ผู้ผลิตแว่นตาอัจฉริยะแบบ OEM/ODM · เซินเจิ้น ประเทศจีน +86 19835872450 sales@cynrin.com
OEM & ODM

ประเมินความเสี่ยงการปรับแต่งผลิตภัณฑ์: สิ่งที่ต้องตรวจสอบ

การประเมินความเสี่ยงในโครงการปรับแต่งผลิตภัณฑ์ไม่ใช่ข้อกำหนดที่ยาวขึ้น หรือมุมมองที่หมดหวังต่อซัพพลายเออร์ แต่เป็นคำตอบอย่างเป็นระบบที่...

โดยทีมวิศวกรรมและการจัดหาของ CYNRIN/ Nov 22, 2021/ 3 นาทีในการอ่าน
ประเมินความเสี่ยงการปรับแต่งผลิตภัณฑ์: สิ่งที่ต้องตรวจสอบ

การประเมินความเสี่ยงในโครงการปรับแต่งไม่ใช่ข้อกำหนดที่ยาวขึ้น และไม่ใช่มุมมองแบบหวาดหวั่นต่อผู้จัดจำหน่าย แต่เป็นคำตอบอย่างเป็นระบบต่อคำถามสามข้อ ได้แก่ คำขอนี้อาจมีปัญหาอะไร เราจะรู้ได้อย่างไร และหากเกิดขึ้นจะต้องทำอย่างไร เหตุผลที่ควรดำเนินการแยกต่างหากเพราะต้นทุนและความเสี่ยงเป็นคนละแกน การเปลี่ยนแปลงราคาถูกอาจมีความเสี่ยงรุนแรง เช่น ชื่อที่ผิดในสินค้าหนึ่งแสนชิ้น แก้ไขได้เพียงเท่าไร้ แต่จะเป็นหายนะหากพบในช่วงปลาย ในทางกลับกัน การเปลี่ยนแปลงที่มีต้นทุนสูงอาจแทบไม่มีความเสี่ยง เพราะมีการตรวจสอบอย่างละเอียดก่อนส่งมอบแก่ผู้ใด การจัดลำดับคำขอโดยพิจารณาเฉพาะต้นทุนจึงเป็นการจัดลำดับตามเกณฑ์ที่ผิด

ผลลัพธ์ของการประเมินที่ดีไม่ใช่เอกสารที่ทำให้โครงการหวาดหวั่น แต่เป็นรายการความเสี่ยงที่ระบุชื่อไว้อย่างสั้น ๆ พร้อมผู้รับผิดชอบ วิธีตรวจจับ และแนวทางรับมือที่ตกลงกันไว้ล่วงหน้า โดยจัดทำก่อนที่จะให้คำมั่น ไม่ใช่หลังจากพบปัญหาครั้งแรก

ยังมีเหตุผลอีกข้อที่ควรดำเนินงานนี้ตั้งแต่เนื่อง เพราะรายการความเสี่ยงสูงหลายรายการในโครงการปรับแต่งแว่นตาอัจฉริยะมองไม่เห็นได้จากข้อมูลที่เผยแพร่ เนื่องจากแคตตาล็อกตั้งใจไม่เผยแพร่ข้อมูลเหล่านั้น เราไม่เผยแพร่นโยบายเวอร์เฟิร์มแวร์ ไม่เผยแพร่ข้อมูลการรับประกันการหยุดผลิต ไม่เผยแพร่ระดับบริการหลังการขาย และไม่เผยแพร่ข้อมูลการรับรองแยกสำหรับแต่ละรุ่น ผู้ซื้อที่ไม่เข้าไปตรวจสอบช่องว่างเหล่านี้จะพบปัญหาในภายหลัง ณ การประชุมที่ไม่ได้เตรียมตัวมารองรับ

การประเมินยังมีลำดับตามธรรมชาติ และลำดับดังกล่าวไม่ใช่เรื่องราชการ ขั้นตอนการจำแนกประเภทมาก่อน เพราะขั้นตอนนี้เป็นตัวกำหนดว่าความเสี่ยงรูปแบบใดเป็นไปได้บ้าง จากนั้นจึงเป็นการตั้งชื่อความเสี่ยง เพราะความเสี่ยงที่มีชื่อสามารถกำหนดผู้รับผิดชอบได้ แต่ความเสี่ยงที่ยังไม่มีชื่อนั้นทำไม่ได้ ขั้นที่สามคือการระบุผู้รับผิดชอบ เพราะยังไม่สามารถตกลงแนวทางรับมือได้จนกว่าจะมีบุคคลที่รับผิดชอบการดำเนินการ แนวทางรับมือมาอยู่ในขั้นสุดท้าย เพราะจะมีความหมายก็ต่อเมื่อมีผู้รับผิดชอบแล้วเท่านั้น โครงการที่เริ่มต้นจากขั้นสุดท้าย คือการถกเถียงกันว่าใครจะจ่ายค่าแก้ไขงาน ก่อนที่จะมีใครระบุได้ว่าความเสี่ยงใดอาจนำไปสู่การแก้ไขงานนั้น จะใช้เวลาการประชุมแรกไปกับคำถามที่ผิด

การประเมินความเสี่ยงด้านวิศวกรรมของการปรับแต่งในแต่ละหมวดหมู่คำขอ

การประเมินความเสี่ยงด้านวิศวกรรมของการปรับแต่ง: ขั้นแรกคือการจำแนกประเภทคำขอ

ขั้นแรกของการประเมินความเสี่ยยงคือการจำแนกประเภท เพราะประเภทของคำขอเป็นตัวกำหนดเกือบทุกด้านของความเสี่ยง คำขอแบ่งออกเป็น 3 กลุ่มกว้าง ๆ และแต่ละกลุ่มมีวิธีล้มเหลวที่เป็นเอกลักษณ์

การเปลี่ยนแปลงค่าการตั้ง เปลี่ยนค่าบางอย่าง ไม่ใช่โครงร่าง เช่น ชื่ออุปกรณ์ ข้อความแสดงผลขณะเริ่มทำงาน หรือรูปแบบหมายเลขประจำเครื่อง ความล้มเหลวที่พบบ่อยไม่ใช่อุปกรณ์เสีย แต่เป็นอุปกรณ์ที่ทำงานได้อย่างสมบูรณ์และไม่ใช่สินค้าที่ถูกต้อง การป้องกันความล้มเหลวด้านการตั้งค่ามีต้นทุนต่ำ แต่การพบความล้มเหลวมีต้นทุนสูง เพราะปกติจะถูกพบโดยผู้ซื้อสินค้าของคุณ ไม่ใช่โรงงาน และมักพบเป็นล็อต ไม่ใช่เป็นรายชิ้น

การเปลี่ยนแปลงการผลิต เปลี่ยนโครงร่าง เช่น สี การเคลือบผิว ชิ้นส่วนพิมพ์ โครงสร้างบรรจุภัณฑ์ หรืออุปกรณ์เสริม ความล้มเหลวที่พบบ่อยคือล็อตที่ไม่ตรงกับตัวอย่างที่อนุมัติไว้ เช่น โทนสีเกินความคลาดเคลื่อน การพิมพ์ไม่ตรงตำแหน่ง หรือชิ้นส่วนที่ไม่พอดี ปัญหาเหล่านี้ตรวจจับได้จากการตรวจสอบเทียบกับตัวอ้างอิง มองเห็นได้ทันเวลา และโดยทั่วไปแก้ไขด้วยการปรับงานใหม่ หากโครงการได้ตกลงกันไว้ว่าการปรับงานใหม่หมายถึงอะไร

การเปลี่ยนแปลงด้านวิศวกรรม เปลี่ยนพฤติกรรมหรือโครงสร้าง เช่น เฟิร์มแวร์ ประสบการณ์การตั้งค่า รูปทรงขาแว่น บานพับ แบตเตอรี่ หรือเคส ความล้มเหลวที่พบบ่อยคืออุปกรณ์ที่ผ่านการตรวจสอบมาตรฐาน แต่ไม่ผ่านข้อกำหนดที่ปรับแต่ง หรืออุปกรณ์ที่ทำงานได้และก่อให้เกิดปัญหาต่อเนื่อง เช่น พฤติกรรมการชาร์จที่เปลี่ยนไป สภาพแวดล้อมของสัญญาณเสาอากาศที่เปลี่ยนแปลง หรือเคสที่ไม่เหมาะกับขั้นตอนการเรียกร้องความคุ้มครองอีกต่อไป นี่คือคำขอที่การประเมินความเสี่ยงช่วยให้คุ้มค่าต้นทุน เพราะความล้มเหลวมักมองไม่เห็นได้ในจุดที่ผลิต

การจำแนกประเภทยังเป็นตัวกำหนดผู้รับผิดชอบความเสี่ยง ซึ่งเป็นส่วนที่ผู้ซื้อมักทำผิดพลาดบ่อยที่สุด ความล้มเหลวด้านการตั้งค่าเป็นความรับผิดชอบของผู้ที่จัดหาค่านั้น ความล้มเหลวด้านการผลิตเป็นความรับผิดชอบของผู้ที่จัดหาวัสดุหรือไฟล์ ความล้มเหลวด้านวิศวกรรมเป็นความรับผิดชอบของผู้ที่ลงนามในข้อกำหนด และหากไม่เคยจัดทำข้อกำหนดไว้ จะไม่สามารถระบุผู้รับผิดชอบได้ ความเสี่ยยงจึงตกอยู่กับฝ่ายที่มีตำแหน่งต่อรองน้อยที่สุดในการเจรจา ซึ่งมักเป็นแบรนด์

ข้อควรระวังเกี่ยวกับการจำแนกประเภทคือ ต้องบันทึกไว้ ไม่ใช่คาดเดา คำขอที่มาถึงเป็นประโยคเดียวซึ่งมีทั้งการเปลี่ยนแปลงโครงสร้างและการเปลี่ยนแปลงค่าการตั้ง 2 รายการ ไม่ใช่คำขอเดียว แต่เป็นคำขอ 3 รายการ ทะเบียนความเสี่ยงที่ปฏิบัติต่อคำขอนี้เหมือนเป็นคำขอเดียวจะระบุผู้รับผิดชอบผิดสำหรับทั้ง 3 รายการ

ข้อควรระวังประการที่สองเกี่ยวข้องกับเกณฑ์ในการตัดสินประเภท เมื่อคำขอสามารถตีความได้อย่างสมเหตุสมผลในสองแบบ ประเภทที่มีผลกระทบรุนแรงกว่าควรเป็นค่าเริ่มต้นที่ปลอดภัย เพราะหากการตีความว่าเป็นการเปลี่ยนแปลงด้านการตั้งค่ากลับกลายเป็นการเปลี่ยนแปลงด้านวิศวกรรม จะมีต้นทุนสูงเมื่อพบในระยะหลัง ขณะที่การตีความว่าเป็นการเปลี่ยนแปลงด้านวิศวกรรมกลับกลายเป็นการเปลี่ยนแปลงด้านการตั้งค่า จะสูญเสียเพียงค่าใช้จ่ายในการประเมิน การตีความที่ถูกต้องมักถูกชี้ขาดด้วยหลักฐานมากกว่าข้อโต้แย้ง ไม่ว่าจะเป็นบันทึกการเปลี่ยนแปลง รายการเครื่องมือ หรือข้อกำหนดเอง ซึ่งจะระบุชื่อชิ้นส่วน เครื่องมือ หรือเวอร์ชันการผลิต หากมีส่วนเกี่ยวข้อง ผู้ซื้อที่ต้องการดำเนินการได้เร็วขึ้นสามารถส่งคำขอพร้อมการตีความประเภทของตนเอง และขอให้ผู้ขายแสดงการตีความประเภทของผู้ขายควบคู่กับใบเสนอราคา เพื่อให้เปรียบเทียบทั้งสองความเห็นแทนการคาดเดา

การตัดสินว่าคำขอปรับแต่งอยู่ในประเภทความเสี่ยงใด

ภาพถ่ายที่สร้างด้วย AI ซึ่งแสดงการประเมินความเสี่ยงด้านวิศวกรรมสำหรับการปรับแต่ง: สิ่งที่ต้องตรวจสอบ — ภาพที่ 1 จาก 3

การปรับแต่งด้านวิศวกรรมและการระบุความเสี่ยงในแต่ละรายการวิศวกรรม

เมื่อจัดประเภทคำขอแล้ว ความเสี่ยงจะถูกระบุเป็นรายรายการ ไม่ใช่โดยทั่วไป ข้อความกว้าง ๆ เช่น "มีความเสี่ยงที่คุณภาพจะลดลง" ไม่ก่อให้เกิดการดำเนินการใด ๆ ความเสี่ยงที่ระบุชัดเจนมีสี่ส่วน ได้แก่ สิ่งที่จะเกิดขึ้น วิธีตรวจจับ ผู้ที่รับผลกระทบ และการตอบสนอง ต่อไปนี้คือวิธีการระบุความเสี่ยงสำหรับรายการที่พบบ่อยที่สุดในการปรับแต่งสำหรับแบรนด์และช่องทางการตลาด

ชื่อและอัตลักษณ์ของอุปกรณ์ ความเสี่ยง: อุปกรณ์ถูกจัดส่งด้วยชื่อผิด หรือมีอุปกรณ์สองชื่อถูกจัดส่งในช่วงเวลาเดียวกัน การตรวจจับ: ตรวจสอบรายการจับคู่จากตัวอย่างในล็อต และตรวจสอบว่าชื่อบนกล่องตรงกับชื่อในตัวอุปกรณ์ ผู้รับผิดชอบ: ผู้ขายที่จัดทำมูลค่า ซึ่งได้รับการยืนยันจากการอนุมัติข้อความชื่อที่แน่นอนของผู้ซื้อ การตอบสนอง: แก้ไขอุปกรณ์ที่ได้รับผลกระทบหรือเปลี่ยนใหม่ โดยระบุช่วงหมายเลขประจำอุปกรณ์ที่ได้รับผลกระทบ

สีและพื้นผิว ความเสี่ยง: โทนสีการผลิตอยู่นอกช่วงความคลาดเคลื่อนเมื่อเทียบกับตัวอย่างที่อนุมัติ ซึ่งเป็นข้อบกพร่องของล็อตที่พบบ่อยที่สุดในหมวดนี้ การตรวจจับ: ตรวจสอบภายใต้สภาพแสงที่ตกลงไว้ โดยเทียบกับตัวอย่างจริง ไม่ใช่ภาพถ่าย ผู้รับผิดชอบ: ผู้ขายวัสดุ โดยช่วงความคลาดเคลื่อนต้องได้รับการตกลงเป็นลายลักษณ์อักษรก่อนการผลิต การตอบสนอง: แก้ไขหากเป็นไปได้ หรือรับเครดิตหากไม่สามารถแก้ไขได้

โปรแกรมที่พิมพ์ ความเสี่ยง: แผ่นพับประจำตลาดขาดหายไป คำแปลผิด หรืองานกราฟิกบนกล่องไม่ตรงกับงานกราฟิกที่ได้รับอนุมัติ การตรวจจับ: ตรวจสอบการบรรจุแยกตามตลาด โดยให้ผู้มีอำนาจลงนามใบรับรองรายการแผ่นพับเมื่อเทียบกับไฟล์งานกราฟิก ผู้รับผิดชอบ: ร่วมกัน เพราะงานกราฟิกมาจากผู้ซื้อ ส่วนการพิมพ์มาจากผู้ขาย การตอบสนอง: พิมพ์ใหม่และบรรจุใหม่ โดยฝ่ายที่ทำให้เกิดความผิดพลาดเป็นผู้รับค่าใช้จ่ายขนส่ง

เฟิร์มแวร์และส่วนติดต่อ ความเสี่ยง: เวอร์ชันที่จัดส่งไม่ตรงกับเวอร์ชันที่อนุมัติ หรือเวอร์ชันทำงานแตกต่างกันในสภาพการใช้งานจริงเมื่อเทียบกับในโรงงาน การตรวจจับ: บันทึกตัวระบุเวอร์ชันในทุกอุปกรณ์และตรวจสอบกับเกณฑ์มาตรฐานที่อนุมัติ รวมถึงมีบันทึกการทดสอบของเวอร์ชันที่ใช้ในการผลิต ไม่ใช่เวอร์ชันที่ใช้ในการพัฒนา ผู้รับผิดชอบ: ผู้ขายเวอร์ชัน โดยผู้ซื้ออนุมัติพฤติกรรมที่เขียนไว้ การตอบสนอง: เปลี่ยนเวอร์ชันใหม่ ดังนั้นการกำหนดระบบจัดการเวอร์ชันตั้งแต่เนื่องแรกจึงมีค่ามากกว่าการแก้ไขใด ๆ ในภายหลัง

โครงสร้าง ความเสี่ยง: การเปลี่ยนแปลงขาแว่นหรือบานพับส่งผลต่อความพอดี สภาพแวดล้อมของเสาอากาศ และในทางต่อเนื่องถึงสถานะการรับรอง การตรวจจับ: ตรวจสอบเชิงกลและประเมินคลื่นวิทยุก่อนปล่อยการเปลี่ยนแปลง ผู้รับผิดชอบ: ผู้ขาย แต่เฉพาะเมื่อประเมินการเปลี่ยนแปลงก่อนดำเนินการ ไม่ใช่หลังจากนั้น การตอบสนอง: รายการที่มีต้นทุนสูงที่สุดจากทั้งห้า เพราะการเปลี่ยนแปลงโครงสร้างในระยะหลังของโครงการมักหมายถึงการสร้างเครื่องมือใหม่และการประเมินใหม่

เอกสารและขั้นตอนการเรียกร้อง ความเสี่ยง: บัตรรับประกันระบุระยะเวลาที่ข้อตกลงไม่รองรับ หรือเอกสารแทรกด้านกฎระเบียบไม่ตรงกับตลาดที่จำหน่ายผลิตภัณฑ์ การตรวจจับ: ตรวจทานเอกสารเทียบกับรายการตลาด ในช่วงที่ปิดงานกราฟิก ผู้รับผิดชอบ: ร่วมกัน และนี่คือรายการที่ทำให้เกิดบทสนทนาอึดอัดมากที่สุด เพราะทั้งสองฝ่ายต่างคาดเดาว่าอีกฝ่ายได้อ่านเอกสารแทรกหรือไม่

วิธีตรวจจับข้อบกพร่องจากการปรับแต่งแต่ละรายการและผู้ที่ต้องชำระค่าใช้จ่าย

หกรายการนี้ยังเป็นส่วนที่ผู้ประเมินผู้ขายอ่านได้เร็วที่สุด ในระหว่างการตรวจสอบสถานะภาพธุรกิจ คำขอตารางความเสี่ยงที่ระบุไว้จากโครงการปรับแต่งล่าสุดจะบอกผู้ซื้อได้มากกว่าข้อกล่าวหาเรื่องคุณภาพทั่วไป เพราะแสดงให้เห็นว่าผู้ขายระบุปัญหาอย่างไร มอบหน้าที่ให้ใคร และดำเนินการต่ออย่างไร ผู้ขายที่สามารถจัดทำตารางดังกล่าวได้มีกระบวนการที่ชัดเจน ส่วนผู้ขายที่ตอบคำถามด้วยรายการทุกสิ่งที่ตนควบคุมมีเพียงเอกสารการตลาด ความแตกต่างนี้ควรทราบก่อนออเดอร์แรก ไม่ใช่ในช่วงเกิดเหตุการณ์แรก

ภาพถ่ายที่สร้างด้วย AI ซึ่งแสดงการประเมินความเสี่ยงด้านวิศวกรรมสำหรับการปรับแต่ง: สิ่งที่ต้องตรวจสอบ — ภาพที่ 2 จาก 3

การปรับแต่งด้านวิศวกรรมและคำถามว่าใครเป็นผู้ลงนามจริง

ขั้นที่สามของการประเมินคือเรื่องอำนาจตัดสินใจ และเป็นขั้นที่มักถูกข้ามมากที่สุดเพราะไม่รู้สึกเหมือนเป็นงานวิศวกรรม อย่างไรก็ตาม ขั้นนี้เป็นตัวกำหนดว่าการประเมินจะมีค่าอย่างไร เพราะความเสี่ยงที่ไม่มีผู้รับผิดชอบการตัดสินใจมาเกี่ยวข้อง เป็นเพียงบันทึกไว้ในเอกสาร ไม่ใช่มาตรการควบคุม

ในโครงการปรับแต่งสินค้า มีลายเซ็น 3 ลายเซ็นที่สำคัญ และมักถูกรวมเข้าด้วยกันเพียงลายเซ็นเดียว

ลายเซ็นด้านพาณิชย์ ผู้ที่ลงนามในคำสั่งซื้อจะผูกพันองค์กรไว้กับจำนวนสินค้า รูปแบบการจัดเตรียมสินค้า และราคา หากผู้ลงนามเป็นผู้จัดการฝ่ายจัดซื้อ ภาระผูกพันดังกล่าวจะอยู่ในขอบเขตทางพาณิชย์ และพวกเขาอาจไม่ทราบว่ารูปแบบการจัดเตรียมสินค้านั้นมีอะไรบ้าง เรื่องนี้ไม่เป็นไร ตราบใดที่ยังมีลายเซ็นอีกลายเซ็นครอบคลุมข้อกำหนดเฉพาะทาง

ลายเซ็นด้านข้อกำหนดเฉพาะทาง ผู้ที่อนุมัติข้อกำหนดทางเทคนิคจะผูกพันองค์กรไว้กับเป้าหมายของสินค้า โดยปกติจะเป็นเจ้าของผลิตภัณฑ์ และเป็นผู้ที่ควรลงนามในชุดข้อกำหนด คำชี้แจงความเป็นไปได้ และการอนุมัติตัวอย่างมาตรฐาน ความเสี่ยงที่ต้องระวังคือโครงการที่เจ้าของผลิตภัณฑ์ถูกปรึกษา แต่คำสั่งซื้อถูกลงนามโดยไม่ได้รับความยินยอมเกี่ยวกับเวอร์ชันของข้อกำหนดเฉพาะทางจากพวกเขา

ลายเซ็นด้านตลาด สำหรับสินค้าที่จำหน่ายในมากกว่า 1 ประเทศ ต้องมีผู้ยืนยันรายชื่อตลาด ภาษา เอกสารแทรก และขอบเขตด้านกฎเกณฑ์ ในแคตตาล็อกของเรา ความเสี่ยงจากตลาดจะเห็นได้จากโครงสร้างอุปกรณ์เสริมมากกว่าซอฟต์แวร์ โดยความจุของกล่องชาร์จมีการเผยแพร่ข้อมูลสำหรับเพียง 5 รุ่น ส่วน KY06 และ MT5 มีกล่องที่ไม่ได้เผยแพร่ความจุ ขณะที่ V03 และ V03 Pro รวมถึง V06 และ S7 ไม่มีรายการกล่องอยู่เลย ซึ่งเป็นคำถามด้านอุปกรณ์เสริมที่ทั้ง 4 รุ่นนี้ต้องหาคำตอบก่อนจึงจะสามารถจัดพิมพ์เอกสารแทรกได้ แบรนด์ที่มีกล้อง 3 รุ่นใน 5 ตลาด กำลังจัดการกับเมทริกซ์จริงของความสมบูรณ์ของเอกสารแทรกและอุปกรณ์เสริม และแต่ละชุดความสมบูรณ์ต้องมีผู้รับผิดชอบ

ความไม่สอดคล้องกันที่ก่อให้เกิดปัญหาร้ายแรงจริง ๆ คือกรณีกลับกัน: ข้อกำหนดเฉพาะทางได้รับการอนุมัติโดยเจ้าของผลิตภัณฑ์ในตลาดหนึ่ง จากนั้นพันธมิตรด้านช่องทางจำหน่ายสินค้าไปยังอีกตลาดหนึ่งโดยไม่มีลายเซ็นด้านตลาด ผลลัพธ์คือสินค้าที่ถูกต้องทางเทคนิค แต่ไม่เหมาะสมทางพาณิชย์ในตลาดที่สินค้าไปถึง และจุดที่ตรวจพบปัญหาคือข้อร้องเรียนจากลูกค้า ไม่ใช่การตรวจสอบ

เหตุผลแบบเดียวกันนี้ใช้กับกรณีที่ผู้ซื้อพิจารณาผู้ผลิตที่มีคุณสมบัติเข้าเกณฑ์ 2 หรือ 3 แห่งตามข้อกำหนดเดียวกัน การเจรจาจะสั้นลงมากเมื่อทั้ง 2 ฝ่ายใช้ข้อมูลชุดเดียวกัน 6 บรรทัด เพราะจุดที่ไม่เห็นพ้องต้องกันจะอยู่ที่ว่าใครรับความเสี่ยงใด แทนที่จะเป็นเรื่องว่าแต่ละฝ่ายเชื่ออะไร ในการเปรียบเทียบรายชื่อผู้ผลิตที่มีคุณสมบัติเข้าเกณฑ์ ตารางความเสี่ยงมักใช้แยกแยะได้ดีกว่าราคา เพราะผู้ผลิต 2 แห่งอาจเสนอราคาต่อหน่วยเท่ากัน แต่มีแนวทางรับความเสี่ยงต่อชุดสี เวอร์ชันเฟิร์มแวร์ หรือชิ้นส่วนที่เลิกผลิตแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง

มีอีกฝ่ายหนึ่งที่มักมองไม่เห็น: ฝ่ายที่จะรับโทรศัพท์เมื่ออุปกรณ์ขัดข้องในการใช้งานจริง หากทั้งแบรนด์ ตัวแทนจำหน่าย และโรงงานต่างคิดว่าให้อีกฝ่ายรับผิดชอบ ลูกค้าจะพบว่ามี 3 ฝ่ายให้ติดต่อ แต่ไม่มีใครตอบ การประเมินควรระบุชื่อฝ่ายดังกล่าว และขั้นตอนการจัดการคำร้องเรียนควรเขียนกำหนดคำตอบไว้อย่างชัดเจน

ภาพถ่ายที่สร้างโดย AI ซึ่งเป็นภาพประกอบเกี่ยวกับการประเมินความเสี่ยงด้านการปรับแต่งทางวิศวกรรม: สิ่งที่ต้องตรวจสอบ — ภาพที่ 3 จาก 3

การปรับแต่งทางวิศวกรรมและสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่องานล้มเหลว

ทุกโครงการล้มเหลวในบางจุด ความแตกต่างระหว่างโครงการที่จัดการได้กับโครงการที่มีค่าใช้จ่ายสูงไม่ได้อยู่ที่อัตราความล้มเหลว แต่อยู่ที่การตอบสนอง: การตอบสนองได้รับการตัดสินใจไว้ล่วงหน้าในขณะที่ทุกฝ่ายสงบนิ่ง หรือถูกคิดขึ้นใหม่ระหว่างเกิดเหตุการณ์ขณะที่ลูกค้ากำลังรอคออยู่

มีการตอบสนอง 5 รูปแบบที่ควรตกลงไว้ล่วงหน้า และแต่ละแบบควรมีเงื่อนไขเริ่มต้น ผู้รับผิดชอบการตัดสินใจ และกฎด้านต้นทุน

  1. การแก้ไขใหม่ หน่วยที่ได้รับผลกระทบจะได้รับการแก้ไข ณ สถานที่ เงื่อนไขการเรียกใช้: ข้อบกพร่องด้านรูปลักษณ์หรือข้อบกพร่องที่แก้ไขได้ ซึ่งส่งผลต่อช่วงหมายเลขซีเรียลที่ระบุไว้ หลักเกณฑ์ด้านต้นทุน: ใครเป็นผู้รับผิดชอบค่าแรงงานและค่าขนส่ง และการแก้ไขใหม่มีเพดานสูงสุดตามสัดส่วนที่ระบุของล็อตหรือไม่
  2. การเปลี่ยนแทน หน่วยที่ได้รับผลกระทบจะถูกเปลี่ยนแทนด้วยหน่วยจากชุดการผลิตเดียวกัน เงื่อนไขการเรียกใช้: ข้อบกพร่องที่ไม่สามารถแก้ไขได้ หรือการทำงานล้มเหลวของชุดการผลิตที่ไม่สามารถแก้ไขได้
  3. การขอเครดิต หน่วยที่ได้รับผลกระทบจะถูกเก็บไว้และได้รับเครดิตมูลค่า เงื่อนไขการเรียกใช้: ความคลาดเคลื่อนด้านรูปลักษณ์ที่อยู่ในเกณฑ์ความคลาดเคลื่อนที่ตกลงไว้ แต่ไม่เป็นไปตามความต้องการของผู้ซื้อ ซึ่งเป็นการตัดสินใจที่ผู้ซื้อควรตัดสินใจอย่างจงใจ ไม่ใช่ภายใต้แรงกดดัน
  4. การเปลี่ยนกำหนดส่ง ข้อบกพร่องไม่หยุดการผลิต แต่ทำให้กำหนดส่งเปลี่ยนแปลง เงื่อนไขการเรียกใช้: ความล้มเหลวที่จำเป็นต้องทำขั้นตอนนั้นใหม่ หลักเกณฑ์ด้านต้นทุน: ใครเป็นผู้รับผิดชอบความล่าช้า และการแจ้งความล่าช้าให้ช่องทางที่ขึ้นอยู่กับกำหนดส่งเป็นอย่างไร
  5. การหยุดโครงการ ข้อบกพร่องร้ายแรงพอที่จะทำให้การกำหนดค่าไม่ถูกต้อง เงื่อนไขการเรียกใช้: ความล้มเหลวที่ทำให้ข้อกำหนดไม่ถูกต้อง ไม่ใช่เพียงการดำเนินงานไม่ถูกต้อง นี่คือแนวทางการรับมือที่ต้องมีไว้ เพราะโครงการที่หยุดไม่ได้ก็คือโครงการที่ส่งสินค้าผิดรุ่น

ความล้มเหลวที่พบบ่อยที่สุดของการประเมินความเสี่ยงคือการกำหนดไว้เพียงสี่แนวทางแรก โครงการต่าง ๆ จะผูกพันกับกำหนดส่ง พันธมิตรช่องทางจะจองงบการตลาดไว้แล้ว ร้านค้าปลีกจะเปิดหน้าสินค้าแล้ว และเมื่อถึงเวลาที่ใครสักคนพิจารณาการหยุด ต้นทุนของการหยุดก็กลายเป็นประเด็นทางการเมืองไปแล้ว การตัดสินใจล่วงหน้าว่าสามารถหยุดโครงการได้ และใครมีอำนาจสั่งหยุด คือสิ่งที่ทำให้การตัดสินใจนั้นยังคงอยู่ในขอบเขตทางเทคนิค

การเจรจาเกี่ยวกับว่าใครจะจ่ายค่าการแก้ไขใหม่แทบทุกครั้งจะถูกตกลงกันล่วงหน้า และแทบไม่เคยถูกตกลงระหว่างเกิดเหตุ จึงควรกำหนดกฎง่าย ๆ ไว้ — ฝ่ายที่ข้อมูลนำเข้าของตนเป็นสาเหตุของข้อบกพร่องรับผิดชอบต้นทุนโดยตรง ผู้จัดจำหน่ายรับผิดชอบต้นทุนจากความล้มเหลวของกระบวนการของตนเอง และเรื่องอื่น ๆ ให้เจรจาเป็นรายกรณี — เพื่อให้ระหว่างเกิดเหตุ การสนทนาเป็นเรื่องของข้อเท็จจริง มิใช่เรื่องของหลักการ การโต้แย้งเรื่องหลักการขณะที่ลูกค้ารอคอยอยู่นั้น คือส่วนที่แพงที่สุดของความล้มเหลวด้านคุณภาพ

การปรับแต่งทางวิศวกรรมและทะเบียนความเสี่ยงที่ผู้ซื้อควรเก็บไว้

องค์ประกอบสุดท้ายคือเอกสารที่จัดทำขึ้น ทะเบียนความเสี่ยงไม่จำเป็นต้องมีขนาดใหญ่จึงจะมีประโยชน์ จากประสบการณ์ของเรา ทะเบียนความเสี่ยงจะมีคุณค่ามากที่สุดเมื่อเป็นเอกสารหน้าเดียวที่ผู้ซื้อเก็บและอัปเดตอยู่เสมอ ไม่ใช่เอกสารที่จัดทำขึ้นครั้งเดียวเพื่อการตรวจทานแล้วเก็บเข้าแฟ้ม

ทะเบียนความเสี่ยงที่ใช้งานได้จะมีหนึ่งบรรทัดต่อความเสี่ยงหนึ่งรายการ โดยแต่ละบรรทัดจะมีข้อมูลชุดเดียวกันหกฟิลด์ เพื่อไม่ให้ต้องตีความสิ่งใด

  1. ความเสี่ยง ระบุในรูปของเหตุการณ์ “ชื่ออุปกรณ์บนหน่วยที่ส่งมอบแตกต่างจากข้อความที่ได้รับอนุมัติ” แทนที่จะเป็น “ความเสี่ยงด้านการตั้งชื่อ”
  2. ประเภท การกำหนดค่า การผลิต หรือการวิศวกรรม เพราะประเภทจะบอกว่าใครเป็นเจ้าของและตรวจพบได้อย่างไร
  3. วิธีตรวจจับ การตรวจสอบเฉพาะที่ค้นพบปัญหา และการตรวจสอบนั้นเกิดขึ้นในขั้นตอนใดของกระบวนการ
  4. เจ้าของ ฝ่ายที่ระบุชื่อและรับผิดชอบต่อการตอบสนอง ไม่ใช่ฝ่ายที่สะดวกจะเข้ามารับผิดชอบ
  5. การตอบสนอง การดำเนินการที่ตกลงไว้ล่วงหน้า ซึ่งถูกเรียกใช้ตามเงื่อนไขที่ตกลงไว้ล่วงหน้า
  6. สถานะความเสี่ยงที่เหลือ ความเสี่ยงได้รับการยอมรับ ลดลง หรือโอนให้แก่ผู้อื่นหรือไม่ และโดยใคร

ความเสี่ยงสองประเภทสมควรได้รับความสนใจแยกต่างหากในทะเบียนความเสี่ยงของสินค้าประเภทนี้ เพราะเป็นความเสี่ยงที่โรงงานไม่สามารถแก้ไขเพียงลำพังได้

ความเสี่ยงด้านปริมาณและจำนวนสั่งซื้อขั้นต่ำ การปรับแต่งที่มีจำนวนสั่งซื้อขั้นต่ำต่ำจะมีต้นทุนสูงต่อหน่วย ส่วนการปรับแต่งที่มีจำนวนสั่งซื้อขั้นต่ำสูงจะทำให้เงินสดและพื้นที่คลังสินค้าของผู้ซื้อถูกตรึง เราไม่เผยแพร่จำนวนสั่งซื้อขั้นต่ำหรือระยะเวลารอของการกำหนดค่าใด ๆ เพราะทั้งสองอย่างขึ้นอยู่กับรุ่น ความลึกของการปรับแต่ง สถานะของแม่พิมพ์ และแผนงาน คำถามที่ควรถามคือ สามารถผสมรุ่นเพื่อให้ได้จำนวนสั่งซื้อขั้นต่ำหรือไม่ และออเดอร์แบบผสมนั้นถือเป็นโครงการเดียวหรือหลายโครงการ เพราะออเดอร์แบบผสมที่ถือเป็นโครงการเดียวจะมีเส้นฐานเดียว ส่วนออเดอร์แบบผสมที่ถือเป็นหลายโครงการจะมีหลายเส้นฐาน โดยทั่วไปข้อแลกเปลี่ยนจะเอื้อต่อผู้ซื้อที่ยอมรับการกำหนดค่าร่วมกันข้ามสองรุ่น แต่ไม่เอื้อต่อผู้ซื้อที่ต้องการการปรับแต่งเฉพาะสำหรับทุกรุ่น

ความเสี่ยงตลอดวงจรชีวิต ความพร้อมของชิ้นส่วน การรองรับเฟิร์มแวร์ และการสิ้นสุดสายผลิตภัณฑ์เป็นเงื่อนไขของโครงการ และเราไม่เผยแพร่ข้อมูลเหล่านี้ ทะเบียนความเสี่ยงที่ระบุสิ่งเหล่านี้เป็นรายการค้าง พร้อมเจ้าของและวันที่ทบทวน ถือว่าเป็นข้อมูลที่ตรงไปตรงมา ส่วนทะเบียนความเสี่ยงที่ละเว้นสิ่งเหล่านี้นั้นไม่สมบูรณ์ เพราะความเสี่ยงที่ใหญ่ที่สุดในโครงการสามปีมักเป็นความเสี่ยงที่ไม่มีใครจดไว้

จุดที่แคตตาล็อกที่เผยแพร่ยังคงช่องว่างด้านข้อกำหนด

ความเสี่ยงที่มองเห็นได้ในข้อมูลที่เผยแพร่ เงื่อนไขโครงการ และส่วนที่ผู้ซื้อเป็นเจ้าของ

เราจะดำเนินการประเมินนี้ร่วมกับผู้ซื้อตามคำขอของพวกเขา โดยใช้การกำหนดค่าของพวกเขาเอง และจะแสดงให้เห็นว่าบรรทัดใดเป็นความรับผิดชอบของเราตามนิยาม และบรรทัดใดเป็นความรับผิดชอบของผู้ซื้อ กรุณาส่งคำขอและรุ่นฐานมาให้เรา แล้วเราจะจัดหมวดหมู่ ระบุความเสี่ยงในแต่ละบรรทัด พร้อมชี้แจงอย่างตรงไปตรงมาว่าความเสี่ยงใดเราสามารถปิดได้ด้วยการทดสอบ และความเสี่ยงใดต้องปิดด้วยข้อกำหนดที่เป็นลายลักษณ์อักษร หากคุณกำลังเปรียบเทียบโรงงาน ให้ขอข้อมูลบรรทัดเดียวกันทั้ง 6 บรรทัดจากโรงงานแต่ละแห่ง โดยใช้การกำหนดค่าเดียวกัน และกำหนดเกณฑ์สำหรับการเปรียบเทียบก่อนที่จะได้รับใบเสนอราคา ไม่ใช่หลังจากนั้น


บทความที่เกี่ยวข้อง

แชทบน WhatsApp
ประสบการณ์ของคุณบนเว็บไซต์นี้จะดีขึ้นโดยการอนุญาตให้ใช้คุกกี้