langs de boog, rechte pootlengte en de sectie bij het compartiment. Elk daarvan is een getal dat een productlisting kan vermelden, waarop een maattabel kan worden gebaseerd en waaraan een incoming inspection kan worden getoetst — en geen van de zes wordt voor deze maatreeks vandaag gepubliceerd.
Consistentie tussen partijen, en de tolerantieband die eerst moet worden vastgelegd
De meting die een garantie bepaalt, is de spreiding tussen twee partijen en niet de aflezing van één exemplaar. Eén exemplaar laat zien wat een dag heeft opgeleverd. Twee exemplaren uit dezelfde partij vertellen bijna hetzelfde. Exemplaren uit verschillende productieruns geven informatie over het proces, en een garantie wordt op het proces afgestemd.
Het protocol, in de volgorde die de getallen vergelijkbaar houdt. Kalibreer de weegschaal en de schuifmaten en leg de kalibratie vast. Weeg elk exemplaar op de schaal, waarbij het exemplaar en de weegschaal telkens in dezelfde staat verkeren. Meet de sectie bij het compartiment met de positie vastgelegd. Pas de maatreeks aan op echte hoofdvormen, inclusief de uiterste maten en niet alleen het midden. Controleer de stijfheid van de poot en noteer waar de druk ten opzichte van het elektronica compartiment terechtkomt. Neem vervolgens een tweede set exemplaren uit een latere partij en vergelijk de twee sets. Leg de tolerantieband vast op basis van de tweede set, niet de eerste.
De tolerantieband is een commercieel document. Deze bepaalt wat een inkoper bij een incoming inspection kan weigeren, wat de leverancier moet halen en waaraan een kwaliteitsclaim kan worden getoetst. Een band die wordt vastgelegd nadat de tweede partij is binnengekomen, is een band die het proces al heeft overschreden. Een band die op basis van het eerste exemplaar wordt vastgelegd, is een band waarvoor het proces is ontworpen, en een leverancier die daarmee akkoord gaat, is een leverancier die het proces beheerst.
De pasvorm over een maatreeks is de meting met het langste doorloopeffect. Tien hoofdvormen laten een inkoper zien waar hij moet beginnen, niet waar hij moet stoppen, en de knelpunt is een concentratie retouren aan één kant van de maatreeks. Meten bij de beoogde gebruikers in plaats van bij collega's maakt het resultaat betekenisvol, omdat de pasvorm afhangt van de hoofdvorm en niet alleen van de hoofdomvang.
Wat u bij elke meting moet vastleggen. De modelaanduiding en configuratie, de batch of productierun waar het exemplaar uit afkomstig is, de meetmethode, het meetinstrument en de kalibratie ervan, de omgevingsomstandigheden, de datum, de tester en — voor de pasvormmetingen — de hoofd vorm en de plaats waar de armen het contact maken. Zonder de batch is een gewichtsmeting slechts een anekdote, en juist het verschil tussen batches is het belangrijkste.
Wat deze metingen niet kunnen aantonen. Ze tonen niet aan dat de productie consistent is voor een volledige run, omdat een handvol exemplaren uit twee batches een indicatie is en geen garantie. Ze tonen niet aan hoe het materiaal zich op lange termijn gedraagt, omdat de staat van een montuur na het eerste jaar niet gelijk is aan die na het derde jaar. Ze tonen niet aan of het montuur in de hele markt past. En ze tonen niet aan of het product het juiste product voor het kanaal is; dat is een vraag over positionering en niet over materiaal.

Het contactpatroon en de slijtageklacht die het een jaar later veroorzaakt
Het contactpatroon is de plek waar het materiaal het hoofd van de klant raakt, en het is het mechanisme achter de meeste klachten over monturen. Waar de arm drukt, wordt het materiaal belast; waar de belasting geconcentreerd is, vervormt het materiaal en slijt de afwerking. Een montuur dat in de eerste maand comfortabel is, kan in de zesde maand oncomfortabel zijn als het contactpunt op een harde rand of een spanningsconcentratie ligt. Tegen die tijd beschrijft de klant comfort in plaats van een materiaalfout.
Hoe u het kunt observeren. Zet het montuur op het hoofd en markeer met een zachte potlood waar de arm contact maakt en waar de druk ten opzichte van het elektronicavak terechtkomt. Buig de arm vervolgens onder een lichte belasting en kijk waar de doorbuiging zich concentreert. Het punt waar deze het meest doorbuigt, is het punt dat zal bewegen, en dat is doorgaans niet de plek die de ontwerper heeft bedoeld.
Waarom het contactpunt en het elektronicavak zich op dezelfde sectie van de arm bevinden. Een belastingconcentratie in het vak is niet alleen een kwestie van comfort: daar bevinden zich de accu, de connector en het oplaadcontact, en een vak dat onder belasting doorbuigt is een vak waarvan de verbindingen bewegen. Een montuur dat elke statische meting doorstaat maar in de praktijk uitvalt, doet dat doorgaans op deze plek. Daarom hoort het contactpatroon in de acceptatiecriteria en niet in een opmerking over comfort.
De afwerkingsmethode bepaalt hoe de slijtage zichtbaar wordt. We publiceren voor geen enkel model een afwerkingsmethode of inspectienorm, maar beide zijn de moeite waard om op te vragen. Een poedergecoat oppervlak en een gepolijst oppervlak slijten op verschillende manieren bij hetzelfde contactpatroon. Een leverancier die de afwerking en de inspectienorm kan noemen, heeft bovendien een manier om het defect op te sporen voordat het een klant bereikt.
Wat u naast de monsters aan een leverancier moet vragen. Het gewicht van het montuur in gram voor de exacte configuratie, zodat de meting van de inkoper met die van de leverancier kan worden vergeleken. De wanddikte op de plaats van het elektronicavak en de tolerantie. De onderdeelidentiteit van het materiaal en of deze bij verschillende productieruns hetzelfde is. De afwerkingsmethode en de inspectienorm die daarop van toepassing is. En de garantietermijn voor het montuur, inclusief een vermelde reactietijd, want een garantietermijn zonder inspectienorm is slechts een getal en geen toezegging.
Materiaalsubstitutie is de stille fout in deze categorie, en de reden waarom het de moeite waard is om naar de onderdeelidentiteit te vragen. Een materiaal dat tussen runs wordt gewijzigd, verandert het product zonder dat de modelaanduiding op de doos verandert, en niets aan de buitenkant onthult dit. De symptomen komen als een cluster uit één batch: een enigszins ander gewicht, een ander geluid, een andere buigzaamheid en een afwerking die op een andere manier slijt. Een schriftelijke toezegging dat bij een materiaalwijziging vooraf kennisgeving moet worden gedaan, samen met de onderdeelidentiteit in de bestelorder, maakt de wijziging voor u zichtbaar.

Een materiaalspecificatie opstellen met een leverancier die geen openbare tabel heeft
De specificatie is kort, en dat is een teken dat deze goed is opgesteld. De onderdeelidentiteit van het materiaal. Het gewicht met een tolerantiebereik. De afmetingen met de gebruikte meetmethode. De wanddikte op de plaats van het vak, met de positie en de tolerantie. De afwerkingsmethode. De inspectienorm. De kleuropties, elk met een eigen minimum. En de toezegging voor wijzigingsbeheer voor al het voorgaande. Acht regels, en elke regel is een regel die een fabriek kan naleven en een inspecteur kan controleren.
De vragen die je voor elke kandidaat met identieke woorden moet stellen. Wat is het gewicht van het frame in gram voor de exacte configuratie? Wat is de dikte van het profiel bij het elektronische compartiment, en wat is de tolerantie? Wat is de materiaalidentiteit, en is die consistent over verschillende productiepartijen? Wat is het afwerkingsproces, en wat is de inspectienorm? Wat is de garantietermijn voor het frame.
Hoe een vaag antwoord in deze categorie klinkt. "Hoogwaardig materiaal" voor een materiaalidentiteit. "Als een veerlicht" voor een gewicht. "Ergonomisch ontwerp" voor een afmeting. "Duurzaam voor dagelijks gebruik" voor een slijttest. Elk daarvan is een marketingformule, en een programma dat in marketingformules is geschreven, kan niet worden geïnspecteerd.
De bepalingen die je in de bestelopdracht moet opnemen. De materiaalidentiteit als afzonderlijk artikel. Het gewicht en de dimensionale tolerantieband, met de meetmethode erbij. De inspectienorm, als verwijzing naar een acceptatiecriterium. Een bepaling waarin voorafgaande kennisgeving is vereist vóór wijzigingen in materiaal, afwerking, schedelprofiel of celconfiguratie, omdat elk daarvan de afmetingen ongeldig maakt waarop de verpakking en de artwork zijn gebaseerd. Een garantietermijn met een vermelde reactietijd, gekoppeld aan de inspectienorm in plaats van aan een aantal jaren. En een bepaling waarin staat wie de kosten draagt wanneer het eerste exemplaar niet aan de acceptatiecriteria voldoet.
Twee regels uit de offerte zijn planninginvoer en geen onderhandelingsposities. De gereedschapskosten zijn doorgaans een eenmalige kostenpost die over de eerste order wordt verdeeld, dus de relevante vragen zijn over welk volume deze wordt verdeeld en wat er gebeurt als het programma wordt beëindigd. De kosten van certificering en de benodigde tijd worden bepaald door de planning en door de partij die de test uitvoert.
Een uitgewerkt meetprogramma voor een materialgestuurde productlijn
Dit is een uitgewerkt voorbeeld en geen klantenproject. Eén reden is om de volgorde te tonen.
Veronderstel dat een merk een lichte sportlijn ontwikkelt rond een afneembaar binnenframe, in vier kleuren, met een celconfiguratie die de leverancier alleen als dual-cell omschrijft. De productmanager van het merk heeft een gewichtdoel in gedachten voor de claim "lichtgewicht", maar niets in de offerte ondersteunt die claim.
De eerste beslissing is de claim omzetten in een criterium. Het merk schrijft het benodigde gewicht vast als een getal met een tolerantieband en vraagt de leverancier om bevestiging. Het antwoord van de leverancier laat zien dat het doel hoger ligt dan de huidige framegeometrie voor de celconfiguratie toelaat, en het merk ontdekt — vóór de monsterorder — dat de positionering als "lichtgewicht" een ander frame vereist in plaats van lichter materiaal. Dat is een structurele bevinding en heeft één e-mail gekost.
De tweede beslissing is eerst het profiel bij het compartiment meten. De meting wordt uitgevoerd op drie exemplaren, met de positie vastgelegd, en het resultaat wordt vergeleken met het ontwerpvoornemen dat de leverancier zal vermelden. Als het ontwerpvoornemen niet is vermeld, vraagt het merk dit schriftelijk op en krijgt het, waardoor de meting een vergelijking met een ontwerp wordt in plaats van met een schatting.
De derde stap is de pasvorm in de maatreeks, op echte hoofdvormen. Tien gebruikers, inclusief de uiterste waarden van de beoogde maatreeks, met op elk exemplaar het contactpunt gemarkeerd. De bevinding is dat het contactpunt bij kleinere hoofdvormen vóór het scharnier van de schedel ligt, waardoor de belasting wordt geconcentreerd op de plek waar het frame de elektronica al draagt. Het merk verwerkt dit in de criteria voor het tweede exemplaar.
De vierde stap is de tweede batch en de spreiding. Drie exemplaren uit een latere batch worden met dezelfde methode gemeten, en de gewichtspreiding is groter dan het merk had verwacht. Het merk gebruikt de spreiding om de tolerantieband vast te stellen in plaats van de afzonderlijke meetwaarde; alleen zo blijft de band behouden tijdens een productierun.
De vijfde stap is de materiaalidentiteit, op schrift verkregen. De leverancier noemt het materiaalonderdeel en bevestigt dat het consistent is over verschillende productiepartijen. Hetmerk neemt die onderdeelidentiteit op als afzonderlijk artikel in de bestelopdracht en voegt de kennisgevingsbepaling toe, waardoor toekomstige vervanging zichtbaar wordt in plaats van onopgemerkt te blijven.
De zesde stap is de afwerking en de inspectienorm. Beide worden verstrekt, en het merk neemt de inspectienorm op in de acceptatiecriteria voor inkomende controle, naast de gewichts- en afmetingscontroles. Het merk gebruikt bovendien een van de gebruikte exemplaren of een gebruikt monster als inspectiereferentie voor de goederenstroom; dat is het goedkoopste kwaliteitscontrolemiddel binnen het programma.
De laatste stap is de productlisting. Het merk vervangt "lichtgewicht" door het gemeten gewicht en vermeldt de maatreeks waarin het frame is gepast; dat getal vermindert retouren meer dan welke andere regel in de tekst.
Het resultaat is een specificatie met acht regels, een tolerantieband die een productiepartij daadwerkelijk kan halen, een materiaalidentiteit die niet stilzwijgend kan worden gewijzigd en een vermelding waarvan de cijfers afkomstig zijn van de eenheden in plaats van de categorie.
Wat het ene gepubliceerde gewicht van het montuur wel en niet kan vaststellen
We helpen een koper de criteria en het protocol op te stellen voordat de samples binnenkomen, want in deze categorie vormt die stap de volledige waarde. Er wordt vermeld dat het gewicht van de eenheid voor slechts één model in de volledige catalogus bestaat — 158 g voor de MT6 — dat het materiaal niet voor de volledige productreeks is gepubliceerd en dat de afmetingen niet voor elk model zijn gepubliceerd. Een test die op basis van gepubliceerde rijen is ontworpen, zou dus niets om te testen hebben.
We zijn ook duidelijk over de grens: een meting die een koper zelf uitvoert op samples is een meting van die eenheden onder die omstandigheden en is geen fabrieksspecificatie. Een cijfer dat een koper produceert, is bewijs over een sample; het wordt een specificatie wanneer het in de bestelopdracht wordt opgenomen en een productietolerantie wanneer de leverancier het heeft ondertekend.
Drie dingen die moeten worden vastgelegd voordat een materiaal in een specificatie wordt opgenomen
Vraag schriftelijk om de materiaaldikte bij het elektronica compartiment, inclusief de positie en de tolerantie. Dit is de enige meting die het materiaal verbindt met de celconfiguratie en het is het getal waarop een montuur is ontworpen.
Stuur ons het model, de celconfiguratie en de gebruikstoepassing, dan vertellen wij welke metingen relevant zijn en welke criteria u moet opstellen. De achtergrond vindt u bij materialen en ergonomie, de vragen aan leveranciers staan bij verificatie van leveranciers van framematerialen, het productieaspect bij kwaliteitscontrole van framematerialen en de methode voor maatbepaling bij hoe vind ik mijn maat.
Gerelateerd leesvoer
- Materialen en ergonomie
- Verificatie van leveranciers van framematerialen
- Kwaliteitscontrole van framematerialen
- Hoe u uw maat vindt
Stuur ons het model en de gebruikstoepassing, dan zeggen wij welke metingen relevant zijn.



